ਯਤ੍ਰ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸ੍ਵਯਂ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਚਕ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਸ਼ਂਕਰਂ ਵਿਭੁਮ੍ ਪੂਜਯਾਮ੍ ਆਸ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਚਕ੍ਰਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਉਦਾਹृਤਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਆਪ ਖੜ੍ਹ ਕੇ ਚਕਰ ਲਈ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦੀ ਉੱਚੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਚਕਰਤੀਰਥ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਪ੍ਰੀਤੋ ऽਭਵਦ੍ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸ਼ਂਭੁਸ੍ ਤਤ੍ ਪਿਪ੍ਪਲਂ ਵਿਦੁਃ ਮਹਿਮਾਨਂ ਯਸ੍ਯ ਵਕ੍ਤੁਂ ਨ ਕ੍ਸ਼ਮੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਹਿਨਾਯਕਃ
ਜਿੱਥੇ ਸ਼ੰਭੂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਪਲਾ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਇੰਨੀ ਵੱਡੀ ਹੈ ਕਿ ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵੀ ਉਸ ਦਾ ਵਰਣਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਚਕ੍ਰੇਸ਼੍ਵਰੋ ਪਿਪ੍ਪਲੇਸ਼ੋ ਨਾਮਧੇਯਸ੍ਯ ਕਾਰਣਮ੍ ਸ਼ृਣੁ ਨਾਰਦ ਤਦ੍ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ ਵੇਦੋਦਿਤਂ ਮਯਾ
ਚਕਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਅਤੇ ਪਿੱਪਲਾ ਦੇ ਸਵਾਮੀ — ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਮਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਇਹ ਹੈ; ਨਾਰਦ ਜੀ, ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਇਹ ਵੈਦਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਿੱਧਾ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਦਧੀਚਿਰ੍ ਇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਮੁਨਿਰ੍ ਆਸੀਦ੍ ਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਃ ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਾ ਕੁਲੀਨਾ ਚ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ
ਦਧੀਚੀ ਨਾਮ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ; ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀ ਅਤੇ ਪਤੀ ਦੀ ਭਗਤ ਸੀ।
ਲੋਪਾਮੁਦ੍ਰੇਤਿ ਯਾ ਖ੍ਯਾਤਾ ਸ੍ਵਸਾ ਤਸ੍ਯਾ ਗਭਸ੍ਤਿਨੀ ਇਤਿ ਨਾਮ੍ਨਾ ਚ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਵਡਵੇਤਿ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾ
ਜੋ ਲੋਪਾਮੁਦਰਾ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਭੈਣ ਗਭਸਤਿਨੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਡਵਾ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਧੀਚੇਃ ਸਾ ਪ੍ਰਿਯਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਪਸ੍ ਤੇਪੇ ਤਯਾ ਮਹਤ੍ ਦਧੀਚਿਰ੍ ਅਗ੍ਨਿਮਾਨ੍ ਨਿਤ੍ਯਂ ਗृਹਧਰ੍ਮਪਰਾਯਣਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਧੀਚੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੇ ਤਪ ਕੀਤੇ; ਦਧੀਚੀ, ਜੋ ਅਗਨਿ-ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਘਰ ਦੇ ਕਰਤਵਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਭਾਗੀਰਥੀਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਦੇਵਾਤਿਥਿਪਰਾਯਣਃ ਸ੍ਵਕਲਤ੍ਰਰਤਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਃ ਕੁਮ੍ਭਯੋਨਿਰ੍ ਇਵਾਪਰਃ
ਭਾਗੀਰਥੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ, ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿੰਦਾ, ਤੇ ਕੂੰਭਯੋਨੀ ਵਾਂਗ ਦੂਜਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵਾਤ੍ ਤਂ ਦੇਸ਼ਂ ਨਾਰਯੋ ਦੈਤ੍ਯਦਾਨਵਾਃ ਆਜਗ੍ਮੁਰ੍ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਯਤ੍ਰਾਗਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਚਾਸ਼੍ਰਮਃ
ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕਰਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਨਾ ਨਾਰ, ਨਾ ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵ ਉਸ ਥਾਂ ਆ ਸਕਦੇ, ਜਿੱਥੇ ਅਗਸਤਿਆ ਦਾ ਆਸ਼ਰਮ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਾਃ ਸਮਾਜਗ੍ਮੂ ਰੁਦ੍ਰਾਦਿਤ੍ਯਾਸ੍ ਤਥਾਸ਼੍ਵਿਨੌ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਯਮੋ ऽਗ੍ਨਿਸ਼੍ ਚ ਜਿਤ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ ਉਪਾਗਤਾਨ੍
ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ — ਰੁਦਰ, ਆਦਿਤ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਇੰਦਰ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਯਮ ਤੇ ਅਗਨਿ — ਜੋ ਆਏ ਹੋਏ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਕੇ ਆਏ।
ਜਯੇਨ ਜਾਤਸਂਹਰ੍षਾਃ ਸ੍ਤੁਤਾਸ਼੍ ਚੈਵ ਮਰੁਦ੍ਗਣੈਃ ਦਧੀਚਿਂ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨੇਮੁਃ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਜਿੱਤ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ, ਮਰੁਦ ਗਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਦਧੀਚੀ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਦਧੀਚਿਰ੍ ਜਾਤਸਂਹਰ੍षਃ ਸੁਰਾਨ੍ ਪੂਜ੍ਯ ਪृਥਕ੍ ਪृਥਕ੍ ਗृਹਕृਤ੍ਯਂ ਤਤਸ਼੍ ਚਕ੍ਰੇ ਸੁਰੇਭ੍ਯੋ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਸਹ
ਦਧੀਚੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਹਰ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਘਰ ਦੇ ਕਰਤਵਾਂ ਨਿਭਾਏ।
ਪृष੍ਟਾਸ਼੍ ਚ ਕੁਸ਼ਲਂ ਤੇਨ ਕਥਾਸ਼੍ ਚਕ੍ਰੁਃ ਸੁਰਾ ਅਪਿ ਦਧੀਚਿਮ੍ ਅਬ੍ਰੁਵਨ੍ ਦੇਵਾ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਸੁਖਿਤਂ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਸੁਖ-ਸਾਲੀ ਪੁੱਛਿਆ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ; ਦੇਵਤੇ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਦਧੀਚੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਆਖਦੇ ਹਨ।
ਆਸੀਨਂ ਹृष੍ਟਮਨਸ ऋषਿਂ ਨਤ੍ਵਾ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਸੀ, ਬੈਠਾ ਸੀ; ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਕਿਮ੍ ਅਦ੍ਯ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਲੋਕੇ ऋषੇ ऽਸ੍ਮਾਕਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਤ੍ਵਾਦृਸ਼ਃ ਸਕृਪੋ ਯੇषੁ ਮੁਨਿਰ੍ ਭੂਕਲ੍ਪਪਾਦਪਃ
ਰਿਸ਼ੀ ਜੀ, ਅੱਜ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਸਾਨੂੰ ਕੀ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗੇ ਦਇਆਲੂ ਰਿਸ਼ੀ ਹਨ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਲਪ-ਵ੍ਰਖ ਵਾਂਗ ਹਨ?
ਏਤਦ੍ ਏਵ ਫਲਂ ਪੁਂਸਾਂ ਜੀਵਤਾਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ ਤੀਰ੍ਥਾਪ੍ਲੁਤਿਰ੍ ਭੂਤਦਯਾ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਚ ਭਵਾਦृਸ਼ਾਮ੍
ਇਹੀ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਫਲ ਹੈ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ: ਤੀਰਥਾਂ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗਿਆਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ।
ਯਤ੍ ਸ੍ਨੇਹਾਦ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ ऽਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ ਅਵਧਾਰਯ ਤਨ੍ ਮੁਨੇ ਜਿਤ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ ਇਹ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਹਤ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਂਗਵਾਨ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਾਂ, ਰਿਸ਼ੀ ਜੀ, ਉਹ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਆਖਦੇ ਹਾਂ; ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹਾਂ।
ਵਯਂ ਚ ਸੁਖਿਨੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਂਸ੍ ਤ੍ਵਯਿ ਦृष੍ਟੇ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ਨਾਯੁਧੈਃ ਫਲਮ੍ ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਵੋਢੁਂ ਨੈਵ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਵਯਮ੍
ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਨ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ; ਅਸੀਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਭਾਰ ਢੋਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਇਹ ਸਾਡਾ ਫਲ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਸ੍ਥਾਪ੍ਯਦੇਸ਼ਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮ ਆਯੁਧਾਨਾਂ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਸੁਰਦ੍ਵਿषੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਾਪਿਤਾਨਿ ਹਰਨ੍ਤਿ ਚ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਅਸੀਂ ਹਥਿਆਰ ਰੱਖਣ ਲਈ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ; ਸਵਰਗ ਵਿਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨਯੇਯੁਰ੍ ਆਯੁਧਾਨੀਤਿ ਤਥੈਵ ਚ ਰਸਾਤਲੇ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਵਾਸ਼੍ਰਮੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯਨ੍ਤੇ ऽਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਮਾਨਦ
ਹਥਿਆਰ ਰਸਾਤਲ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਏ ਗਏ ਸਨ, ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮਾਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਹਥਿਆਰ ਤੇਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ ਜਾਣ।
ਨੈਵਾਤ੍ਰ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਭਯਮ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਵਿਪ੍ਰ ਨ ਦਾਨਵੇਭ੍ਯੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਭ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਘੋਰਮ੍ ਤ੍ਵਦਾਜ੍ਞਯਾ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਪੁਣ੍ਯਦੇਸ਼ੋ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਤਪਸਾ ਤੇ ਸਮਾਨਃ
ਇੱਥੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ—ਨਾ ਤਾਂ ਦਾਨਵਾਂ ਤੋਂ, ਨਾ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਤੋਂ। ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਤਪ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਜਿਤਾਰਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦਾਂ ਵਰਿष੍ਠਂ ਵਯਂ ਚ ਪੂਰ੍ਵਂ ਨਿਹਤਾ ਦੈਤ੍ਯਸਂਘਾਃ ਅਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ ਅਲਂ ਭਾਰਭੂਤੈਃ ਕृਤਾਰ੍ਥੈਃ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਤੇ ਸਮੀਪੇ ਮੁਨੀਸ਼
ਦੁਸ਼ਮਣ ਜਿੱਤ ਲਏ ਗਏ ਹਨ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ। ਪਹਿਲਾਂ ਅਸੀਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ ਸਨ। ਹੁਣ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਹਥਿਆਰ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਇਹ ਭਾਰੀ ਹਥਿਆਰ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ।
ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ ਭੋਗਾਨ੍ ਕਾਮਿਨੀਭਿਃ ਸਮੇਤਾਨ੍ ਦੇਵੋਦ੍ਯਾਨੇ ਨਨ੍ਦਨੇ ਸਂਭਜਾਮਃ ਤਤੋ ਯਾਮਃ ਕृਤਕਾਰ੍ਯਾਃ ਸਹੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਸ੍ਵਂ ਸ੍ਵਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਚਾਯੁਧਾਨਾਂ ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਾ
ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨੰਦਨ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਇੱਛਿਤ ਸਤ੍ਰੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਦਿਵ੍ਯ ਸੁਖ ਭੋਗਦੇ ਹਾਂ। ਫਿਰ, ਕੰਮ ਮੁਕਾ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਆਕਰ੍ਣ੍ਯ ਦਧੀਚਿਰ੍ ਏਵਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਜਗੌ ਵਿਬੁਧਾਨ੍ ਏਵਮ੍ ਅਸ੍ਤੁ ਨਿਵਾਰ੍ਯਮਾਣਃ ਪ੍ਰਿਯਸ਼ੀਲਯਾ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾ ਕਿਂ ਦੇਵਕਾਰ੍ਯੇਣ ਵਿਰੁਦ੍ਧਕਾਰਿਣਾ
ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਧੀਚੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ।' ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਵਲੋਂ ਰੋਕੇ ਜਾਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕਿਉਂ ਕਰੀਏ?'
ਯੇ ਜ੍ਞਾਤਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਃ ਪਰਮਾਰ੍ਥਨਿष੍ਠਾਃ ਸਂਸਾਰਚੇष੍ਟਾਸੁ ਗਤਾਨੁਰਾਗਾਃ ਤੇषਾਂ ਪਰਾਰ੍ਥਵ੍ਯਸਨੇਨ ਕਿਂ ਮੁਨੇ ਯੇਨਾਤ੍ਰ ਵਾਮੁਤ੍ਰ ਸੁਖਂ ਨ ਕਿਂਚਿਤ੍
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ਾਸਤਰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉੱਚੀ ਸੱਚਾਈ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੰਸਾਰਕ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਮੋਹ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਮੁਸੀਬਤ ਨਾਲ ਕੀ ਲੈਣਾ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਇੱਥੇ ਜਾਂ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਸੁਖ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ?
ਦੇਵਦ੍ਵਿषੋ ਦ੍ਵੇषਮ੍ ਅਨੁਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਿ ਦਤ੍ਤੇ ਸ੍ਥਾਨੇ ਵਿਪ੍ਰਵਰ੍ਯ ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਨष੍ਟੇ ਹृਤੇ ਚਾਯੁਧਾਨਾਂ ਮੁਨੀਸ਼ ਕੁਪ੍ਯਨ੍ਤਿ ਦੇਵਾ ਰਿਪਵਸ੍ ਤੇ ਭਵਨ੍ਤਿ
ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੈਰ ਹੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਸੁਣ—ਜਦੋਂ ਹਥਿਆਰ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੋਂ ਗੁੰਮ ਜਾਂ ਚੋਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਾ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲਏ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ ਨੇਦਂ ਵੇਦਵਿਦਾਂ ਵਰਿष੍ਠ ਯੁਕ੍ਤਂ ਦ੍ਰਵ੍ਯੇ ਪਰਕੀਯੇ ਮਮਤ੍ਵਮ੍ ਤਾਵਚ੍ ਚ ਮੈਤ੍ਰੀ ਦ੍ਰਵ੍ਯਭਾਵਸ਼੍ ਚ ਤਾਵਨ੍ ਨष੍ਟੇ ਹृਤੇ ਰਿਪਵਸ੍ ਤੇ ਭਵਨ੍ਤਿ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਵਸਤੂ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਹੱਕ ਜਤਾਉਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਜਦ ਤੱਕ ਦੋਸਤੀ ਤੇ ਵਸਤੂ ਕਾਇਮ ਹੈ, ਸਭ ਠੀਕ ਹੈ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਗੁੰਮ ਜਾਂ ਚੋਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਦੂਜੇ ਲੋਕ ਤੇਰੇ ਵੈਰੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਚੇਦ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ ਦ੍ਰਵ੍ਯਦਾਨੇ ਤਤਸ੍ ਤੇ ਦਾਤਵ੍ਯਮ੍ ਏਵਾਰ੍ਥਿਨੇ ਕਿਂ ਵਿਚਾਰ੍ਯਮ੍ ਨੋ ਚੇਤ੍ ਸਨ੍ਤਃ ਪਰਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਕੁਰ੍ਯੁਰ੍ ਵਾਗ੍ਭਿਰ੍ ਮਨੋਭਿਃ ਕृਤਿਭਿਸ੍ ਤਥੈਵ
ਜੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਦੇਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਸੋਚਣ ਵਾਲੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਬਚਨਾਂ, ਮਨ ਤੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੇਰਿਤਂ ਪਤ੍ਯੁਰ੍ ਇਤਿ ਪ੍ਰਿਯਾਯਾਂ ਦੈਵਂ ਵਿਨਾਨ੍ਯਨ੍ ਨ ਨृਣਾਂ ਸਮਰ੍ਥਮ੍ ਤੂष੍ਣੀਂ ਸ੍ਥਿਤਾਯਾਂ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਾਸ੍ ਤੇ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯ੍ ਅਤਿਦੀਪ੍ਤਿਮਨ੍ਤਿ
ਪਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਚੁੱਪ ਰਹੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਜਾਣਦੀ ਸੀ ਕਿ ਭਾਗ ਦੇ ਬਿਨਾ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਹੋਰ ਕੁਝ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦੇ, ਚਮਕਦੇ ਹਥਿਆਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਚਲੇ ਗਏ।
ਨਤ੍ਵਾ ਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰਂ ਯਯੁਰ੍ ਏਵ ਲੋਕਾਨ੍ ਦੈਤ੍ਯਦ੍ਵਿषੋ ਨ੍ਯਸ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਃ ਕृਤਾਰ੍ਥਾਃ ਗਤੇषੁ ਦੇਵੇषੁ ਮੁਨਿਪ੍ਰਵਰ੍ਯੋ ਹृष੍ਟੋ ऽਵਸਦ੍ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਧਰ੍ਮਯੁਕ੍ਤਃ
ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਦੈਤੀਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਰੱਖ ਕੇ ਤੇ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਗਤੇ ਚ ਕਾਲੇ ਹ੍ਯ੍ ਅਤਿਵਿਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤੇ ਦੈਵੇ ਵਰ੍षੇ ਸਂਖ੍ਯਯਾ ਵੈ ਸਹਸ੍ਰੇ ਨ ਤੇ ਸੁਰਾ ਆਯੁਧਾਨਾਂ ਮੁਨੀਸ਼ ਵਾਚਂ ਮਨਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਤਥੈਵ ਚਕ੍ਰੁਃ
ਜਦੋਂ ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ—ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਲ—ਉਹ ਦੇਵਤੇ, ਹੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਬਾਰੇ ਨਾ ਤਾਂ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਨਾ ਸੋਚਦੇ ਸਨ, ਨਾ ਹੀ ਕੁਝ ਕਰਦੇ ਸਨ।