ਸਮਾ ਕਾਪ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਮਤਯਾ ਲੋਪਾਮੁਦ੍ਰਾਪ੍ਯ੍ ਅਰੁਨ੍ਧਤੀ ਯਦ੍ ਅਸ੍ਥਿਭਿਃ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜਯਿਨਃ ਸੁਖਿਨਃ ਸਦਾ
ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਲੋਪਾਮੁਦਰਾ ਤੇ ਅਰੁੰਧਤੀ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਬਰਾਬਰ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਿੱਤਦੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤੇਨਾਵਾਪ੍ਤਂ ਯਸ਼ਃ ਸ੍ਫੀਤਂ ਤਵ ਮਾਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਯਂ ਕृਤਮ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਨਾਤਃ ਪਰਤਰਂ ਕृਤਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੇਰੀ ਮਾਤਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧੀ ਤੇ ਅਮਰ ਹੋ ਗਈ; ਤੂੰ, ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਹਰ ਥਾਂ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਹੋਇਆ ਨਹੀਂ।
ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਤਾਪਭਯਾਤ੍ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਚ੍ ਚ੍ਯੁਤਾਂਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਪਾਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ ਕਾਂਦਿਸ਼ੀਕਾਂਸ੍ ਤਵ ਭਯਾਦ੍ ਅਮਰਾਂਸ੍ ਤ੍ਰਾਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ ਨਾਰ੍ਤਤ੍ਰਾਣਾਦ੍ ਅਭ੍ਯਧਿਕਂ ਸੁਕृਤਂ ਕ੍ਵਾਪਿ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਕਾਂਦੀਸ਼ਿਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਕੱਢੇ ਗਏ ਹਨ; ਤੇਰੇ ਡਰ ਤੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬਚਾ। ਦੁਖੀ ਦੀ ਰਾਹਤ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕਿਤੇ ਵੀ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ।
ਯਾਵਦ੍ ਯਸ਼ਃ ਸ੍ਫੁਰਤਿ ਚਾਰੁ ਮਨੁष੍ਯਲੋਕੇ ਅਹਾਨਿ ਤਾਵਨ੍ਤਿ ਦਿਵਂ ਗਤਸ੍ਯ ਦਿਨੇ ਦਿਨੇ ਵਰ੍षਸਂਖ੍ਯਾ ਪਰਸ੍ਮਿਂਲ੍ ਲੋਕੇ ਵਾਸੋ ਜਾਯਤੇ ਨਿਰ੍ਵਿਕਾਰਃ
ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਮਨੁੱਖਾ ਲੋਕ ਵਿਚ ਸੋਹਣੀ ਚਮਕਦੀ ਰਹੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਲਈ, ਹਰ ਦਿਨ, ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਸਾਲ ਤੇਰੀ ਵਸਾਈ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਬਦਲਦੀ।
ਮृਤਾਸ੍ ਤ ਏਵਾਤ੍ਰ ਯਸ਼ੋ ਨ ਯੇषਾਮ੍ ਅਨ੍ਧਾਸ੍ ਤ ਏਵ ਸ਼੍ਰੁਤਵਰ੍ਜਿਤਾ ਯੇ ਯੇ ਦਾਨਸ਼ੀਲਾ ਨ ਨਪੁਂਸਕਾਸ੍ ਤੇ ਯੇ ਧਰ੍ਮਸ਼ੀਲਾ ਨ ਤ ਏਵ ਸ਼ੋਚ੍ਯਾਃ
ਇਥੇ ਉਹੀ ਮਰੇ ਹੋਏ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਇਜ਼ਤ ਨਹੀਂ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਵਿਦਿਆ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਅੰਨੇ ਹਨ। ਦਾਨੀ ਲੋਕ ਕਦੇ ਨਪੁੰਸਕ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਅਤੇ ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਪੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਤਰਸ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।
ਭਾषਿਤਂ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤੋ ऽਭਵਨ੍ ਮੁਨਿਃ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਨਤ੍ਵਾ ਨਾਥਮ੍ ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੁਨੀ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਾਈ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ।
ਵਾਗ੍ਭਿਰ੍ ਮਨੋਭਿਃ ਕृਤਿਭਿਃ ਕਦਾਚਿਨ੍ ਮਮੋਪਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਹਿਤੇ ਰਤਾ ਯੇ ਤੇਭ੍ਯੋ ਹਿਤਾਰ੍ਥਂ ਤ੍ਵ੍ ਇਹ ਚਾਪਰੇषਾਂ ਸੋਮਂ ਨਮਸ੍ਯਾਮਿ ਸੁਰਾਦਿਪੂਜ੍ਯਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਬੋਲ, ਮਨ ਜਾਂ ਕਰਤਬ ਨਾਲ ਕਦੇ ਮੇਰੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਮਦਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਵੀ, ਮੈਂ ਸੋਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵੀ ਆਦਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸਂਰਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਯੈਰ੍ ਅਭਿਵਰ੍ਧਿਤਸ਼੍ ਚ ਸਮਾਨਗੋਤ੍ਰਸ਼੍ ਚ ਸਮਾਨਧਰ੍ਮਾ ਤੇषਾਮ੍ ਅਭੀष੍ਟਾਨਿ ਸ਼ਿਵਃ ਕਰੋਤੁ ਬਾਲੇਨ੍ਦੁਮੌਲਿਂ ਪ੍ਰਣਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਨਿਤ੍ਯਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਇਆ ਤੇ ਪਾਲਿਆ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਸਾਥੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ, ਜਿਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਚੰਦਨੁਮਾ ਚੰਦ ਹੈ, ਪੂਰੀ ਕਰੇ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਯੈਰ੍ ਅਹਂ ਵਰ੍ਧਿਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਾਤृਵਤ੍ ਪਿਤृਵਤ੍ ਪ੍ਰਭੋ ਤਨ੍ਨਾਮ੍ਨਾ ਜਾਯਤਾਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਦੇਵਦੇਵ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯੇ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਾਂ-ਪਿਓ ਵਾਂਗ ਪਾਲਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਤੇਰੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਬਣ ਜਾਵੇ।
ਯਸ਼ਸ੍ ਤੁ ਤੇषਾਂ ਭਵਿਤਾ ਤੇਭ੍ਯੋ ऽਹਮ੍ ਅਨृਣਸ੍ ਤਤਃ ਯਾਨਿ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਣਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਯਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਭੂਤਲੇ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਸਦਾ ਰਹੇਗੀ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕਰਜ਼ਾ ਉਤਾਰ ਦਿਆਂ। ਜਿਹੜੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਖੇਤ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਹਨ—
ਤੇਭ੍ਯੋ ਯਦ੍ ਇਦਮ੍ ਅਧਿਕਮ੍ ਅਨੁਮਨ੍ਯਨ੍ਤੁ ਦੇਵਤਾਃ ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ਮੇ ऽਹਂ ਦੇਵਾਨਾਮ੍ ਅਪਰਾਧਂ ਨਿਰਞ੍ਜਨਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਕੁਝ ਵਧੇਰੇ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਾ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਨ। ਫਿਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਦੇਵਾਂ ਦੀ ਭੁੱਲ ਮਾਫ ਕਰਾਂ।
ਤਤਃ ਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਸੁਰਸਾਕ੍ਸ਼ਰਾਂ ਗਿਰਂ ਸਹਸ੍ਰਚਕ੍ਸ਼ੁਃਪ੍ਰਮੁਖਾਂਸ੍ ਤਥਾਗ੍ਰਤਃ ਉਵਾਚ ਦੇਵਾ ਅਪਿ ਮੇਨਿਰੇ ਵਚੋ ਦਧੀਚਿਪੁਤ੍ਰੋਦਿਤਮ੍ ਆਦਰੇਣ
ਫਿਰ, ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ ਆਗੂ ਬਣ ਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕੀਤੀ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਦਧੀਚੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸੁਣਿਆ।
ਬਾਲਸ੍ਯ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਵਿਨਯਂ ਚ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਸ਼ੌਰ੍ਯਂ ਬਲਂ ਸਾਹਸਂ ਸਤ੍ਯਵਾਚਮ੍ ਪਿਤ੍ਰੋਰ੍ ਭਕ੍ਤਿਂ ਭਾਵਸ਼ੁਦ੍ਧਿਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਤਦਾਵਾਦੀਚ੍ ਛਂਕਰਃ ਪਿਪ੍ਪਲਾਦਮ੍
ਜਦੋਂ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਬੱਚੇ ਦੀ ਬੁਧੀ, ਨਿਮਰਤਾ, ਵਿਦਿਆ, ਸ਼ੌਰ, ਤਾਕਤ, ਹਿੰਮਤ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ, ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਮਨ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਜਾਣਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਿੱਪਲਾਦ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਵਤ੍ਸ ਯਦ੍ ਵੈ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕਾਮਂ ਯਚ੍ ਚਾਪਿ ਸੁਰਵਲ੍ਲਭਮ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸੇ ਵਦ ਕਲ੍ਯਾਣਂ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਤ੍ਵਂ ਮਨਃ ਕृਥਾਃ
ਪਿਆਰੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੇਰੀ ਮਨ ਚਾਹੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੂੰ ਪਾਵੇਂਗਾ। ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦੱਸ; ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਾ ਰੱਖ।
ਯੇ ਗਙ੍ਗਾਯਾਮ੍ ਆਪ੍ਲੁਤਾ ਧਰ੍ਮਨਿष੍ਠਾਃ ਸਂਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਤ੍ਵਤ੍ਪਦਾਬ੍ਜਂ ਮਹੇਸ਼ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਕਾਮਾਨ੍ ਆਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤੁ ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਦੇਹਾਨ੍ਤੇ ਤੇ ਪਦਮ੍ ਆਯਾਨ੍ਤੁ ਸ਼ੈਵਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਪੱਕੇ ਹੋ ਕੇ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਮਹੇਸ਼ਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਨ ਚਾਹੇ ਸੁਪਨੇ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲੈਂ ਅਤੇ ਦੇਹ ਛੱਡਣ ਤੇ ਤੇਰੇ ਸ਼ਿਵ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਣ।
ਤਾਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ ਤ੍ਵਤ੍ਪਦਂ ਚਾਮ੍ਬਿਕਾ ਮੇ ਨਾਥ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਪਿਪ੍ਪਲਸ਼੍ ਚਾਮਰਾਸ਼੍ ਚ ਸੁਖਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਨਾਥਨਾਥਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਤ੍ਵਾਂ ਪਸ਼੍ਯੇਯੁਸ੍ ਤ੍ਵਤ੍ਪਦਂ ਤੇ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤੁ
ਪਿਤਾ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਅੰਬਿਕਾ ਵੀ, ਹੇ ਮਾਲਕ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਗਈ। ਪਿੱਪਲਾ ਅਤੇ ਅਮਰਾ ਨੇ ਸੁਖ ਪਾਇਆ ਹੈ। ਉਹ, ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਮਾਲਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਣ।
ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਿਪ੍ਪਲਾਦਂ ਦੇਵਦੇਵੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਅਭਿਨਨ੍ਦ੍ਯ ਚ ਤਂ ਦੇਵੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
‘ਜਿਵੇਂ ਚਾਹਿਆ’ ਆਖ ਕੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਦੇਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਪਿੱਪਲਾਦ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਦੇਵਾ ਅਪਿ ਮੁਦਾ ਯੁਕ੍ਤਾ ਨਿਰ੍ਭਯਾਸ੍ ਤਤ੍ਕृਤਾਦ੍ ਭਯਾਤ੍ ਇਦਮ੍ ਊਚੁਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਦਾਧੀਚਂ ਸ਼ਿਵਸਂਨਿਧੌ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਜੋ ਉਸ ਘਟਨਾ ਤੋਂ ਡਰ ਮੁਕ ਗਿਆ ਸੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿੱਚ, ਦਧੀਚੀ ਨੂੰ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਸੁਰਾਣਾਂ ਯਦ੍ ਅਭੀष੍ਟਂ ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਕृਤਮ੍ ਅਸਂਸ਼ਯਮ੍ ਪਾਲਿਤਾ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਆਜ੍ਞਾ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮਣ੍ਡਨੀ
ਜੋ ਕੁਝ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸੀ, ਉਹ ਤੂੰ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ। ਤੂੰ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਗਹਣਾ ਹੈ।
ਯਾਚਿਤਂ ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪਰਾਰ੍ਥਂ ਨਾਤ੍ਮਨੇ ਦ੍ਵਿਜ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਅਨ੍ਯਤਮਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਦਾਸ੍ਯਾਮਹੇ ਵਯਮ੍
ਜੋ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਮੰਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ। ਇਸ ਲਈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਦੱਸ; ਅਸੀਂ ਉਹ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗੇ।
ਪੁਨਃ ਪੁਨਸ੍ ਤਦ੍ ਏਵੋਚੁਃ ਸੁਰਸਂਘਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਮ੍ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਨਤ੍ਵਾ ਸ਼ਂਭੁਸੁਰਾਨ੍ ਇਦਮ੍ ਉਵਾਚ ਪਿਪ੍ਪਲਾਦਸ਼੍ ਚ ਉਮਾਂ ਨਤ੍ਵਾ ਚ ਪਿਪ੍ਪਲਾਨ੍
ਦੇਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸ਼ੰਭੂ ਅਤੇ ਦੇਵਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ। ਫਿਰ ਪਿੱਪਲਾਦ ਨੇ, ਉਮਾ ਅਤੇ ਪਿੱਪਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਪਿਤਰੌ ਦ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮੋ ऽਸ੍ਮਿ ਸਦਾ ਮੇ ਸ਼ਬ੍ਦਗੋਚਰੌ ਤੇ ਧਨ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਾਣਿਨੋ ਲੋਕੇ ਮਾਤਾਪਿਤ੍ਰੋਰ੍ ਵਸ਼ੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਸੁਣਨ ਦੀ ਹਦ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਉਹ ਜੀਵ ਧਨਿਆ ਹਨ ਜੋ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੇ ਆਖਣ ਤੇ ਚਲਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣਪਰਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਤ੍ਪਾਦਾਜ੍ਞਾਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਕਾਃ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਸ਼ਰੀਰਂ ਚ ਕੁਲਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਧਿਯਂ ਵਪੁਃ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹੋ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰੋ—ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਸਰੀਰ, ਪਰਿਵਾਰ, ਤਾਕਤ, ਅਕਲ ਤੇ ਸੋਹਣਾਪਣ ਸਭ ਕੁਝ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਰਿਲਭ੍ਯ ਤਯੋਃ ਕृਤ੍ਯੇ ਕृਤਕृਤ੍ਯੋ ਭਵੇਤ੍ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਪਸ਼ੂਨਾਂ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਚਾਪਿ ਸੁਲਭਂ ਮਾਤृਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਸਫਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਸ਼ੂਆਂ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਲਈ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਆਸਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਮਮ ਤਚ੍ ਚਾਪਿ ਪृਚ੍ਛੇ ਪਾਪਫਲਂ ਨੁ ਕਿਮ੍ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਚ ਤਥਾ ਚੇਤ੍ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਯਸ੍ਯ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍
ਪਰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਤਾਂ ਇਹ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ—ਦੱਸੋ, ਕੀ ਇਹ ਮੇਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਫਲ ਹੈ? ਜੇ ਇਹਨਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੀ ਹਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ?
ਨੋਪਪਦ੍ਯੇਤ ਸੁਲਭਂ ਮਤ੍ਤੋ ਨਾਨ੍ਯੋ ऽਸ੍ਤਿ ਪਾਪਕृਤ੍ ਤਯੋਰ੍ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮਾਤ੍ਰਂ ਚ ਯਦਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯੇ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਇਹ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ; ਮੈਥੋਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਝਲਕ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ—
ਮਨੋਵਾਕ੍ਕਾਯਕਰ੍ਮਭ੍ਯਃ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਪਿਤਰੌ ਯੇ ਨ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਨ ਸਂਸृਤੌ ਤੇषਾਂ ਮਹਾਪਾਤਕਾਨਾਂ ਕਃ ਸਂਖ੍ਯਾਂ ਕਰ੍ਤੁਮ੍ ਈਸ਼੍ਵਰਃ
ਮਨ, ਬੋਲ ਤੇ ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਜ਼ਰੂਰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਲੋਕ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕੌਣ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਤਦ੍ ऋषੇਰ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਿਥਃ ਸਂਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਤੇ ਸੁਰਾਃ ਵਿਮਾਨਵਰਮ੍ ਆਰੂਢੌ ਪਿਤਰੌ ਦਂਪਤੀ ਸ਼ੁਭੌ
ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ, ਸੋਹਣੇ ਵਿਮਾਨ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਸੁਭਾਗੇ ਮਾਪੇ ਆ ਗਏ।
ਤਵ ਸਂਦਰ੍ਸ਼ਨਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੌ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਵਾਦ੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍ ਵਿषਾਦਂ ਲੋਭਮੋਹੌ ਚ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚਿਤ੍ਤਂ ਸ਼ਮਂ ਨਯ
ਉਹ ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਆਸ ਲੈ ਕੇ ਆ ਰਹੇ ਹਨ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਵੇਖੇਂਗਾ। ਦੁੱਖ, ਲਾਲਚ ਤੇ ਮੋਹ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰ।
ਪਸ਼੍ਯ ਪਸ਼੍ਯੇਤਿ ਤਂ ਪ੍ਰਾਹੁਰ੍ ਦਾਧੀਚਂ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਾਃ ਵਿਮਾਨਵਰਮ੍ ਆਰੂਢੌ ਸ੍ਵਰ੍ਗਿਣੌ ਸ੍ਵਰ੍ਣਭੂषਣੌ
‘ਵੇਖ, ਵੇਖ!’—ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦਧੀਚ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਜਦ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਸੋਹਣੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਵਿਮਾਨ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਨ।