ਤਦੈਵ ਪਿਪ੍ਪਲਾਃ ਪ੍ਰੋਚੁਰ੍ ਵਡਵਾਪਿ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤੇ ਮਾਤਾ ਤਵ ਪ੍ਰਾਤਿਥੇਯੀ ਵਦਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਦਿਵਂ ਗਤਾ
ਫਿਰ ਪਿੱਪਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੇ ਤੇ ਮਹਾਨ ਵਡਵਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੇਰੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਚਲੀ ਗਈ ਸੀ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦੱਸ ਚੁੱਕੀ ਹੈ.'
ਪਰਾਭਿਦ੍ਰੋਹਨਿਰਤਾ ਵਿਸ੍ਮृਤਾਤ੍ਮਹਿਤਾ ਨਰਾਃ ਇਤਸ੍ ਤਤੋ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਚਿਤ੍ਤਾਃ ਪਤਨ੍ਤਿ ਨਰਕਾਵਟੇ
ਜੋ ਲੋਕ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੱਤ ਭਟਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਨਰਕ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।
ਤਨ੍ ਮਾਤृਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕੁਪਿਤਃ ਪਿਪ੍ਪਲਾਸ਼ਨਃ ਅਭਿਮਾਨੇ ਜ੍ਵਲਤ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਤਃ ਸਾਧੁਵਾਦੋ ਨਿਰਰ੍ਥਕਃ
ਮਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ; ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਅਹੰਕਾਰ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਵੀ ਉਸ ਲਈ ਬੇਮਤਲਬ ਹੋ ਗਈ।
ਦੇਹਿ ਦੇਹੀਤਿ ਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਕृਤ੍ਯਾ ਨੇਤ੍ਰਵਿਨਿਰ੍ਗਤਾ ਵਡਵੇਤਿ ਸ੍ਮਰਨ੍ ਵਿਪ੍ਰਃ ਕृਤ੍ਯਾਪਿ ਵਡਵਾਕृਤਿਃ
ਕ੍ਰਿਤਿਆ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਨੈਣ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀ, ਉਸਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, 'ਮੈਨੂੰ ਦੇ, ਮੈਨੂੰ ਦੇ!' ਵਡਵਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਵਿਦਵਾਨ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਤਿਆ ਨੇ ਵੀ ਵਡਵਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਸਰ੍ਵਸਤ੍ਤ੍ਵਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਪ੍ਰਭੂਤਾਨਲਗਰ੍ਭਿਣੀ ਗਭਸ੍ਤਿਨੀ ਬਾਲਗਰ੍ਭਾ ਯਾ ਮਾਤਾ ਪਿਪ੍ਪਲਾਸ਼ਿਨਃ
ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਉਹ ਅਤਿ ਤੇਜ਼ ਅੱਗ ਨਾਲ ਗਰਭਵਤੀ ਸੀ; ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਬੱਚਾ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਤੇ ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਦੀ ਮਾਂ ਸੀ।
ਤਦ੍ਧ੍ਯਾਨਯੋਗਾਤ੍ ਤੁ ਜਾਤਾ ਕृਤ੍ਯਾ ਸਾਨਲਗਰ੍ਭਿਣੀ ਉਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਸਾ ਮਹਾਰੌਦ੍ਰਾ ਮृਤ੍ਯੁਜਿਹ੍ਵੇਵ ਭੀषਣਾ
ਧਿਆਨ ਤੇ ਜੋਗ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਤਿਆ ਜਨਮ ਲੈ ਗਈ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ; ਉਹ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ, ਮੌਤ ਦੀ ਜਿਹਵਾਂ ਵਾਂਗ।
ਅਵੋਚਤ੍ ਪਿਪ੍ਪਲਾਦਂ ਤਂ ਕਿਂ ਕृਤ੍ਯਂ ਮੇ ਵਦਸ੍ਵ ਤਤ੍ ਪਿਪ੍ਪਲਾਦੋ ऽਪਿ ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਹ ਦੇਵਾਨ੍ ਖਾਦ ਰਿਪੂਨ੍ ਮਮ
ਉਹ ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਨੂੰ ਆਖੀ: 'ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?' ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੇਰੇ ਵੈਰੀ ਦੇਵਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾ।'
ਜਗ੍ਰਾਹ ਸਾ ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਿਪ੍ਪਲਾਦਂ ਪੁਰਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਸ ਪ੍ਰਾਹ ਕਿਮ੍ ਇਦਂ ਕृਤ੍ਯੇ ਸਾ ਚਾਪ੍ਯ੍ ਆਹ ਤ੍ਵਯੋਦਿਤਮ੍
ਉਹ ਕਹਿ ਕੇ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਖਿਆ,' ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਹ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ, ਕ੍ਰਿਤਿਆ?' ਉਸਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, 'ਜੋ ਤੂੰ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਉਹੀ ਹੈ।'
ਦੇਵੈਸ਼੍ ਚ ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਦੇਹਂ ਤਤੋ ਭੀਤਃ ਸ਼ਿਵਂ ਯਯੌ ਤੁष੍ਟਾਵ ਦੇਵਂ ਸ ਮੁਨਿਃ ਕृਤ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਾਹ ਤਦਾ ਸ਼ਿਵਃ
ਦੇਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਸਰੀਰ ਬਣਾਇਆ; ਡਰ ਕੇ, ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਕ੍ਰਿਤਿਆ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਯੋਜਨਾਨ੍ਤਃਸ੍ਥਿਤਾਞ੍ ਜੀਵਾਨ੍ ਨ ਗृਹਾਣ ਮਦਾਜ੍ਞਯਾ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਯਾਹਿ ਤਤੋ ਦੂਰਂ ਕृਤ੍ਯੇ ਕृਤ੍ਯਂ ਤਤਃ ਕੁਰੁ
ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਜੋ ਜੀਵ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਫੜ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰਿਤਿਆ, ਦੂਰ ਚਲੀ ਜਾ ਤੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਹੋਰ ਥਾਂ ਕਰ।
ਤੀਰ੍ਥਾਤ੍ ਤੁ ਪਿਪ੍ਪਲਾਤ੍ ਪੂਰ੍ਵਂ ਯਾਵਦ੍ ਯੋਜਨਸਂਖ੍ਯਯਾ ਪ੍ਰਾਤਿष੍ਠਦ੍ ਵਡਵਾਰੂਪਾ ਕृਤ੍ਯਾ ਸਾ ऋषਿਨਿਰ੍ਮਿਤਾ
ਪਿੱਪਲਾਤੀਰਥ ਤੋਂ, ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਜਿੰਨੀ ਯੋਜਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਤਿਆ ਵਡਵਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਬਣਾਈ ਸੀ, ਚਲ ਪਈ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਜਾਤੋ ਮਹਾਨ੍ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਲੋਕਸਂਹਰਣਕ੍ਸ਼ਮਃ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਬੁਧਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਰਸ੍ਤਾਃ ਸ਼ਂਭੁਮ੍ ਉਪਾਗਮਨ੍
ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਜਨਮ ਲੈ ਗਈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵ ਡਰ ਗਏ ਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਕੋਲ ਆਏ।
ਚਕ੍ਰੇਸ਼੍ਵਰਂ ਪਿਪ੍ਪਲੇਸ਼ਂ ਪਿਪ੍ਪਲਾਦੇਨ ਤੋषਿਤਮ੍ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤੋ ਭੀਤਮਨਸਃ ਸ਼ਂਭੁਮ੍ ਊਚੁਰ੍ ਦਿਵੌਕਸਃ
ਉਹ ਸ਼ੰਭੂ, ਚੱਕਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਤੇ ਪਿੱਪਲ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜੋ ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਸੀ, ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ਵਾਸੀ ਡਰੇ ਹੋਏ ਮਨ ਨਾਲ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।
ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਸ਼ਂਭੋ ਕृਤ੍ਯਾਸ੍ਮਾਨ੍ ਬਾਧਤੇ ਤਦ੍ਭਵਾਨਲਃ ਸ਼ਰਣਂ ਭਵ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ ਭੀਤਾਨਾਮ੍ ਅਭਯਪ੍ਰਦ
ਸ਼ੰਭੂ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ! ਕ੍ਰਿਤਿਆ ਸਾਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਅੱਗ ਸਾਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਾਡਾ ਆਸਰਾ ਬਣ, ਡਰੇ ਹੋਏਆਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ।
ਸਰ੍ਵਤਃ ਪਰਿਭੂਤਾਨਾਮ੍ ਆਰ੍ਤਾਨਾਂ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਚੇਤਸਾਮ੍ ਸਰ੍ਵੇषਾਮ੍ ਏਵ ਜਨ੍ਤੂਨਾਂ ਤ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਸ਼ਰਣਂ ਸ਼ਿਵ
ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਨਿੰਦਿਆ ਹੋਏ, ਦੁਖੀ, ਤੇ ਥੱਕੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਹਰ ਜੀਵ ਲਈ, ਸਿਰਫ ਤੂੰ ਹੀ ਆਸਰਾ ਹੈਂ, ਸ਼ਿਵ।
ऋषਿਣਾਭ੍ਯਰ੍ਥਿਤਾ ਕृਤ੍ਯਾ ਤ੍ਵਚ੍ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵਹ੍ਨਿਨਿਰ੍ਗਤਾ ਸਾ ਜਿਘਾਂਸਤਿ ਲੋਕਾਂਸ੍ ਤ੍ਰੀਂਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਨਸ੍ ਤ੍ਰਾਤਾ ਨ ਚੇਤਰਃ
ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਤੇ, ਕ੍ਰਿਤਿਆ ਤੇਰੇ ਨੈਣ ਦੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀ; ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸਾਡਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਤਾਨ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਜ੍ ਜਗਨ੍ਨਾਥੋ ਯੋਜਨਾਨ੍ਤਰ੍ਨਿਵਾਸਿਨਃ ਨ ਬਾਧਤੇ ਤ੍ਵ੍ ਅਸੌ ਕृਤ੍ਯਾ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਯੂਯਮ੍ ਅਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮ੍ ਇਹੈਵਾਸਧ੍ਵਮ੍ ਅਮਰਾਸ੍ ਤਸ੍ਯਾ ਵੋ ਨ ਭਯਂ ਭਵੇਤ੍
ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵਸਦੇ ਸਨ, ਆਖਿਆ: ਉਹ ਕੰਮ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤੰਗ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ। ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤੇ ਇੱਥੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਰਹੋ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਸ ਤੋਂ ਡਰਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਪੁਨਰ੍ ਊਚੁਃ ਸੁਰੇਸ਼ਾਨਂ ਤ੍ਵਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍ ਤਤ੍ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾਤ੍ਰ ਕਥਂ ਨਾਥ ਵਤ੍ਸ੍ਯਾਮਸ੍ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਰ੍ਚਿਤ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੇ ਮੁੜ ਪੁੱਛਿਆ: ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਸਵਰਗ ਦਿੱਤਾ ਸੀ; ਹੁਣ, ਮਾਲਕ ਜੀ, ਅਸੀਂ ਉਹ ਥਾਂ ਛੱਡ ਕੇ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਪੂਜਦੇ ਹਨ?
ਦੇਵਾਨਾਂ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵੋ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਫਿਰ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਦੇਵੋ ऽਸੌ ਵਿਸ਼੍ਵਤਸ਼੍ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ ਯੋ ਦੇਵੋ ਵਿਸ਼੍ਵਤੋਮੁਖਃ ਯੋ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਸ੍ ਤੁ ਧਮਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਯੋ ਜਨਕੋ ਮਤਃ
ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹਰ ਪਾਸੇ ਹੈ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਸੂਰ੍ਯ ਏਕ ਏਵਾਤ੍ਰ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ ਰੂਪੇਣ ਸਰ੍ਵਦਾ ਸ੍ਥਿਤਿਂ ਕਰੋਤੁ ਤਨ੍ਮੂਰ੍ਤੌ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਖਿਲਾਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਇੱਥੇ ਸੂਰਜ ਕੇਵਲ ਉਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਸਿੱਧਾ ਰੂਪ ਵਿਚ ਮੌਜੂਦ ਰਹੇ। ਉਸ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਹੀ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣ।
ਤਥੇਤਿ ਸ਼ਂਭੁਵਚਨਾਤ੍ ਪਾਰਿਜਾਤਤਰੋਸ੍ ਤਦਾ ਦੇਵਾ ਦਿਵਾਕਰਂ ਚਕ੍ਰੁਸ੍ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਭਾਸ੍ਕਰਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪਰੀਜਾਤ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਸੂਰਜ ਬਣਾਇਆ; ਤਵਸ਼ਟਾ ਨੇ ਭਾਸਕਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਇਹੈਵਾਸ੍ਸ੍ਵ ਜਗਤ੍ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ ਰਕ੍ਸ਼ੇਮਾਨ੍ ਵਿਬੁਧਾਨ੍ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਸ੍ਵਾਂਸ਼ੈਸ਼੍ ਚ ਵਯਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਾਮਃ ਸ਼ਂਭੁਸਂਨਿਧੌ
ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹੋ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਖੁਦ ਕਰੋ। ਅਸੀਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਸਮੇਤ ਇੱਥੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿਚ ਰਹਾਂਗੇ।
ਚਕ੍ਰੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ ਪਰਿਤੋ ਯਾਵਦ੍ ਯੋਜਨਸਂਖ੍ਯਯਾ ਗਙ੍ਗਾਯਾ ਉਭਯਂ ਤੀਰਮ੍ ਆਸਾਦ੍ਯਾਸਨ੍ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਚਕਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ, ਯੋਜਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਤੱਕ, ਵਧੀਆ ਦੇਵਤੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਕੰਢੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਬੈਠ ਗਏ।
ਅਙ੍ਗੁਲ੍ਯਰ੍ਧਾਰ੍ਧਮਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਗਙ੍ਗਾਤੀਰਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ ਤਿਸ੍ਰਃ ਕੋਟ੍ਯਸ੍ ਤਥਾ ਪਞ੍ਚ ਸ਼ਤਾਨਿ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਤਤ੍ਰ ਵ੍ਯੁष੍ਟਿਂ ਚ ਕਃ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਬ੍ਰਵੀਤਿ ਵਾ
ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ, ਅੰਗੂਠੀ ਦੇ ਅੱਧੇ ਹਿੱਸੇ ਜਿਤਨਾ ਥਾਂ ਘੇਰ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਕਰੋੜ ਤੇ ਪੰਜ ਸੌ ਤੀਰਥ ਸਨ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬਣਤਰ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਕੌਣ ਬਿਆਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਜਾਂ ਦੱਸ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਤਤਃ ਸੁਰਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਨੀਤਾਃ ਸ਼ਿਵਮ੍ ਅਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਿਮਰ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।
ਪਿਪ੍ਪਲਾਦਂ ਸੁਰੇਸ਼ਾਨ ਸ਼ਮਂ ਨਯ ਜਗਨ੍ਮਯ
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਹੇ ਜਗਤ ਰੂਪ, ਪਿਪਪਲਾਦ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ।
ੴ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗਨ੍ਨਾਥਃ ਪਿਪ੍ਪਲਾਦਮ੍ ਅਵੋਚਤ
‘ਓਮ’ ਆਖ ਕੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਪਿਪਪਲਾਦ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਨਾਸ਼ਿਤੇष੍ਵ੍ ਅਪਿ ਦੇਵੇषੁ ਪਿਤਾ ਤੇ ਨਾਗਮਿष੍ਯਤਿ ਦਤ੍ਤਾਃ ਪਿਤ੍ਰਾ ਤਵ ਪ੍ਰਾਣਾ ਦੇਵਾਨਾਂ ਕਾਰ੍ਯਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਜੇਕਰ ਦੇਵਤੇ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣ, ਫਿਰ ਵੀ ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ। ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਤੇਰੀ ਜਿੰਦਗੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਦੀ ਸਿਧੀ ਲਈ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।
ਦੀਨਾਰ੍ਤਕਰੁਣਾਬਨ੍ਧੁਃ ਕੋ ਹਿ ਤਾਦृਗ੍ਭਵੇ ਭਵੇਤ੍ ਤਥਾ ਯਾਤਾ ਦਿਵਂ ਤਾਤ ਤਵ ਮਾਤਾ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ
ਕੌਣ ਦੁਖੀ ਤੇ ਲਾਚਾਰਾਂ ਦਾ ਐਸਾ ਮਿੱਤਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਤੇਰੀ ਮਾਤਾ, ਜੋ ਪਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਨਿਭੀ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ, ਪੁੱਤਰ, ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੀ ਗਈ।