ਸੁਵਰ੍ਣਕਮਲੈਰ੍ ਦਿਵ੍ਯੈਃ ਸੁਗਨ੍ਧੈਰ੍ ਦਸ਼ਭਿਃ ਸ਼ਤੈਃ ਭਕ੍ਤਿਤੋ ਨਿਤ੍ਯਵਤ੍ ਪੂਜਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਉਮਾਪਤੇਃ
ਇਕ ਲੱਖ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸੁਗੰਧਤ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਉਮਾਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਏਵਂ ਸਂਪੂਜ੍ਯਮਾਨੇ ਤੁ ਤਯੋਸ੍ ਤਤ੍ਤ੍ਵਮ੍ ਇਦਂ ਸ਼ृਣੁ ਕਮਲਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰੇ ਤੁ ਯਦੈਕਂ ਨੈਵ ਪੂਰ੍ਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਜਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣੋ — ਹਜ਼ਾਰ ਕਮਲਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਕਮਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।
ਤਦਾਸੁਰਾਰਿਃ ਸ੍ਵਂ ਨੇਤ੍ਰਮ੍ ਉਤ੍ਪਾਟ੍ਯਾਰ੍ਘ੍ਯਮ੍ ਅਕਲ੍ਪਯਤ੍ ਅਰ੍ਘ੍ਯਪਾਤ੍ਰਂ ਕਰੇ ਗृਹ੍ਯ ਸਹਸ੍ਰਕਮਲਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ਂਭੁਂ ਦਦਾਵ੍ ਅਰ੍ਘ੍ਯਮ੍ ਅਨਨ੍ਯਸ਼ਰਣੋ ਹਰਿਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਅੱਖ ਕੱਢ ਕੇ ਅਰਘਾ ਵਜੋਂ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੱਤੀ। ਅਰਘਾ ਦਾ ਪਾਤਰ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਕਮਲਾਂ ਸਮੇਤ, ਸ਼ੰਭੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਹਰੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਅਰਘਾ ਭੇਟ ਕੀਤੀ।
ਤ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਦੇਵ ਜਾਨੀषੇ ਭਾਵਮ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ਗਤਂ ਨृਣਾਮ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਸ਼ਰਣੋ ऽਧੀਸ਼ੋ ऽਤ੍ਰ ਕਾ ਭਵੇਦ੍ ਵਿਚਾਰਣਾ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਹੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਭਾਵ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਡਾ ਆਸਰਾ ਤੇ ਮਾਲਕ ਹੈਂ — ਇੱਥੇ ਹੋਰ ਸੋਚਣ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਵਦਨ੍ਨ੍ ਉਦਸ਼੍ਰੁਨਯਨੋ ਨਿਲਿਲ੍ਯੇ ऽਸਾਵ੍ ਇਤੀਸ਼੍ਵਰੇ ਭਵਾਨੀਸਹਿਤਃ ਸ਼ਂਭੁਃ ਪੁਰਸ੍ਤਾਦ੍ ਅਭਵਤ੍ ਤਦਾ
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੰਝੂ ਲੈ ਕੇ ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਲੈਟ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਈਸ਼ਵਰ ਭਵਾਨੀ ਸਮੇਤ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਗਾਢਮ੍ ਆਲਿਙ੍ਗ੍ਯ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ ਵਰੈਰ੍ ਆਪੂਰਯਦ੍ ਧਰਿਮ੍ ਤਦ੍ ਏਵ ਚਕ੍ਰਮ੍ ਅਭਵਨ੍ ਨੇਤ੍ਰਂ ਚਾਪਿ ਯਥਾ ਪੁਰਾ
ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਰ ਦਿਤੇ। ਉਹੀ ਚਕਰ ਮੁੜ ਮਿਲ ਗਿਆ ਤੇ ਅੱਖ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੋ ਗਈ।
ਤਤਃ ਸੁਰਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ ਹਰਿਸ਼ਂਕਰੌ ਗਙ੍ਗਾਂ ਚਾਪਿ ਸਰਿਚ੍ਛ੍ਰੇष੍ਠਾਂ ਦੇਵਂ ਚ ਵृषਭਧ੍ਵਜਮ੍
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇਆਂ ਨੇ ਹਰੀ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ, ਗੰਗਾ ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਵੱਛ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਚਕ੍ਰਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਇਤਿ ਸ੍ਮृਤਮ੍ ਯਸ੍ਯਾਨੁਸ਼੍ਰਵਣੇਨੈਵ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਕਿਲ੍ਬਿषੈਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਤੀਰਥ 'ਚਕਰ ਤੀਰਥ' ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਦਾਨਂ ਚ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਪਿਤृਤਰ੍ਪਣਮ੍ ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਪਿਤृਭਿਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਭਾਗ੍ ਭਵੇਤ੍ ਤਤ੍ ਤੁ ਚਕ੍ਰਾਙ੍ਕਿਤਂ ਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਅਦ੍ਯਾਪਿ ਪਰਿਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਉਥੇ ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਦਾਨ ਦੇਵੇ ਜਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਪਿਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਚਕਰ ਵਾਲਾ ਤੀਰਥ ਅੱਜ ਵੀ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ।
ਪਿਪ੍ਪਲਂ ਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਆਖ੍ਯਾਤਂ ਚਕ੍ਰਤੀਰ੍ਥਾਦ੍ ਅਨਨ੍ਤਰਮ੍ ਯਤ੍ਰ ਚਕ੍ਰੇਸ਼੍ਵਰੋ ਦੇਵਸ਼੍ ਚਕ੍ਰਮ੍ ਆਪ ਯਤੋ ਹਰਿਃ
ਚਕਰ ਤੀਰਥ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਿੱਪਲਾਂ ਤੀਰਥ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਚਕਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚਕਰ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਯਤ੍ਰ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸ੍ਵਯਂ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਚਕ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਸ਼ਂਕਰਂ ਵਿਭੁਮ੍ ਪੂਜਯਾਮ੍ ਆਸ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਚਕ੍ਰਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਉਦਾਹृਤਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਆਪ ਖੜ੍ਹ ਕੇ ਚਕਰ ਲਈ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦੀ ਉੱਚੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਚਕਰਤੀਰਥ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਪ੍ਰੀਤੋ ऽਭਵਦ੍ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸ਼ਂਭੁਸ੍ ਤਤ੍ ਪਿਪ੍ਪਲਂ ਵਿਦੁਃ ਮਹਿਮਾਨਂ ਯਸ੍ਯ ਵਕ੍ਤੁਂ ਨ ਕ੍ਸ਼ਮੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਹਿਨਾਯਕਃ
ਜਿੱਥੇ ਸ਼ੰਭੂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਪਲਾ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਇੰਨੀ ਵੱਡੀ ਹੈ ਕਿ ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵੀ ਉਸ ਦਾ ਵਰਣਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਚਕ੍ਰੇਸ਼੍ਵਰੋ ਪਿਪ੍ਪਲੇਸ਼ੋ ਨਾਮਧੇਯਸ੍ਯ ਕਾਰਣਮ੍ ਸ਼ृਣੁ ਨਾਰਦ ਤਦ੍ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ ਵੇਦੋਦਿਤਂ ਮਯਾ
ਚਕਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਅਤੇ ਪਿੱਪਲਾ ਦੇ ਸਵਾਮੀ — ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਮਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਇਹ ਹੈ; ਨਾਰਦ ਜੀ, ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਇਹ ਵੈਦਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਿੱਧਾ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਦਧੀਚਿਰ੍ ਇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਮੁਨਿਰ੍ ਆਸੀਦ੍ ਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਃ ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਾ ਕੁਲੀਨਾ ਚ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ
ਦਧੀਚੀ ਨਾਮ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ; ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀ ਅਤੇ ਪਤੀ ਦੀ ਭਗਤ ਸੀ।
ਲੋਪਾਮੁਦ੍ਰੇਤਿ ਯਾ ਖ੍ਯਾਤਾ ਸ੍ਵਸਾ ਤਸ੍ਯਾ ਗਭਸ੍ਤਿਨੀ ਇਤਿ ਨਾਮ੍ਨਾ ਚ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਵਡਵੇਤਿ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾ
ਜੋ ਲੋਪਾਮੁਦਰਾ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਭੈਣ ਗਭਸਤਿਨੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਡਵਾ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਧੀਚੇਃ ਸਾ ਪ੍ਰਿਯਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਪਸ੍ ਤੇਪੇ ਤਯਾ ਮਹਤ੍ ਦਧੀਚਿਰ੍ ਅਗ੍ਨਿਮਾਨ੍ ਨਿਤ੍ਯਂ ਗृਹਧਰ੍ਮਪਰਾਯਣਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਧੀਚੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੇ ਤਪ ਕੀਤੇ; ਦਧੀਚੀ, ਜੋ ਅਗਨਿ-ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਘਰ ਦੇ ਕਰਤਵਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਭਾਗੀਰਥੀਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਦੇਵਾਤਿਥਿਪਰਾਯਣਃ ਸ੍ਵਕਲਤ੍ਰਰਤਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਃ ਕੁਮ੍ਭਯੋਨਿਰ੍ ਇਵਾਪਰਃ
ਭਾਗੀਰਥੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ, ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿੰਦਾ, ਤੇ ਕੂੰਭਯੋਨੀ ਵਾਂਗ ਦੂਜਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵਾਤ੍ ਤਂ ਦੇਸ਼ਂ ਨਾਰਯੋ ਦੈਤ੍ਯਦਾਨਵਾਃ ਆਜਗ੍ਮੁਰ੍ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਯਤ੍ਰਾਗਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਚਾਸ਼੍ਰਮਃ
ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕਰਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਨਾ ਨਾਰ, ਨਾ ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵ ਉਸ ਥਾਂ ਆ ਸਕਦੇ, ਜਿੱਥੇ ਅਗਸਤਿਆ ਦਾ ਆਸ਼ਰਮ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਾਃ ਸਮਾਜਗ੍ਮੂ ਰੁਦ੍ਰਾਦਿਤ੍ਯਾਸ੍ ਤਥਾਸ਼੍ਵਿਨੌ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਯਮੋ ऽਗ੍ਨਿਸ਼੍ ਚ ਜਿਤ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ ਉਪਾਗਤਾਨ੍
ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ — ਰੁਦਰ, ਆਦਿਤ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਇੰਦਰ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਯਮ ਤੇ ਅਗਨਿ — ਜੋ ਆਏ ਹੋਏ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਕੇ ਆਏ।
ਜਯੇਨ ਜਾਤਸਂਹਰ੍षਾਃ ਸ੍ਤੁਤਾਸ਼੍ ਚੈਵ ਮਰੁਦ੍ਗਣੈਃ ਦਧੀਚਿਂ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨੇਮੁਃ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਜਿੱਤ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ, ਮਰੁਦ ਗਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਦਧੀਚੀ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਦਧੀਚਿਰ੍ ਜਾਤਸਂਹਰ੍षਃ ਸੁਰਾਨ੍ ਪੂਜ੍ਯ ਪृਥਕ੍ ਪृਥਕ੍ ਗृਹਕृਤ੍ਯਂ ਤਤਸ਼੍ ਚਕ੍ਰੇ ਸੁਰੇਭ੍ਯੋ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਸਹ
ਦਧੀਚੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਹਰ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਘਰ ਦੇ ਕਰਤਵਾਂ ਨਿਭਾਏ।
ਪृष੍ਟਾਸ਼੍ ਚ ਕੁਸ਼ਲਂ ਤੇਨ ਕਥਾਸ਼੍ ਚਕ੍ਰੁਃ ਸੁਰਾ ਅਪਿ ਦਧੀਚਿਮ੍ ਅਬ੍ਰੁਵਨ੍ ਦੇਵਾ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਸੁਖਿਤਂ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਸੁਖ-ਸਾਲੀ ਪੁੱਛਿਆ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ; ਦੇਵਤੇ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਦਧੀਚੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਆਖਦੇ ਹਨ।
ਆਸੀਨਂ ਹृष੍ਟਮਨਸ ऋषਿਂ ਨਤ੍ਵਾ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਸੀ, ਬੈਠਾ ਸੀ; ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਕਿਮ੍ ਅਦ੍ਯ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਲੋਕੇ ऋषੇ ऽਸ੍ਮਾਕਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਤ੍ਵਾਦृਸ਼ਃ ਸਕृਪੋ ਯੇषੁ ਮੁਨਿਰ੍ ਭੂਕਲ੍ਪਪਾਦਪਃ
ਰਿਸ਼ੀ ਜੀ, ਅੱਜ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਸਾਨੂੰ ਕੀ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗੇ ਦਇਆਲੂ ਰਿਸ਼ੀ ਹਨ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਲਪ-ਵ੍ਰਖ ਵਾਂਗ ਹਨ?
ਏਤਦ੍ ਏਵ ਫਲਂ ਪੁਂਸਾਂ ਜੀਵਤਾਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ ਤੀਰ੍ਥਾਪ੍ਲੁਤਿਰ੍ ਭੂਤਦਯਾ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਚ ਭਵਾਦृਸ਼ਾਮ੍
ਇਹੀ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਫਲ ਹੈ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ: ਤੀਰਥਾਂ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗਿਆਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ।
ਯਤ੍ ਸ੍ਨੇਹਾਦ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ ऽਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ ਅਵਧਾਰਯ ਤਨ੍ ਮੁਨੇ ਜਿਤ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ ਇਹ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਹਤ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਂਗਵਾਨ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਾਂ, ਰਿਸ਼ੀ ਜੀ, ਉਹ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਆਖਦੇ ਹਾਂ; ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹਾਂ।
ਵਯਂ ਚ ਸੁਖਿਨੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਂਸ੍ ਤ੍ਵਯਿ ਦृष੍ਟੇ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ਨਾਯੁਧੈਃ ਫਲਮ੍ ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਵੋਢੁਂ ਨੈਵ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਵਯਮ੍
ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਨ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ; ਅਸੀਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਭਾਰ ਢੋਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਇਹ ਸਾਡਾ ਫਲ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਸ੍ਥਾਪ੍ਯਦੇਸ਼ਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮ ਆਯੁਧਾਨਾਂ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਸੁਰਦ੍ਵਿषੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਾਪਿਤਾਨਿ ਹਰਨ੍ਤਿ ਚ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਅਸੀਂ ਹਥਿਆਰ ਰੱਖਣ ਲਈ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ; ਸਵਰਗ ਵਿਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨਯੇਯੁਰ੍ ਆਯੁਧਾਨੀਤਿ ਤਥੈਵ ਚ ਰਸਾਤਲੇ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਵਾਸ਼੍ਰਮੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯਨ੍ਤੇ ऽਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਮਾਨਦ
ਹਥਿਆਰ ਰਸਾਤਲ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਏ ਗਏ ਸਨ, ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮਾਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਹਥਿਆਰ ਤੇਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ ਜਾਣ।
ਨੈਵਾਤ੍ਰ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਭਯਮ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਵਿਪ੍ਰ ਨ ਦਾਨਵੇਭ੍ਯੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਭ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਘੋਰਮ੍ ਤ੍ਵਦਾਜ੍ਞਯਾ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਪੁਣ੍ਯਦੇਸ਼ੋ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਤਪਸਾ ਤੇ ਸਮਾਨਃ
ਇੱਥੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ—ਨਾ ਤਾਂ ਦਾਨਵਾਂ ਤੋਂ, ਨਾ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਤੋਂ। ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਤਪ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।