ਤਵ ਸਂਦਰ੍ਸ਼ਨਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੌ ਪਿਤਰੌ ਦਂਪਤੀ ਸ਼ੁਭੌ ਵੀਜ੍ਯਮਾਨੌ ਸੁਰਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨੌ ਚ ਕਿਂਨਰੈਃ
ਤੇਰੇ ਸੋਭਾਵਾਨ ਮਾਪੇ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਤਰਸ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵੀ ਔਰਤਾਂ ਵਲੋਂ ਪੰਖਾ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਕਿੰਨਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ ਮਾਤਾਪਿਤਰੌ ਨਨਾਮ ਸ਼ਿਵਸਂਨਿਧੌ ਹਰ੍षਬਾष੍ਪਾਸ਼੍ਰੁਨਯਨੌ ਸ ਕਥਂਚਿਦ੍ ਉਵਾਚ ਤੌ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ-ਪਿਉ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਸਕਿਆ।
ਤਾਰਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਪਿਤਰਾਵ੍ ਅਨ੍ਯੇ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਕੁਲੋਦ੍ਵਹਾਃ ਅਹਂ ਤੁ ਮਾਤੁਰ੍ ਉਦਰੇ ਕੇਵਲਂ ਭੇਦਕਾਰਣਮ੍ ਏਵਂਭੂਤੋ ऽਪਿ ਤੌ ਮੋਹਾਤ੍ ਪਸ਼੍ਯੇਯਮ੍ ਅਤਿਦੁਰ੍ਮਤਿਃ
ਹੋਰ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮੈਂ ਤਾਂ ਮਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿਚ ਸਿਰਫ਼ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਿਆ। ਫਿਰ ਵੀ, ਐਨੀ ਮੰਦਾ ਸੋਚ ਰੱਖ ਕੇ ਵੀ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਤਾਵ੍ ਆਲੋਕ੍ਯ ਤਤੋ ਦੁਃਖਾਦ੍ ਵਕ੍ਤੁਂ ਨੈਵ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਸਃ ਦੇਵਾਸ਼੍ ਚ ਮਾਤਾਪਿਤਰੌ ਪਿਪ੍ਪਲਾਦਮ੍ ਅਥਾਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਇੰਨਾ ਭਰ ਗਿਆ ਕਿ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬੋਲ ਸਕਿਆ; ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪਿੱਪਲਾਦ ਦੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਧਨ੍ਯਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਪੁਤ੍ਰ ਲੋਕੇषੁ ਯਸ੍ਯ ਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ ਗਤਾ ਦਿਵਮ੍ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਕृਤਸ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਤ੍ਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਦੇਵਾਸ਼੍ ਚਾਸ਼੍ਵਾਸਿਤਾਸ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਤ੍ਵਯਾ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਸਲ੍ਲੋਕਾ ਨ ਕ੍ਸ਼ੀਯਨ੍ਤੇ ਕਦਾਚਨ
ਤੂੰ ਧੰਨ ਹੈਂ ਪੁੱਤ੍ਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਫੈਲ ਗਈ। ਤੂੰ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਮਿਲਿਆ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦਿੱਤਾ। ਐਸੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਨਾਲ ਵੰਸ਼ ਕਦੇ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ।
ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਸ੍ ਤਦਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਤ੍ ਪਪਾਤ ਤਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧਨਿ ਜਯਸ਼ਬ੍ਦਃ ਸੁਰੈਰ੍ ਉਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤੋ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਹੋਈ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਜੈਕਾਰਾ ਲਾਇਆ, ਜਦੋਂ ਵੱਡਾ ਰਿਸ਼ੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਆਸ਼ਿषਂ ਤੁ ਸੁਤੇ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦਧੀਚਿਃ ਸਹ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਸ਼ਂਭੁਂ ਗਙ੍ਗਾਂ ਸੁਰਾਨ੍ ਨਤ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਅਸੀਸ ਦੇ ਕੇ, ਦਧੀਚੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਸ਼ੰਭੂ, ਗੰਗਾ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਸ਼ਿਵੇ ਭਕ੍ਤਿਂ ਕੁਰੁ ਗਙ੍ਗਾਂ ਚ ਸੇਵਯ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ ਉਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਵਿਧਿਵਦ੍ ਯਜ੍ਞਾਨ੍ ਇष੍ਟ੍ਵਾ ਸਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਨ੍ ਕृਤਕृਤ੍ਯਸ੍ ਤਤੋ ਵਤ੍ਸ ਆਕ੍ਰਮਸ੍ਵ ਚਿਰਂ ਦਿਵਮ੍
ਪਤਨੀ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰ, ਗੰਗਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ। ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰ, ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਯੱਗ ਕਰ, ਤੇ ਦਾਨ ਦੇ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਕਰਤੱਬ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਪੁੱਤ੍ਰਾ, ਚਿਰਕਾਲ ਲਈ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ।
ਕਰੋਮ੍ਯ੍ ਏਵਮ੍ ਇਤਿ ਪ੍ਰਾਹ ਦਧੀਚਿਂ ਪਿਪ੍ਪਲਾਸ਼ਨਃ ਦਧੀਚਿਃ ਪੁਤ੍ਰਮ੍ ਆਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
‘ਮੈਂ ਐਸਾ ਹੀ ਕਰਾਂਗਾ,’ ਪਿੱਪਲਾਦ ਨੇ ਦਧੀਚੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ। ਦਧੀਚੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਤੇ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨੁਜ੍ਞਾਤਃ ਸੁਰਗਣੈਃ ਪੁਨਃ ਸ ਦਿਵਮ੍ ਆਕ੍ਰਮਤ੍ ਦੇਵਾ ਅਪ੍ਯ੍ ਊਚਿਰੇ ਸਰ੍ਵੇ ਪਿਪ੍ਪਲਾਦਂ ਸਸਂਭ੍ਰਮਾਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪਿੱਪਲਾਦ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।
ਕृਤ੍ਯਾਂ ਸ਼ਮਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਤਦ੍ ਉਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਮਹਾਨਲਮ੍
ਜਾਦੂ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਹੋਵੇ; ਉਹ ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਜੋ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਹੈ।
ਪਿਪ੍ਪਲਾਦਸ੍ ਤੁ ਤਾਨ੍ ਆਹ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ऽਹਂ ਨਿਵਾਰਣੇ ਅਸਤ੍ਯਂ ਨੈਵ ਵਕ੍ਤਾਹਂ ਯੂਯਂ ਕृਤ੍ਯਾਂ ਤੁ ਬ੍ਰੂਤ ਤਾਮ੍
ਪਿੱਪਲਾਦ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦਾ। ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਉਸ ਜਾਦੂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰੋ।
ਮਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਾ ਮਹਾਰੌਦ੍ਰਾ ਵਿਪਰੀਤਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਤਾਮ੍ ਏਵ ਗਤ੍ਵਾ ਵਿਬੁਧਾਃ ਪ੍ਰੋਚੁਸ੍ ਤੇ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਕਾਰਣਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਜਾਦੂ ਉਲਟ ਕੰਮ ਕਰੇਗੀ; ਇਸ ਲਈ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਕੋਲ ਗਏ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਅਨਲਂ ਚ ਯਥਾਪ੍ਰੀਤਿ ਤੇ ਉਭੇ ਨੇਤ੍ਯ੍ ਅਵੋਚਤਾਮ੍ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਭਕ੍ਸ਼ਣਾਯੈਵ ਸृष੍ਟਾ ਚਾਹਂ ਦ੍ਵਿਜਨ੍ਮਨਾ
ਅੱਗ ਬਾਰੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਦੋਵੇਂ ਲਿਆਓ; ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਸਭ ਕੁਝ ਖਾਣ ਲਈ ਹੀ ਬਣੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੋ।
ਤਥਾ ਚ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸੂਤੋ ऽਗ੍ਨਿਰ੍ ਅਨ੍ਯਥਾ ਤਤ੍ ਕਥਂ ਭਵੇਤ੍ ਮਹਾਭੂਤਾਨਿ ਪਞ੍ਚਾਪਿ ਸ੍ਥਾਵਰਂ ਜਙ੍ਗਮਂ ਤਥਾ
ਅੱਗ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਹੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ? ਪੰਜ ਵੱਡੇ ਤੱਤ, ਤੇ ਸਥਿਰ ਤੇ ਚਲਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੀ।
ਸਰ੍ਵਮ੍ ਅਸ੍ਮਨ੍ਮੁਖੇ ਵਿਦ੍ਯਾਦ੍ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨਾਵਸ਼ਿष੍ਯਤੇ ਮਯਾ ਸਂਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਤੇ ਦੇਵਾਃ ਪੁਨਰ੍ ਊਚੁਰ੍ ਉਭਾਵ੍ ਅਪਿ
ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਸਮਝੋ; ਕੋਈ ਗੱਲ ਬਾਕੀ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ। ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਭਕ੍ਸ਼ਯੇਤਾਮ੍ ਉਭੌ ਸਰ੍ਵਂ ਯਥਾਨੁਕ੍ਰਮਤਸ੍ ਤਥਾ ਵਡਵਾਪਿ ਸੁਰਾਨ੍ ਏਵਮ੍ ਉਵਾਚ ਸ਼ृਣੁ ਨਾਰਦ
ਦੋਵੇਂ ਸਭ ਕੁਝ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਖਾ ਲੈਣ; ਇਉਂ ਹੀ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਭਵਤਾਮ੍ ਇਚ੍ਛਯਾ ਸਰ੍ਵਂ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਮੇ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਵਡਵਾ ਸਾ ਨਦੀ ਜਾਤਾ ਗਙ੍ਗਯਾ ਸਂਗਤਾ ਮੁਨੇ ਤਦ੍ਭਵਸ੍ ਤੁ ਮਹਾਨ੍ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਯ ਆਸੀਦ੍ ਅਤਿਭੀषਣਃ ਤਮ੍ ਆਹੁਰ੍ ਅਮਰਾ ਵਹ੍ਨਿਂ ਭੂਤਾਨਾਮ੍ ਆਦਿਤੋ ਵਿਦੁਃ
ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨਦੀ ਬਣ ਗਈ, ਗੰਗਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਈ, ਹੇ ਮੁਨੀ। ਉਹ ਵੱਡੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਅੱਗ ਜੋ ਸੀ, ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਹਿਨੀ ਆਖਿਆ, ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਅੱਗ ਜਾਣਿਆ।
ਆਪੋ ਜ੍ਯੇष੍ਠਤਮਾ ਜ੍ਞੇਯਾਸ੍ ਤਥੈਵ ਪ੍ਰਥਮਂ ਭਵਾਨ੍ ਤਤ੍ਰਾਪ੍ਯ੍ ਅਪਾਂਪਤਿਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਸਮੁਦ੍ਰਮ੍ ਅਸ਼ਨਂ ਕੁਰੁ ਯਥੈਵ ਤੁ ਵਯਂ ਬ੍ਰੂਮੋ ਗਚ੍ਛ ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਪਾਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣਾ ਜਾਣੋ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਪਹਿਲੇ ਹੋ। ਉਥੇ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮੰਨ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਖਾਣ ਬਣਾਓ। ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਆਖਦੇ ਹਾਂ, ਜਾਓ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਖਾਓ।
ਅਨਲਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਮਰਾਨ੍ ਆਹ ਆਪਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਕਥਂ ਤ੍ਵ੍ ਅਹਮ੍ ਵ੍ਰਜੇਯਂ ਯਦਿ ਮਾਂ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਉਦਕਂ ਮਹਤ੍
ਅੱਗ ਨੇ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਉਥੇ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਕਿਵੇਂ ਜਾਵਾਂ? ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਵੱਡੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹੋ—
ਭਵਨ੍ਤ ਏਵ ਤੇ ऽਪ੍ਯ੍ ਆਹੁਃ ਕਥਂ ਤੇ ऽਗ੍ਨੇ ਗਤਿਰ੍ ਭਵੇਤ੍ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਆਹ ਤਾਨ੍ ਦੇਵਾਨ੍ ਕਨ੍ਯਾ ਮਾਂ ਗੁਣਸ਼ਾਲਿਨੀ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੀ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਉਥੇ ਕਿਵੇਂ ਪਹੁੰਚੇਗੀ? ਅੱਗ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਨੇਕ ਕੁੜੀ ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾਵੇ।
ਹਿਰਣ੍ਯਕਲਸ਼ੇ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਨਯੇਦ੍ ਯਤ੍ਰ ਗਤਿਰ੍ ਮਮ ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕਨ੍ਯਾਮ੍ ਊਚੁਃ ਸਰਸ੍ਵਤੀਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਜਿੱਥੇ ਮੇਰਾ ਰਸਤਾ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਲੈ ਜਾਵੇ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਨਯੈਨਮ੍ ਅਨਲਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸ਼ਿਰਸਾ ਵਰੁਣਾਲਯਮ੍
ਇਸ ਅੱਗ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਵਰੁਣ ਦੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾ।
ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਸੁਰਾਨ੍ ਆਹ ਨੈਕਾ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਚ ਧਾਰਣੇ ਯੁਕ੍ਤਾ ਚਤਸृਭਿਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਵਹੇਯਂ ਵਰੁਣਾਲਯਮ੍
ਸਰਸਵਤੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਇਕੱਲੀ ਇਸ ਨੂੰ ਝੱਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ; ਚਾਰ ਹੋਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਵਰੁਣ ਦੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹਾਂ।
ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗਙ੍ਗਾਂ ਚ ਯਮੁਨਾਂ ਤਥਾ ਨਰ੍ਮਦਾਂ ਤਪਤੀਂ ਚੈਵ ਸੁਰਾਃ ਪ੍ਰੋਚੁਃ ਪृਥਕ੍ ਪृਥਕ੍
ਸਰਸਵਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੰਗਾ, ਯਮੁਨਾ, ਨਰਮਦਾ ਤੇ ਤਪਤੀ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ।
ਤਾਭਿਃ ਸਮਨ੍ਵਿਤੋਵਾਹ ਹਿਰਣ੍ਯਕਲਸ਼ੇ ऽਨਲਮ੍ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾਧਾਰ੍ਯ ਤਾ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ ਵਰੁਣਾਲਯਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਸਿਰ ਤੇ ਝੱਲ ਕੇ, ਵਰੁਣ ਦੇ ਘਰ ਲੈ ਗਈ।
ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵੇਸ਼ਃ ਸੋਮਨਾਥੋ ਜਗਤ੍ਪਤਿਃ ਅਧ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਵਿਬੁਧੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪ੍ਰਭਾਸੇ ਸ਼ਸ਼ਿਭੂषਣਃ
ਉਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸੋਮਨਾਥ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਵਿੱਚ, ਚੰਦ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ।
ਪ੍ਰਾਪਯਾਮ੍ ਆਸੁਰ੍ ਅਨਲਂ ਪਞ੍ਚਨਦ੍ਯਃ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਅਧ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਚ ਮਹਾਨ੍ ਅਗ੍ਨਿਃ ਪਿਬਨ੍ ਵਾਰਿ ਸ਼ਨੈਃ ਸ਼ਨੈਃ
ਪੰਜ ਦਰਿਆਵਾਂ ਅਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਨੇ ਅੱਗ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਮਹਾਂ ਅੱਗ ਉਸ ਥਾਂ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦੀ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸੁਰਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਿਵਮ੍ ਊਚੁਃ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਾ ਹਨ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।