ਇਤ੍ਯ੍ ਆਜ੍ਞੋਮਾਵਨੇ ਦਤ੍ਤਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੇਨੇਨ੍ਦੁਮੌਲਿਨਾ ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਪੁਮਾਨ੍ ਕਾਨ੍ਤੇ ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰਣਯਨਾਰ੍ਦਿਤਃ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ ਮਯਾ ਨ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਮ੍ ਉਮਾਯਾ ਵਨਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੰਦ-ਸ਼ਿਰ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਮਾ ਦੇ ਜੰਗਲ ਲਈ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ। ਪਿਆਰੀ, ਮੈਂ ਮਰਦ ਹੋ ਕੇ ਤੇਰੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਪੀੜਤ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਉਮਾ ਦੇ ਵਧੀਆ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਤਦ੍ ਭਰ੍ਤृਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਯਕ੍ਸ਼ਿਣੀ ਕਾਮਰੂਪਿਣੀ ਮृਗੀ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀ ਇਲਸ੍ਯ ਪੁਰਤੋ ऽਭਵਤ੍
ਪਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਾਮਰੂਪ ਯਕਸ਼ਣੀ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਹਿਰਣੀ ਬਣ ਕੇ, ਇਲਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਈ।
ਯਕ੍ਸ਼ਸ੍ ਤੁ ਸਂਸ੍ਥਿਤਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਦਦਰ੍ਸ਼ੇਲੋ ਮृਗੀਂ ਤਦਾ ਮृਗਯਾਸਕ੍ਤਚਿਤ੍ਤੋ ਵੈ ਮृਗੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਉਥੇ ਖੜ੍ਹਾ ਯਕਸ਼, ਉਸ ਵੇਲੇ ਇਲਾ ਦੀ ਹਿਰਣੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ; ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਸ਼ਿਕਾਰ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਹਿਰਣੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ।
ਏਕ ਏਵ ਹਯਾਰੂਢੋ ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਤਾਂ ਮृਗੀਮ੍ ਅਨੁ ਸਾਕਰ੍षਤ ਸ਼ਨੈਸ੍ ਤਂ ਤੁ ਰਾਜਾਨਂ ਮृਗਯਾਕੁਲਮ੍
ਇਕਲਾ ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਹਿਰਣੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਨਿਕਲਿਆ; ਹਿਰਣੀ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਵਲ ਖਿੱਚਦੀ ਰਹੀ।
ਸ਼ਨੈਰ੍ ਜਗਾਮ ਸਾ ਤਤ੍ਰ ਯਦ੍ ਉਮਾਵਨਮ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ ਅਦृਸ਼੍ਯਾ ਤੁ ਮृਗੀ ਤਸ੍ਮੈ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤੀ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਹਿਰਣੀ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਉਸ ਥਾਂ ਵੱਲ ਗਈ, ਜਿਸਨੂੰ ਉਮਾ ਦਾ ਜੰਗਲ ਆਖਦੇ ਹਨ; ਹਿਰਣੀ ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਦਿਖਦੀ ਸੀ, ਕਦੇ ਨਹੀਂ।
ਤਿष੍ਠਨ੍ਤੀ ਚੈਵ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੀ ਧਾਵਨ੍ਤੀ ਚ ਵਿਭੀਤਵਤ੍ ਹਰਿਣੀ ਚਪਲਾਕ੍ਸ਼ੀ ਸਾ ਤਮ੍ ਆਕਰ੍षਦ੍ ਉਮਾਵਨਮ੍
ਕਦੇ ਖੜ੍ਹੀ, ਕਦੇ ਚੱਲਦੀ, ਕਦੇ ਡਰ ਕੇ ਦੌੜਦੀ, ਚਪਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਹਿਰਣੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਮਾ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਖਿੱਚਦੀ ਰਹੀ।
ਅਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਹਯਾਰੂਢਸ੍ ਤਤ੍ ਪ੍ਰਾਪ ਸ ਉਮਾਵਨਮ੍ ਉਮਾਵਨਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਂ ਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸਾ ਯਕ੍ਸ਼ਿਣੀ ਤਦਾ
ਉਹ ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਉਮਾ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਜਦ ਯਕਸ਼ਣੀ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਉਮਾ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ।
ਮृਗੀਰੂਪਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਯਕ੍ਸ਼ਿਣੀ ਕਾਮਰੂਪਿਣੀ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਚਾਸ਼ੋਕਤਰੁਸਂਨਿਧੌ
ਉਹ ਯਕਸ਼ਣੀ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਬਦਲ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਹਿਰਣ ਦਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਦਿਵਯ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੇ ਨੇੜੇ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ।
ਤਚ੍ਛਾਖਾਲਮ੍ਬਿਤਕਰਾ ਦਿਵ੍ਯਗਨ੍ਧਾਨੁਲੇਪਨਾ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਧਰਾ ਤਨ੍ਵੀ ਕृਤਕਾਰ੍ਯਾ ਸਮਾ ਤਦਾ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਰੁੱਖ ਦੀ ਟਾਹਣੀ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਦਿਵਯ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਪਤਲੀ, ਦਿਵਯ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਸੀ।
ਹਸਨ੍ਤੀ ਨृਪਤਿਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਹਯਗਤਂ ਤਦਾ ਮृਗੀਮ੍ ਆਲੋਕਯਨ੍ਤਂ ਤਂ ਚਪਲਾਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਇਲਂ ਤਦਾ
ਉਹ ਯਕਸ਼ਣੀ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਥਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਿਰਣ ਨੂੰ ਚੰਚਲ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਤੱਕਦਾ ਵੇਖ ਕੇ ਹੱਸ ਪਈ।
ਭਰ੍ਤृਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਅਸ਼ੇषੇਣ ਸ੍ਮਰਨ੍ਤੀ ਪ੍ਰਾਹ ਭੂਮਿਪਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਬਚਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ।
ਹਯਾਰੂਢਾਬਲਾ ਤਨ੍ਵਿ ਕ੍ਵ ਏਕੈਵ ਤੁ ਗਚ੍ਛਸਿ ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਚ ਵੇषੇਣ ਇਲੇ ਕਮ੍ ਅਨੁਯਾਸ੍ਯਸਿ
ਪਤਲੀ, ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਸਵਾਰ, ਤੂੰ ਇਕੱਲੀ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਤੇ ਮਰਦਾਂ ਵਾਲਾ ਵੇਸ਼ ਪਾ ਕੇ, ਇਲਾ, ਤੂੰ ਕਿਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈਂ?
ਇਲੇਤਿ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾਸੌ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਛਿਤਃ ਯਕ੍ਸ਼ਿਣੀਂ ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਿਤ੍ਵਾਸੌ ਤਾਮ੍ ਅਪृਚ੍ਛਨ੍ ਮृਗੀਂ ਪੁਨਃ
ਇਲਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਯਕਸ਼ਣੀ ਨੂੰ ਡਾਂਟਿਆ ਤੇ ਮੁੜ ਹਿਰਣ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਤਥਾਪਿ ਯਕ੍ਸ਼ਿਣੀ ਪ੍ਰਾਹ ਇਲੇ ਕਿਮ੍ ਅਨੁਵੀਕ੍ਸ਼ਸੇ ਇਲੇਤਿ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਧृਤਚਾਪੋ ਹਯਸ੍ਥਿਤਃ
ਫਿਰ ਵੀ, ਯਕਸ਼ਣੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਲਾ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਤੱਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ?' ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਹੀ ਰਹਿਆ।
ਕੁਪਿਤੋ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮ੍ ਆਸ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਿਜਯੀ ਧਨੁਃ ਪੁਨਃ ਸਾ ਪ੍ਰਾਹ ਨृਪਤਿਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਇਲੇ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਦਿਖਾਇਆ। ਫਿਰ, ਯਕਸ਼ਣੀ ਨੇ ਰਾਜੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਇਲਾ ਨੂੰ ਆਪ ਹੀ ਆਖਿਆ।
ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਪਸ਼੍ਚਾਨ੍ ਮਾਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਅਸਤ੍ਯਾਂ ਸਤ੍ਯਵਾਦਿਨੀਮ੍ ਤਦਾ ਚਾਲੋਕਯਦ੍ ਰਾਜਾ ਸ੍ਤਨੌ ਤੁਙ੍ਗੌ ਭੁਜਾਨ੍ਤਰੇ
'ਮੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਵੇਖ, ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਆਖ, ਮੈਂ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ ਹਾਂ, ਝੂਠੀ ਨਹੀਂ।' ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿਚ ਉੱਚੇ ਸਤਨ ਵੇਖੇ।
ਕਿਮ੍ ਇਦਂ ਮਮ ਸਂਜਾਤਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਚਕਿਤੋ ऽਭਵਤ੍
'ਇਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕੀ ਹੋ ਗਿਆ?'—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕਿਮ੍ ਇਦਂ ਮਮ ਸਂਜਾਤਂ ਜਾਨੀਤੇ ਭਵਤੀ ਸ੍ਫੁਟਮ੍ ਵਦ ਸਰ੍ਵਂ ਯਥਾਤਥ੍ਯਂ ਤ੍ਵਂ ਕਾ ਵਾ ਵਦ ਸੁਵ੍ਰਤੇ
'ਇਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕੀ ਹੋ ਗਿਆ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਸਪਸ਼ਟ ਜਾਣਦੀ ਹੋ? ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸੋ। ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ? ਦੱਸੋ, ਨੇਕ ਆਤਮਾ।'
ਹਿਮਵਤ੍ਕਨ੍ਦਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਸਮਨ੍ਯੁਰ੍ ਵਸਤੇ ਪਤਿਃ ਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਮ੍ ਅਧਿਪਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਂਸ੍ ਤਦ੍ਭਾਰ੍ਯਾਹਂ ਤੁ ਯਕ੍ਸ਼ਿਣੀ
ਹਿਮਾਵਤ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਮੇਰਾ ਪਤੀ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਤੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਅਧਿਪਤੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਯਕਸ਼ਣੀ ਹਾਂ।
ਯਤ੍ਕਨ੍ਦਰੇ ਭਵਾਨ੍ ਰਾਜਾ ਤੂਪਵਿष੍ਟਃ ਸੁਸ਼ੀਤਲੇ ਯਸ੍ਯ ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਹਤਾ ਮੋਹਾਤ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਹਿ ਸਂਗਰਂ ਵਿਨਾ
ਜਿਸ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਤੂੰ, ਰਾਜਾ, ਠੰਡੀ ਠੰਡੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਯਕਸ਼ ਤੂੰ ਅਜਾਣੇ ਵਿਚ, ਬਿਨਾ ਲੜਾਈ ਦੇ, ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ऽਹਂ ਨਿਰ੍ਗਮਾਰ੍ਥਂ ਤੇ ਮृਗੀ ਭੂਤ੍ਵਾ ਉਮਾਵਨਮ੍ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ऽਸਿ ਪੁਰਾ ਪ੍ਰਾਹ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਇਸ ਲਈ, ਬਾਹਰ ਜਾਣ ਲਈ ਮੈਂ ਹਿਰਣ ਬਣ ਕੇ ਉਮਾ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਆਈ। ਤੂੰ ਵੀ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈਂ। ਪਹਿਲਾਂ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ:
ਯਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਤ੍ਰ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ੇਨ੍ ਮਨ੍ਦਃ ਪੁਮਾਨ੍ ਸ੍ਤ੍ਰੀਤ੍ਵਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਸ੍ਯਤਿ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸ੍ਤ੍ਰੀਤ੍ਵਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਤੋ ऽਸਿ ਨ ਤ੍ਵਂ ਦੁਃਖਿਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ ਪ੍ਰੌਢੋ ऽਪਿ ਕੋ ऽਤ੍ਰ ਜਾਨਾਤਿ ਵਿਚਿਤ੍ਰਭਵਿਤਵ੍ਯਤਾਮ੍
'ਜੋ ਇੱਥੇ ਅਜਾਣੇ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮਰਦ ਔਰਤ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਔਰਤ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਦੁਖੀ ਨਾ ਹੋ। ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਗਿਆਨੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਵਿਲੱਖਣ ਭਾਗ ਦੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ।'
ਯਕ੍ਸ਼ਿਣੀਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਯਾਰੂਢਸ੍ ਤਦਾਪਤਤ੍ ਤਮ੍ ਆਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਪੁਨਃ ਸੈਵ ਯਕ੍ਸ਼ਿਣੀ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਯਕਸ਼ਣੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਯਕਸ਼ਣੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦੇ ਕੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ:
ਸ੍ਤ੍ਰੀਤ੍ਵਂ ਜਾਤਂ ਜਾਤਮ੍ ਏਵ ਨ ਪੁਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕਰ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ ਗृਹਾਣ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਯੋਗ੍ਯਾਂ ਨृਤ੍ਯਂ ਗੀਤਮ੍ ਅਲਂਕृਤਿਮ੍ ਸ੍ਤ੍ਰੀਲਾਲਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਵਿਲਾਸਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਕृਤ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਤਤ੍
ਔਰਤ ਬਣਨਾ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ; ਹੁਣ ਮਰਦ ਬਣਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾ ਕਰ। ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਯੋਗ ਵਿਦਿਆ ਸਿੱਖ: ਨੱਚਣਾ, ਗਾਉਣਾ, ਸਜਣਾ, ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਨਰਮਤਾ, ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਖੇਡ, ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ।
ਇਲਾ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਅਥਾਵਾਪ੍ਯ ਯਕ੍ਸ਼ਿਣੀਂ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਲਾ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਯਕਸ਼ਣੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਕੋ ਵਾ ਭਰ੍ਤਾ ਕਿਂ ਤੁ ਕृਤ੍ਯਂ ਪੁਨਃ ਪੁਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕਥਂ ਭਵੇਤ੍ ਏਤਦ੍ ਵਦਸ੍ਵ ਕਲ੍ਯਾਣੀ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾਯਾ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ਆਰ੍ਤਾਨਾਮ੍ ਆਰ੍ਤਿਸ਼ਮਨਾਚ੍ ਛ੍ਰੇਯੋ ਨਾਭ੍ਯਧਿਕਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਕੌਣ ਹੈ ਪਤੀ? ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਮੁੜ ਪੁਰਖ ਬਣਨ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਕੀ ਹੈ? ਇਹ ਦੱਸੋ, ਸੁਭਾਗੀ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਦੁੱਖੀ ਨੂੰ। ਦੁੱਖੀਆਂ ਦੀ ਪੀੜ ਘਟਾਉਣ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।
ਬੁਧਃ ਸੋਮਸੁਤੋ ਨਾਮ ਵਨਾਦ੍ ਅਸ੍ਮਾਚ੍ ਚ ਪੂਰ੍ਵਤਃ ਆਸ਼੍ਰਮਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਸੁਭਗੇ ਪਿਤਰਂ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਏष੍ਯਤਿ
ਸੋਮਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬੁਧ, ਇਸ ਜੰਗਲ ਦੇ ਪੂਰਬ ਪਾਸੇ ਆਪਣਾ ਆਸ਼ਰਮ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਸੁਭਾਗੀ; ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨੇਨੈਵ ਪਥਾ ਸੋਮਂ ਪਿਤਰਂ ਸ ਬੁਧੋ ਗ੍ਰਹਃ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਯਾਤਿ ਤਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਮਸ੍ਕਰ੍ਤੁਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਇਸੇ ਰਾਹ ਰਾਹੀਂ ਬੁਧ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਦਰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਦਾ ਯਾਤਿ ਬੁਧਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਸ੍ ਤਦਾਤ੍ਮਾਨਂ ਚ ਦਰ੍ਸ਼ਯ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਸੁਭਗੇ ਸਰ੍ਵਕਾਮਾਨ੍ ਅਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਜਦੋਂ ਸ਼ਾਂਤ ਬੁਧ ਆਵੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਿਖਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੁਭਾਗੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਲਵੇਂਗੀ।
ਤਾਮ੍ ਆਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਤਤਃ ਸੁਭ੍ਰੂਰ੍ ਯਕ੍ਸ਼ਿਣ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਤਰਧੀਯਤ ਯਕ੍ਸ਼ਿਣੀ ਸਾ ਤਮ੍ ਆਚष੍ਟ ਯਕ੍ਸ਼ੋ ऽਪਿ ਸੁਖਮ੍ ਆਪ੍ਤਵਾਨ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦੇ ਕੇ, ਯਕਸ਼ਣੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਯਕਸ਼ਣੀ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਯਕਸ਼ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।