ਜਿਤ੍ਵਾ ਯਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ ਬਹੁਵਿਧਾਨ੍ ਉਵਾਸ ਦਸ਼ ਸ਼ਰ੍ਵਰੀਃ ਯਕ੍ਸ਼ੇਸ਼੍ਵਰੋ ਮृਗੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਭਾਰ੍ਯਯਾਪਿ ਵਨੇ ਵਸਨ੍
ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਉਹ ਦਸ ਰਾਤਾਂ ਲਈ ਉਥੇ ਰਿਹਾ; ਯਕਸ਼ਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਹਿਰਨ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਲੱਗਾ।
ਹृਤਗੇਹੋ ਵਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਹृਤਭृਤ੍ਯਃ ਸ ਯਕ੍ਸ਼ਿਣੀਮ੍ ਪ੍ਰਾਹ ਚਿਨ੍ਤਾਪਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਮृਗੀਰੂਪਧਰਾਂ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਘਰ ਤੇ ਨੌਕਰ ਗੁਆ ਕੇ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ; ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਯਕਸ਼ਣੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਿਰਣੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਰਾਜਾ ऽਯਂ ਦੁਰ੍ਮਨਾਃ ਕਾਨ੍ਤੇ ਵ੍ਯਸਨਾਸਕ੍ਤਮਾਨਸਃ ਕਥਮ੍ ਆਯਾਤਿ ਵਿਪਦਂ ਤਤ੍ਰੋਪਾਯੋ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯਤਾਮ੍
ਪਿਆਰੀ, ਇਹ ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਦੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਦਾ ਕੋਈ ਹਲ ਸੋਚੀਏ।
ਪਾਪਰ੍ਦ੍ਧਿਵ੍ਯਸਨਾਨ੍ਤਾਨਿ ਰਾਜ੍ਯਾਨ੍ਯ੍ ਅਖਿਲਭੂਭੁਜਾਮ੍ ਪ੍ਰਾਪਯੋਮਾਵਨਂ ਸੁਭ੍ਰੂਰ੍ ਮृਗੀ ਭੂਤ੍ਵਾ ਮਨੋਹਰਾ
ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਬੁਰਾਈ ਤੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ; ਸੋ, ਸੋਹਣੀ ਭਰਵੀਂ, ਆਓ ਅਸੀਂ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਚੱਲੀਏ, ਤੂੰ ਮਨਮੋਹਣੀ ਹਿਰਣੀ ਬਣ ਜਾ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼ੇਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਰਾਜਾਯਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਭਵਿष੍ਯਤ੍ਯ੍ ਅਸਂਸ਼ਯਮ੍ ਕਰਣੀਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਭਦ੍ਰੇ ਨ ਚੈਤਦ੍ ਯੁਜ੍ਯਤੇ ਮਮ ਅਹਂ ਤੁ ਪੁਰੁषੋ ਯੇਨ ਤ੍ਵਂ ਪੁਨਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਚ ਯਕ੍ਸ਼ਿਣੀ
ਉਥੇ ਰਾਜਾ ਜਰੂਰ ਆਵੇਗਾ, ਤੇ ਇੱਕ ਔਰਤ ਬਣੇਗੀ; ਇਹ ਕੰਮ ਤੈਨੂੰ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ, ਭਲੀਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਮਰਦ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਫਿਰ ਔਰਤ, ਯਕਸ਼ਣੀ ਹੈ।
ਕਥਂ ਤ੍ਵਯਾ ਨ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਮ੍ ਉਮਾਵਨਮ੍ ਅਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਗਤੇ ऽਪਿ ਤ੍ਵਯਿ ਕੋ ਦੋषਸ੍ ਤਨ੍ ਮੇ ਕਥਯ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ
ਤੂੰ ਉਮਾ ਦੇ ਵਧੀਆ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ? ਜੇ ਤੂੰ ਜਾਵੇਂ ਵੀ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੀ ਗਲਤ ਹੈ? ਇਹ ਗੱਲ ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸ।
ਹਿਮਵਤ੍ਪਰ੍ਵਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਉਮਯਾ ਸਹਿਤਃ ਸ਼ਿਵਃ ਦੇਵੈਰ੍ ਗਣੈਰ੍ ਅਨੁਵृਤੋ ਵਿਚਚਾਰ ਯਥਾਸੁਖਮ੍ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਸ਼ਂਕਰਂ ਪ੍ਰਾਹ ਕਦਾਚਿਦ੍ ਰਹਸਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਹਿਮਾਵਤ ਪਹਾੜ ਦੇ ਉੱਤੇ, ਉਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਗਣਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ, ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਮ੍ ਏष ਸ੍ਵਭਾਵੋ ऽਸ੍ਤਿ ਰਤਂ ਗੋਪਾਯਿਤਂ ਭਵੇਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ ਮੇ ਨਿਯਤਂ ਦੇਸ਼ਮ੍ ਆਜ੍ਞਯਾ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਤਵ
ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਇਹ ਆਦਤ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਕੇ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਥਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇ।
ਦੇਹਿ ਮੇ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਸ਼ਾਨ ਉਮਾਵਨਮ੍ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ ਵਿਨਾ ਤ੍ਵਯਾ ਗਣੇਸ਼ੇਨ ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕੇਯੇਨ ਨਨ੍ਦਿਨਾ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੈਨੂੰ ਉਮਾ ਦਾ ਜੰਗਲ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਗਣੇਸ਼, ਕਾਰਤਿਕੇ, ਜਾਂ ਨੰਦੀ ਨਹੀਂ।
ਯਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਤ੍ਰ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ੇਨ੍ ਨਾਥ ਸ੍ਤ੍ਰੀਤ੍ਵਂ ਤਸ੍ਯ ਭਵੇਦ੍ ਇਤਿ
ਹੇ ਮਾਲਕ, ਜੋ ਇਥੇ ਆਵੇਗਾ, ਉਹ ਔਰਤ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਆਜ੍ਞੋਮਾਵਨੇ ਦਤ੍ਤਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੇਨੇਨ੍ਦੁਮੌਲਿਨਾ ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਪੁਮਾਨ੍ ਕਾਨ੍ਤੇ ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰਣਯਨਾਰ੍ਦਿਤਃ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ ਮਯਾ ਨ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਮ੍ ਉਮਾਯਾ ਵਨਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੰਦ-ਸ਼ਿਰ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਮਾ ਦੇ ਜੰਗਲ ਲਈ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ। ਪਿਆਰੀ, ਮੈਂ ਮਰਦ ਹੋ ਕੇ ਤੇਰੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਪੀੜਤ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਉਮਾ ਦੇ ਵਧੀਆ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਤਦ੍ ਭਰ੍ਤृਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਯਕ੍ਸ਼ਿਣੀ ਕਾਮਰੂਪਿਣੀ ਮृਗੀ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀ ਇਲਸ੍ਯ ਪੁਰਤੋ ऽਭਵਤ੍
ਪਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਾਮਰੂਪ ਯਕਸ਼ਣੀ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਹਿਰਣੀ ਬਣ ਕੇ, ਇਲਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਈ।
ਯਕ੍ਸ਼ਸ੍ ਤੁ ਸਂਸ੍ਥਿਤਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਦਦਰ੍ਸ਼ੇਲੋ ਮृਗੀਂ ਤਦਾ ਮृਗਯਾਸਕ੍ਤਚਿਤ੍ਤੋ ਵੈ ਮृਗੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਉਥੇ ਖੜ੍ਹਾ ਯਕਸ਼, ਉਸ ਵੇਲੇ ਇਲਾ ਦੀ ਹਿਰਣੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ; ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਸ਼ਿਕਾਰ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਹਿਰਣੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ।
ਏਕ ਏਵ ਹਯਾਰੂਢੋ ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਤਾਂ ਮृਗੀਮ੍ ਅਨੁ ਸਾਕਰ੍षਤ ਸ਼ਨੈਸ੍ ਤਂ ਤੁ ਰਾਜਾਨਂ ਮृਗਯਾਕੁਲਮ੍
ਇਕਲਾ ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਹਿਰਣੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਨਿਕਲਿਆ; ਹਿਰਣੀ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਵਲ ਖਿੱਚਦੀ ਰਹੀ।
ਸ਼ਨੈਰ੍ ਜਗਾਮ ਸਾ ਤਤ੍ਰ ਯਦ੍ ਉਮਾਵਨਮ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ ਅਦृਸ਼੍ਯਾ ਤੁ ਮृਗੀ ਤਸ੍ਮੈ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤੀ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਹਿਰਣੀ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਉਸ ਥਾਂ ਵੱਲ ਗਈ, ਜਿਸਨੂੰ ਉਮਾ ਦਾ ਜੰਗਲ ਆਖਦੇ ਹਨ; ਹਿਰਣੀ ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਦਿਖਦੀ ਸੀ, ਕਦੇ ਨਹੀਂ।
ਤਿष੍ਠਨ੍ਤੀ ਚੈਵ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੀ ਧਾਵਨ੍ਤੀ ਚ ਵਿਭੀਤਵਤ੍ ਹਰਿਣੀ ਚਪਲਾਕ੍ਸ਼ੀ ਸਾ ਤਮ੍ ਆਕਰ੍षਦ੍ ਉਮਾਵਨਮ੍
ਕਦੇ ਖੜ੍ਹੀ, ਕਦੇ ਚੱਲਦੀ, ਕਦੇ ਡਰ ਕੇ ਦੌੜਦੀ, ਚਪਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਹਿਰਣੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਮਾ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਖਿੱਚਦੀ ਰਹੀ।
ਅਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਹਯਾਰੂਢਸ੍ ਤਤ੍ ਪ੍ਰਾਪ ਸ ਉਮਾਵਨਮ੍ ਉਮਾਵਨਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਂ ਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸਾ ਯਕ੍ਸ਼ਿਣੀ ਤਦਾ
ਉਹ ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਉਮਾ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਜਦ ਯਕਸ਼ਣੀ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਉਮਾ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ।
ਮृਗੀਰੂਪਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਯਕ੍ਸ਼ਿਣੀ ਕਾਮਰੂਪਿਣੀ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਚਾਸ਼ੋਕਤਰੁਸਂਨਿਧੌ
ਉਹ ਯਕਸ਼ਣੀ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਬਦਲ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਹਿਰਣ ਦਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਦਿਵਯ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੇ ਨੇੜੇ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ।
ਤਚ੍ਛਾਖਾਲਮ੍ਬਿਤਕਰਾ ਦਿਵ੍ਯਗਨ੍ਧਾਨੁਲੇਪਨਾ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਧਰਾ ਤਨ੍ਵੀ ਕृਤਕਾਰ੍ਯਾ ਸਮਾ ਤਦਾ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਰੁੱਖ ਦੀ ਟਾਹਣੀ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਦਿਵਯ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਪਤਲੀ, ਦਿਵਯ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਸੀ।
ਹਸਨ੍ਤੀ ਨृਪਤਿਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਹਯਗਤਂ ਤਦਾ ਮृਗੀਮ੍ ਆਲੋਕਯਨ੍ਤਂ ਤਂ ਚਪਲਾਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਇਲਂ ਤਦਾ
ਉਹ ਯਕਸ਼ਣੀ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਥਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਿਰਣ ਨੂੰ ਚੰਚਲ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਤੱਕਦਾ ਵੇਖ ਕੇ ਹੱਸ ਪਈ।
ਭਰ੍ਤृਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਅਸ਼ੇषੇਣ ਸ੍ਮਰਨ੍ਤੀ ਪ੍ਰਾਹ ਭੂਮਿਪਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਬਚਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ।
ਹਯਾਰੂਢਾਬਲਾ ਤਨ੍ਵਿ ਕ੍ਵ ਏਕੈਵ ਤੁ ਗਚ੍ਛਸਿ ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਚ ਵੇषੇਣ ਇਲੇ ਕਮ੍ ਅਨੁਯਾਸ੍ਯਸਿ
ਪਤਲੀ, ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਸਵਾਰ, ਤੂੰ ਇਕੱਲੀ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਤੇ ਮਰਦਾਂ ਵਾਲਾ ਵੇਸ਼ ਪਾ ਕੇ, ਇਲਾ, ਤੂੰ ਕਿਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈਂ?
ਇਲੇਤਿ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾਸੌ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਛਿਤਃ ਯਕ੍ਸ਼ਿਣੀਂ ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਿਤ੍ਵਾਸੌ ਤਾਮ੍ ਅਪृਚ੍ਛਨ੍ ਮृਗੀਂ ਪੁਨਃ
ਇਲਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਯਕਸ਼ਣੀ ਨੂੰ ਡਾਂਟਿਆ ਤੇ ਮੁੜ ਹਿਰਣ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਤਥਾਪਿ ਯਕ੍ਸ਼ਿਣੀ ਪ੍ਰਾਹ ਇਲੇ ਕਿਮ੍ ਅਨੁਵੀਕ੍ਸ਼ਸੇ ਇਲੇਤਿ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਧृਤਚਾਪੋ ਹਯਸ੍ਥਿਤਃ
ਫਿਰ ਵੀ, ਯਕਸ਼ਣੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਲਾ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਤੱਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ?' ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਹੀ ਰਹਿਆ।
ਕੁਪਿਤੋ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮ੍ ਆਸ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਿਜਯੀ ਧਨੁਃ ਪੁਨਃ ਸਾ ਪ੍ਰਾਹ ਨृਪਤਿਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਇਲੇ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਦਿਖਾਇਆ। ਫਿਰ, ਯਕਸ਼ਣੀ ਨੇ ਰਾਜੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਇਲਾ ਨੂੰ ਆਪ ਹੀ ਆਖਿਆ।
ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਪਸ਼੍ਚਾਨ੍ ਮਾਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਅਸਤ੍ਯਾਂ ਸਤ੍ਯਵਾਦਿਨੀਮ੍ ਤਦਾ ਚਾਲੋਕਯਦ੍ ਰਾਜਾ ਸ੍ਤਨੌ ਤੁਙ੍ਗੌ ਭੁਜਾਨ੍ਤਰੇ
'ਮੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਵੇਖ, ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਆਖ, ਮੈਂ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ ਹਾਂ, ਝੂਠੀ ਨਹੀਂ।' ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿਚ ਉੱਚੇ ਸਤਨ ਵੇਖੇ।
ਕਿਮ੍ ਇਦਂ ਮਮ ਸਂਜਾਤਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਚਕਿਤੋ ऽਭਵਤ੍
'ਇਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕੀ ਹੋ ਗਿਆ?'—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕਿਮ੍ ਇਦਂ ਮਮ ਸਂਜਾਤਂ ਜਾਨੀਤੇ ਭਵਤੀ ਸ੍ਫੁਟਮ੍ ਵਦ ਸਰ੍ਵਂ ਯਥਾਤਥ੍ਯਂ ਤ੍ਵਂ ਕਾ ਵਾ ਵਦ ਸੁਵ੍ਰਤੇ
'ਇਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕੀ ਹੋ ਗਿਆ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਸਪਸ਼ਟ ਜਾਣਦੀ ਹੋ? ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸੋ। ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ? ਦੱਸੋ, ਨੇਕ ਆਤਮਾ।'
ਹਿਮਵਤ੍ਕਨ੍ਦਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਸਮਨ੍ਯੁਰ੍ ਵਸਤੇ ਪਤਿਃ ਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਮ੍ ਅਧਿਪਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਂਸ੍ ਤਦ੍ਭਾਰ੍ਯਾਹਂ ਤੁ ਯਕ੍ਸ਼ਿਣੀ
ਹਿਮਾਵਤ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਮੇਰਾ ਪਤੀ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਤੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਅਧਿਪਤੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਯਕਸ਼ਣੀ ਹਾਂ।
ਯਤ੍ਕਨ੍ਦਰੇ ਭਵਾਨ੍ ਰਾਜਾ ਤੂਪਵਿष੍ਟਃ ਸੁਸ਼ੀਤਲੇ ਯਸ੍ਯ ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਹਤਾ ਮੋਹਾਤ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਹਿ ਸਂਗਰਂ ਵਿਨਾ
ਜਿਸ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਤੂੰ, ਰਾਜਾ, ਠੰਡੀ ਠੰਡੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਯਕਸ਼ ਤੂੰ ਅਜਾਣੇ ਵਿਚ, ਬਿਨਾ ਲੜਾਈ ਦੇ, ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।