ਤੀਰ੍ਥਾਤ੍ ਤੁ ਪਿਪ੍ਪਲਾਤ੍ ਪੂਰ੍ਵਂ ਯਾਵਦ੍ ਯੋਜਨਸਂਖ੍ਯਯਾ ਪ੍ਰਾਤਿष੍ਠਦ੍ ਵਡਵਾਰੂਪਾ ਕृਤ੍ਯਾ ਸਾ ऋषਿਨਿਰ੍ਮਿਤਾ
ਪਿੱਪਲਾਤੀਰਥ ਤੋਂ, ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਜਿੰਨੀ ਯੋਜਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਤਿਆ ਵਡਵਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਬਣਾਈ ਸੀ, ਚਲ ਪਈ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਜਾਤੋ ਮਹਾਨ੍ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਲੋਕਸਂਹਰਣਕ੍ਸ਼ਮਃ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਬੁਧਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਰਸ੍ਤਾਃ ਸ਼ਂਭੁਮ੍ ਉਪਾਗਮਨ੍
ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਜਨਮ ਲੈ ਗਈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵ ਡਰ ਗਏ ਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਕੋਲ ਆਏ।
ਚਕ੍ਰੇਸ਼੍ਵਰਂ ਪਿਪ੍ਪਲੇਸ਼ਂ ਪਿਪ੍ਪਲਾਦੇਨ ਤੋषਿਤਮ੍ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤੋ ਭੀਤਮਨਸਃ ਸ਼ਂਭੁਮ੍ ਊਚੁਰ੍ ਦਿਵੌਕਸਃ
ਉਹ ਸ਼ੰਭੂ, ਚੱਕਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਤੇ ਪਿੱਪਲ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜੋ ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਸੀ, ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ਵਾਸੀ ਡਰੇ ਹੋਏ ਮਨ ਨਾਲ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।
ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਸ਼ਂਭੋ ਕृਤ੍ਯਾਸ੍ਮਾਨ੍ ਬਾਧਤੇ ਤਦ੍ਭਵਾਨਲਃ ਸ਼ਰਣਂ ਭਵ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ ਭੀਤਾਨਾਮ੍ ਅਭਯਪ੍ਰਦ
ਸ਼ੰਭੂ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ! ਕ੍ਰਿਤਿਆ ਸਾਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਅੱਗ ਸਾਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਾਡਾ ਆਸਰਾ ਬਣ, ਡਰੇ ਹੋਏਆਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ।
ਸਰ੍ਵਤਃ ਪਰਿਭੂਤਾਨਾਮ੍ ਆਰ੍ਤਾਨਾਂ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਚੇਤਸਾਮ੍ ਸਰ੍ਵੇषਾਮ੍ ਏਵ ਜਨ੍ਤੂਨਾਂ ਤ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਸ਼ਰਣਂ ਸ਼ਿਵ
ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਨਿੰਦਿਆ ਹੋਏ, ਦੁਖੀ, ਤੇ ਥੱਕੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਹਰ ਜੀਵ ਲਈ, ਸਿਰਫ ਤੂੰ ਹੀ ਆਸਰਾ ਹੈਂ, ਸ਼ਿਵ।
ऋषਿਣਾਭ੍ਯਰ੍ਥਿਤਾ ਕृਤ੍ਯਾ ਤ੍ਵਚ੍ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵਹ੍ਨਿਨਿਰ੍ਗਤਾ ਸਾ ਜਿਘਾਂਸਤਿ ਲੋਕਾਂਸ੍ ਤ੍ਰੀਂਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਨਸ੍ ਤ੍ਰਾਤਾ ਨ ਚੇਤਰਃ
ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਤੇ, ਕ੍ਰਿਤਿਆ ਤੇਰੇ ਨੈਣ ਦੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀ; ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸਾਡਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਤਾਨ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਜ੍ ਜਗਨ੍ਨਾਥੋ ਯੋਜਨਾਨ੍ਤਰ੍ਨਿਵਾਸਿਨਃ ਨ ਬਾਧਤੇ ਤ੍ਵ੍ ਅਸੌ ਕृਤ੍ਯਾ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਯੂਯਮ੍ ਅਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮ੍ ਇਹੈਵਾਸਧ੍ਵਮ੍ ਅਮਰਾਸ੍ ਤਸ੍ਯਾ ਵੋ ਨ ਭਯਂ ਭਵੇਤ੍
ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵਸਦੇ ਸਨ, ਆਖਿਆ: ਉਹ ਕੰਮ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤੰਗ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ। ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤੇ ਇੱਥੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਰਹੋ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਸ ਤੋਂ ਡਰਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਪੁਨਰ੍ ਊਚੁਃ ਸੁਰੇਸ਼ਾਨਂ ਤ੍ਵਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍ ਤਤ੍ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾਤ੍ਰ ਕਥਂ ਨਾਥ ਵਤ੍ਸ੍ਯਾਮਸ੍ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਰ੍ਚਿਤ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੇ ਮੁੜ ਪੁੱਛਿਆ: ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਸਵਰਗ ਦਿੱਤਾ ਸੀ; ਹੁਣ, ਮਾਲਕ ਜੀ, ਅਸੀਂ ਉਹ ਥਾਂ ਛੱਡ ਕੇ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਪੂਜਦੇ ਹਨ?
ਦੇਵਾਨਾਂ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵੋ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਫਿਰ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਦੇਵੋ ऽਸੌ ਵਿਸ਼੍ਵਤਸ਼੍ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ ਯੋ ਦੇਵੋ ਵਿਸ਼੍ਵਤੋਮੁਖਃ ਯੋ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਸ੍ ਤੁ ਧਮਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਯੋ ਜਨਕੋ ਮਤਃ
ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹਰ ਪਾਸੇ ਹੈ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਸੂਰ੍ਯ ਏਕ ਏਵਾਤ੍ਰ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ ਰੂਪੇਣ ਸਰ੍ਵਦਾ ਸ੍ਥਿਤਿਂ ਕਰੋਤੁ ਤਨ੍ਮੂਰ੍ਤੌ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਖਿਲਾਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਇੱਥੇ ਸੂਰਜ ਕੇਵਲ ਉਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਸਿੱਧਾ ਰੂਪ ਵਿਚ ਮੌਜੂਦ ਰਹੇ। ਉਸ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਹੀ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣ।
ਤਥੇਤਿ ਸ਼ਂਭੁਵਚਨਾਤ੍ ਪਾਰਿਜਾਤਤਰੋਸ੍ ਤਦਾ ਦੇਵਾ ਦਿਵਾਕਰਂ ਚਕ੍ਰੁਸ੍ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਭਾਸ੍ਕਰਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪਰੀਜਾਤ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਸੂਰਜ ਬਣਾਇਆ; ਤਵਸ਼ਟਾ ਨੇ ਭਾਸਕਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਇਹੈਵਾਸ੍ਸ੍ਵ ਜਗਤ੍ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ ਰਕ੍ਸ਼ੇਮਾਨ੍ ਵਿਬੁਧਾਨ੍ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਸ੍ਵਾਂਸ਼ੈਸ਼੍ ਚ ਵਯਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਾਮਃ ਸ਼ਂਭੁਸਂਨਿਧੌ
ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹੋ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਖੁਦ ਕਰੋ। ਅਸੀਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਸਮੇਤ ਇੱਥੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿਚ ਰਹਾਂਗੇ।
ਚਕ੍ਰੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ ਪਰਿਤੋ ਯਾਵਦ੍ ਯੋਜਨਸਂਖ੍ਯਯਾ ਗਙ੍ਗਾਯਾ ਉਭਯਂ ਤੀਰਮ੍ ਆਸਾਦ੍ਯਾਸਨ੍ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਚਕਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ, ਯੋਜਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਤੱਕ, ਵਧੀਆ ਦੇਵਤੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਕੰਢੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਬੈਠ ਗਏ।
ਅਙ੍ਗੁਲ੍ਯਰ੍ਧਾਰ੍ਧਮਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਗਙ੍ਗਾਤੀਰਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ ਤਿਸ੍ਰਃ ਕੋਟ੍ਯਸ੍ ਤਥਾ ਪਞ੍ਚ ਸ਼ਤਾਨਿ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਤਤ੍ਰ ਵ੍ਯੁष੍ਟਿਂ ਚ ਕਃ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਬ੍ਰਵੀਤਿ ਵਾ
ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ, ਅੰਗੂਠੀ ਦੇ ਅੱਧੇ ਹਿੱਸੇ ਜਿਤਨਾ ਥਾਂ ਘੇਰ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਕਰੋੜ ਤੇ ਪੰਜ ਸੌ ਤੀਰਥ ਸਨ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬਣਤਰ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਕੌਣ ਬਿਆਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਜਾਂ ਦੱਸ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਤਤਃ ਸੁਰਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਨੀਤਾਃ ਸ਼ਿਵਮ੍ ਅਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਿਮਰ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।
ਪਿਪ੍ਪਲਾਦਂ ਸੁਰੇਸ਼ਾਨ ਸ਼ਮਂ ਨਯ ਜਗਨ੍ਮਯ
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਹੇ ਜਗਤ ਰੂਪ, ਪਿਪਪਲਾਦ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ।
ੴ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗਨ੍ਨਾਥਃ ਪਿਪ੍ਪਲਾਦਮ੍ ਅਵੋਚਤ
‘ਓਮ’ ਆਖ ਕੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਪਿਪਪਲਾਦ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਨਾਸ਼ਿਤੇष੍ਵ੍ ਅਪਿ ਦੇਵੇषੁ ਪਿਤਾ ਤੇ ਨਾਗਮਿष੍ਯਤਿ ਦਤ੍ਤਾਃ ਪਿਤ੍ਰਾ ਤਵ ਪ੍ਰਾਣਾ ਦੇਵਾਨਾਂ ਕਾਰ੍ਯਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਜੇਕਰ ਦੇਵਤੇ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣ, ਫਿਰ ਵੀ ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ। ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਤੇਰੀ ਜਿੰਦਗੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਦੀ ਸਿਧੀ ਲਈ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।
ਦੀਨਾਰ੍ਤਕਰੁਣਾਬਨ੍ਧੁਃ ਕੋ ਹਿ ਤਾਦृਗ੍ਭਵੇ ਭਵੇਤ੍ ਤਥਾ ਯਾਤਾ ਦਿਵਂ ਤਾਤ ਤਵ ਮਾਤਾ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ
ਕੌਣ ਦੁਖੀ ਤੇ ਲਾਚਾਰਾਂ ਦਾ ਐਸਾ ਮਿੱਤਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਤੇਰੀ ਮਾਤਾ, ਜੋ ਪਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਨਿਭੀ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ, ਪੁੱਤਰ, ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੀ ਗਈ।
ਸਮਾ ਕਾਪ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਮਤਯਾ ਲੋਪਾਮੁਦ੍ਰਾਪ੍ਯ੍ ਅਰੁਨ੍ਧਤੀ ਯਦ੍ ਅਸ੍ਥਿਭਿਃ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜਯਿਨਃ ਸੁਖਿਨਃ ਸਦਾ
ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਲੋਪਾਮੁਦਰਾ ਤੇ ਅਰੁੰਧਤੀ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਬਰਾਬਰ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਿੱਤਦੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤੇਨਾਵਾਪ੍ਤਂ ਯਸ਼ਃ ਸ੍ਫੀਤਂ ਤਵ ਮਾਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਯਂ ਕृਤਮ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਨਾਤਃ ਪਰਤਰਂ ਕृਤਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੇਰੀ ਮਾਤਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧੀ ਤੇ ਅਮਰ ਹੋ ਗਈ; ਤੂੰ, ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਹਰ ਥਾਂ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਹੋਇਆ ਨਹੀਂ।
ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਤਾਪਭਯਾਤ੍ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਚ੍ ਚ੍ਯੁਤਾਂਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਪਾਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ ਕਾਂਦਿਸ਼ੀਕਾਂਸ੍ ਤਵ ਭਯਾਦ੍ ਅਮਰਾਂਸ੍ ਤ੍ਰਾਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ ਨਾਰ੍ਤਤ੍ਰਾਣਾਦ੍ ਅਭ੍ਯਧਿਕਂ ਸੁਕृਤਂ ਕ੍ਵਾਪਿ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਕਾਂਦੀਸ਼ਿਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਕੱਢੇ ਗਏ ਹਨ; ਤੇਰੇ ਡਰ ਤੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬਚਾ। ਦੁਖੀ ਦੀ ਰਾਹਤ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕਿਤੇ ਵੀ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ।
ਯਾਵਦ੍ ਯਸ਼ਃ ਸ੍ਫੁਰਤਿ ਚਾਰੁ ਮਨੁष੍ਯਲੋਕੇ ਅਹਾਨਿ ਤਾਵਨ੍ਤਿ ਦਿਵਂ ਗਤਸ੍ਯ ਦਿਨੇ ਦਿਨੇ ਵਰ੍षਸਂਖ੍ਯਾ ਪਰਸ੍ਮਿਂਲ੍ ਲੋਕੇ ਵਾਸੋ ਜਾਯਤੇ ਨਿਰ੍ਵਿਕਾਰਃ
ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਮਨੁੱਖਾ ਲੋਕ ਵਿਚ ਸੋਹਣੀ ਚਮਕਦੀ ਰਹੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਲਈ, ਹਰ ਦਿਨ, ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਸਾਲ ਤੇਰੀ ਵਸਾਈ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਬਦਲਦੀ।
ਮृਤਾਸ੍ ਤ ਏਵਾਤ੍ਰ ਯਸ਼ੋ ਨ ਯੇषਾਮ੍ ਅਨ੍ਧਾਸ੍ ਤ ਏਵ ਸ਼੍ਰੁਤਵਰ੍ਜਿਤਾ ਯੇ ਯੇ ਦਾਨਸ਼ੀਲਾ ਨ ਨਪੁਂਸਕਾਸ੍ ਤੇ ਯੇ ਧਰ੍ਮਸ਼ੀਲਾ ਨ ਤ ਏਵ ਸ਼ੋਚ੍ਯਾਃ
ਇਥੇ ਉਹੀ ਮਰੇ ਹੋਏ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਇਜ਼ਤ ਨਹੀਂ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਵਿਦਿਆ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਅੰਨੇ ਹਨ। ਦਾਨੀ ਲੋਕ ਕਦੇ ਨਪੁੰਸਕ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਅਤੇ ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਪੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਤਰਸ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।
ਭਾषਿਤਂ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤੋ ऽਭਵਨ੍ ਮੁਨਿਃ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਨਤ੍ਵਾ ਨਾਥਮ੍ ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੁਨੀ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਾਈ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ।
ਵਾਗ੍ਭਿਰ੍ ਮਨੋਭਿਃ ਕृਤਿਭਿਃ ਕਦਾਚਿਨ੍ ਮਮੋਪਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਹਿਤੇ ਰਤਾ ਯੇ ਤੇਭ੍ਯੋ ਹਿਤਾਰ੍ਥਂ ਤ੍ਵ੍ ਇਹ ਚਾਪਰੇषਾਂ ਸੋਮਂ ਨਮਸ੍ਯਾਮਿ ਸੁਰਾਦਿਪੂਜ੍ਯਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਬੋਲ, ਮਨ ਜਾਂ ਕਰਤਬ ਨਾਲ ਕਦੇ ਮੇਰੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਮਦਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਵੀ, ਮੈਂ ਸੋਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵੀ ਆਦਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸਂਰਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਯੈਰ੍ ਅਭਿਵਰ੍ਧਿਤਸ਼੍ ਚ ਸਮਾਨਗੋਤ੍ਰਸ਼੍ ਚ ਸਮਾਨਧਰ੍ਮਾ ਤੇषਾਮ੍ ਅਭੀष੍ਟਾਨਿ ਸ਼ਿਵਃ ਕਰੋਤੁ ਬਾਲੇਨ੍ਦੁਮੌਲਿਂ ਪ੍ਰਣਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਨਿਤ੍ਯਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਇਆ ਤੇ ਪਾਲਿਆ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਸਾਥੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ, ਜਿਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਚੰਦਨੁਮਾ ਚੰਦ ਹੈ, ਪੂਰੀ ਕਰੇ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਯੈਰ੍ ਅਹਂ ਵਰ੍ਧਿਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਾਤृਵਤ੍ ਪਿਤृਵਤ੍ ਪ੍ਰਭੋ ਤਨ੍ਨਾਮ੍ਨਾ ਜਾਯਤਾਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਦੇਵਦੇਵ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯੇ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਾਂ-ਪਿਓ ਵਾਂਗ ਪਾਲਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਤੇਰੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਬਣ ਜਾਵੇ।
ਯਸ਼ਸ੍ ਤੁ ਤੇषਾਂ ਭਵਿਤਾ ਤੇਭ੍ਯੋ ऽਹਮ੍ ਅਨृਣਸ੍ ਤਤਃ ਯਾਨਿ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਣਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਯਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਭੂਤਲੇ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਸਦਾ ਰਹੇਗੀ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕਰਜ਼ਾ ਉਤਾਰ ਦਿਆਂ। ਜਿਹੜੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਖੇਤ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਹਨ—