ਇਲਸੈਨ੍ਯਂ ਚ ਤਤ੍ਰਾਸੀਤ੍ ਤਦ੍ ਗਤਂ ਚ ਯਥਾਸੁਖਮ੍ ਉਮਾਵਨਸ੍ਥਿਤਾ ਚੇਲਾ ਗਾਯਨ੍ਤੀ ਨृਤ੍ਯਤੀ ਪੁਨਃ
ਇਲਾ ਦੀ ਫੌਜ ਉਥੇ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਰਹਿ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਲਾ ਉਮਾ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ ਹੋਈ, ਮੁੜ ਗਾ ਰਹੀ ਤੇ ਨੱਚ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਾਵਮ੍ ਅਨੁਚੇष੍ਟਨ੍ਤੀ ਸ੍ਮਰਨ੍ਤੀ ਕਰ੍ਮਣੋ ਗਤਿਮ੍ ਕਦਾਚਿਤ੍ ਕ੍ਰਿਯਮਾਣੇ ਤੁ ਇਲਯਾ ਨृਤ੍ਯਕਰ੍ਮਣਿ
ਇਲਾ ਔਰਤ ਵਾਂਗ ਵਰਤ ਰਹੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹੋਈ। ਕਦੇ-ਕਦੇ, ਜਦ ਉਹ ਨੱਚ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਾਮ੍ ਅਪਸ਼੍ਯਦ੍ ਬੁਧੋ ਧੀਮਾਨ੍ ਪਿਤਰਂ ਗਨ੍ਤੁਮ੍ ਉਦ੍ਯਤਃ ਇਲਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗਤਿਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਾਮ੍ ਆਗਤ੍ਯਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਬੁਧਃ
ਬੁਧ, ਜੋ ਬੁਧੀਮਾਨ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਜਾਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਇਲਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਇਲਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਰਾਹ ਛੱਡ ਕੇ ਉਸ ਕੋਲ ਆਇਆ ਤੇ ਬੁਧ ਨੇ ਕਿਹਾ।
ਭਾਰ੍ਯਾ ਭਵ ਮਮ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾ ਸਰ੍ਵਾਭ੍ਯਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਿਯਾ ਭਵ
ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਬਣ, ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਰਹਿ, ਤੇ ਸਭ ਲਈ ਪਿਆਰੀ ਬਣ।
ਬੁਧਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਇਲਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤ੍ਵ੍ ਅਭਿਨਨ੍ਦ੍ਯ ਤਥਾਕਰੋਤ੍ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਚ ਯਕ੍ਸ਼ਿਣੀਵਾਕ੍ਯਂ ਤਤਸ੍ ਤੁष੍ਟਾਭਵਨ੍ ਮੁਨੇ
ਇਲਾ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਬੁਧ ਦੇ ਬੋਲ ਸਵਿਕਾਰੇ ਤੇ ਉਹੀ ਕੀਤਾ। ਯਕਸ਼ਣੀ ਦੇ ਬੋਲ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਬੁਧੋ ਰੇਮੇ ਤਯਾ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਨੀਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍ ਸਾ ਚਾਪਿ ਸਰ੍ਵਭਾਵੇਨ ਤੋषਯਾਮ੍ ਆਸ ਤਂ ਪਤਿਮ੍ ਤਤੋ ਬਹੁਤਿਥੇ ਕਾਲੇ ਬੁਧਸ੍ ਤੁष੍ਟੋ ऽਵਦਤ੍ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਬੁਧ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵਧੀਆ ਘਰ ਵਿਚ ਲੈ ਜਾ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ। ਉਹ ਨੇ ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕੀਤਾ। ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਬੀਤਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬੁਧ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ।
ਕਿਂ ਤੇ ਦੇਯਂ ਮਯਾ ਭਦ੍ਰੇ ਪ੍ਰਿਯਂ ਯਨ੍ ਮਨਸਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਦੇਵਾਂ, ਹੇ ਭਦ੍ਰਾ? ਦੱਸ, ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕੀ ਪਿਆਰੀ ਚੀਜ਼ ਹੈ।
ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਸਮਕਾਲਂ ਤੁ ਪੁਤ੍ਰਂ ਦੇਹੀਤ੍ਯ੍ ਅਭਾषਤ ਇਲਾ ਬੁਧਂ ਸੋਮਸੁਤਂ ਪ੍ਰੀਤਿਮਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਇਲਾ ਨੇ ਸੋਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪਿਆਰੇ ਤੇ ਪ੍ਰੀਤ ਭਰੇ ਬੁਧ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦੇ।'
ਅਮੋਘਮ੍ ਏਤਨ੍ ਮਦ੍ਵੀਰ੍ਯਂ ਤਥਾ ਪ੍ਰੀਤਿਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ ਤੇ ਭਵਿਤਾ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਇਹ ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਪ੍ਰੀਤ ਤੋਂ ਉਪਜਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਕਦੇ ਵਿਫਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇਗਾ, ਜੋ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇਗਾ।
ਸੋਮਵਂਸ਼ਕਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਆਦਿਤ੍ਯ ਇਵ ਤੇਜਸਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਸਮਃ ਕ੍ਸ਼ਮਯਾ ਪृਥਿਵੀਸਮਃ
ਉਹ ਸੋਮਾ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਸਿਰਜਣਹਾਰ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਬੁਧੀ ਵਿਚ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਵਰਗਾ, ਧੀਰਜ ਵਿਚ ਧਰਤੀ ਵਰਗਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਵੀਰ੍ਯੇਣਾਜੌ ਹਰਿਰ੍ ਇਵ ਕੋਪੇਨ ਹੁਤਭੁਗ੍ ਯਥਾ
ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹਰੀ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਜਲਣ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਹੋਵੇਗਾ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਉਤ੍ਪਦ੍ਯਮਾਨੇ ਤੁ ਬੁਧਪੁਤ੍ਰੇ ਮਹਾਤ੍ਮਨਿ ਜਯਸ਼ਬ੍ਦਸ਼੍ ਚ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਤ੍ਵ੍ ਆਸੀਚ੍ ਚ ਸੁਰਵੇਸ਼੍ਮਨਿ
ਜਦ ਬੁਧ ਦਾ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਤੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਜੈਕਾਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ।
ਬੁਧਪੁਤ੍ਰੇ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੇ ਤਤ੍ਰਾਜਗ੍ਮੁਃ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਾਃ ਅਹਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਆਗਮਂ ਤਤ੍ਰ ਮੁਦਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਮਹਾਮਤੇ
ਬੁਧ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਜਨਮ ਤੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਮੈਂ ਵੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਆਇਆ ਸੀ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ।
ਜਾਤਮਾਤ੍ਰਃ ਸੁਤੋ ਰਾਵਮ੍ ਅਕਰੋਤ੍ ਸ ਪृਥੁਸ੍ਵਰਮ੍ ਤੇਨ ਸਰ੍ਵੇ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਵੋਚਨ੍ ਵੈ ਸਂਗਤਾ ऋषਯਃ ਸੁਰਾਃ
ਜਦ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ, ਉਹ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਰੋਇਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਯਸ੍ਮਾਤ੍ ਪੁਰੂ ਰਵੋ ऽਸ੍ਯੇਤਿ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਏष ਪੁਰੂਰਵਾਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਨਾਮ ਚਕ੍ਰੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਤੁष੍ਟਮਾਨਸਾਃ
ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੀ ਰੋਹ ਵੱਡੀ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਪੁਰੂਰਵਸ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਸਾਰੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ।
ਬੁਧੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਧ੍ਯਾਪਯਾਮ੍ ਆਸ ਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਰਵਿਦ੍ਯਾਂ ਸੁਤਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍ ਧਨੁਰ੍ਵੇਦਂ ਸਪ੍ਰਯੋਗਂ ਬੁਧਃ ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ ਤਦਾਤ੍ਮਜੇ
ਬੁਧ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਧਨੁਰਵੈਦ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਵੀ, ਬੁਧ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸਿਖਾਈ।
ਸ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਵृਦ੍ਧਿਮ੍ ਅਗਮਚ੍ ਛੁਕ੍ਲਪਕ੍ਸ਼ੇ ਯਥਾ ਸ਼ਸ਼ੀ ਸ ਮਾਤਰਂ ਦੁਃਖਯੁਤਾਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯੇਲਾਂ ਮਹਾਮਤਿਃ ਨਮਸ੍ਯਾਥ ਵਿਨੀਤਾਤ੍ਮਾ ਇਲਾਮ੍ ਐਲੋ ऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਇਦਮ੍
ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਚੜ੍ਹਦੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਈਲਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਬੁਧੋ ਮਾਤਰ੍ ਮਮ ਪਿਤਾ ਤਵ ਭਰ੍ਤਾ ਪ੍ਰਿਯਸ੍ ਤਥਾ ਅਹਂ ਚ ਪੁਤ੍ਰਃ ਕਰ੍ਮਣ੍ਯਃ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ ਤੇ ਮਾਨਸੋ ਜ੍ਵਰਃ
ਮਾਂ, ਬੁਧ ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਤੇ ਤੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਪਤੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਕਰਤਵੀ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ—ਫਿਰ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਦੁੱਖ ਕਿਉਂ ਹੈ?
ਸਤ੍ਯਂ ਪੁਤ੍ਰ ਬੁਧੋ ਭਰ੍ਤਾ ਤ੍ਵਂ ਚ ਪੁਤ੍ਰੋ ਗੁਣਾਕਰਃ ਭਰ੍ਤृਪੁਤ੍ਰਕृਤਾ ਚਿਨ੍ਤਾ ਨ ਮਮਾਸ੍ਤਿ ਕਦਾਚਨ
ਸੱਚ ਪੁੱਤਰ, ਬੁਧ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਹੈ ਤੇ ਤੂੰ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਪੁੱਤਰ ਹੈ। ਪਤੀ ਜਾਂ ਪੁੱਤਰ ਵਲੋਂ ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ।
ਤਥਾਪਿ ਪੂਰ੍ਵਜਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਦੁਃਖਂ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਚਿਨ੍ਤਯੇਯਂ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧੇ ਤਤੋ ਮਾਤਰਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ ਵੀ, ਪੁਰਾਣੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੋਚਦੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ। ਇਲਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸੀ।
ਨਿਵੇਦਯਸ੍ਵ ਮੇ ਮਾਤਸ੍ ਤਦ੍ ਏਵ ਪ੍ਰਥਮਂ ਮਮ
ਮਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਪਹਿਲੀ ਗੱਲ ਦੱਸ।
ਇਲਾ ਚੈਨਮ੍ ਉਵਾਚੇਦਂ ਰਹੋਵਾਚਂ ਕਥਂ ਵਦੇ ਤਥਾਪਿ ਪੁਤ੍ਰ ਤੇ ਵਚ੍ਮਿ ਪਿਤ੍ਰੋਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਯਤੋ ਗਤਿਃ ਮਗ੍ਨਾਨਾਂ ਦੁਃਖਪਾਥੋਬ੍ਧੌ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਵਹਣਂ ਪਰਮ੍
ਇਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਇਹ ਗੁਪਤ ਗੱਲ ਕਿਵੇਂ ਦੱਸਾਂ? ਫਿਰ ਵੀ, ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗੀ। ਜਿਹੜੇ ਮਾਪੇ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਪੁੱਤਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੌਕਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।"
ਤਨ੍ ਮਾਤृਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਨੀਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਮਾਤਰਮ੍ ਪਾਦਯੋਃ ਪਤਿਤਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਵਦ ਮਾਤਰ੍ ਯਥਾ ਤਥਾ
ਮਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਿਮਰ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਮਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਝੁਕ ਕੇ ਕਿਹਾ: "ਮਾਂ, ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਠੀਕ-ਠੀਕ ਦੱਸ।"
ਸਾ ਪੁਰੂਰਵਸਂ ਪ੍ਰਾਹ ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੂਣਾਂ ਤਥਾ ਕੁਲਮ੍ ਤਤ੍ਰੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਂ ਸ੍ਵਸ੍ਯ ਨਾਮ ਰਾਜ੍ਯਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਿਯਾਨ੍ ਸੁਤਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਪੁਰੂਰਵਸ ਨੂੰ ਇਕਸ਼ਵਾਕੂਆਂ ਦੀ ਵੰਸ਼, ਉੱਥੇ ਆਪਣਾ ਜਨਮ, ਆਪਣਾ ਨਾਮ, ਰਾਜ ਮਿਲਣ ਤੇ ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸੀ।
ਪੁਰੋਧਸਂ ਵਸਿष੍ਠਂ ਚ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਕਂ ਪਦਮ੍ ਵਨਨਿਰ੍ਯਾਣਮ੍ ਏਵਾਥ ਅਮਾਤ੍ਯਾਨਾਂ ਪੁਰੋਧਸਃ
ਉਸ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਪਿਆਰੀ ਭਾਰਤੀ, ਆਪਣਾ ਦਰਜਾ, ਜੰਗਲ ਜਾਣਾ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰੇषਣਂ ਚ ਨਗਰ੍ਯਾਂ ਤਾਂ ਮृਗਯਾਸਕ੍ਤਿਮ੍ ਏਵ ਚ ਹਿਮਵਤ੍ਕਨ੍ਦਰਗਤਿਂ ਯਕ੍ਸ਼ੇਸ਼੍ਵਰਗृਹੇ ਗਤਿਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਭੇਜਣ, ਸ਼ਿਕਾਰ ਦੀ ਲਗਨ, ਹਿਮਾਲਾ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਣਾ, ਤੇ ਯਕਸ਼ ਦੇ ਮਕਾਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸੀ।
ਉਮਾਵਨਪ੍ਰਵੇਸ਼ਂ ਚ ਸ੍ਤ੍ਰੀਤ੍ਵਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਮ੍ ਅਸ਼ੇषਤਃ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਜ੍ਞਯਾ ਤਤ੍ਰ ਚਾਪ੍ਰਵੇਸ਼ਂ ਨਰਸ੍ਯ ਤੁ
ਉਮਾਂ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਜਾਣਾ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਔਰਤ ਬਣ ਜਾਣਾ, ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਉਥੇ ਮਰਦਾਂ ਦਾ ਦਾਖਲਾ ਰੋਕਿਆ ਜਾਣਾ ਵੀ ਦੱਸਿਆ।
ਯਕ੍ਸ਼ਿਣੀਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਯ ਵਰਦਾਨਂ ਤਥੈਵ ਚ ਬੁਧਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਂ ਤਥਾ ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਪੁਤ੍ਰੋਤ੍ਪਤ੍ਤ੍ਯਾਦ੍ਯ੍ ਅਸ਼ੇषਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਯਕਸ਼ਣੀ ਦੀ ਗੱਲ, ਵਰ ਦਿੰਣ, ਬੁਧ ਦੀ ਆਉਣ, ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੀਆਂ।
ਕਥਯਾਮ੍ ਆਸ ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਾਤਰਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਪੁਰੂਰਵਾਃ ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਕਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਕृਤਂ ਭਵੇਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸੀ। ਸੁਣ ਕੇ, ਪੁਰੂਰਵਸ ਨੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: "ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਕਿਸ ਕੰਮ ਨਾਲ ਚੰਗਾ ਫਲ ਮਿਲੇਗਾ?"
ਏਤਾਵਤਾ ਤੇ ਤृਪ੍ਤਿਸ਼੍ ਚੇਦ੍ ਅਲਮ੍ ਏਤੇਨ ਚਾਮ੍ਬਿਕੇ ਯਦ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਯਨ੍ ਮਨੋਵਰ੍ਤਿ ਤਦ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਆਜ੍ਞਾਪਯਸ੍ਵ ਮੇ
"ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਨਾਲ ਸੰਤੋਖ ਹੋਵੇ, ਮਾਂ, ਤਾਂ ਇਹੀ ਕਾਫੀ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੁਝ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਕਰ।"