ਪੁਨਃ ਪੁਨਸ੍ ਤਦ੍ ਏਵੋਚੁਃ ਸੁਰਸਂਘਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਮ੍ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਨਤ੍ਵਾ ਸ਼ਂਭੁਸੁਰਾਨ੍ ਇਦਮ੍ ਉਵਾਚ ਪਿਪ੍ਪਲਾਦਸ਼੍ ਚ ਉਮਾਂ ਨਤ੍ਵਾ ਚ ਪਿਪ੍ਪਲਾਨ੍
ਦੇਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸ਼ੰਭੂ ਅਤੇ ਦੇਵਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ। ਫਿਰ ਪਿੱਪਲਾਦ ਨੇ, ਉਮਾ ਅਤੇ ਪਿੱਪਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਪਿਤਰੌ ਦ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮੋ ऽਸ੍ਮਿ ਸਦਾ ਮੇ ਸ਼ਬ੍ਦਗੋਚਰੌ ਤੇ ਧਨ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਾਣਿਨੋ ਲੋਕੇ ਮਾਤਾਪਿਤ੍ਰੋਰ੍ ਵਸ਼ੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਸੁਣਨ ਦੀ ਹਦ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਉਹ ਜੀਵ ਧਨਿਆ ਹਨ ਜੋ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੇ ਆਖਣ ਤੇ ਚਲਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣਪਰਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਤ੍ਪਾਦਾਜ੍ਞਾਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਕਾਃ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਸ਼ਰੀਰਂ ਚ ਕੁਲਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਧਿਯਂ ਵਪੁਃ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹੋ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰੋ—ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਸਰੀਰ, ਪਰਿਵਾਰ, ਤਾਕਤ, ਅਕਲ ਤੇ ਸੋਹਣਾਪਣ ਸਭ ਕੁਝ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਰਿਲਭ੍ਯ ਤਯੋਃ ਕृਤ੍ਯੇ ਕृਤਕृਤ੍ਯੋ ਭਵੇਤ੍ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਪਸ਼ੂਨਾਂ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਚਾਪਿ ਸੁਲਭਂ ਮਾਤृਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਸਫਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਸ਼ੂਆਂ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਲਈ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਆਸਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਮਮ ਤਚ੍ ਚਾਪਿ ਪृਚ੍ਛੇ ਪਾਪਫਲਂ ਨੁ ਕਿਮ੍ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਚ ਤਥਾ ਚੇਤ੍ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਯਸ੍ਯ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍
ਪਰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਤਾਂ ਇਹ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ—ਦੱਸੋ, ਕੀ ਇਹ ਮੇਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਫਲ ਹੈ? ਜੇ ਇਹਨਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੀ ਹਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ?
ਨੋਪਪਦ੍ਯੇਤ ਸੁਲਭਂ ਮਤ੍ਤੋ ਨਾਨ੍ਯੋ ऽਸ੍ਤਿ ਪਾਪਕृਤ੍ ਤਯੋਰ੍ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮਾਤ੍ਰਂ ਚ ਯਦਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯੇ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਇਹ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ; ਮੈਥੋਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਝਲਕ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ—
ਮਨੋਵਾਕ੍ਕਾਯਕਰ੍ਮਭ੍ਯਃ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਪਿਤਰੌ ਯੇ ਨ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਨ ਸਂਸृਤੌ ਤੇषਾਂ ਮਹਾਪਾਤਕਾਨਾਂ ਕਃ ਸਂਖ੍ਯਾਂ ਕਰ੍ਤੁਮ੍ ਈਸ਼੍ਵਰਃ
ਮਨ, ਬੋਲ ਤੇ ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਜ਼ਰੂਰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਲੋਕ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕੌਣ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਤਦ੍ ऋषੇਰ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਿਥਃ ਸਂਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਤੇ ਸੁਰਾਃ ਵਿਮਾਨਵਰਮ੍ ਆਰੂਢੌ ਪਿਤਰੌ ਦਂਪਤੀ ਸ਼ੁਭੌ
ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ, ਸੋਹਣੇ ਵਿਮਾਨ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਸੁਭਾਗੇ ਮਾਪੇ ਆ ਗਏ।
ਤਵ ਸਂਦਰ੍ਸ਼ਨਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੌ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਵਾਦ੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍ ਵਿषਾਦਂ ਲੋਭਮੋਹੌ ਚ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚਿਤ੍ਤਂ ਸ਼ਮਂ ਨਯ
ਉਹ ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਆਸ ਲੈ ਕੇ ਆ ਰਹੇ ਹਨ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਵੇਖੇਂਗਾ। ਦੁੱਖ, ਲਾਲਚ ਤੇ ਮੋਹ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰ।
ਪਸ਼੍ਯ ਪਸ਼੍ਯੇਤਿ ਤਂ ਪ੍ਰਾਹੁਰ੍ ਦਾਧੀਚਂ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਾਃ ਵਿਮਾਨਵਰਮ੍ ਆਰੂਢੌ ਸ੍ਵਰ੍ਗਿਣੌ ਸ੍ਵਰ੍ਣਭੂषਣੌ
‘ਵੇਖ, ਵੇਖ!’—ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦਧੀਚ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਜਦ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਸੋਹਣੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਵਿਮਾਨ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤਵ ਸਂਦਰ੍ਸ਼ਨਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੌ ਪਿਤਰੌ ਦਂਪਤੀ ਸ਼ੁਭੌ ਵੀਜ੍ਯਮਾਨੌ ਸੁਰਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨੌ ਚ ਕਿਂਨਰੈਃ
ਤੇਰੇ ਸੋਭਾਵਾਨ ਮਾਪੇ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਤਰਸ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵੀ ਔਰਤਾਂ ਵਲੋਂ ਪੰਖਾ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਕਿੰਨਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ ਮਾਤਾਪਿਤਰੌ ਨਨਾਮ ਸ਼ਿਵਸਂਨਿਧੌ ਹਰ੍षਬਾष੍ਪਾਸ਼੍ਰੁਨਯਨੌ ਸ ਕਥਂਚਿਦ੍ ਉਵਾਚ ਤੌ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ-ਪਿਉ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਸਕਿਆ।
ਤਾਰਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਪਿਤਰਾਵ੍ ਅਨ੍ਯੇ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਕੁਲੋਦ੍ਵਹਾਃ ਅਹਂ ਤੁ ਮਾਤੁਰ੍ ਉਦਰੇ ਕੇਵਲਂ ਭੇਦਕਾਰਣਮ੍ ਏਵਂਭੂਤੋ ऽਪਿ ਤੌ ਮੋਹਾਤ੍ ਪਸ਼੍ਯੇਯਮ੍ ਅਤਿਦੁਰ੍ਮਤਿਃ
ਹੋਰ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮੈਂ ਤਾਂ ਮਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿਚ ਸਿਰਫ਼ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਿਆ। ਫਿਰ ਵੀ, ਐਨੀ ਮੰਦਾ ਸੋਚ ਰੱਖ ਕੇ ਵੀ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਤਾਵ੍ ਆਲੋਕ੍ਯ ਤਤੋ ਦੁਃਖਾਦ੍ ਵਕ੍ਤੁਂ ਨੈਵ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਸਃ ਦੇਵਾਸ਼੍ ਚ ਮਾਤਾਪਿਤਰੌ ਪਿਪ੍ਪਲਾਦਮ੍ ਅਥਾਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਇੰਨਾ ਭਰ ਗਿਆ ਕਿ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬੋਲ ਸਕਿਆ; ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪਿੱਪਲਾਦ ਦੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਧਨ੍ਯਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਪੁਤ੍ਰ ਲੋਕੇषੁ ਯਸ੍ਯ ਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ ਗਤਾ ਦਿਵਮ੍ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਕृਤਸ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਤ੍ਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਦੇਵਾਸ਼੍ ਚਾਸ਼੍ਵਾਸਿਤਾਸ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਤ੍ਵਯਾ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਸਲ੍ਲੋਕਾ ਨ ਕ੍ਸ਼ੀਯਨ੍ਤੇ ਕਦਾਚਨ
ਤੂੰ ਧੰਨ ਹੈਂ ਪੁੱਤ੍ਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਫੈਲ ਗਈ। ਤੂੰ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਮਿਲਿਆ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦਿੱਤਾ। ਐਸੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਨਾਲ ਵੰਸ਼ ਕਦੇ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ।
ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਸ੍ ਤਦਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਤ੍ ਪਪਾਤ ਤਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧਨਿ ਜਯਸ਼ਬ੍ਦਃ ਸੁਰੈਰ੍ ਉਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤੋ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਹੋਈ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਜੈਕਾਰਾ ਲਾਇਆ, ਜਦੋਂ ਵੱਡਾ ਰਿਸ਼ੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਆਸ਼ਿषਂ ਤੁ ਸੁਤੇ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦਧੀਚਿਃ ਸਹ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਸ਼ਂਭੁਂ ਗਙ੍ਗਾਂ ਸੁਰਾਨ੍ ਨਤ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਅਸੀਸ ਦੇ ਕੇ, ਦਧੀਚੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਸ਼ੰਭੂ, ਗੰਗਾ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਸ਼ਿਵੇ ਭਕ੍ਤਿਂ ਕੁਰੁ ਗਙ੍ਗਾਂ ਚ ਸੇਵਯ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ ਉਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਵਿਧਿਵਦ੍ ਯਜ੍ਞਾਨ੍ ਇष੍ਟ੍ਵਾ ਸਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਨ੍ ਕृਤਕृਤ੍ਯਸ੍ ਤਤੋ ਵਤ੍ਸ ਆਕ੍ਰਮਸ੍ਵ ਚਿਰਂ ਦਿਵਮ੍
ਪਤਨੀ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰ, ਗੰਗਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ। ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰ, ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਯੱਗ ਕਰ, ਤੇ ਦਾਨ ਦੇ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਕਰਤੱਬ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਪੁੱਤ੍ਰਾ, ਚਿਰਕਾਲ ਲਈ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ।
ਕਰੋਮ੍ਯ੍ ਏਵਮ੍ ਇਤਿ ਪ੍ਰਾਹ ਦਧੀਚਿਂ ਪਿਪ੍ਪਲਾਸ਼ਨਃ ਦਧੀਚਿਃ ਪੁਤ੍ਰਮ੍ ਆਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
‘ਮੈਂ ਐਸਾ ਹੀ ਕਰਾਂਗਾ,’ ਪਿੱਪਲਾਦ ਨੇ ਦਧੀਚੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ। ਦਧੀਚੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਤੇ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨੁਜ੍ਞਾਤਃ ਸੁਰਗਣੈਃ ਪੁਨਃ ਸ ਦਿਵਮ੍ ਆਕ੍ਰਮਤ੍ ਦੇਵਾ ਅਪ੍ਯ੍ ਊਚਿਰੇ ਸਰ੍ਵੇ ਪਿਪ੍ਪਲਾਦਂ ਸਸਂਭ੍ਰਮਾਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪਿੱਪਲਾਦ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।
ਕृਤ੍ਯਾਂ ਸ਼ਮਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਤਦ੍ ਉਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਮਹਾਨਲਮ੍
ਜਾਦੂ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਹੋਵੇ; ਉਹ ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਜੋ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਹੈ।
ਪਿਪ੍ਪਲਾਦਸ੍ ਤੁ ਤਾਨ੍ ਆਹ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ऽਹਂ ਨਿਵਾਰਣੇ ਅਸਤ੍ਯਂ ਨੈਵ ਵਕ੍ਤਾਹਂ ਯੂਯਂ ਕृਤ੍ਯਾਂ ਤੁ ਬ੍ਰੂਤ ਤਾਮ੍
ਪਿੱਪਲਾਦ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦਾ। ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਉਸ ਜਾਦੂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰੋ।
ਮਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਾ ਮਹਾਰੌਦ੍ਰਾ ਵਿਪਰੀਤਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਤਾਮ੍ ਏਵ ਗਤ੍ਵਾ ਵਿਬੁਧਾਃ ਪ੍ਰੋਚੁਸ੍ ਤੇ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਕਾਰਣਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਜਾਦੂ ਉਲਟ ਕੰਮ ਕਰੇਗੀ; ਇਸ ਲਈ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਕੋਲ ਗਏ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਅਨਲਂ ਚ ਯਥਾਪ੍ਰੀਤਿ ਤੇ ਉਭੇ ਨੇਤ੍ਯ੍ ਅਵੋਚਤਾਮ੍ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਭਕ੍ਸ਼ਣਾਯੈਵ ਸृष੍ਟਾ ਚਾਹਂ ਦ੍ਵਿਜਨ੍ਮਨਾ
ਅੱਗ ਬਾਰੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਦੋਵੇਂ ਲਿਆਓ; ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਸਭ ਕੁਝ ਖਾਣ ਲਈ ਹੀ ਬਣੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੋ।
ਤਥਾ ਚ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸੂਤੋ ऽਗ੍ਨਿਰ੍ ਅਨ੍ਯਥਾ ਤਤ੍ ਕਥਂ ਭਵੇਤ੍ ਮਹਾਭੂਤਾਨਿ ਪਞ੍ਚਾਪਿ ਸ੍ਥਾਵਰਂ ਜਙ੍ਗਮਂ ਤਥਾ
ਅੱਗ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਹੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ? ਪੰਜ ਵੱਡੇ ਤੱਤ, ਤੇ ਸਥਿਰ ਤੇ ਚਲਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੀ।
ਸਰ੍ਵਮ੍ ਅਸ੍ਮਨ੍ਮੁਖੇ ਵਿਦ੍ਯਾਦ੍ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨਾਵਸ਼ਿष੍ਯਤੇ ਮਯਾ ਸਂਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਤੇ ਦੇਵਾਃ ਪੁਨਰ੍ ਊਚੁਰ੍ ਉਭਾਵ੍ ਅਪਿ
ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਸਮਝੋ; ਕੋਈ ਗੱਲ ਬਾਕੀ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ। ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਭਕ੍ਸ਼ਯੇਤਾਮ੍ ਉਭੌ ਸਰ੍ਵਂ ਯਥਾਨੁਕ੍ਰਮਤਸ੍ ਤਥਾ ਵਡਵਾਪਿ ਸੁਰਾਨ੍ ਏਵਮ੍ ਉਵਾਚ ਸ਼ृਣੁ ਨਾਰਦ
ਦੋਵੇਂ ਸਭ ਕੁਝ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਖਾ ਲੈਣ; ਇਉਂ ਹੀ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਭਵਤਾਮ੍ ਇਚ੍ਛਯਾ ਸਰ੍ਵਂ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਮੇ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਵਡਵਾ ਸਾ ਨਦੀ ਜਾਤਾ ਗਙ੍ਗਯਾ ਸਂਗਤਾ ਮੁਨੇ ਤਦ੍ਭਵਸ੍ ਤੁ ਮਹਾਨ੍ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਯ ਆਸੀਦ੍ ਅਤਿਭੀषਣਃ ਤਮ੍ ਆਹੁਰ੍ ਅਮਰਾ ਵਹ੍ਨਿਂ ਭੂਤਾਨਾਮ੍ ਆਦਿਤੋ ਵਿਦੁਃ
ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨਦੀ ਬਣ ਗਈ, ਗੰਗਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਈ, ਹੇ ਮੁਨੀ। ਉਹ ਵੱਡੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਅੱਗ ਜੋ ਸੀ, ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਹਿਨੀ ਆਖਿਆ, ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਅੱਗ ਜਾਣਿਆ।
ਆਪੋ ਜ੍ਯੇष੍ਠਤਮਾ ਜ੍ਞੇਯਾਸ੍ ਤਥੈਵ ਪ੍ਰਥਮਂ ਭਵਾਨ੍ ਤਤ੍ਰਾਪ੍ਯ੍ ਅਪਾਂਪਤਿਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਸਮੁਦ੍ਰਮ੍ ਅਸ਼ਨਂ ਕੁਰੁ ਯਥੈਵ ਤੁ ਵਯਂ ਬ੍ਰੂਮੋ ਗਚ੍ਛ ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਪਾਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣਾ ਜਾਣੋ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਪਹਿਲੇ ਹੋ। ਉਥੇ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮੰਨ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਖਾਣ ਬਣਾਓ। ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਆਖਦੇ ਹਾਂ, ਜਾਓ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਖਾਓ।