ਕृਤ੍ਯਾਂ ਸ਼ਮਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਤਦ੍ ਉਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਮਹਾਨਲਮ੍
ਜਾਦੂ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਹੋਵੇ; ਉਹ ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਜੋ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਹੈ।
ਪਿਪ੍ਪਲਾਦਸ੍ ਤੁ ਤਾਨ੍ ਆਹ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ऽਹਂ ਨਿਵਾਰਣੇ ਅਸਤ੍ਯਂ ਨੈਵ ਵਕ੍ਤਾਹਂ ਯੂਯਂ ਕृਤ੍ਯਾਂ ਤੁ ਬ੍ਰੂਤ ਤਾਮ੍
ਪਿੱਪਲਾਦ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦਾ। ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਉਸ ਜਾਦੂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰੋ।
ਮਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਾ ਮਹਾਰੌਦ੍ਰਾ ਵਿਪਰੀਤਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਤਾਮ੍ ਏਵ ਗਤ੍ਵਾ ਵਿਬੁਧਾਃ ਪ੍ਰੋਚੁਸ੍ ਤੇ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਕਾਰਣਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਜਾਦੂ ਉਲਟ ਕੰਮ ਕਰੇਗੀ; ਇਸ ਲਈ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਕੋਲ ਗਏ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਅਨਲਂ ਚ ਯਥਾਪ੍ਰੀਤਿ ਤੇ ਉਭੇ ਨੇਤ੍ਯ੍ ਅਵੋਚਤਾਮ੍ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਭਕ੍ਸ਼ਣਾਯੈਵ ਸृष੍ਟਾ ਚਾਹਂ ਦ੍ਵਿਜਨ੍ਮਨਾ
ਅੱਗ ਬਾਰੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਦੋਵੇਂ ਲਿਆਓ; ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਸਭ ਕੁਝ ਖਾਣ ਲਈ ਹੀ ਬਣੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੋ।
ਤਥਾ ਚ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸੂਤੋ ऽਗ੍ਨਿਰ੍ ਅਨ੍ਯਥਾ ਤਤ੍ ਕਥਂ ਭਵੇਤ੍ ਮਹਾਭੂਤਾਨਿ ਪਞ੍ਚਾਪਿ ਸ੍ਥਾਵਰਂ ਜਙ੍ਗਮਂ ਤਥਾ
ਅੱਗ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਹੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ? ਪੰਜ ਵੱਡੇ ਤੱਤ, ਤੇ ਸਥਿਰ ਤੇ ਚਲਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੀ।
ਸਰ੍ਵਮ੍ ਅਸ੍ਮਨ੍ਮੁਖੇ ਵਿਦ੍ਯਾਦ੍ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨਾਵਸ਼ਿष੍ਯਤੇ ਮਯਾ ਸਂਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਤੇ ਦੇਵਾਃ ਪੁਨਰ੍ ਊਚੁਰ੍ ਉਭਾਵ੍ ਅਪਿ
ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਸਮਝੋ; ਕੋਈ ਗੱਲ ਬਾਕੀ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ। ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਭਕ੍ਸ਼ਯੇਤਾਮ੍ ਉਭੌ ਸਰ੍ਵਂ ਯਥਾਨੁਕ੍ਰਮਤਸ੍ ਤਥਾ ਵਡਵਾਪਿ ਸੁਰਾਨ੍ ਏਵਮ੍ ਉਵਾਚ ਸ਼ृਣੁ ਨਾਰਦ
ਦੋਵੇਂ ਸਭ ਕੁਝ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਖਾ ਲੈਣ; ਇਉਂ ਹੀ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਭਵਤਾਮ੍ ਇਚ੍ਛਯਾ ਸਰ੍ਵਂ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਮੇ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਵਡਵਾ ਸਾ ਨਦੀ ਜਾਤਾ ਗਙ੍ਗਯਾ ਸਂਗਤਾ ਮੁਨੇ ਤਦ੍ਭਵਸ੍ ਤੁ ਮਹਾਨ੍ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਯ ਆਸੀਦ੍ ਅਤਿਭੀषਣਃ ਤਮ੍ ਆਹੁਰ੍ ਅਮਰਾ ਵਹ੍ਨਿਂ ਭੂਤਾਨਾਮ੍ ਆਦਿਤੋ ਵਿਦੁਃ
ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨਦੀ ਬਣ ਗਈ, ਗੰਗਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਈ, ਹੇ ਮੁਨੀ। ਉਹ ਵੱਡੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਅੱਗ ਜੋ ਸੀ, ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਹਿਨੀ ਆਖਿਆ, ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਅੱਗ ਜਾਣਿਆ।
ਆਪੋ ਜ੍ਯੇष੍ਠਤਮਾ ਜ੍ਞੇਯਾਸ੍ ਤਥੈਵ ਪ੍ਰਥਮਂ ਭਵਾਨ੍ ਤਤ੍ਰਾਪ੍ਯ੍ ਅਪਾਂਪਤਿਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਸਮੁਦ੍ਰਮ੍ ਅਸ਼ਨਂ ਕੁਰੁ ਯਥੈਵ ਤੁ ਵਯਂ ਬ੍ਰੂਮੋ ਗਚ੍ਛ ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਪਾਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣਾ ਜਾਣੋ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਪਹਿਲੇ ਹੋ। ਉਥੇ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮੰਨ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਖਾਣ ਬਣਾਓ। ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਆਖਦੇ ਹਾਂ, ਜਾਓ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਖਾਓ।
ਅਨਲਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਮਰਾਨ੍ ਆਹ ਆਪਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਕਥਂ ਤ੍ਵ੍ ਅਹਮ੍ ਵ੍ਰਜੇਯਂ ਯਦਿ ਮਾਂ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਉਦਕਂ ਮਹਤ੍
ਅੱਗ ਨੇ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਉਥੇ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਕਿਵੇਂ ਜਾਵਾਂ? ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਵੱਡੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹੋ—
ਭਵਨ੍ਤ ਏਵ ਤੇ ऽਪ੍ਯ੍ ਆਹੁਃ ਕਥਂ ਤੇ ऽਗ੍ਨੇ ਗਤਿਰ੍ ਭਵੇਤ੍ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਆਹ ਤਾਨ੍ ਦੇਵਾਨ੍ ਕਨ੍ਯਾ ਮਾਂ ਗੁਣਸ਼ਾਲਿਨੀ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੀ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਉਥੇ ਕਿਵੇਂ ਪਹੁੰਚੇਗੀ? ਅੱਗ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਨੇਕ ਕੁੜੀ ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾਵੇ।
ਹਿਰਣ੍ਯਕਲਸ਼ੇ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਨਯੇਦ੍ ਯਤ੍ਰ ਗਤਿਰ੍ ਮਮ ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕਨ੍ਯਾਮ੍ ਊਚੁਃ ਸਰਸ੍ਵਤੀਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਜਿੱਥੇ ਮੇਰਾ ਰਸਤਾ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਲੈ ਜਾਵੇ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਨਯੈਨਮ੍ ਅਨਲਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸ਼ਿਰਸਾ ਵਰੁਣਾਲਯਮ੍
ਇਸ ਅੱਗ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਵਰੁਣ ਦੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾ।
ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਸੁਰਾਨ੍ ਆਹ ਨੈਕਾ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਚ ਧਾਰਣੇ ਯੁਕ੍ਤਾ ਚਤਸृਭਿਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਵਹੇਯਂ ਵਰੁਣਾਲਯਮ੍
ਸਰਸਵਤੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਇਕੱਲੀ ਇਸ ਨੂੰ ਝੱਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ; ਚਾਰ ਹੋਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਵਰੁਣ ਦੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹਾਂ।
ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗਙ੍ਗਾਂ ਚ ਯਮੁਨਾਂ ਤਥਾ ਨਰ੍ਮਦਾਂ ਤਪਤੀਂ ਚੈਵ ਸੁਰਾਃ ਪ੍ਰੋਚੁਃ ਪृਥਕ੍ ਪृਥਕ੍
ਸਰਸਵਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੰਗਾ, ਯਮੁਨਾ, ਨਰਮਦਾ ਤੇ ਤਪਤੀ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ।
ਤਾਭਿਃ ਸਮਨ੍ਵਿਤੋਵਾਹ ਹਿਰਣ੍ਯਕਲਸ਼ੇ ऽਨਲਮ੍ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾਧਾਰ੍ਯ ਤਾ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ ਵਰੁਣਾਲਯਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਸਿਰ ਤੇ ਝੱਲ ਕੇ, ਵਰੁਣ ਦੇ ਘਰ ਲੈ ਗਈ।
ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵੇਸ਼ਃ ਸੋਮਨਾਥੋ ਜਗਤ੍ਪਤਿਃ ਅਧ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਵਿਬੁਧੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪ੍ਰਭਾਸੇ ਸ਼ਸ਼ਿਭੂषਣਃ
ਉਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸੋਮਨਾਥ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਵਿੱਚ, ਚੰਦ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ।
ਪ੍ਰਾਪਯਾਮ੍ ਆਸੁਰ੍ ਅਨਲਂ ਪਞ੍ਚਨਦ੍ਯਃ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਅਧ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਚ ਮਹਾਨ੍ ਅਗ੍ਨਿਃ ਪਿਬਨ੍ ਵਾਰਿ ਸ਼ਨੈਃ ਸ਼ਨੈਃ
ਪੰਜ ਦਰਿਆਵਾਂ ਅਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਨੇ ਅੱਗ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਮਹਾਂ ਅੱਗ ਉਸ ਥਾਂ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦੀ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸੁਰਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਿਵਮ੍ ਊਚੁਃ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਾ ਹਨ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਅਸ੍ਥ੍ਨਾਂ ਚ ਪਾਵਨਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਚ ਗਵਾਂ ਤਥਾ
ਸਾਨੂੰ ਅਤੇ ਸਾਡੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਲਈ, ਹੱਡੀਆਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੀ ਹੈ, ਦੱਸੋ।
ਸ਼ਿਵਃ ਪ੍ਰਾਹ ਤਦਾ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਗਙ੍ਗਾਮ੍ ਆਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਯਤ੍ਨਤਃ ਦੇਵਾਸ਼੍ ਚ ਗਾਵਸ੍ ਤਤ੍ਪਾਪਾਨ੍ ਮੁਚ੍ਯਨ੍ਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੋਹਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।'
ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਿਤਾਨਿ ਚਾਸ੍ਥੀਨਿ ऋषਿਦੇਹਭਵਾਨ੍ਯ੍ ਅਥ ਤਾਨਿ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਨਾਦ੍ ਏਵ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨਿ ਪੂਤਤਾਮ੍
ਜੋ ਹੱਡੀਆਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਤੋਂ ਆਈਆਂ, ਉਹ ਇਥੇ ਧੋਣ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਯਤ੍ਰ ਦੇਵਾ ਮੁਕ੍ਤਪਾਪਾਸ੍ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਦਾਨਂ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਏ, ਉਹ ਤੀਰਥ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗਵਾਂ ਚ ਪਾਵਨਂ ਯਤ੍ਰ ਗੋਤੀਰ੍ਥਂ ਤਦ੍ ਉਦਾਹृਤਮ੍ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਾਨ੍ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ ਗੋਮੇਧਫਲਮ੍ ਆਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜਿੱਥੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਗੋਤੀਰਥ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਵੱਡਾ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਗੋਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਤਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ੍ਥੀਨਿ ਆਸਨ੍ ਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਨਾਰਦ ਪਿਤृਤੀਰ੍ਥਂ ਤੁ ਵੈ ਜ੍ਞੇਯਂ ਪਿਤॄਣਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਵਰ੍ਧਨਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਸਨ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਉਹ ਪਿਤਰ ਤੀਰਥ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਭਸ੍ਮਾਸ੍ਥਿਨਖਰੋਮਾਣਿ ਪ੍ਰਾਣਿਨੋ ਯਸ੍ਯ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥੇ ਸਂਕ੍ਰਮੇਰਨ੍ ਯਾਵਚ੍ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਤਾਰਕਮ੍
ਕਿਸੇ ਵੀ ਜੀਵ ਦੀ ਰਾਖ, ਹੱਡੀਆਂ, ਵਾਲ ਜਾਂ ਨਖ, ਜੇ ਉਹ ਤੀਰਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਤਾਰੇ ਰਹਿਣ ਤੱਕ ਉਥੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਵਾਸੋ ਭਵੇਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਅਪਿ ਦੁष੍ਕृਤਕਰ੍ਮਣਃ ਤਥਾ ਚਕ੍ਰੇਸ਼੍ਵਰਾਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਾਤ੍ ਤ੍ਰੀਣਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਨਾਰਦ ਤਤਃ ਪੂਤਾਃ ਸੁਰਗਣਾ ਗਾਵਃ ਸ਼ਂਭੁਮ੍ ਅਥਾਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੰਦ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਉਥੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਇੰਝ ਚਕਰੇਸ਼ਵਰ ਤੀਰਥ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਤੀਰਥ ਹੋਏ। ਫਿਰ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਯਾਮਃ ਸ੍ਵਂ ਸ੍ਵਮ੍ ਅਧਿष੍ਠਾਨਮ੍ ਅਤ੍ਰ ਸੂਰ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਸ੍ਥਿਤੇ ਦਿਨਕਰੇ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾਃ
ਆਓ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਚਲਦੇ ਹਾਂ; ਇਥੇ ਸੂਰਜ ਵੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਸੂਰਜ ਇਥੇ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਇਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਭਵੇਯੁਰ੍ ਜਗਤਾਮ੍ ਈਸ਼ ਤਦ੍ ਅਨੁਜ੍ਞਾਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ ਸੂਰ੍ਯੋ ਹ੍ਯ੍ ਆਤ੍ਮਾਸ੍ਯ ਜਗਤਸ੍ ਤਸ੍ਥੁषਸ਼੍ ਚ ਸਨਾਤਨਃ
ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਾਨੂੰ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿਓ ਕਿ ਅਸੀਂ ਜਾ ਸਕੀਏ; ਕਿਉਂਕਿ ਸੂਰਜ ਹੀ ਇਸ ਜਗਤ ਦਾ ਸਦਾ-ਥਿਰ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਡੋਲ।