ਅਨਲਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਮਰਾਨ੍ ਆਹ ਆਪਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਕਥਂ ਤ੍ਵ੍ ਅਹਮ੍ ਵ੍ਰਜੇਯਂ ਯਦਿ ਮਾਂ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਉਦਕਂ ਮਹਤ੍
ਅੱਗ ਨੇ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਉਥੇ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਕਿਵੇਂ ਜਾਵਾਂ? ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਵੱਡੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹੋ—
ਭਵਨ੍ਤ ਏਵ ਤੇ ऽਪ੍ਯ੍ ਆਹੁਃ ਕਥਂ ਤੇ ऽਗ੍ਨੇ ਗਤਿਰ੍ ਭਵੇਤ੍ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਆਹ ਤਾਨ੍ ਦੇਵਾਨ੍ ਕਨ੍ਯਾ ਮਾਂ ਗੁਣਸ਼ਾਲਿਨੀ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੀ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਉਥੇ ਕਿਵੇਂ ਪਹੁੰਚੇਗੀ? ਅੱਗ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਨੇਕ ਕੁੜੀ ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾਵੇ।
ਹਿਰਣ੍ਯਕਲਸ਼ੇ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਨਯੇਦ੍ ਯਤ੍ਰ ਗਤਿਰ੍ ਮਮ ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕਨ੍ਯਾਮ੍ ਊਚੁਃ ਸਰਸ੍ਵਤੀਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਜਿੱਥੇ ਮੇਰਾ ਰਸਤਾ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਲੈ ਜਾਵੇ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਨਯੈਨਮ੍ ਅਨਲਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸ਼ਿਰਸਾ ਵਰੁਣਾਲਯਮ੍
ਇਸ ਅੱਗ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਵਰੁਣ ਦੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾ।
ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਸੁਰਾਨ੍ ਆਹ ਨੈਕਾ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਚ ਧਾਰਣੇ ਯੁਕ੍ਤਾ ਚਤਸृਭਿਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਵਹੇਯਂ ਵਰੁਣਾਲਯਮ੍
ਸਰਸਵਤੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਇਕੱਲੀ ਇਸ ਨੂੰ ਝੱਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ; ਚਾਰ ਹੋਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਵਰੁਣ ਦੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹਾਂ।
ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗਙ੍ਗਾਂ ਚ ਯਮੁਨਾਂ ਤਥਾ ਨਰ੍ਮਦਾਂ ਤਪਤੀਂ ਚੈਵ ਸੁਰਾਃ ਪ੍ਰੋਚੁਃ ਪृਥਕ੍ ਪृਥਕ੍
ਸਰਸਵਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੰਗਾ, ਯਮੁਨਾ, ਨਰਮਦਾ ਤੇ ਤਪਤੀ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ।
ਤਾਭਿਃ ਸਮਨ੍ਵਿਤੋਵਾਹ ਹਿਰਣ੍ਯਕਲਸ਼ੇ ऽਨਲਮ੍ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾਧਾਰ੍ਯ ਤਾ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ ਵਰੁਣਾਲਯਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਸਿਰ ਤੇ ਝੱਲ ਕੇ, ਵਰੁਣ ਦੇ ਘਰ ਲੈ ਗਈ।
ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵੇਸ਼ਃ ਸੋਮਨਾਥੋ ਜਗਤ੍ਪਤਿਃ ਅਧ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਵਿਬੁਧੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪ੍ਰਭਾਸੇ ਸ਼ਸ਼ਿਭੂषਣਃ
ਉਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸੋਮਨਾਥ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਵਿੱਚ, ਚੰਦ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ।
ਪ੍ਰਾਪਯਾਮ੍ ਆਸੁਰ੍ ਅਨਲਂ ਪਞ੍ਚਨਦ੍ਯਃ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਅਧ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਚ ਮਹਾਨ੍ ਅਗ੍ਨਿਃ ਪਿਬਨ੍ ਵਾਰਿ ਸ਼ਨੈਃ ਸ਼ਨੈਃ
ਪੰਜ ਦਰਿਆਵਾਂ ਅਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਨੇ ਅੱਗ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਮਹਾਂ ਅੱਗ ਉਸ ਥਾਂ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦੀ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸੁਰਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਿਵਮ੍ ਊਚੁਃ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਾ ਹਨ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਅਸ੍ਥ੍ਨਾਂ ਚ ਪਾਵਨਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਚ ਗਵਾਂ ਤਥਾ
ਸਾਨੂੰ ਅਤੇ ਸਾਡੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਲਈ, ਹੱਡੀਆਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੀ ਹੈ, ਦੱਸੋ।
ਸ਼ਿਵਃ ਪ੍ਰਾਹ ਤਦਾ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਗਙ੍ਗਾਮ੍ ਆਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਯਤ੍ਨਤਃ ਦੇਵਾਸ਼੍ ਚ ਗਾਵਸ੍ ਤਤ੍ਪਾਪਾਨ੍ ਮੁਚ੍ਯਨ੍ਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੋਹਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।'
ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਿਤਾਨਿ ਚਾਸ੍ਥੀਨਿ ऋषਿਦੇਹਭਵਾਨ੍ਯ੍ ਅਥ ਤਾਨਿ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਨਾਦ੍ ਏਵ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨਿ ਪੂਤਤਾਮ੍
ਜੋ ਹੱਡੀਆਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਤੋਂ ਆਈਆਂ, ਉਹ ਇਥੇ ਧੋਣ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਯਤ੍ਰ ਦੇਵਾ ਮੁਕ੍ਤਪਾਪਾਸ੍ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਦਾਨਂ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਏ, ਉਹ ਤੀਰਥ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗਵਾਂ ਚ ਪਾਵਨਂ ਯਤ੍ਰ ਗੋਤੀਰ੍ਥਂ ਤਦ੍ ਉਦਾਹृਤਮ੍ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਾਨ੍ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ ਗੋਮੇਧਫਲਮ੍ ਆਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜਿੱਥੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਗੋਤੀਰਥ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਵੱਡਾ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਗੋਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਤਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ੍ਥੀਨਿ ਆਸਨ੍ ਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਨਾਰਦ ਪਿਤृਤੀਰ੍ਥਂ ਤੁ ਵੈ ਜ੍ਞੇਯਂ ਪਿਤॄਣਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਵਰ੍ਧਨਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਸਨ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਉਹ ਪਿਤਰ ਤੀਰਥ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਭਸ੍ਮਾਸ੍ਥਿਨਖਰੋਮਾਣਿ ਪ੍ਰਾਣਿਨੋ ਯਸ੍ਯ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥੇ ਸਂਕ੍ਰਮੇਰਨ੍ ਯਾਵਚ੍ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਤਾਰਕਮ੍
ਕਿਸੇ ਵੀ ਜੀਵ ਦੀ ਰਾਖ, ਹੱਡੀਆਂ, ਵਾਲ ਜਾਂ ਨਖ, ਜੇ ਉਹ ਤੀਰਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਤਾਰੇ ਰਹਿਣ ਤੱਕ ਉਥੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਵਾਸੋ ਭਵੇਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਅਪਿ ਦੁष੍ਕृਤਕਰ੍ਮਣਃ ਤਥਾ ਚਕ੍ਰੇਸ਼੍ਵਰਾਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਾਤ੍ ਤ੍ਰੀਣਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਨਾਰਦ ਤਤਃ ਪੂਤਾਃ ਸੁਰਗਣਾ ਗਾਵਃ ਸ਼ਂਭੁਮ੍ ਅਥਾਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੰਦ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਉਥੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਇੰਝ ਚਕਰੇਸ਼ਵਰ ਤੀਰਥ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਤੀਰਥ ਹੋਏ। ਫਿਰ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਯਾਮਃ ਸ੍ਵਂ ਸ੍ਵਮ੍ ਅਧਿष੍ਠਾਨਮ੍ ਅਤ੍ਰ ਸੂਰ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਸ੍ਥਿਤੇ ਦਿਨਕਰੇ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾਃ
ਆਓ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਚਲਦੇ ਹਾਂ; ਇਥੇ ਸੂਰਜ ਵੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਸੂਰਜ ਇਥੇ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਇਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਭਵੇਯੁਰ੍ ਜਗਤਾਮ੍ ਈਸ਼ ਤਦ੍ ਅਨੁਜ੍ਞਾਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ ਸੂਰ੍ਯੋ ਹ੍ਯ੍ ਆਤ੍ਮਾਸ੍ਯ ਜਗਤਸ੍ ਤਸ੍ਥੁषਸ਼੍ ਚ ਸਨਾਤਨਃ
ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਾਨੂੰ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿਓ ਕਿ ਅਸੀਂ ਜਾ ਸਕੀਏ; ਕਿਉਂਕਿ ਸੂਰਜ ਹੀ ਇਸ ਜਗਤ ਦਾ ਸਦਾ-ਥਿਰ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਡੋਲ।
ਦਿਵਾਕਰੋ ਦੇਵਮਯਸ੍ ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਮਾਭਿਃ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ ਯਤ੍ਰ ਗਙ੍ਗਾ ਜਗਦ੍ਧਾਤ੍ਰੀ ਯਤ੍ਰ ਵੈ ਤ੍ਰ੍ਯਮ੍ਬਕਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਸੁਰਵਾਸਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਨਂ ਭਵੇਦ੍ ਯਤ੍ਰ ਚ ਤ੍ਰ੍ਯਮ੍ਬਕਮ੍
ਸੂਰਜ, ਜੋ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਇਥੇ ਸਾਡੇ ਵੱਲੋਂ ਵੱਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਗੰਗਾ, ਜੋ ਜਗਤ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਆਪ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਜਿੱਥੇ ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਹਨ, ਉਥੇ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵਾਸ ਤੇ ਠਿਕਾਣਾ ਹੈ।
ਆਪृਚ੍ਛ੍ਯ ਪਿਪ੍ਪਲਾਦਂ ਤਂ ਸੁਰਾਃ ਸ੍ਵਂ ਸਦਨਂ ਯਯੁਃ ਪਿਪ੍ਪਲਾਃ ਕਾਲਪਰ੍ਯਾਯੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ ਅਥਾਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਪਿਪਲਾਦ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ; ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਿਪਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਅਕਾਲੀ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਪਾਦਪਾਨਾਂ ਪਦਂ ਵਿਪ੍ਰਃ ਪਿਪ੍ਪਲਾਦਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਧਿਪਤ੍ਯੇ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਪੂਜਯਾਮ੍ ਆਸ ਸ਼ਂਕਰਮ੍
ਪਿਪਲਾਦ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤਪਸੀ ਹੈ, ਪਿਪਲ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਥਾਂ 'ਖੇਤ੍ਰ-ਪਤੀ' ਹੋ ਕੇ, ਉਥੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਵਾਈ।
ਦਧੀਚਿਸੂਨੁਰ੍ ਮੁਨਿਰ੍ ਉਗ੍ਰਤੇਜਾ ਅਵਾਪ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਗੌਤਮਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜਾਂ ਚ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ ਅਥਾਵਾਪ੍ਯ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਯਸ਼ਸ਼੍ ਚ ਸੁਹृਜ੍ਜਨੈਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮ੍ ਅਵਾਪ ਧੀਰਃ
ਦਧੀਚੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਉਗਰ ਤਪ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਗੌਤਮ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵਿਆਹਿਆ, ਪੁੱਤਰ, ਧਨ, ਯਸ਼ ਤੇ ਮਿਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਧੀਰ ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਪਿਪ੍ਪਲੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਕ੍ਰਤੁਫਲਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ੍ਮਰਣਾਦ੍ ਅਘਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਤੀਰਥ 'ਪਿਪਲੇਸ਼ਵਰ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕਿਂ ਪੁਨਃ ਸ੍ਨਾਨਦਾਨਾਭ੍ਯਾਮ੍ ਆਦਿਤ੍ਯਸ੍ਯ ਤੁ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ ਚਕ੍ਰੇਸ਼੍ਵਰਃ ਪਿਪ੍ਪਲੇਸ਼ੋ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਨਾਮਨੀ
ਫਿਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਤੇ ਆਦਿਤਯ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਕਿੰਨਾ ਵਧੇਰੇ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਚਕਰੇਸ਼ਵਰ ਤੇ ਪਿਪਲੇਸ਼ਾ ਦੇਵ-ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਨਾਮ ਹਨ।
ਸਰਹਸ੍ਯਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਰ੍ਵਕਾਮਾਨ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਚ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਨਾਤ੍ ਸੁਰਵਾਸੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਨਂ ਤੁ ਤਤ੍ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਸੁਰਾਣਾਮ੍ ਅਪਿ ਵਲ੍ਲਭਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਾਜ਼ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਚਾਹ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਦੀ ਥਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਾਸਤੇ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਥਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੀ ਹੈ।
ਇਤੀਦਮ੍ ਆਖ੍ਯਾਨਮ੍ ਅਤੀਵ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪਠੇਤ ਵਾ ਯਃ ਸ਼ृਣੁਯਾਤ੍ ਸ੍ਮਰੇਦ੍ ਵਾ ਸ ਦੀਰ੍ਘਜੀਵੀ ਧਨਵਾਨ੍ ਧਰ੍ਮਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ ਚਾਨ੍ਤੇ ਸ੍ਮਰਞ੍ ਸ਼ਂਭੁਮ੍ ਉਪੈਤਿ ਨਿਤ੍ਯਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਹਾਣੀ ਪੜ੍ਹਦਾ, ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਧਨ, ਤੇ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਖਰ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਦਾ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਗਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ਯਤ੍ਰ ਨਾਗੇਸ਼੍ਵਰੋ ਦੇਵਃ ਸ਼ृਣੁ ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਵਿਸ੍ਤਰਮ੍
ਨਾਗਤੀਰਥ ਨਾਮਕ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ, ਜੋ ਹਰ ਚਾਹ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਉਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣ।
ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਨਪੁਰੇ ਰਾਜਾ ਸ਼ੂਰਸੇਨ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਃ ਸੋਮਵਂਸ਼ਭਵਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਮਤਿਮਾਨ੍ ਗੁਣਸਾਗਰਃ
ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾਨਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੂਰਸੇਨ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਉਹ ਚੰਦਰ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਵੰਸ਼ਜ, ਮਹਾਨ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਸੀ।