ਤ੍ਵष੍ਟ੍ਰਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ਚਾਪਿ ਕਾਰਿਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ ਸੁਰਭਿਰ੍ ਨਨ੍ਦਿਨੀ ਧੇਨੁਃ ਕਾਮਧੁਕ੍ ਕਾਮਦੋਹਿਨੀ
ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਨੇ ਸੁਰਭੀ, ਨੰਦਿਨੀ, ਕਾਮਧੇਨੁ ਅਤੇ ਕਾਮਦੋਹਿਨੀ ਜਿਹੜੀਆਂ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂ ਬਣਾਈਆਂ।
ਏਤਾਭਿਃ ਕਾਮਵਰ੍षਾਭਿਃ ਸਰ੍ਵਕਾਮਸਮृਦ੍ਧਿਮਾਨ੍ ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ਃ ਪਾਰਿਜਾਤੋ ਲਤਾਃ ਕਲ੍ਪਲਤਾਦਿਕਾਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਸਾਰੇ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਸੁਖ ਹਨ, ਕਲਪਵ੍ਰਿਖ, ਪਾਰਿਜਾਤ ਅਤੇ ਕਲਪਲਤਾ ਆਦਿ ਬੇਲਾਂ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਯਦ੍ ਯਦ੍ ਇष੍ਟਤਮਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਮਖੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਸ੍ਵਯਂ ਮਘਵਤਾ ਪੂष੍ਣਾ ਹਰਿਣਾ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਜੋ ਕੁਝ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਚਾਹਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਉਸ ਯਜਨ ਵਿਚ ਮੌਜੂਦ ਸੀ, ਅਤੇ ਮਘਵਨ (ਇੰਦਰ), ਪੂਸ਼ਨ ਅਤੇ ਹਰੀ (ਵਿਸ਼ਨੁ) ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।
ਦੀਯਤਾਂ ਭੁਜ੍ਯਤਾਂ ਵਾਪਿ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਸ੍ਥੀਯਤਾਂ ਸੁਖਮ੍ ਏਤੈਸ਼੍ ਚ ਸਰ੍ਵਤੋ ਵਾਕ੍ਯੈਰ੍ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਪੂਜਿਤਂ ਮਖਮ੍
ਇਹ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਖਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਆਏ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ, ਦਕਸ਼ ਦੇ ਯਜਨ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕੀਤੀ ਗਈ।
ਆਦੌ ਤੁ ਵੀਰਭਦ੍ਰੋ ऽਸੌ ਭਦ੍ਰਕਾਲ੍ਯਾ ਯੁਤੋ ਯਯੌ ਸ਼ੋਕਕੋਪਪਰੀਤਾਤ੍ਮਾ ਪਸ਼੍ਚਾਚ੍ ਛੂਲਪਿਨਾਕਧृਕ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀਰਭਦਰ ਭਦਰਕਾਲੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੁਖ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ; ਫਿਰ ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਅਭ੍ਯਾਯਯੌ ਮਹਾਦੇਵੋ ਮਹਾਭੂਤੈਰ੍ ਅਲਂਕृਤਃ ਤਾਨਿ ਭੂਤਾਨਿ ਪਰਿਤੋ ਮਖੇ ਵੇष੍ਟ੍ਯ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਫਿਰ ਮਹਾਦੇਵ ਵੱਡੇ ਭੂਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਆਇਆ; ਉਹ ਭੂਤ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਯਜਨ ਦੇ ਥਾਂ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਕ੍ਰਤੁਂ ਵਿਧ੍ਵਂਸਯਾਮ੍ ਆਸੁਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ੋਭੋ ਮਹਾਨ੍ ਅਭੂਤ੍ ਪਲਾਯਨ੍ਤ ਤਤਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਕੇਚਿਦ੍ ਗਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਥੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ; ਵੱਡਾ ਹਲਚਲ ਹੋਇਆ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਉਥੋਂ ਭੱਜ ਗਏ, ਕੁਝ ਸ਼ਿਵ ਕੋਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਕੇਚਿਤ੍ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤਿ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਕੇਚਿਤ੍ ਕੁਪ੍ਯਨ੍ਤਿ ਸ਼ਂਕਰਮ੍ ਏਵਂ ਵਿਧ੍ਵਂਸਿਤਂ ਯਜ੍ਞਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੂषਾ ਸਮਭ੍ਯਗਾਤ੍
ਕੁਝ ਲੋਕ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਦੇ, ਕੁਝ ਸ਼ੰਕਰ ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਕਰਦੇ। ਯਜਨ ਨੂੰ ਐਸਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਪੂਸ਼ਣ ਆ ਗਿਆ।
ਪੂष੍ਣੋ ਦਨ੍ਤਾਨ੍ ਅਥੋਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵ੍ਯਦ੍ਰਾਵਯਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ ਭਗਸ੍ਯ ਚਕ੍ਸ਼ੁषੀ ਵਿਪ੍ਰ ਵੀਰਭਦ੍ਰੋ ਵ੍ਯਪਾਟਯਤ੍
ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਪੂਸ਼ਣ ਦੇ ਦੰਦ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ; ਹੇ ਵਿਦਵਾਨ, ਉਸ ਨੇ ਭਗਾ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵੀ ਖਿੱਚ ਲਈਆਂ।
ਦਿਵਾਕਰਂ ਪੁਨਰ੍ ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਪਰਿਭ੍ਰਾਮ੍ਯ ਸਮਾਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍ ਤਤਃ ਸੁਰਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿष੍ਣੁਂ ਤੇ ਸ਼ਰਣਂ ਯਯੁਃ
ਉਸ ਨੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ ਘੁੰਮਾਇਆ ਤੇ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਲਈ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤ੍ਰਾਹਿ ਤ੍ਰਾਹਿ ਗਦਾਪਾਣੇ ਭੂਤਨਾਥਕृਤਾਦ੍ ਭਯਾਤ੍ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਗਣਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਪ੍ਰਮਥਾਨਾਂ ਤੁ ਨਾਯਕਃ ਤੇਨ ਦਗ੍ਧੋ ਮਖਃ ਸਰ੍ਵੋ ਵੈष੍ਣਵਃ ਪਸ਼੍ਯਤੋ ਹਰੇਃ
''ਬਚਾਓ, ਬਚਾਓ, ਗਦਾ ਵਾਲੇ!'' — ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ। ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਦਲਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸੇ ਪ੍ਰਮਥ ਨੇ, ਹਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਸਾਰਾ ਵੈਸ਼ਨਵ ਯਜਨ ਜਲਾਇਆ।
ਹਰਿਣਾ ਚਕ੍ਰਮ੍ ਉਤ੍ਸृष੍ਟਂ ਭੂਤਨਾਥਵਧਂ ਪ੍ਰਤਿ ਭੂਤਨਾਥੋ ऽਪਿ ਤਚ੍ ਚਕ੍ਰਮ੍ ਆਪਤਚ੍ ਚ ਤਦਾਗ੍ਰਸਤ੍
ਹਰੀ ਨੇ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਚਕਰ ਸੁੱਟਿਆ, ਪਰ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੇ ਆਉਂਦੇ ਚਕਰ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਗ੍ਰਸ੍ਤੇ ਚਕ੍ਰੇ ਤਤੋ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ ਲੋਕਪਾਲਾ ਭਯਾਦ੍ ਯਯੁਃ ਤਥਾ ਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ ਅਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਥ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਯਜ੍ਞਂ ਸੁਰਾਨ੍ ਅਪਿ ਤੁष੍ਟਾਵ ਸ਼ਂਕਰਂ ਦੇਵਂ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਚਕਰ ਫੜ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਤਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਖੇ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਕਸ਼ ਨੇ ਯਜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਦੇਵਾਂ ਸਮੇਤ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇਵ ਦੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਸਤਿ ਕੀਤੀ।
ਜਯ ਸ਼ਂਕਰ ਸੋਮੇਸ਼ ਜਯ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞ ਸ਼ਂਭਵੇ ਜਯ ਕਲ੍ਯਾਣਭृਚ੍ ਛਂਭੋ ਜਯ ਕਾਲਾਤ੍ਮਨੇ ਨਮਃ
ਜੈ ਹੋ, ਸ਼ੰਕਰ, ਸੋਮ ਦੇ ਮਾਲਕ! ਜੈ ਹੋ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਸ਼ੰਭੂ! ਜੈ ਹੋ, ਭਲਾਈ ਦੇ ਧਾਰਕ, ਸ਼ੰਭੂ! ਜੈ ਹੋ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਰੂਪ, ਨਮਸਕਾਰ!
ਆਦਿਕਰ੍ਤਰ੍ ਨਮਸ੍ ਤੇ ऽਸ੍ਤੁ ਨੀਲਕਣ੍ਠ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪ੍ਰਿਯ ਨਮਸ੍ ਤੇ ऽਸ੍ਤੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੂਪ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਆਦਿ ਕਰਤਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ; ਨੀਲਕੰਠ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਰੂਪ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ।
ਤ੍ਰਿਮੂਰ੍ਤਯੇ ਨਮੋ ਦੇਵ ਤ੍ਰਿਧਾਮ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ ਸਰ੍ਵਮੂਰ੍ਤੇ ਨਮਸ੍ ਤੇ ऽਸ੍ਤੁ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਾਧਾਰ ਕਾਮਦ
ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ, ਤਿੰਨ ਥਾਂ ਦੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ! ਸਾਰੇ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ, ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ!
ਨਮੋ ਵੇਦਾਨ੍ਤਵੇਦ੍ਯਾਯ ਨਮਸ੍ ਤੇ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨੇ ਯਜ੍ਞਰੂਪ ਨਮਸ੍ ਤੇ ऽਸ੍ਤੁ ਯਜ੍ਞਧਾਮ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਵੇਦਾਂਤ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ! ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ! ਯਜਨ ਦੇ ਰੂਪ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ! ਯਜਨ ਦੇ ਥਾਂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ!
ਯਜ੍ਞਦਾਨ ਨਮਸ੍ ਤੇ ऽਸ੍ਤੁ ਹਵ੍ਯਵਾਹ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਯਜ੍ਞਹਰ੍ਤ੍ਰੇ ਨਮਸ੍ ਤੇ ऽਸ੍ਤੁ ਫਲਦਾਯ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਯਜਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ! ਹਵਨ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ! ਯਜਨ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ! ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ!
ਤ੍ਰਾਹਿ ਤ੍ਰਾਹਿ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਸ਼ਰਣਾਗਤਵਤ੍ਸਲ ਭਕ੍ਤਾਨਾਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਤ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਬਚਾਓ, ਬਚਾਓ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸ਼ਰਨ ਆਏਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ! ਭਕਤਾਂ ਤੇ ਅਭਕਤਾਂ, ਦੋਹਾਂ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸ਼ਰਨ ਹੋ।
ਏਵਂ ਤੁ ਸ੍ਤੁਵਤਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ऽਭੂਨ੍ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਕਿਂ ਦਦਾਮੀਤਿ ਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਕ੍ਰਤੁਃ ਪੂਰ੍ਣੋ ऽਸ੍ਤੁ ਮੇ ਪ੍ਰਭੋ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, ''ਕੀ ਦੇਵਾਂ?'' ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ''ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰਾ ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇ।''
ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਵਾਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਦੇਵਦੇਵੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸ਼ਂਕਰਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਤ੍ਮਾ ਕਰੁਣਾਵਰੁਣਾਲਯਃ
''ਠੀਕ ਹੈ,'' ਭਗਵਾਨ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਸ਼ੰਕਰ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਦਇਆ ਤੇ ਕਰੁਣਾ ਦਾ ਘਰ, ਨੇ ਕਿਹਾ।
ਕ੍ਰਤੁਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਪੂਰ੍ਣਂ ਤਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਵੈ ਮੁਨੇ ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ ਭੂਤੈਰ੍ ਅਨ੍ਤਰਧੀਯਤ
ਫਿਰ, ਦਕਸ਼ ਦਾ ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਕਰ ਕੇ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਭੂਤਾਂ ਸਮੇਤ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਯਥਾਗਤਂ ਸੁਰਾ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਸਦਨਂ ਪ੍ਰਤਿ ਤਤਃ ਕਦਾਚਿਦ੍ ਦੇਵਾਨਾਂ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਵਿਗ੍ਰਹੋ ਮਹਾਨ੍
ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ, ਫਿਰ ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਜੰਗ ਹੋ ਗਿਆ।
ਬਭੂਵ ਤਤ੍ਰ ਦੈਤ੍ਯੇਭ੍ਯੋ ਭੀਤਾ ਦੇਵਾਃ ਸ਼੍ਰਿਯਃ ਪਤਿਮ੍ ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਸਰ੍ਵਭਾਵੇਨ ਵਚੋਭਿਸ੍ ਤਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਉਥੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਦੇਵਤੇਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲੋਂ ਤੇ ਪੂਰੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਸ਼ਕ੍ਰਾਦਯੋ ऽਪਿ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਃ ਕਟਾਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਅਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਯਸ੍ਯਾਸ੍ ਤਪ ਆਚਰਨ੍ਤਿ ਸਾ ਚਾਪਿ ਯਤ੍ਪਾਦਰਤਾ ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ੍ ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭੂਤਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਇੰਦਰ ਆਦਿਕ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ, ਜਿਸ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਮਨ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਇਕ ਝਲਕ ਪਾਉਣ ਲਈ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਰੂਪ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਯਸ੍ਮਾਤ੍ ਤ੍ਰਿਲੋਕ੍ਯਾਂ ਨ ਪਰਃ ਸਮਾਨੋ ਨ ਚਾਧਿਕਸ੍ ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਰਥਾਨ੍ ਨृਸਿਂਹਾਤ੍ ਸ ਦੇਵਦੇਵੋ ऽਵਤੁ ਨਃ ਸਮਸ੍ਤਾਨ੍ ਮਹਾਭਯੇਭ੍ਯਃ ਕृਪਯਾ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਨ੍
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਬਰਾਬਰ ਜਾਂ ਉੱਚਾ ਨਹੀਂ — ਚਾਹੇ ਉਹ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਰਸਿੰਘ ਰੂਪ ਵਿਚ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੀ ਦੇਵਤਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਅਸੀਂ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਈ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਵੱਡੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਤੋਂ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਬਚਾਵੇ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਭਗਵਾਞ੍ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ ਕਿਮਰ੍ਥਮ੍ ਆਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਤ੍ਕਰ੍ਤਾਸ੍ਮੀਤ੍ਯ੍ ਉਵਾਚ ਤਾਨ੍
ਫਿਰ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਕਿਸ ਕਾਰਜ ਲਈ ਆਏ ਹੋ? ਜੋ ਵੀ ਕੰਮ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਂ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਭਯਂ ਚ ਤੀਵ੍ਰਂ ਦੈਤ੍ਯੇਭ੍ਯੋ ਦੇਵਾਨਾਂ ਮਧੁਸੂਦਨ ਤਤਸ੍ ਤ੍ਰਾਣਾਯ ਦੇਵਾਨਾਂ ਮਤਿਂ ਕੁਰੁ ਜਨਾਰ੍ਦਨ
ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਦੇਵਤੇਆਂ ਨੂੰ ਦੈਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਡਰ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਦੇਵਤੇਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰੋ।
ਤਾਨ੍ ਆਗਤਾਨ੍ ਹਰਿਃ ਪ੍ਰਾਹ ਗ੍ਰਸ੍ਤਂ ਚਕ੍ਰਂ ਹਰੇਣ ਮੇ ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਗਤਂ ਚਕ੍ਰਂ ਭਵਨ੍ਤਸ਼੍ ਚਾਰ੍ਤਿਮ੍ ਆਗਤਾਃ ਯਾਨ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਗਣਾ ਰਕ੍ਸ਼ਾ ਵਃ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਮਯਾ
ਹਰੀ ਨੇ ਆਏ ਹੋਏਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰਾ ਚਕਰ ਹਰੇ ਨੇ ਲੈ ਲਿਆ ਹੈ, ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਚਕਰ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆਏ ਹੋ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵਾਪਸ ਜਾਓ, ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਮੈਂ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਤਤੋ ਗਤੇषੁ ਦੇਵੇषੁ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ ਚਕ੍ਰਾਰ੍ਥਮ੍ ਉਦ੍ਯਤਃ ਗੋਦਾਵਰੀਂ ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼ਂਭੋਃ ਪੂਜਾਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਚਕਰ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਲਈ ਗੋਦਾਵਰੀ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਗਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।