ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚਾਤ੍ਯਜਦ੍ ਬਾਲਂ ਭਰ੍ਤृਚਿਤ੍ਤਪਰਾਯਣਾ ਪਿਪ੍ਪਲਾਨਾਂ ਸਮੀਪੇ ਤੁ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਬਾਲਂ ਨਮਸ੍ਯ ਚ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਸਿਰ ਮੱਥੇ ਲਾਉਂਦੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਪਿੱਪਲ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਕੋਲ ਰੱਖਿਆ, ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ ਤੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਆਈ।
ਅਗ੍ਨਿਂ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੀਕृਤ੍ਯ ਯਜ੍ਞਪਾਤ੍ਰਸਮਨ੍ਵਿਤਾ ਵਿਵੇਸ਼ਾਗ੍ਨਿਂ ਪ੍ਰਾਤਿਥੇਯੀ ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਸਹ ਦਿਵਂ ਯਯੌ
ਅੱਗ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਯਜਨ ਵਾਲੇ ਭਾਂਡੇ ਲੈ ਕੇ, ਪ੍ਰਤੀਥੇਈ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੀ ਗਈ।
ਰੁਰੁਦੁਸ਼੍ ਚਾਸ਼੍ਰਮਸ੍ਥਾ ਯੇ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ ਚ ਵਨਵਾਸਿਨਃ ਪੁਤ੍ਰਵਤ੍ ਪੋषਿਤਾ ਯੇਨ ऋषਿਣਾ ਚ ਦਧੀਚਿਨਾ
ਜੋ ਜੋ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਰੁੱਖ ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਜੀਵ, ਸਭ ਰੋ ਪਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀ ਦਧੀਚੀ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਪਾਲਿਆ ਸੀ।
ਵਿਨਾ ਤੇਨ ਨ ਜੀਵਾਮਸ੍ ਤਯਾ ਮਾਤ੍ਰਾ ਵਿਨਾ ਤਥਾ ਮृਗਾਸ਼੍ ਚ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਃ ਪ੍ਰੋਚੁਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਅਸੀਂ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ—ਇਹ ਗੱਲ ਜਾਨਵਰ, ਪੰਛੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰੁੱਖ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਮ੍ ਆਸੇਦੁषੋਃ ਪਿਤ੍ਰੋਸ੍ ਤਦਪਤ੍ਯੇष੍ਵ੍ ਅਕृਤ੍ਰਿਮਮ੍ ਯੇ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਨਿਸ਼ਂ ਸ੍ਨੇਹਂ ਤ ਏਵ ਕृਤਿਨੋ ਨਰਾਃ
ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਮਾਂ-ਪਿਓ ਦੇ ਸਵਰਗ ਚਲੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਸੱਚਾ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਵਿਚ ਵੱਡੇ ਕਾਮਯਾਬ ਹਨ।
ਦਧੀਚਿਃ ਪ੍ਰਾਤਿਥੇਯੀ ਵਾ ਵੀਕ੍ਸ਼ਤੇ ऽਸ੍ਮਾਨ੍ ਯਥਾ ਪੁਰਾ ਤਥਾ ਪਿਤਾ ਨ ਮਾਤਾ ਵਾ ਧਿਗ੍ ਅਸ੍ਮਾਨ੍ ਪਾਪਿਨੋ ਵਯਮ੍
ਹੁਣ ਨਾ ਦਧੀਚੀ, ਨਾ ਪ੍ਰਤੀਥੇਈ, ਸਾਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਪਿਓ, ਨਾ ਮਾਂ—ਸਾਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਪਾਪੀ ਹਾਂ।
ਅਸ੍ਮਾਕਮ੍ ਅਪਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਮ੍ ਅਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍ ਬਾਲੋ ਦਧੀਚਿਃ ਪ੍ਰਾਤਿਥੇਯੀ ਬਾਲੋ ਧਰ੍ਮਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਹੁਣ ਤੋਂ ਸਾਡੇ ਸਭ ਲਈ ਇਹ ਪੱਕਾ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਦਧੀਚੀ ਪ੍ਰਤੀਥੇਈ ਦਾ ਇਹ ਬੱਚਾ ਸਦਾ ਲਈ ਧਰਮ ਦਾ ਬੱਚਾ ਹੈ।
ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਦੌषਧ੍ਯੋ ਵਨਸ੍ਪਤਿਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ ਸੋਮਂ ਰਾਜਾਨਮ੍ ਅਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਯਾਚਿਰੇ ऽਮृਤਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਤੇ ਰੁੱਖ ਰਾਜਾ ਸੋਮ ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਮੰਗਿਆ।
ਸ ਚਾਪਿ ਦਤ੍ਤਵਾਂਸ੍ ਤੇਭ੍ਯਃ ਸੋਮੋ ऽਮृਤਮ੍ ਅਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਦਦੁਰ੍ ਬਾਲਾਯ ਤੇ ਚਾਪਿ ਅਮृਤਂ ਸੁਰਵਲ੍ਲਭਮ੍
ਸੋਮ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਸੀ, ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਤੇਨ ਤृਪ੍ਤੋ ਵਵृਧੇ ਸ਼ੁਕ੍ਲਪਕ੍ਸ਼ੇ ਯਥਾ ਸ਼ਸ਼ੀ ਪਿਪ੍ਪਲੈਃ ਪਾਲਿਤੋ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ ਪਿਪ੍ਪਲਾਦਃ ਸ ਬਾਲਕਃ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਃ ਪਿਪ੍ਪਲਾਨ੍ ਏਵਮ੍ ਉਵਾਚ ਤ੍ਵ੍ ਅਤਿਵਿਸ੍ਮਿਤਃ
ਉਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਕੇ, ਉਹ ਬੱਚਾ ਚੰਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਧਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਪਿੱਪਲ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਬੱਚਾ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਪਿੱਪਲਾਦ ਸੀ, ਵੱਡਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਪਿੱਪਲ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਮਾਨੁषੇਭ੍ਯੋ ਮਾਨੁषਾਸ੍ ਤੁ ਜਾਯਨ੍ਤੇ ਪਕ੍ਸ਼ਿਭਿਃ ਖਗਾਃ ਬੀਜੇਭ੍ਯੋ ਵੀਰੁਧੋ ਲੋਕੇ ਵੈषਮ੍ਯਂ ਨੈਵ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਵਾਰ੍ਕ੍ਸ਼ਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਹਂ ਕਥਂ ਜਾਤੋ ਹਸ੍ਤਪਾਦਾਦਿਜੀਵਵਾਨ੍
ਇਨਸਾਨ ਇਨਸਾਨਾਂ ਤੋਂ, ਪੰਛੀ ਪੰਛੀਆਂ ਤੋਂ, ਬੂਟੀਆਂ ਬੀਜਾਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ—ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਫ਼ਰਕ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਮੈਂ, ਜੋ ਰੁੱਖਾਂ ਕੋਲ ਵਧਿਆ, ਹੱਥ ਪੈਰ ਤੇ ਜਾਨ ਵਾਲਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਗਿਆ?
ਵृਕ੍ਸ਼ਾਸ੍ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਊਚੁਰ੍ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍ ਦਧੀਚੇਰ੍ ਮਰਣਂ ਸਾਧ੍ਵ੍ਯਾਸ੍ ਤਥਾ ਚਾਗ੍ਨਿਪ੍ਰਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰੁੱਖ ਤੇ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਨੇ, ਇੱਕੋ ਇੱਕ ਕਰਕੇ, ਦਧੀਚੀ ਦੀ ਮੌਤ ਤੇ ਉਸ ਚੰਗੀ ਔਰਤ ਦੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸੀ।
ਅਸ੍ਥ੍ਨਾਂ ਸਂਹਰਣਂ ਦੇਵੈਰ੍ ਏਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਸਵਿਸ੍ਤਰਮ੍ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੁਃਖਸਮਾਵਿष੍ਟੋ ਨਿਪਪਾਤ ਤਦਾ ਭੁਵਿ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲੋਂ ਹੱਡੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਨ ਬਾਰੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਆਸ਼੍ਵਾਸਿਤਃ ਪੁਨਰ੍ ਵृਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ ਵਾਕ੍ਯੈਰ੍ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਸਂਹਿਤੈਃ ਆਸ਼੍ਵਸ੍ਤਃ ਸ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਹ ਤਦੌषਧਿਵਨਸ੍ਪਤੀਨ੍
ਫੇਰ ਰੁੱਖਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਮ ਤੇ ਭਲੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਸਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਪਿਤृਹਨ੍ਤॄਨ੍ ਹਨਿष੍ਯੇ ऽਹਂ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਜੀਵਿਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ਮਃ ਪਿਤੁਰ੍ ਮਿਤ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਤ੍ਰੂਂਸ਼੍ ਚ ਤਥਾ ਪੁਤ੍ਰੋ ऽਨੁਵਰ੍ਤਤੇ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਾਤਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਜੀਉਣਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਪਿਓ ਦੇ ਦੋਸਤਾਂ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਏਵ ਪੁਤ੍ਰੋ ਯੋ ऽਨ੍ਯਸ੍ ਤੁ ਪੁਤ੍ਰਰੂਪੋ ਰਿਪੁਃ ਸ੍ਮृਤਃ ਵਦਨ੍ਤਿ ਪਿਤृਮਿਤ੍ਰਾਣਿ ਤਾਰਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਹਿਤਾਨ੍ ਅਪਿ
ਉਹੀ ਸੱਚਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ; ਜੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਲੱਗੇ, ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣ ਹੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਪਿਉ ਦੇ ਦੋਸਤ ਤਾਂ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਬਚਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵृਕ੍ਸ਼ਾਸ੍ ਤਂ ਬਾਲਮ੍ ਆਦਾਯ ਸੋਮਾਨ੍ਤਿਕਮ੍ ਅਥਾਯਯੁਃ ਬਾਲਵਾਕ੍ਯਂ ਤੁ ਤੇ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸੋਮਾਯਾਥ ਨ੍ਯਵੇਦਯਨ੍ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੋਮੋ ऽਪਿ ਤਂ ਬਾਲਂ ਪਿਪ੍ਪਲਾਦਮ੍ ਅਭਾषਤ
ਰੁੱਖ ਉਸ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਸੋਮ ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ। ਫਿਰ ਰੁੱਖਾਂ ਨੇ ਮੁੰਡੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੋਮ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਸੋਮ ਨੇ ਸੁਣ ਕੇ ਪਿੱਪਲਾਦ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਗृਹਾਣ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਵਿਧਿਵਤ੍ ਸਮਗ੍ਰਾਂ ਤਪਃਸਮृਦ੍ਧਿਂ ਚ ਸ਼ੁਭਾਂ ਚ ਵਾਚਮ੍ ਸ਼ੌਰ੍ਯਂ ਚ ਰੂਪਂ ਚ ਬਲਂ ਚ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸੇ ਪੁਤ੍ਰ ਮਦਾਜ੍ਞਯਾ ਤ੍ਵਮ੍
ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਤੂੰ ਪੂਰੀ ਵਿਦਿਆ, ਤਪ ਦੀ ਕਮਾਈ, ਚੰਗੀ ਬੋਲੀ, ਹਿੰਮਤ, ਸੋਹਣਾਪਣ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਅਕਲ ਹਾਸਲ ਕਰ।
ਪਿਪ੍ਪਲਾਦਸ੍ ਤਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਆਹ ਓषਧੀਸ਼ਂ ਵਿਨੀਤਵਤ੍
ਪਿੱਪਲਾਦ ਨੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੀ ਸਵਾਲ ਕੀਤਾ।
ਸਰ੍ਵਮ੍ ਏਤਦ੍ ਵृਥਾ ਮਨ੍ਯੇ ਪਿਤृਹਨ੍ਤृਵਿਨਿष੍ਕृਤਿਮ੍ ਨ ਕਰੋਮ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਯਾਵਚ੍ ਚ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਤ੍ ਪ੍ਰਥਮਂ ਵਦ
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਨੂੰ ਵਿਅਰਥ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਾਤਕਾਂ ਦੀ ਮਾਫੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਦੱਸ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਦੇਸ਼ੇ ਯਤ੍ਰ ਕਾਲੇ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਦੇਵੇ ਚ ਮਨ੍ਤ੍ਰਕੇ ਯਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥੇ ਚ ਸਿਧ੍ਯੇਤ ਮਤ੍ਸਂਕਲ੍ਪਃ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮ
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਾ, ਕਿਹੜੇ ਥਾਂ, ਕਿਹੜੇ ਵੇਲੇ, ਕਿਹੜੇ ਦੇਵਤੇ, ਕਿਹੜੇ ਮੰਤਰ ਤੇ ਕਿਹੜੇ ਤੀਰਥ ਉੱਤੇ ਮੇਰੀ ਮਨੋਕਾਮਨਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇਗੀ?
ਚਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਾਹ ਚਿਰਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਭੁਕ੍ਤਿਰ੍ ਵਾ ਮੁਕ੍ਤਿਰ੍ ਏਵ ਵਾ ਸਰ੍ਵਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਦ੍ ਦੇਵਾਜ੍ ਜਾਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਸੋਮ ਨੇ ਲੰਮਾ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ ਆਖਿਆ: ਭਾਵੇਂ ਸੁਖ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮੁਕਤੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਮਹਾਂਦੇਵ ਤੋਂ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਸ ਸੋਮਂ ਪੁਨਰ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਆਹ ਕਥਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਬਾਲੋ ऽਹਂ ਬਾਲਬੁਦ੍ਧਿਸ਼੍ ਚ ਨ ਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਂ ਤਪਸ੍ ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਸੋਮ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: ਮੈਂ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਵੇਖਾਂ? ਮੈਂ ਤਾਂ ਬੱਚਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਵੀ ਬੱਚਿਆਂ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਐਨਾ ਤਪ ਕਰਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ।
ਗੌਤਮੀਂ ਗਚ੍ਛ ਭਦ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਤੁਹਿ ਚਕ੍ਰੇਸ਼੍ਵਰਂ ਹਰਮ੍ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਸ੍ ਤੁ ਤਵੇਸ਼ਾਨੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਲ੍ਪਾਯਾਸੇਨ ਵਤ੍ਸਕ
ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਜਾ, ਤੇ ਚੱਕਰ ਵਾਲੇ ਹਰੀ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰ। ਜੇ ਪ੍ਰਭੂ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਘੱਟ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਹੀ ਕਿਰਪਾ ਕਰੇਗਾ।
ਪ੍ਰੀਤੋ ਭਵੇਨ੍ ਮਹਾਦੇਵਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ ਕਾਰੁਣਿਕਃ ਸ਼ਿਵਃ ਆਸ੍ਤੇ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਕृਤਃ ਸ਼ਂਭੁਰ੍ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਣੁਨਾ
ਜੇ ਮਹਾਦੇਵ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦਇਆਲੁ ਸ਼ਿਵ ਸਿੱਧਾ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇਵੇਗਾ। ਸ਼ੰਭੂ ਉੱਥੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਵੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵਰਂ ਚ ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ ਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ ਚਕ੍ਰਂ ਚ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਰ੍ਚਿਤਮ੍ ਗਚ੍ਛ ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧੇ ਦਣ੍ਡਕੇ ਗੌਤਮੀਂ ਨਦੀਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿਤਾ ਤੇ ਉਹ ਚੱਕਰ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਪੂਜਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਵੀ, ਵੱਡੀ ਅਕਲ ਵਾਲਿਆ, ਦੰਡਕ ਦੇ ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਜਾ।
ਚਕ੍ਰੇਸ਼੍ਵਰਂ ਨਾਮ ਤੀਰ੍ਥਂ ਜਾਨਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਓषਧਯਸ੍ ਤੁ ਤਤ੍ ਤਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸ੍ਤੁਹਿ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਸਰ੍ਵਭਾਵੇਨ ਸ਼ਂਕਰਮ੍ ਸ ਤੇ ਪ੍ਰੀਤਮਨਾਸ੍ ਤਾਤ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਕਾਮਾਨ੍ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਤਿ
ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਉਸ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਚੱਕਰੇਸ਼ਵਰ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਦੀਆਂ ਹਨ। ਉੱਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਸਭ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰ। ਉਹ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਬੱਚਿਆ, ਤੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਮਨੋਕਾਮਨਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰੇਗਾ।
ਤਦ੍ ਰਾਜਵਚਨਾਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਪਿਪ੍ਪਲਾਦੋ ਮਹਾਮੁਨਿਃ ਆਜਗਾਮ ਜਗਨ੍ਨਾਥੋ ਯਤ੍ਰ ਰੁਦ੍ਰਃ ਸ ਚਕ੍ਰਦਃ
ਫਿਰ ਰਾਜੇ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ ਪਿੱਪਲਾਦ ਉਸ ਥਾਂ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਜਗਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਰੁਦਰ, ਚੱਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਮੌਜੂਦ ਸੀ।
ਤਂ ਬਾਲਂ ਕृਪਯਾਵਿष੍ਟਾਃ ਪਿਪ੍ਪਲਾਃ ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਾਨ੍ ਯਯੁਃ ਗੋਦਾਵਰ੍ਯਾਂ ਤਤਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਤੁष੍ਟਾਵ ਸਰ੍ਵਭਾਵੇਨ ਪਿਪ੍ਪਲਾਦਃ ਸ਼ਿਵਂ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਉਸ ਮੁੰਡੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਪਿੱਪਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਪਿੱਪਲਾਦ ਨੇ ਗੋਦਾਵਰੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਰੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਵਿਹਾਯ ਧੀਰਾਸ੍ ਤ੍ਯਕ੍ਤੈषਣਾ ਨਿਰ੍ਜਿਤਚਿਤ੍ਤਵਾਤਾਃ ਯਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਮੁਕ੍ਤ੍ਯੈ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਾਤ੍ ਤਮ੍ ਆਦਿਦੇਵਂ ਪ੍ਰਣਮਾਮਿ ਸ਼ਂਭੁਮ੍
ਜੋ ਧੀਰਜ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਲਾਲਚ ਤੇ ਮਨ-ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਜਿਸ ਦੀ ਓਟ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਸ ਆਦਿ ਦੇਵ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।