ਯਃ ਸਰ੍ਵਸਾਕ੍ਸ਼ੀ ਸਕਲਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸਰ੍ਵਕਲਾਨਿਧਾਨਮ੍ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਮਚ੍ਚਿਤ੍ਤਗਤਂ ਸਮਸ੍ਤਂ ਸ ਮੇ ਸ੍ਮਰਾਰਿਃ ਕਰੁਣਾਂ ਕਰੋਤੁ
ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਹਰ ਜੀਵ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਕਲਾਾਂ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਮਨ ਦੀ ਹਰ ਗੱਲ ਜਾਣਦਾ ਹੈ—ਉਹ, ਜਿਸ ਨੇ ਕਾਮ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰੇ।
ਦਿਗੀਸ਼੍ਵਰਾਞ੍ ਜਿਤ੍ਯ ਸੁਰਾਰ੍ਚਿਤਸ੍ਯ ਕੈਲਾਸਮ੍ ਆਨ੍ਦੋਲਯਤਃ ਪੁਰਾਰੇਃ ਅਙ੍ਗੁष੍ਠਕृਤ੍ਯੈਵ ਰਸਾਤਲਾਦ੍ ਅਧੋ ਗਤਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯੈਵ ਦਸ਼ਾਨਨਸ੍ਯ
ਜਿਸ ਨੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ, ਦੇਵਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੇ ਕੈਲਾਸ ਪਰਬਤ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ—ਜਦੋਂ ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅੰਗੂਠੇ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਰਸਾਤਲ ਵਿੱਚ ਧੱਕ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਵੀ ਉਹੀ ਪੁਰਾਣਾ ਵੈਰੀ ਸੀ।
ਆਲੂਨਕਾਯਸ੍ਯ ਗਿਰਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਵਿਹਸ੍ਯ ਦੇਵ੍ਯਾ ਸਹ ਦਤ੍ਤਮ੍ ਇष੍ਟਮ੍ ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਃ ਕੁਪਿਤੋ ऽਪਿ ਤਦ੍ਵਦ੍ ਅਯੁਕ੍ਤਦਾਤਾਸਿ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ ਤ੍ਵਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਲੁੱਟੀ ਹੋਈ ਦੇਹ ਵਾਲੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੇਵੀ ਨਾਲ ਹੱਸ ਪਿਆ ਤੇ ਮਨ ਚਾਹੀ ਦਾਤ ਦੇ ਦਿੱਤੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਤੂੰ ਅਯੋਗ ਨੂੰ ਵੀ ਦਇਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ।
ਸੌਤ੍ਰਾਮਣੀਮ੍ ऋਦ੍ਧਿਮ੍ ਅਧਃ ਸ ਚਕ੍ਰੇ ਯੋ ऽਰ੍ਚਾਂ ਹਰੌ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਅਤੀਵ ਕृਤ੍ਵਾ ਬਾਣਃ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯਃ ਕृਤਵਾਨ੍ ਉਚ੍ਚਪੂਜਾਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਮਨੋਜ੍ਞਾਂ ਸ਼ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਮੌਲੇਃ
ਉਸ ਨੇ ਸੌਤ੍ਰਾਮਣੀ ਯਜਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵੱਡੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ; ਬਾਣਾ ਚੰਦ-ਮੁਕਟ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਉੱਚੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ।
ਜਿਤ੍ਵਾ ਰਿਪੂਨ੍ ਦੇਵਗਣਾਨ੍ ਪ੍ਰਪੂਜ੍ਯ ਗੁਰੁਂ ਨਮਸ੍ਕਰ੍ਤੁਮ੍ ਅਗਾਦ੍ ਵਿਸ਼ਾਖਃ ਚੁਕੋਪ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗਣਨਾਥਮ੍ ਊਢਮ੍ ਅਙ੍ਕੇ ਤਮ੍ ਆਰੋਪ੍ਯ ਜਹਾਸ ਸੋਮਃ
ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਾਖਾ ਨੇ ਜਦ ਗਣਨਾਥ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਗੁੱਸਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਸੋਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕ ਕੇ ਹੱਸ ਪਿਆ।
ਈਸ਼ਾਙ੍ਕਰੂਢੋ ऽਪਿ ਸ਼ਿਸ਼ੁਸ੍ਵਭਾਵਾਨ੍ ਨ ਮਾਤੁਰ੍ ਅਙ੍ਕਂ ਪ੍ਰਮੁਮੋਚ ਬਾਲਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਸੁਤਂ ਬੋਧਿਤੁਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਸ਼ਕ੍ਤਸ੍ ਤਤੋ ऽਰ੍ਧਨਾਰਿਤ੍ਵਮ੍ ਅਵਾਪ ਸੋਮਃ
ਈਸ਼ਾਨ ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਬੱਚਾ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਮਾਂ ਦੀ ਗੋਦ ਛੱਡਣ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ; ਸੋਮਾ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਸਮਝਾ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਧਾ ਜਿੱਤਿਆ ਹੋਇਆ ਦਰਜਾ ਮਿਲਿਆ।
ਤਤਃ ਸ੍ਵਯਂਭੂਃ ਸੁਪ੍ਰੀਤਃ ਪਿਪ੍ਪਲਾਦਮ੍ ਅਭਾषਤ
ਫਿਰ, ਆਪ ਹੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਪਿੱਪਲਾਦ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਵਰਂ ਵਰਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਪਿਪ੍ਪਲਾਦ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਹੇ ਪਿੱਪਲਾਦ, ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਦਾਤ ਮੰਗ ਲੈ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ।
ਹਤੋ ਦੇਵੈਰ੍ ਮਹਾਦੇਵ ਪਿਤਾ ਮਮ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ ਅਦਾਮ੍ਭਿਕਃ ਸਤ੍ਯਵਾਦੀ ਤਥਾ ਮਾਤਾ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ
ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਮਹਾਨ ਨਾਮ ਵਾਲੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ; ਉਹ ਸੱਚੇ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਸੀ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਪਤੀ ਦੇ ਵਫਾਦਾਰ ਸੀ।
ਦੇਵੇਭ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਤਯੋਰ੍ ਨਾਸ਼ਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਾਥ ਸਵਿਸ੍ਤਰਮ੍ ਦੁਃਖਕੋਪਸਮਾਵਿष੍ਟੋ ਨਾਹਂ ਜੀਵਿਤੁਮ੍ ਉਤ੍ਸਹੇ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਦ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਪੂਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਦੁੱਖ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਹੁਣ ਜੀਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ ਮੇ ਦੇਹਿ ਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਂ ਨਾਸ਼ਯੇਯਂ ਸੁਰਾਨ੍ ਯਥਾ ਅਵਧ੍ਯਸੇਵ੍ਯਸ੍ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਤ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਸ਼ਸ਼ਿਸ਼ੇਖਰ
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਤਾਕਤ ਦੇ, ਕਿ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ, ਹੇ ਚੰਦ-ਮੁਕਟ ਵਾਲੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਅਜੈ ਤੇ ਅਪਹੁੰਚ ਹੈਂ।
ਤृਤੀਯਂ ਨਯਨਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਯਦਿ ਸ਼ਕ੍ਨੋषਿ ਮੇ ऽਨਘ ਤਤਃ ਸਮਰ੍ਥੋ ਭਵਿਤਾ ਦੇਵਾਂਸ਼੍ ਛੇਦਯਿਤੁਂ ਭਵਾਨ੍
ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਤੀਜੀ ਅੱਖ ਦੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਤਤੋ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਮਨਸ਼੍ ਚਕ੍ਰੇ ਤृਤੀਯਂ ਲੋਚਨਂ ਵਿਭੋਃ ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਤਦੋਵਾਚ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ऽਸ੍ਮੀਤਿ ਸ਼ਂਕਰਮ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਤੀਜੀ ਅੱਖ ਦੇਖਣ ਦਾ ਯਤਨ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਉਹ ਕਰ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ; ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਸਮਰਥ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।'
ਕਿਂਚਿਤ੍ ਕੁਰੁ ਤਪੋ ਬਾਲ ਯਦਾ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਲੋਚਨਮ੍ ਤृਤੀਯਂ ਤ੍ਵਂ ਤਦਾਭੀष੍ਟਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਬੱਚੇ, ਕੁਝ ਤਪ ਕਰ; ਜਦ ਤੂੰ ਤੀਜੀ ਅੱਖ ਦੇਖ ਲਵੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਮਨ-ਚਾਹੀ ਦਾਤ ਪਾ ਲਵੇਂਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਏਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵੇਸ਼ਾਨਵਾਕ੍ਯਂ ਤਪਸੇ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਃ ਦਧੀਚਿਸੂਨੁਰ੍ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਤਤ੍ਰੈਵ ਬਹੁਲਾਃ ਸਮਾਃ
ਈਸ਼ਾਨ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਦਧੀਚੀ ਦਾ ਪੁੱਤ ਤਪ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਸਚਾ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਬਹੁਤ ਸਾਲ ਰਹਿਆ।
ਸ਼ਿਵਧ੍ਯਾਨੈਕਨਿਰਤੋ ਬਾਲੋ ऽਪਿ ਬਲਵਾਨ੍ ਇਵ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ ਉਤ੍ਥਾਯ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਤ੍ਵਾ ਗੁਰੂਨ੍ ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਬੱਚਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂਆਂ ਨੂੰ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ।
ਸੁਖਾਸੀਨੋ ਮਨਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁषੁਮ੍ਨਾਯਾਮ੍ ਅਨਨ੍ਯਧੀਃ ਹਸ੍ਤਸ੍ਵਸ੍ਤਿਕਮ੍ ਆਰੋਪ੍ਯ ਨਾਭੌ ਵਿਸ੍ਮृਤਸਂਸृਤਿਃ
ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਸੁਸ਼ੁਮਨਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਸਵਸਤਿਕ ਆਕਾਰ ਵਿੱਚ ਨਾਭੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਗਿਆ।
ਸ੍ਥਾਨਾਤ੍ ਸ੍ਥਾਨਾਨ੍ਤਰੋਤ੍ਕਰ੍षਾਨ੍ ਵਿਦਧ੍ਯੌ ਸ਼ਾਂਭਵਂ ਮਹਃ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ ਦੇਵਸ੍ਯ ਤृਤੀਯਂ ਪਿਪ੍ਪਲਾਸ਼ਨਃ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਿਨੀਤ ਇਦਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ, ਇੱਕ ਹਾਲਤ ਤੋਂ ਦੂਜੀ ਹਾਲਤ ਵਧਦੇ ਹੋਏ, ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ; ਪਿੱਪਲਾਦ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਤੀਜੀ ਅੱਖ ਦੇਖੀ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਨਮਰ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਸ਼ਂਭੁਨਾ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਵਰੋ ਦਤ੍ਤਃ ਪੁਰਾ ਮਮ ਤਾਰ੍ਤੀਯਚਕ੍ਸ਼ੁषੋ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ ਯਦਾ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਇਕ ਵਾਰੀ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ: ਜਦੋਂ ਵੀ ਤੂੰ ਤੀਜੇ ਨੈਣ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵੇਖੇਂ, ਉਸੇ ਸਮੇਂ—
ਸਰ੍ਵਂ ਤੇ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਂ ਸਿਧ੍ਯੇਦ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਆਹ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਸ਼੍ਵਰਃ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਰਿਪੁਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਹੇਤੁਭੂਤਾਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਮੇ
ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਤੇਰੀ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇਗੀ.' ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਨ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਮੈਨੂੰ ਦੇ.
ਤਦੈਵ ਪਿਪ੍ਪਲਾਃ ਪ੍ਰੋਚੁਰ੍ ਵਡਵਾਪਿ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤੇ ਮਾਤਾ ਤਵ ਪ੍ਰਾਤਿਥੇਯੀ ਵਦਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਦਿਵਂ ਗਤਾ
ਫਿਰ ਪਿੱਪਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੇ ਤੇ ਮਹਾਨ ਵਡਵਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੇਰੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਚਲੀ ਗਈ ਸੀ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦੱਸ ਚੁੱਕੀ ਹੈ.'
ਪਰਾਭਿਦ੍ਰੋਹਨਿਰਤਾ ਵਿਸ੍ਮृਤਾਤ੍ਮਹਿਤਾ ਨਰਾਃ ਇਤਸ੍ ਤਤੋ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਚਿਤ੍ਤਾਃ ਪਤਨ੍ਤਿ ਨਰਕਾਵਟੇ
ਜੋ ਲੋਕ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੱਤ ਭਟਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਨਰਕ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।
ਤਨ੍ ਮਾਤृਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕੁਪਿਤਃ ਪਿਪ੍ਪਲਾਸ਼ਨਃ ਅਭਿਮਾਨੇ ਜ੍ਵਲਤ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਤਃ ਸਾਧੁਵਾਦੋ ਨਿਰਰ੍ਥਕਃ
ਮਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ; ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਅਹੰਕਾਰ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਵੀ ਉਸ ਲਈ ਬੇਮਤਲਬ ਹੋ ਗਈ।
ਦੇਹਿ ਦੇਹੀਤਿ ਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਕृਤ੍ਯਾ ਨੇਤ੍ਰਵਿਨਿਰ੍ਗਤਾ ਵਡਵੇਤਿ ਸ੍ਮਰਨ੍ ਵਿਪ੍ਰਃ ਕृਤ੍ਯਾਪਿ ਵਡਵਾਕृਤਿਃ
ਕ੍ਰਿਤਿਆ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਨੈਣ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀ, ਉਸਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, 'ਮੈਨੂੰ ਦੇ, ਮੈਨੂੰ ਦੇ!' ਵਡਵਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਵਿਦਵਾਨ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਤਿਆ ਨੇ ਵੀ ਵਡਵਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਸਰ੍ਵਸਤ੍ਤ੍ਵਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਪ੍ਰਭੂਤਾਨਲਗਰ੍ਭਿਣੀ ਗਭਸ੍ਤਿਨੀ ਬਾਲਗਰ੍ਭਾ ਯਾ ਮਾਤਾ ਪਿਪ੍ਪਲਾਸ਼ਿਨਃ
ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਉਹ ਅਤਿ ਤੇਜ਼ ਅੱਗ ਨਾਲ ਗਰਭਵਤੀ ਸੀ; ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਬੱਚਾ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਤੇ ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਦੀ ਮਾਂ ਸੀ।
ਤਦ੍ਧ੍ਯਾਨਯੋਗਾਤ੍ ਤੁ ਜਾਤਾ ਕृਤ੍ਯਾ ਸਾਨਲਗਰ੍ਭਿਣੀ ਉਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਸਾ ਮਹਾਰੌਦ੍ਰਾ ਮृਤ੍ਯੁਜਿਹ੍ਵੇਵ ਭੀषਣਾ
ਧਿਆਨ ਤੇ ਜੋਗ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਤਿਆ ਜਨਮ ਲੈ ਗਈ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ; ਉਹ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ, ਮੌਤ ਦੀ ਜਿਹਵਾਂ ਵਾਂਗ।
ਅਵੋਚਤ੍ ਪਿਪ੍ਪਲਾਦਂ ਤਂ ਕਿਂ ਕृਤ੍ਯਂ ਮੇ ਵਦਸ੍ਵ ਤਤ੍ ਪਿਪ੍ਪਲਾਦੋ ऽਪਿ ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਹ ਦੇਵਾਨ੍ ਖਾਦ ਰਿਪੂਨ੍ ਮਮ
ਉਹ ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਨੂੰ ਆਖੀ: 'ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?' ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੇਰੇ ਵੈਰੀ ਦੇਵਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾ।'
ਜਗ੍ਰਾਹ ਸਾ ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਿਪ੍ਪਲਾਦਂ ਪੁਰਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਸ ਪ੍ਰਾਹ ਕਿਮ੍ ਇਦਂ ਕृਤ੍ਯੇ ਸਾ ਚਾਪ੍ਯ੍ ਆਹ ਤ੍ਵਯੋਦਿਤਮ੍
ਉਹ ਕਹਿ ਕੇ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਖਿਆ,' ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਹ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ, ਕ੍ਰਿਤਿਆ?' ਉਸਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, 'ਜੋ ਤੂੰ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਉਹੀ ਹੈ।'
ਦੇਵੈਸ਼੍ ਚ ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਦੇਹਂ ਤਤੋ ਭੀਤਃ ਸ਼ਿਵਂ ਯਯੌ ਤੁष੍ਟਾਵ ਦੇਵਂ ਸ ਮੁਨਿਃ ਕृਤ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਾਹ ਤਦਾ ਸ਼ਿਵਃ
ਦੇਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਸਰੀਰ ਬਣਾਇਆ; ਡਰ ਕੇ, ਪਿੱਪਲਾਦਾ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਕ੍ਰਿਤਿਆ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਯੋਜਨਾਨ੍ਤਃਸ੍ਥਿਤਾਞ੍ ਜੀਵਾਨ੍ ਨ ਗृਹਾਣ ਮਦਾਜ੍ਞਯਾ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਯਾਹਿ ਤਤੋ ਦੂਰਂ ਕृਤ੍ਯੇ ਕृਤ੍ਯਂ ਤਤਃ ਕੁਰੁ
ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਜੋ ਜੀਵ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਫੜ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰਿਤਿਆ, ਦੂਰ ਚਲੀ ਜਾ ਤੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਹੋਰ ਥਾਂ ਕਰ।