ਤਸ੍ਮਾਨ੍ ਮੇ ਦੇਹਿ ਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਂ ਨਾਸ਼ਯੇਯਂ ਸੁਰਾਨ੍ ਯਥਾ ਅਵਧ੍ਯਸੇਵ੍ਯਸ੍ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਤ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਸ਼ਸ਼ਿਸ਼ੇਖਰ
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਤਾਕਤ ਦੇ, ਕਿ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ, ਹੇ ਚੰਦ-ਮੁਕਟ ਵਾਲੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਅਜੈ ਤੇ ਅਪਹੁੰਚ ਹੈਂ।
ਤृਤੀਯਂ ਨਯਨਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਯਦਿ ਸ਼ਕ੍ਨੋषਿ ਮੇ ऽਨਘ ਤਤਃ ਸਮਰ੍ਥੋ ਭਵਿਤਾ ਦੇਵਾਂਸ਼੍ ਛੇਦਯਿਤੁਂ ਭਵਾਨ੍
ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਤੀਜੀ ਅੱਖ ਦੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਤਤੋ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਮਨਸ਼੍ ਚਕ੍ਰੇ ਤृਤੀਯਂ ਲੋਚਨਂ ਵਿਭੋਃ ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਤਦੋਵਾਚ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ऽਸ੍ਮੀਤਿ ਸ਼ਂਕਰਮ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਤੀਜੀ ਅੱਖ ਦੇਖਣ ਦਾ ਯਤਨ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਉਹ ਕਰ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ; ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਸਮਰਥ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।'
ਕਿਂਚਿਤ੍ ਕੁਰੁ ਤਪੋ ਬਾਲ ਯਦਾ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਲੋਚਨਮ੍ ਤृਤੀਯਂ ਤ੍ਵਂ ਤਦਾਭੀष੍ਟਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਬੱਚੇ, ਕੁਝ ਤਪ ਕਰ; ਜਦ ਤੂੰ ਤੀਜੀ ਅੱਖ ਦੇਖ ਲਵੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਮਨ-ਚਾਹੀ ਦਾਤ ਪਾ ਲਵੇਂਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਏਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵੇਸ਼ਾਨਵਾਕ੍ਯਂ ਤਪਸੇ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਃ ਦਧੀਚਿਸੂਨੁਰ੍ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਤਤ੍ਰੈਵ ਬਹੁਲਾਃ ਸਮਾਃ
ਈਸ਼ਾਨ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਦਧੀਚੀ ਦਾ ਪੁੱਤ ਤਪ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਸਚਾ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਬਹੁਤ ਸਾਲ ਰਹਿਆ।
ਸ਼ਿਵਧ੍ਯਾਨੈਕਨਿਰਤੋ ਬਾਲੋ ऽਪਿ ਬਲਵਾਨ੍ ਇਵ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ ਉਤ੍ਥਾਯ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਤ੍ਵਾ ਗੁਰੂਨ੍ ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਬੱਚਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂਆਂ ਨੂੰ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ।
ਸੁਖਾਸੀਨੋ ਮਨਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁषੁਮ੍ਨਾਯਾਮ੍ ਅਨਨ੍ਯਧੀਃ ਹਸ੍ਤਸ੍ਵਸ੍ਤਿਕਮ੍ ਆਰੋਪ੍ਯ ਨਾਭੌ ਵਿਸ੍ਮृਤਸਂਸृਤਿਃ
ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਸੁਸ਼ੁਮਨਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਸਵਸਤਿਕ ਆਕਾਰ ਵਿੱਚ ਨਾਭੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਗਿਆ।
ਸ੍ਥਾਨਾਤ੍ ਸ੍ਥਾਨਾਨ੍ਤਰੋਤ੍ਕਰ੍षਾਨ੍ ਵਿਦਧ੍ਯੌ ਸ਼ਾਂਭਵਂ ਮਹਃ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ ਦੇਵਸ੍ਯ ਤृਤੀਯਂ ਪਿਪ੍ਪਲਾਸ਼ਨਃ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਿਨੀਤ ਇਦਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ, ਇੱਕ ਹਾਲਤ ਤੋਂ ਦੂਜੀ ਹਾਲਤ ਵਧਦੇ ਹੋਏ, ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ; ਪਿੱਪਲਾਦ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਤੀਜੀ ਅੱਖ ਦੇਖੀ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਨਮਰ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਸ਼ਂਭੁਨਾ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਵਰੋ ਦਤ੍ਤਃ ਪੁਰਾ ਮਮ ਤਾਰ੍ਤੀਯਚਕ੍ਸ਼ੁषੋ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ ਯਦਾ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਇਕ ਵਾਰੀ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ: ਜਦੋਂ ਵੀ ਤੂੰ ਤੀਜੇ ਨੈਣ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵੇਖੇਂ, ਉਸੇ ਸਮੇਂ—
ਸਰ੍ਵਂ ਤੇ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਂ ਸਿਧ੍ਯੇਦ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਆਹ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਸ਼੍ਵਰਃ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਰਿਪੁਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਹੇਤੁਭੂਤਾਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਮੇ
ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਤੇਰੀ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇਗੀ.' ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਨ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਮੈਨੂੰ ਦੇ.
ਤਦੈਵ ਪਿਪ੍ਪਲਾਃ ਪ੍ਰੋਚੁਰ੍ ਵਡਵਾਪਿ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤੇ ਮਾਤਾ ਤਵ ਪ੍ਰਾਤਿਥੇਯੀ ਵਦਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਦਿਵਂ ਗਤਾ
ਫਿਰ ਪਿੱਪਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੇ ਤੇ ਮਹਾਨ ਵਡਵਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੇਰੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਚਲੀ ਗਈ ਸੀ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦੱਸ ਚੁੱਕੀ ਹੈ.'
ਪਰਾਭਿਦ੍ਰੋਹਨਿਰਤਾ ਵਿਸ੍ਮृਤਾਤ੍ਮਹਿਤਾ ਨਰਾਃ ਇਤਸ੍ ਤਤੋ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਚਿਤ੍ਤਾਃ ਪਤਨ੍ਤਿ ਨਰਕਾਵਟੇ
ਜੋ ਲੋਕ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੱਤ ਭਟਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਨਰਕ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।
ਤਨ੍ ਮਾਤृਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕੁਪਿਤਃ ਪਿਪ੍ਪਲਾਸ਼ਨਃ ਅਭਿਮਾਨੇ ਜ੍ਵਲਤ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਤਃ ਸਾਧੁਵਾਦੋ ਨਿਰਰ੍ਥਕਃ
ਮਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ; ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਅਹੰਕਾਰ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਵੀ ਉਸ ਲਈ ਬੇਮਤਲਬ ਹੋ ਗਈ।
ਦੇਹਿ ਦੇਹੀਤਿ ਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਕृਤ੍ਯਾ ਨੇਤ੍ਰਵਿਨਿਰ੍ਗਤਾ ਵਡਵੇਤਿ ਸ੍ਮਰਨ੍ ਵਿਪ੍ਰਃ ਕृਤ੍ਯਾਪਿ ਵਡਵਾਕृਤਿਃ
ਕ੍ਰਿਤਿਆ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਨੈਣ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀ, ਉਸਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, 'ਮੈਨੂੰ ਦੇ, ਮੈਨੂੰ ਦੇ!' ਵਡਵਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਵਿਦਵਾਨ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਤਿਆ ਨੇ ਵੀ ਵਡਵਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਸਰ੍ਵਸਤ੍ਤ੍ਵਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਪ੍ਰਭੂਤਾਨਲਗਰ੍ਭਿਣੀ ਗਭਸ੍ਤਿਨੀ ਬਾਲਗਰ੍ਭਾ ਯਾ ਮਾਤਾ ਪਿਪ੍ਪਲਾਸ਼ਿਨਃ
ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਉਹ ਅਤਿ ਤੇਜ਼ ਅੱਗ ਨਾਲ ਗਰਭਵਤੀ ਸੀ; ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਬੱਚਾ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਤੇ ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਦੀ ਮਾਂ ਸੀ।
ਤਦ੍ਧ੍ਯਾਨਯੋਗਾਤ੍ ਤੁ ਜਾਤਾ ਕृਤ੍ਯਾ ਸਾਨਲਗਰ੍ਭਿਣੀ ਉਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਸਾ ਮਹਾਰੌਦ੍ਰਾ ਮृਤ੍ਯੁਜਿਹ੍ਵੇਵ ਭੀषਣਾ
ਧਿਆਨ ਤੇ ਜੋਗ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਤਿਆ ਜਨਮ ਲੈ ਗਈ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ; ਉਹ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ, ਮੌਤ ਦੀ ਜਿਹਵਾਂ ਵਾਂਗ।
ਅਵੋਚਤ੍ ਪਿਪ੍ਪਲਾਦਂ ਤਂ ਕਿਂ ਕृਤ੍ਯਂ ਮੇ ਵਦਸ੍ਵ ਤਤ੍ ਪਿਪ੍ਪਲਾਦੋ ऽਪਿ ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਹ ਦੇਵਾਨ੍ ਖਾਦ ਰਿਪੂਨ੍ ਮਮ
ਉਹ ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਨੂੰ ਆਖੀ: 'ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?' ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੇਰੇ ਵੈਰੀ ਦੇਵਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾ।'
ਜਗ੍ਰਾਹ ਸਾ ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਿਪ੍ਪਲਾਦਂ ਪੁਰਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਸ ਪ੍ਰਾਹ ਕਿਮ੍ ਇਦਂ ਕृਤ੍ਯੇ ਸਾ ਚਾਪ੍ਯ੍ ਆਹ ਤ੍ਵਯੋਦਿਤਮ੍
ਉਹ ਕਹਿ ਕੇ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਖਿਆ,' ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਹ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ, ਕ੍ਰਿਤਿਆ?' ਉਸਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, 'ਜੋ ਤੂੰ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਉਹੀ ਹੈ।'
ਦੇਵੈਸ਼੍ ਚ ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਦੇਹਂ ਤਤੋ ਭੀਤਃ ਸ਼ਿਵਂ ਯਯੌ ਤੁष੍ਟਾਵ ਦੇਵਂ ਸ ਮੁਨਿਃ ਕृਤ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਾਹ ਤਦਾ ਸ਼ਿਵਃ
ਦੇਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਸਰੀਰ ਬਣਾਇਆ; ਡਰ ਕੇ, ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਕ੍ਰਿਤਿਆ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਯੋਜਨਾਨ੍ਤਃਸ੍ਥਿਤਾਞ੍ ਜੀਵਾਨ੍ ਨ ਗृਹਾਣ ਮਦਾਜ੍ਞਯਾ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਯਾਹਿ ਤਤੋ ਦੂਰਂ ਕृਤ੍ਯੇ ਕृਤ੍ਯਂ ਤਤਃ ਕੁਰੁ
ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਜੋ ਜੀਵ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਫੜ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰਿਤਿਆ, ਦੂਰ ਚਲੀ ਜਾ ਤੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਹੋਰ ਥਾਂ ਕਰ।
ਤੀਰ੍ਥਾਤ੍ ਤੁ ਪਿਪ੍ਪਲਾਤ੍ ਪੂਰ੍ਵਂ ਯਾਵਦ੍ ਯੋਜਨਸਂਖ੍ਯਯਾ ਪ੍ਰਾਤਿष੍ਠਦ੍ ਵਡਵਾਰੂਪਾ ਕृਤ੍ਯਾ ਸਾ ऋषਿਨਿਰ੍ਮਿਤਾ
ਪਿੱਪਲਾਤੀਰਥ ਤੋਂ, ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਜਿੰਨੀ ਯੋਜਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਤਿਆ ਵਡਵਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਬਣਾਈ ਸੀ, ਚਲ ਪਈ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਜਾਤੋ ਮਹਾਨ੍ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਲੋਕਸਂਹਰਣਕ੍ਸ਼ਮਃ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਬੁਧਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਰਸ੍ਤਾਃ ਸ਼ਂਭੁਮ੍ ਉਪਾਗਮਨ੍
ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਜਨਮ ਲੈ ਗਈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵ ਡਰ ਗਏ ਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਕੋਲ ਆਏ।
ਚਕ੍ਰੇਸ਼੍ਵਰਂ ਪਿਪ੍ਪਲੇਸ਼ਂ ਪਿਪ੍ਪਲਾਦੇਨ ਤੋषਿਤਮ੍ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤੋ ਭੀਤਮਨਸਃ ਸ਼ਂਭੁਮ੍ ਊਚੁਰ੍ ਦਿਵੌਕਸਃ
ਉਹ ਸ਼ੰਭੂ, ਚੱਕਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਤੇ ਪਿੱਪਲ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜੋ ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਸੀ, ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ਵਾਸੀ ਡਰੇ ਹੋਏ ਮਨ ਨਾਲ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।
ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਸ਼ਂਭੋ ਕृਤ੍ਯਾਸ੍ਮਾਨ੍ ਬਾਧਤੇ ਤਦ੍ਭਵਾਨਲਃ ਸ਼ਰਣਂ ਭਵ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ ਭੀਤਾਨਾਮ੍ ਅਭਯਪ੍ਰਦ
ਸ਼ੰਭੂ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ! ਕ੍ਰਿਤਿਆ ਸਾਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਅੱਗ ਸਾਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਾਡਾ ਆਸਰਾ ਬਣ, ਡਰੇ ਹੋਏਆਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ।
ਸਰ੍ਵਤਃ ਪਰਿਭੂਤਾਨਾਮ੍ ਆਰ੍ਤਾਨਾਂ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਚੇਤਸਾਮ੍ ਸਰ੍ਵੇषਾਮ੍ ਏਵ ਜਨ੍ਤੂਨਾਂ ਤ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਸ਼ਰਣਂ ਸ਼ਿਵ
ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਨਿੰਦਿਆ ਹੋਏ, ਦੁਖੀ, ਤੇ ਥੱਕੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਹਰ ਜੀਵ ਲਈ, ਸਿਰਫ ਤੂੰ ਹੀ ਆਸਰਾ ਹੈਂ, ਸ਼ਿਵ।
ऋषਿਣਾਭ੍ਯਰ੍ਥਿਤਾ ਕृਤ੍ਯਾ ਤ੍ਵਚ੍ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵਹ੍ਨਿਨਿਰ੍ਗਤਾ ਸਾ ਜਿਘਾਂਸਤਿ ਲੋਕਾਂਸ੍ ਤ੍ਰੀਂਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਨਸ੍ ਤ੍ਰਾਤਾ ਨ ਚੇਤਰਃ
ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਤੇ, ਕ੍ਰਿਤਿਆ ਤੇਰੇ ਨੈਣ ਦੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀ; ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸਾਡਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਤਾਨ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਜ੍ ਜਗਨ੍ਨਾਥੋ ਯੋਜਨਾਨ੍ਤਰ੍ਨਿਵਾਸਿਨਃ ਨ ਬਾਧਤੇ ਤ੍ਵ੍ ਅਸੌ ਕृਤ੍ਯਾ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਯੂਯਮ੍ ਅਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮ੍ ਇਹੈਵਾਸਧ੍ਵਮ੍ ਅਮਰਾਸ੍ ਤਸ੍ਯਾ ਵੋ ਨ ਭਯਂ ਭਵੇਤ੍
ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵਸਦੇ ਸਨ, ਆਖਿਆ: ਉਹ ਕੰਮ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤੰਗ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ। ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤੇ ਇੱਥੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਰਹੋ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਸ ਤੋਂ ਡਰਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਪੁਨਰ੍ ਊਚੁਃ ਸੁਰੇਸ਼ਾਨਂ ਤ੍ਵਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍ ਤਤ੍ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾਤ੍ਰ ਕਥਂ ਨਾਥ ਵਤ੍ਸ੍ਯਾਮਸ੍ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਰ੍ਚਿਤ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੇ ਮੁੜ ਪੁੱਛਿਆ: ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਸਵਰਗ ਦਿੱਤਾ ਸੀ; ਹੁਣ, ਮਾਲਕ ਜੀ, ਅਸੀਂ ਉਹ ਥਾਂ ਛੱਡ ਕੇ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਪੂਜਦੇ ਹਨ?
ਦੇਵਾਨਾਂ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵੋ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਫਿਰ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਦੇਵੋ ऽਸੌ ਵਿਸ਼੍ਵਤਸ਼੍ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ ਯੋ ਦੇਵੋ ਵਿਸ਼੍ਵਤੋਮੁਖਃ ਯੋ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਸ੍ ਤੁ ਧਮਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਯੋ ਜਨਕੋ ਮਤਃ
ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹਰ ਪਾਸੇ ਹੈ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।