ਸੋਮਵਂਸ਼ਕਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਅਯਂ ਰਾਜਾ ਭਵੇਦ੍ ਇਤਿ ਸਰ੍ਵੇਭ੍ਯੋ ਮਤਿਮਾਨੇਭ੍ਯੋ ਜ੍ਯੇष੍ਠਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ऽਭਵਨ੍ ਮੁਨੇ
ਇਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਚੰਦਰ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਵਧੀਆ ਬਣਿਆ।
ਯਤ੍ਰ ਚ ਕ੍ਰਤਵੋ ਵृਤ੍ਤਾ ਇਲਸ੍ਯ ਨृਪਤੇਃ ਸ਼ੁਭਾਃ ਯਤ੍ਰ ਪੁਂਸ੍ਤ੍ਵਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਯਾਥ ਯਤ੍ਰ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਜਿਥੇ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਇਲਾ ਰਾਜਾ ਦੇ ਚੰਗੇ ਯੱਗ ਹੋਏ, ਜਿਥੇ ਉਹ ਮੁੜ ਪੁਰਖਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਜਿਥੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਯਕ੍ਸ਼ਿਣੀਦਤ੍ਤਨृਤ੍ਯਾਦਿਗੀਤਸੌਭਾਗ੍ਯਮਙ੍ਗਲਾਃ ਨਦ੍ਯੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ਰ ਗਙ੍ਗਾਂ ਸਂਗਤਾਸ੍ ਤਾਨਿ ਨਾਰਦ
ਹੇ ਨਾਰਦ, ਜਿਥੇ ਯਕਸ਼ਣੀ ਵੱਲੋਂ ਮਿਲੀ ਨੱਚ, ਗੀਤ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਗਈਆਂ।
ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਸ਼ੁਭਦਾਨ੍ਯ੍ ਆਸਨ੍ ਸਹਸ੍ਰਾਣ੍ਯ੍ ਅਥ षੋਡਸ਼ ਉਭਯੋਸ੍ ਤੀਰਯੋਸ੍ ਤਾਤ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਂਭੁਰ੍ ਇਲੇਸ਼੍ਵਰਃ ਤੇषੁ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਦਾਨਂ ਚ ਸਰ੍ਵਕ੍ਰਤੁਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਉਥੇ, ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਦੋਹਾਂ ਕੰਢਿਆਂ 'ਤੇ ਸੋਲਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਸਨ, ਜਿਥੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਇਲਾ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਵਸਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਸਭ ਯੱਗਾਂ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਚਕ੍ਰਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿਨਾਸ਼ਨਮ੍ ਯਤ੍ਰ ਚਕ੍ਰੇਸ਼੍ਵਰੋ ਦੇਵਸ਼੍ ਚਕ੍ਰਮ੍ ਆਪ ਯਤੋ ਹਰਿਃ
ਇਸ ਨੂੰ ਚਕਰ-ਤੀਰਥ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਤੇ ਹੋਰ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜਿਥੇ ਚਕਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਚਕਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਜਿਥੇ ਹਰੀ ਨੇ ਵੀ ਕੀਤਾ।
ਯਤ੍ਰ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸ੍ਵਯਂ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਚਕ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਸ਼ਂਕਰਂ ਪ੍ਰਭੁਃ ਪੂਜਯਾਮ੍ ਆਸ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਚਕ੍ਰਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਉਦਾਹृਤਮ੍
ਜਿਥੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਆਪ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਚਕਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਪੂਜਿਆ, ਉਹ ਤੀਰਥ ਚਕਰ-ਤੀਰਥ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰਵਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ ਦਕ੍ਸ਼ਕ੍ਰਤੌ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਤੁ ਦੇਵਾਨਾਂ ਚ ਸਮਾਗਮੇ
ਇਸ ਦੀ ਸਿਰਫ਼ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਦਕਸ਼ ਦਾ ਯਜਨ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ—
ਦਕ੍ਸ਼ੇਣ ਦੂषਿਤੇ ਦੇਵੇ ਸ਼ਿਵੇ ਸ਼ਰ੍ਵੇ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੇ ਅਨਾਹ੍ਵਾਨੇ ਸੁਰੇਸ਼ਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਚਿਤ੍ਤੇ ਮਲੀਮਸੇ
ਦਕਸ਼ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਖੋਟ ਰੱਖ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ, ਸ਼ਰਵ ਅਤੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੂੰ ਨਯੋਤਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਅਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਗਏ।
ਦਾਕ੍ਸ਼ਾਯਣ੍ਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤੇ ਵਾਕ੍ਯੇ ਅਨਾਹ੍ਵਾਨਸ੍ਯ ਕਾਰਣੇ ਅਹਲ੍ਯਾਯਾਂ ਚੋਕ੍ਤਵਤ੍ਯਾਂ ਕੁਪਿਤਾਭੂਤ੍ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰੀ
ਜਦੋਂ ਦਕਸ਼ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਨਯੋਤਾ ਨਾ ਦੇਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੁਣਿਆ, ਅਤੇ ਅਹਲਿਆ ਨੇ ਵੀ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸੀ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ।
ਪਿਤਰਂ ਨਾਸ਼ਯੇ ਪਾਪਂ ਕ੍ਸ਼ਮੇਯਂ ਨ ਕਥਂਚਨ ਸ਼ृਣ੍ਵਤੀ ਦੋषਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਪਿਤ੍ਰਾ ਚੋਕ੍ਤਾਨਿ ਭਰ੍ਤਰਿ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਇਸ ਪਾਪ ਲਈ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹਾਂ; ਇਹ ਮਾਫ਼ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋਸ਼ ਭਰਪੂਰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਨਿੰਦਿਆ ਹੈ।
ਪਤ੍ਯੁਃ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤਿ ਯਾ ਨਿਨ੍ਦਾਂ ਤਾਸਾਂ ਪਾਪਾਵਧਿਃ ਕੁਤਃ ਯਾਦृਸ਼ਸ੍ ਤਾਦृਸ਼ੋ ਵਾਪਿ ਪਤਿਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਪਰਾ ਗਤਿਃ
ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਸੁਣਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਾਪ ਦੀ ਕੋਈ ਹੱਦ ਨਹੀਂ। ਜਿਵੇਂ ਪਤੀ ਹੈ, ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮੰਜਿਲ ਵੀ ਉਹੀ ਹੈ।
ਕਿਂ ਪੁਨਃ ਸਕਲਾਧੀਸ਼ੋ ਮਹਾਦੇਵੋ ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਃ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਤਨ੍ਨਿਨ੍ਦਨਂ ਤਰ੍ਹਿ ਧਾਰਯਾਮਿ ਨ ਦੇਹਕਮ੍
ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮਹਾਂਦੇਵ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਗੁਰੂ ਹਨ, ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਐਸਾ ਸੁਣ ਕੇ ਮੈਂ ਇਹ ਸਰੀਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖ ਸਕਦੀ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯ ਇਮਂ ਦੇਹਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾ ਮਹਾਸਤੀ ਕੋਪੇਨ ਮਹਤਾਵਿष੍ਟਾ ਪ੍ਰਜਜ੍ਵਾਲ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰੀ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗੀ—ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਂ ਸਤੀ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ ਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜਲ ਉਠੀ।
ਸ਼ਿਵੈਕਚੇਤਨਾ ਦੇਹਂ ਬਲਾਦ੍ ਯੋਗਾਚ੍ ਚ ਤਤ੍ਯਜੇ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੋ ऽਪਿ ਸਕਲਂ ਵृਤ੍ਤਮ੍ ਆਕਰ੍ਣ੍ਯ ਨਾਰਦਾਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਚਿੱਤ ਸ਼ਿਵ ਵਿਚ ਹੀ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ; ਉਸ ਨੇ ਯੋਗ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੇ ਵੀ ਨਾਰਦ ਤੋਂ ਸਾਰਾ ਘਟਨਾ ਸੁਣ ਕੇ—
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚੁਕੋਪ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਜਯਾਂ ਚ ਵਿਜਯਾਂ ਤਥਾ ਤੇ ਊਚਤੁਰ੍ ਉਭੇ ਦੇਵਂ ਦਕ੍ਸ਼ਕ੍ਰਤੁਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਜਯਾ ਤੇ ਵਿਜਯਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ; ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਦਕਸ਼ ਦੇ ਯਜਨ ਦੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸੀ।
ਦਾਕ੍ਸ਼ਾਯਣ੍ਯਾ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਖਂ ਪ੍ਰਾਯਾਨ੍ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਭੀਮੈਰ੍ ਗਣੈਃ ਪਰਿਵृਤੋ ਭੂਤਨਾਥੈਃ ਸਮਂ ਯਯੌ
ਦਕਸ਼ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਡਰਾਉਣੇ ਗਣਾਂ ਅਤੇ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ ਯਜਨ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਮਖਸ੍ ਤੈਰ੍ ਵੇष੍ਟਿਤਃ ਸਰ੍ਵੋ ਦੇਵਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਰਸ੍ਕृਤਃ ਦਕ੍ਸ਼ੇਣ ਯਜਮਾਨੇਨ ਸ਼ੁਦ੍ਧਭਾਵੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਉਹ ਯਜਨ ਪੂਰੇ ਤੌਰ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਦਕਸ਼ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ ਯਜਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।
ਵਸਿष੍ਠਾਦਿਭਿਰ੍ ਅਤ੍ਯੁਗ੍ਰੈਰ੍ ਮੁਨਿਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਦਿਤ੍ਯਾਦ੍ਯੈਰ੍ ਵਸੁਭਿਃ ਸਰ੍ਵਤਃਪਰਿਪਾਲਿਤਃ
ਉਹ ਯਜਨ ਵਸੀਸ਼ਠ ਆਦਿ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ, ਆਦਿਤਿਆ, ਵਸੁ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।
ऋਗ੍ਯਜੁਃਸਾਮਵੇਦੈਸ਼੍ ਚ ਸ੍ਵਾਹਾਸ਼ਬ੍ਦੈਰ੍ ਅਲਂਕृਤਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਪੁष੍ਟਿਸ੍ ਤਥਾ ਤੁष੍ਟਿਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰ੍ ਲਜ੍ਜਾ ਸਰਸ੍ਵਤੀ
ਉਹ ਯਜਨ ਰਿਗ, ਯਜੁਰ ਅਤੇ ਸਾਮ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਅਤੇ 'ਸਵਾਹਾ' ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ; ਸ਼ਰਧਾ, ਪੋਸ਼ਣ, ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਲਾਜ ਅਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਭੂਮਿਰ੍ ਦ੍ਯੌਃ ਸ਼ਰ੍ਵਰੀ ਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰ੍ ਉषਾ ਆਸ਼ਾ ਜਯਾ ਮਤਿਃ ਏਤਾਭਿਸ਼੍ ਚ ਤਥਾਨ੍ਯਾਭਿਃ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸਮਲਂਕृਤਃ
ਧਰਤੀ, ਅਕਾਸ਼, ਰਾਤ, ਧੀਰਜ, ਸਵੇਰ, ਆਸ, ਜਿੱਤ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ—ਇਹ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਉਸ ਯਜਨ ਨੂੰ ਸੋਭਾ ਦਿੰਦੇ ਸਨ।
ਤ੍ਵष੍ਟ੍ਰਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ਚਾਪਿ ਕਾਰਿਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ ਸੁਰਭਿਰ੍ ਨਨ੍ਦਿਨੀ ਧੇਨੁਃ ਕਾਮਧੁਕ੍ ਕਾਮਦੋਹਿਨੀ
ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਨੇ ਸੁਰਭੀ, ਨੰਦਿਨੀ, ਕਾਮਧੇਨੁ ਅਤੇ ਕਾਮਦੋਹਿਨੀ ਜਿਹੜੀਆਂ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂ ਬਣਾਈਆਂ।
ਏਤਾਭਿਃ ਕਾਮਵਰ੍षਾਭਿਃ ਸਰ੍ਵਕਾਮਸਮृਦ੍ਧਿਮਾਨ੍ ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ਃ ਪਾਰਿਜਾਤੋ ਲਤਾਃ ਕਲ੍ਪਲਤਾਦਿਕਾਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਸਾਰੇ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਸੁਖ ਹਨ, ਕਲਪਵ੍ਰਿਖ, ਪਾਰਿਜਾਤ ਅਤੇ ਕਲਪਲਤਾ ਆਦਿ ਬੇਲਾਂ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਯਦ੍ ਯਦ੍ ਇष੍ਟਤਮਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਮਖੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਸ੍ਵਯਂ ਮਘਵਤਾ ਪੂष੍ਣਾ ਹਰਿਣਾ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਜੋ ਕੁਝ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਚਾਹਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਉਸ ਯਜਨ ਵਿਚ ਮੌਜੂਦ ਸੀ, ਅਤੇ ਮਘਵਨ (ਇੰਦਰ), ਪੂਸ਼ਨ ਅਤੇ ਹਰੀ (ਵਿਸ਼ਨੁ) ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।
ਦੀਯਤਾਂ ਭੁਜ੍ਯਤਾਂ ਵਾਪਿ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਸ੍ਥੀਯਤਾਂ ਸੁਖਮ੍ ਏਤੈਸ਼੍ ਚ ਸਰ੍ਵਤੋ ਵਾਕ੍ਯੈਰ੍ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਪੂਜਿਤਂ ਮਖਮ੍
ਇਹ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਖਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਆਏ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ, ਦਕਸ਼ ਦੇ ਯਜਨ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕੀਤੀ ਗਈ।
ਆਦੌ ਤੁ ਵੀਰਭਦ੍ਰੋ ऽਸੌ ਭਦ੍ਰਕਾਲ੍ਯਾ ਯੁਤੋ ਯਯੌ ਸ਼ੋਕਕੋਪਪਰੀਤਾਤ੍ਮਾ ਪਸ਼੍ਚਾਚ੍ ਛੂਲਪਿਨਾਕਧृਕ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀਰਭਦਰ ਭਦਰਕਾਲੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੁਖ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ; ਫਿਰ ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਅਭ੍ਯਾਯਯੌ ਮਹਾਦੇਵੋ ਮਹਾਭੂਤੈਰ੍ ਅਲਂਕृਤਃ ਤਾਨਿ ਭੂਤਾਨਿ ਪਰਿਤੋ ਮਖੇ ਵੇष੍ਟ੍ਯ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਫਿਰ ਮਹਾਦੇਵ ਵੱਡੇ ਭੂਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਆਇਆ; ਉਹ ਭੂਤ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਯਜਨ ਦੇ ਥਾਂ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਕ੍ਰਤੁਂ ਵਿਧ੍ਵਂਸਯਾਮ੍ ਆਸੁਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ੋਭੋ ਮਹਾਨ੍ ਅਭੂਤ੍ ਪਲਾਯਨ੍ਤ ਤਤਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਕੇਚਿਦ੍ ਗਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਥੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ; ਵੱਡਾ ਹਲਚਲ ਹੋਇਆ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਉਥੋਂ ਭੱਜ ਗਏ, ਕੁਝ ਸ਼ਿਵ ਕੋਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਕੇਚਿਤ੍ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤਿ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਕੇਚਿਤ੍ ਕੁਪ੍ਯਨ੍ਤਿ ਸ਼ਂਕਰਮ੍ ਏਵਂ ਵਿਧ੍ਵਂਸਿਤਂ ਯਜ੍ਞਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੂषਾ ਸਮਭ੍ਯਗਾਤ੍
ਕੁਝ ਲੋਕ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਦੇ, ਕੁਝ ਸ਼ੰਕਰ ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਕਰਦੇ। ਯਜਨ ਨੂੰ ਐਸਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਪੂਸ਼ਣ ਆ ਗਿਆ।
ਪੂष੍ਣੋ ਦਨ੍ਤਾਨ੍ ਅਥੋਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵ੍ਯਦ੍ਰਾਵਯਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ ਭਗਸ੍ਯ ਚਕ੍ਸ਼ੁषੀ ਵਿਪ੍ਰ ਵੀਰਭਦ੍ਰੋ ਵ੍ਯਪਾਟਯਤ੍
ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਪੂਸ਼ਣ ਦੇ ਦੰਦ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ; ਹੇ ਵਿਦਵਾਨ, ਉਸ ਨੇ ਭਗਾ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵੀ ਖਿੱਚ ਲਈਆਂ।
ਦਿਵਾਕਰਂ ਪੁਨਰ੍ ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਪਰਿਭ੍ਰਾਮ੍ਯ ਸਮਾਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍ ਤਤਃ ਸੁਰਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿष੍ਣੁਂ ਤੇ ਸ਼ਰਣਂ ਯਯੁਃ
ਉਸ ਨੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ ਘੁੰਮਾਇਆ ਤੇ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਲਈ ਚਲੇ ਗਏ।