ਇਲੋ ਰਾਜਾ ਤਵਾਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਵਨਂ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਦ੍ ਅਮ੍ਬਿਕੇ ਤਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵ ਸੁਰੇਸ਼ਾਨਿ ਪੁਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਦਾਤੁਂ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਲਕ, ਰਾਣੀ, ਰਾਜਾ ਇਲਾ ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਗਲਤੀ ਮਾਫ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪੁਰਖਤਾ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਵਾਚ ਤਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਭਵਸ੍ਯ ਤੁ ਮਤੇ ਸ੍ਥਿਤਾ ਤਤਃ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ ਆਹ ਦੇਵੀਵਾਕ੍ਯਰਤਃ ਸਦਾ
ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਹੋ ਜਾਵੇ,' ਅਤੇ ਭਵ ਦੇ ਮਨ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਰਹੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵੀ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਬੋਲਿਆ।
ਅਤ੍ਰਾਭਿषੇਕਮਾਤ੍ਰੇਣ ਪੁਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤ੍ਵ੍ ਅਯਂ ਨृਪਃ
ਇੱਥੇ ਇਲਾਜ਼ ਦੇ ਨਾਲ, ਇਹ ਰਾਜਾ ਮੁੜ ਪੁਰਖਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ।
ਸ੍ਨਾਤਾਯਾ ਬੁਧਭਾਰ੍ਯਾਯਾਃ ਸ਼ਰੀਰਾਦ੍ ਵਾਰਿ ਸੁਸ੍ਰੁਵੇ ਨृਤ੍ਯਂ ਗੀਤਂ ਚ ਲਾਵਣ੍ਯਂ ਯਕ੍ਸ਼ਿਣ੍ਯਾ ਯਦ੍ ਉਪਾਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਬੁਧ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ, ਜਦ ਉਹ ਨ੍ਹਾਈ, ਪਾਣੀ ਵਹਿ ਗਿਆ; ਅਤੇ ਯਕਸ਼ਣੀ ਵੱਲੋਂ ਮਿਲੀ ਨੱਚ, ਗੀਤ ਅਤੇ ਸੋਹਣਾਪਣ।
ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਵਾਰਿਧਾਰਾਭਿਰ੍ ਗਙ੍ਗਾਮ੍ਭਸਿ ਸਮਾਵਿਸ਼ਤ੍ ਨृਤ੍ਯਾ ਗੀਤਾ ਚ ਸੌਭਾਗ੍ਯਾ ਇਮਾ ਨਦ੍ਯੋ ਬਭੂਵਿਰੇ
ਉਹ ਸਭ ਪਾਣੀ ਦੀ ਧਾਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਗਿਆ; ਨੱਚ, ਗੀਤ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਤੋਂ ਇਹ ਨਦੀਆਂ ਬਣੀਆਂ।
ਤਾਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਸਂਗਤਾ ਗਙ੍ਗਾਂ ਤੇ ਪੁਣ੍ਯਾਃ ਸਂਗਮਾਸ੍ ਤ੍ਰਯਃ ਤੇषੁ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਦਾਨਂ ਚ ਸੁਰਰਾਜ੍ਯਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀਆਂ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਕੇ ਤਿੰਨ ਪਵਿੱਤਰ ਸੰਗਮ ਬਣ ਗਈਆਂ। ਉਥੇ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇਲਾ ਪੁਂਸ੍ਤ੍ਵਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਯਾਥ ਗੌਰੀਸ਼ਂਭੋਃ ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ ਮਹਾਭ੍ਯੁਦਯਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਵਾਜਿਮੇਧਮ੍ ਅਥਾਕਰੋਤ੍
ਇਲਾ ਨੇ, ਗੌਰੀ ਅਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੁੜ ਪੁਰਖਤਾ ਪਾਈ, ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਤਰੱਕੀ ਲਈ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਕੀਤਾ।
ਪੁਰੋਧਸਂ ਵਸਿष੍ਠਂ ਚ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ੍ ਤਥੈਵ ਚ ਅਮਾਤ੍ਯਾਂਸ਼੍ ਚ ਬਲਂ ਕੋਸ਼ਮ੍ ਆਨੀਯ ਸ ਨृਪੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਹ ਵਧੀਆ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰ, ਮੰਤਰੀ, ਫੌਜ ਅਤੇ ਖਜਾਨਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ।
ਚਤੁਰਙ੍ਗਂ ਬਲਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਦਣ੍ਡਕੇ ऽਸ੍ਥਾਪਯਤ੍ ਤਦਾ ਇਲਸ੍ਯ ਨਾਮ੍ਨਾ ਵਿਖ੍ਯਾਤਂ ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ ਪੁਰਮ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਨੇ ਦੰਡਕ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਅਤੇ ਰਾਜ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਇਲਾ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਉਥੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋਇਆ।
ਪੂਰ੍ਵਜਾਤਾਨ੍ ਅਥੋ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ ਸੂਰ੍ਯਵਂਸ਼ਕ੍ਰਮਾਗਤੇ ਰਾਜ੍ਯੇ ऽਭਿषਿਚ੍ਯ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ ਤਮ੍ ਐਲਂ ਸ੍ਨੇਹਾਦ੍ ਅਸਿਞ੍ਚਯਤ੍
ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਪਹਿਲਾਂ ਜੰਮੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵੰਸ਼ ਚਲਾਉਂਦੇ ਸਨ, ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਕੇ, ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਉਸ ਆਇਲਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ।
ਸੋਮਵਂਸ਼ਕਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਅਯਂ ਰਾਜਾ ਭਵੇਦ੍ ਇਤਿ ਸਰ੍ਵੇਭ੍ਯੋ ਮਤਿਮਾਨੇਭ੍ਯੋ ਜ੍ਯੇष੍ਠਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ऽਭਵਨ੍ ਮੁਨੇ
ਇਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਚੰਦਰ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਵਧੀਆ ਬਣਿਆ।
ਯਤ੍ਰ ਚ ਕ੍ਰਤਵੋ ਵृਤ੍ਤਾ ਇਲਸ੍ਯ ਨृਪਤੇਃ ਸ਼ੁਭਾਃ ਯਤ੍ਰ ਪੁਂਸ੍ਤ੍ਵਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਯਾਥ ਯਤ੍ਰ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਜਿਥੇ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਇਲਾ ਰਾਜਾ ਦੇ ਚੰਗੇ ਯੱਗ ਹੋਏ, ਜਿਥੇ ਉਹ ਮੁੜ ਪੁਰਖਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਜਿਥੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਯਕ੍ਸ਼ਿਣੀਦਤ੍ਤਨृਤ੍ਯਾਦਿਗੀਤਸੌਭਾਗ੍ਯਮਙ੍ਗਲਾਃ ਨਦ੍ਯੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ਰ ਗਙ੍ਗਾਂ ਸਂਗਤਾਸ੍ ਤਾਨਿ ਨਾਰਦ
ਹੇ ਨਾਰਦ, ਜਿਥੇ ਯਕਸ਼ਣੀ ਵੱਲੋਂ ਮਿਲੀ ਨੱਚ, ਗੀਤ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਗਈਆਂ।
ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਸ਼ੁਭਦਾਨ੍ਯ੍ ਆਸਨ੍ ਸਹਸ੍ਰਾਣ੍ਯ੍ ਅਥ षੋਡਸ਼ ਉਭਯੋਸ੍ ਤੀਰਯੋਸ੍ ਤਾਤ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਂਭੁਰ੍ ਇਲੇਸ਼੍ਵਰਃ ਤੇषੁ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਦਾਨਂ ਚ ਸਰ੍ਵਕ੍ਰਤੁਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਉਥੇ, ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਦੋਹਾਂ ਕੰਢਿਆਂ 'ਤੇ ਸੋਲਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਸਨ, ਜਿਥੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਇਲਾ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਵਸਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਸਭ ਯੱਗਾਂ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਚਕ੍ਰਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿਨਾਸ਼ਨਮ੍ ਯਤ੍ਰ ਚਕ੍ਰੇਸ਼੍ਵਰੋ ਦੇਵਸ਼੍ ਚਕ੍ਰਮ੍ ਆਪ ਯਤੋ ਹਰਿਃ
ਇਸ ਨੂੰ ਚਕਰ-ਤੀਰਥ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਤੇ ਹੋਰ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜਿਥੇ ਚਕਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਚਕਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਜਿਥੇ ਹਰੀ ਨੇ ਵੀ ਕੀਤਾ।
ਯਤ੍ਰ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸ੍ਵਯਂ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਚਕ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਸ਼ਂਕਰਂ ਪ੍ਰਭੁਃ ਪੂਜਯਾਮ੍ ਆਸ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਚਕ੍ਰਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਉਦਾਹृਤਮ੍
ਜਿਥੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਆਪ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਚਕਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਪੂਜਿਆ, ਉਹ ਤੀਰਥ ਚਕਰ-ਤੀਰਥ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰਵਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ ਦਕ੍ਸ਼ਕ੍ਰਤੌ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਤੁ ਦੇਵਾਨਾਂ ਚ ਸਮਾਗਮੇ
ਇਸ ਦੀ ਸਿਰਫ਼ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਦਕਸ਼ ਦਾ ਯਜਨ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ—
ਦਕ੍ਸ਼ੇਣ ਦੂषਿਤੇ ਦੇਵੇ ਸ਼ਿਵੇ ਸ਼ਰ੍ਵੇ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੇ ਅਨਾਹ੍ਵਾਨੇ ਸੁਰੇਸ਼ਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਚਿਤ੍ਤੇ ਮਲੀਮਸੇ
ਦਕਸ਼ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਖੋਟ ਰੱਖ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ, ਸ਼ਰਵ ਅਤੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੂੰ ਨਯੋਤਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਅਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਗਏ।
ਦਾਕ੍ਸ਼ਾਯਣ੍ਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤੇ ਵਾਕ੍ਯੇ ਅਨਾਹ੍ਵਾਨਸ੍ਯ ਕਾਰਣੇ ਅਹਲ੍ਯਾਯਾਂ ਚੋਕ੍ਤਵਤ੍ਯਾਂ ਕੁਪਿਤਾਭੂਤ੍ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰੀ
ਜਦੋਂ ਦਕਸ਼ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਨਯੋਤਾ ਨਾ ਦੇਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੁਣਿਆ, ਅਤੇ ਅਹਲਿਆ ਨੇ ਵੀ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸੀ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ।
ਪਿਤਰਂ ਨਾਸ਼ਯੇ ਪਾਪਂ ਕ੍ਸ਼ਮੇਯਂ ਨ ਕਥਂਚਨ ਸ਼ृਣ੍ਵਤੀ ਦੋषਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਪਿਤ੍ਰਾ ਚੋਕ੍ਤਾਨਿ ਭਰ੍ਤਰਿ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਇਸ ਪਾਪ ਲਈ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹਾਂ; ਇਹ ਮਾਫ਼ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋਸ਼ ਭਰਪੂਰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਨਿੰਦਿਆ ਹੈ।
ਪਤ੍ਯੁਃ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤਿ ਯਾ ਨਿਨ੍ਦਾਂ ਤਾਸਾਂ ਪਾਪਾਵਧਿਃ ਕੁਤਃ ਯਾਦृਸ਼ਸ੍ ਤਾਦृਸ਼ੋ ਵਾਪਿ ਪਤਿਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਪਰਾ ਗਤਿਃ
ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਸੁਣਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਾਪ ਦੀ ਕੋਈ ਹੱਦ ਨਹੀਂ। ਜਿਵੇਂ ਪਤੀ ਹੈ, ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮੰਜਿਲ ਵੀ ਉਹੀ ਹੈ।
ਕਿਂ ਪੁਨਃ ਸਕਲਾਧੀਸ਼ੋ ਮਹਾਦੇਵੋ ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਃ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਤਨ੍ਨਿਨ੍ਦਨਂ ਤਰ੍ਹਿ ਧਾਰਯਾਮਿ ਨ ਦੇਹਕਮ੍
ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮਹਾਂਦੇਵ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਗੁਰੂ ਹਨ, ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਐਸਾ ਸੁਣ ਕੇ ਮੈਂ ਇਹ ਸਰੀਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖ ਸਕਦੀ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯ ਇਮਂ ਦੇਹਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾ ਮਹਾਸਤੀ ਕੋਪੇਨ ਮਹਤਾਵਿष੍ਟਾ ਪ੍ਰਜਜ੍ਵਾਲ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰੀ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗੀ—ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਂ ਸਤੀ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ ਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜਲ ਉਠੀ।
ਸ਼ਿਵੈਕਚੇਤਨਾ ਦੇਹਂ ਬਲਾਦ੍ ਯੋਗਾਚ੍ ਚ ਤਤ੍ਯਜੇ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੋ ऽਪਿ ਸਕਲਂ ਵृਤ੍ਤਮ੍ ਆਕਰ੍ਣ੍ਯ ਨਾਰਦਾਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਚਿੱਤ ਸ਼ਿਵ ਵਿਚ ਹੀ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ; ਉਸ ਨੇ ਯੋਗ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੇ ਵੀ ਨਾਰਦ ਤੋਂ ਸਾਰਾ ਘਟਨਾ ਸੁਣ ਕੇ—
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚੁਕੋਪ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਜਯਾਂ ਚ ਵਿਜਯਾਂ ਤਥਾ ਤੇ ਊਚਤੁਰ੍ ਉਭੇ ਦੇਵਂ ਦਕ੍ਸ਼ਕ੍ਰਤੁਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਜਯਾ ਤੇ ਵਿਜਯਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ; ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਦਕਸ਼ ਦੇ ਯਜਨ ਦੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸੀ।
ਦਾਕ੍ਸ਼ਾਯਣ੍ਯਾ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਖਂ ਪ੍ਰਾਯਾਨ੍ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਭੀਮੈਰ੍ ਗਣੈਃ ਪਰਿਵृਤੋ ਭੂਤਨਾਥੈਃ ਸਮਂ ਯਯੌ
ਦਕਸ਼ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਡਰਾਉਣੇ ਗਣਾਂ ਅਤੇ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ ਯਜਨ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਮਖਸ੍ ਤੈਰ੍ ਵੇष੍ਟਿਤਃ ਸਰ੍ਵੋ ਦੇਵਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਰਸ੍ਕृਤਃ ਦਕ੍ਸ਼ੇਣ ਯਜਮਾਨੇਨ ਸ਼ੁਦ੍ਧਭਾਵੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਉਹ ਯਜਨ ਪੂਰੇ ਤੌਰ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਦਕਸ਼ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ ਯਜਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।
ਵਸਿष੍ਠਾਦਿਭਿਰ੍ ਅਤ੍ਯੁਗ੍ਰੈਰ੍ ਮੁਨਿਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਦਿਤ੍ਯਾਦ੍ਯੈਰ੍ ਵਸੁਭਿਃ ਸਰ੍ਵਤਃਪਰਿਪਾਲਿਤਃ
ਉਹ ਯਜਨ ਵਸੀਸ਼ਠ ਆਦਿ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ, ਆਦਿਤਿਆ, ਵਸੁ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।
ऋਗ੍ਯਜੁਃਸਾਮਵੇਦੈਸ਼੍ ਚ ਸ੍ਵਾਹਾਸ਼ਬ੍ਦੈਰ੍ ਅਲਂਕृਤਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਪੁष੍ਟਿਸ੍ ਤਥਾ ਤੁष੍ਟਿਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰ੍ ਲਜ੍ਜਾ ਸਰਸ੍ਵਤੀ
ਉਹ ਯਜਨ ਰਿਗ, ਯਜੁਰ ਅਤੇ ਸਾਮ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਅਤੇ 'ਸਵਾਹਾ' ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ; ਸ਼ਰਧਾ, ਪੋਸ਼ਣ, ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਲਾਜ ਅਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਭੂਮਿਰ੍ ਦ੍ਯੌਃ ਸ਼ਰ੍ਵਰੀ ਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰ੍ ਉषਾ ਆਸ਼ਾ ਜਯਾ ਮਤਿਃ ਏਤਾਭਿਸ਼੍ ਚ ਤਥਾਨ੍ਯਾਭਿਃ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸਮਲਂਕृਤਃ
ਧਰਤੀ, ਅਕਾਸ਼, ਰਾਤ, ਧੀਰਜ, ਸਵੇਰ, ਆਸ, ਜਿੱਤ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ—ਇਹ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਉਸ ਯਜਨ ਨੂੰ ਸੋਭਾ ਦਿੰਦੇ ਸਨ।