ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਵृਦ੍ਧਾਸਂਗਮਮ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਵ੍ਰਿਧਾਸੰਗਮ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਇਲਾਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਕਰਂ ਨृਣਾਮ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿਪਾਪਾਨਾਂ ਪਾਵਨਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਦਮ੍
ਇਲਾਤੀਰਥ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਸਿਧੀਆਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵੈਵਸ੍ਵਤਾਨ੍ਵਯੇ ਜਾਤ ਇਲੋ ਨਾਮ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰਃ ਮਹਤ੍ਯਾ ਸੇਨਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਜਗਾਮ ਮृਗਯਾਵਨਮ੍
ਵੈਵਸਵਤ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਇਲਾ ਨਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਜਨਮਿਆ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਸ਼ਿਕਾਰ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਪਰਿਬਭ੍ਰਾਮ ਗਹਨਂ ਬਹੁਵ੍ਯਾਲਸਮਾਕੁਲਮ੍ ਨਾਨਾਕਾਰਦ੍ਵਿਜਯੁਤਂ ਵਿਟਪੈਃ ਪਰਿਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਹ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਸੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਅਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਨਾਲ ਸੋਭਾ ਪਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵਨੇਚਰਂ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਮृਗਯਾਗਤਮਾਨਸਃ ਤਤ੍ਰੈਵ ਮਤਿਮ੍ ਆਧਤ੍ਤ ਇਲੋ ऽਮਾਤ੍ਯਾਨ੍ ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਸ਼ਿਕਾਰ ਵੱਲ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ; ਉਥੇ ਇਲਾ ਨੇ ਨਿਸਚਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਨਗਰਂ ਸਰ੍ਵੇ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਪਾਲਿਤਮ੍ ਦੇਸ਼ਂ ਕੋਸ਼ਂ ਬਲਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪਾਲਯਨ੍ਤੁ ਪੁਨਸ਼੍ ਚ ਤਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਰੱਖਵਾਲੀ ਹੇਠ ਨਗਰ ਵਾਪਸ ਜਾਓ; ਦੇਸ਼, ਖਜਾਨਾ, ਫੌਜ, ਰਾਜ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ।
ਵਸਿष੍ਠੋ ऽਪਿ ਤਥਾ ਯਾਤੁ ਆਦਾਯਾਗ੍ਨੀਨ੍ ਪਿਤੇਵ ਨਃ ਪਤ੍ਨੀਭਿਃ ਸਹਿਤੋ ਧੀਮਾਨ੍ ਅਰਣ੍ਯੇ ऽਹਂ ਵਸਾਮ੍ਯ੍ ਅਥ
ਵਸਿਸ਼ਠ ਵੀ, ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ, ਅੱਗ ਲੈ ਕੇ ਜਾਵੇ; ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਾਂਗਾ।
ਅਰਣ੍ਯਭੋਗਭੁਗ੍ਭਿਸ਼੍ ਚ ਵਾਜਿਵਾਰਣਮਾਨੁषੈਃ ਮृਗਯਾਸ਼ੀਲਿਭਿਃ ਕੈਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਯਾਨ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵ ਇਤਃ ਪੁਰੀਮ੍
ਜੰਗਲ ਦੇ ਸੁਆਦ ਲੈਣ ਵਾਲੇ—ਘੋੜੇ, ਹਾਥੀ, ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਕੁਝ ਸ਼ਿਕਾਰ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲੇ—ਇਥੋਂ ਨਗਰ ਵੱਲ ਜਾਓ।
ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਯੁਸ੍ ਤੇ ऽਪਿ ਸ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰਾਯਾਚ੍ ਛਨੈਰ੍ ਗਿਰਿਮ੍ ਹਿਮਵਨ੍ਤਂ ਰਤ੍ਨਮਯਂ ਵਸਂਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਇਲੋ ਨृਪਃ
‘ਠੀਕ ਹੈ’ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਸਭ ਚਲੇ ਗਏ; ਇਲਾ ਆਪ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਹਿਮਵਤ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਥੇ ਰਾਜਾ ਵੱਸਣ ਲੱਗਾ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਕਨ੍ਦਰਂ ਤਤ੍ਰ ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਵਿਚਿਤ੍ਰਿਤਮ੍ ਤਤ੍ਰ ਯਕ੍ਸ਼ੇਸ਼੍ਵਰਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਸਮਨ੍ਯੁਰ੍ ਇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਗੁਫਾ ਵੇਖੀ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ; ਉਥੇ ਇੱਕ ਯਕਸ਼ਾ ਦੇਵਤਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਸਮਾਨਯੁ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਸਮਾਨਾਮ੍ਨੀ ਭਰ੍ਤृਵ੍ਰਤਪਰਾਯਣਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਸਤ੍ਯ੍ ਅਸੌ ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਰਮਣੀਯੇ ਨਗੋਤ੍ਤਮੇ
ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਸਮਾਨਾ ਨਾਂ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਰਹੀ; ਉਹ ਯਕਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਉਸ ਸੋਹਣੀ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ।
ਮृਗਰੂਪੇਣ ਵ੍ਯਚਰਦ੍ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਸ ਮਹਾਮਤਿਃ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਸ੍ਵਵਨੇ ਯਕ੍ਸ਼ਃ ਕ੍ਰੀਡਤੇ ਨृਤ੍ਯਗੀਤਕੈਃ
ਉਹ ਬੁਧੀਮਾਨ ਯਕਸ਼ਾ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਹਿਰਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦਾ ਸੀ; ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਨੱਚ-ਗੀਤ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦਾ ਸੀ।
ਇਤ੍ਥਂ ਸ ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਜਾਨਾਤਿ ਮृਗਰੂਪਧਰੋ ऽਪਿ ਚ ਇਲਸ੍ ਤੁ ਤਂ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਕਨ੍ਦਰਂ ਯਕ੍ਸ਼ਪਾਲਿਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਕਸ਼ਾ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ, ਹਿਰਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ; ਪਰ ਇਲਾ ਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਗੁਫਾ ਯਕਸ਼ਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਸੀ।
ਯਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਗੇਹਂ ਵਿਪੁਲਂ ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਵਿਚਿਤ੍ਰਿਤਮ੍ ਤਤ੍ਰੋਪਵਿष੍ਟੋ ਨृਪਤਿਰ੍ ਮਹਤ੍ਯਾ ਸੇਨਯਾ ਵृਤਃ
ਯਕਸ਼ਾ ਦਾ ਵੱਡਾ ਘਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਥੇ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਸੀ।
ਵਾਸਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸ ਤਤ੍ਰੈਵ ਗੇਹੇ ਯਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ ਸ ਯਕ੍ਸ਼ੋ ऽਧਰ੍ਮਕੋਪੇਨ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਮृਗਰੂਪਧृਕ੍
ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਯਕਸ਼ਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਲੱਗਾ; ਯਕਸ਼ਾ, ਅਧਰਮ ਤੋਂ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਹਿਰਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ—
ਇਲਂ ਜੇਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਯਾਚਿਤੋ ਨ ਦਦਾਤਿ ਚ ਹृਤਂ ਗੇਹਂ ਮਮਾਨੇਨ ਕਿਂ ਕਰੋਮੀਤ੍ਯ੍ ਅਚਿਨ੍ਤਯਤ੍
ਇਲਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਮੰਗਣ ਤੇ ਵੀ ਉਹ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ; ਮੇਰਾ ਘਰ ਉਸ ਨੇ ਲੈ ਲਿਆ—ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਇਹ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ।
ਯੁਧਿ ਮਤ੍ਤਂ ਕਥਂ ਹਨ੍ਯਾਂ ਚੇਤਿ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਸ ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਟ੍ ਆਤ੍ਮੀਯਾਨ੍ ਪ੍ਰੇषਯਾਮ੍ ਆਸ ਯਕ੍ਸ਼ਾਞ੍ ਸ਼ੂਰਾਨ੍ ਧਨੁਰ੍ਧਰਾਨ੍
ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰਾਂ? ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਯਕਸ਼ਾ ਰਾਜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਧਨੁਧਾਰੀ ਯਕਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ।
ਯੁਦ੍ਧੇ ਜਿਤ੍ਵਾ ਚ ਰਾਜਾਨਮ੍ ਇਲਮ੍ ਉਦ੍ਧਤਦਨ੍ਤਿਨਮ੍ ਗृਹਾਦ੍ ਯਥਾਨ੍ਯਤੋ ਯਾਤਿ ਮਮ ਤਤ੍ ਕਰ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਥ
ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਇਲਾ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਘਰ ਤੋਂ ਹੋਰ ਥਾਂ ਵਾਂਗ ਕੱਢੋ।
ਯਕ੍ਸ਼ੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਾਕ੍ਯਾਦ੍ ਯਕ੍ਸ਼ਾਸ੍ ਤੇ ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮਦਾਃ ਇਲਂ ਗਤ੍ਵਾਬ੍ਰੁਵਨ੍ ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਰ੍ਗਚ੍ਛਾਸ੍ਮਾਦ੍ ਗੁਹਾਲਯਾਤ੍
ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਉਹ ਯਕਸ਼ਾਂ ਜੋ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਇਲਾ ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ ਤੇ ਸਭ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਇਸ ਗੁਫਾ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ।'
ਨ ਚੇਦ੍ ਯੁਦ੍ਧਾਤ੍ ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟਃ ਪਲਾਯ੍ਯ ਕ੍ਵ ਗਮਿष੍ਯਸਿ ਤਦ੍ ਯਕ੍ਸ਼ਵਚਨਾਤ੍ ਕੋਪਾਦ੍ ਯੁਦ੍ਧਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸ ਰਾਜਰਾਟ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਕੇ ਭੱਜ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵੇਂਗਾ? ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਜਿਤ੍ਵਾ ਯਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ ਬਹੁਵਿਧਾਨ੍ ਉਵਾਸ ਦਸ਼ ਸ਼ਰ੍ਵਰੀਃ ਯਕ੍ਸ਼ੇਸ਼੍ਵਰੋ ਮृਗੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਭਾਰ੍ਯਯਾਪਿ ਵਨੇ ਵਸਨ੍
ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਉਹ ਦਸ ਰਾਤਾਂ ਲਈ ਉਥੇ ਰਿਹਾ; ਯਕਸ਼ਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਹਿਰਨ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਲੱਗਾ।
ਹृਤਗੇਹੋ ਵਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਹृਤਭृਤ੍ਯਃ ਸ ਯਕ੍ਸ਼ਿਣੀਮ੍ ਪ੍ਰਾਹ ਚਿਨ੍ਤਾਪਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਮृਗੀਰੂਪਧਰਾਂ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਘਰ ਤੇ ਨੌਕਰ ਗੁਆ ਕੇ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ; ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਯਕਸ਼ਣੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਿਰਣੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਰਾਜਾ ऽਯਂ ਦੁਰ੍ਮਨਾਃ ਕਾਨ੍ਤੇ ਵ੍ਯਸਨਾਸਕ੍ਤਮਾਨਸਃ ਕਥਮ੍ ਆਯਾਤਿ ਵਿਪਦਂ ਤਤ੍ਰੋਪਾਯੋ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯਤਾਮ੍
ਪਿਆਰੀ, ਇਹ ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਦੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਦਾ ਕੋਈ ਹਲ ਸੋਚੀਏ।
ਪਾਪਰ੍ਦ੍ਧਿਵ੍ਯਸਨਾਨ੍ਤਾਨਿ ਰਾਜ੍ਯਾਨ੍ਯ੍ ਅਖਿਲਭੂਭੁਜਾਮ੍ ਪ੍ਰਾਪਯੋਮਾਵਨਂ ਸੁਭ੍ਰੂਰ੍ ਮृਗੀ ਭੂਤ੍ਵਾ ਮਨੋਹਰਾ
ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਬੁਰਾਈ ਤੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ; ਸੋ, ਸੋਹਣੀ ਭਰਵੀਂ, ਆਓ ਅਸੀਂ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਚੱਲੀਏ, ਤੂੰ ਮਨਮੋਹਣੀ ਹਿਰਣੀ ਬਣ ਜਾ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼ੇਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਰਾਜਾਯਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਭਵਿष੍ਯਤ੍ਯ੍ ਅਸਂਸ਼ਯਮ੍ ਕਰਣੀਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਭਦ੍ਰੇ ਨ ਚੈਤਦ੍ ਯੁਜ੍ਯਤੇ ਮਮ ਅਹਂ ਤੁ ਪੁਰੁषੋ ਯੇਨ ਤ੍ਵਂ ਪੁਨਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਚ ਯਕ੍ਸ਼ਿਣੀ
ਉਥੇ ਰਾਜਾ ਜਰੂਰ ਆਵੇਗਾ, ਤੇ ਇੱਕ ਔਰਤ ਬਣੇਗੀ; ਇਹ ਕੰਮ ਤੈਨੂੰ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ, ਭਲੀਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਮਰਦ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਫਿਰ ਔਰਤ, ਯਕਸ਼ਣੀ ਹੈ।
ਕਥਂ ਤ੍ਵਯਾ ਨ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਮ੍ ਉਮਾਵਨਮ੍ ਅਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਗਤੇ ऽਪਿ ਤ੍ਵਯਿ ਕੋ ਦੋषਸ੍ ਤਨ੍ ਮੇ ਕਥਯ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ
ਤੂੰ ਉਮਾ ਦੇ ਵਧੀਆ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ? ਜੇ ਤੂੰ ਜਾਵੇਂ ਵੀ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੀ ਗਲਤ ਹੈ? ਇਹ ਗੱਲ ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸ।
ਹਿਮਵਤ੍ਪਰ੍ਵਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਉਮਯਾ ਸਹਿਤਃ ਸ਼ਿਵਃ ਦੇਵੈਰ੍ ਗਣੈਰ੍ ਅਨੁਵृਤੋ ਵਿਚਚਾਰ ਯਥਾਸੁਖਮ੍ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਸ਼ਂਕਰਂ ਪ੍ਰਾਹ ਕਦਾਚਿਦ੍ ਰਹਸਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਹਿਮਾਵਤ ਪਹਾੜ ਦੇ ਉੱਤੇ, ਉਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਗਣਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ, ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਮ੍ ਏष ਸ੍ਵਭਾਵੋ ऽਸ੍ਤਿ ਰਤਂ ਗੋਪਾਯਿਤਂ ਭਵੇਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ ਮੇ ਨਿਯਤਂ ਦੇਸ਼ਮ੍ ਆਜ੍ਞਯਾ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਤਵ
ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਇਹ ਆਦਤ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਕੇ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਥਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇ।
ਦੇਹਿ ਮੇ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਸ਼ਾਨ ਉਮਾਵਨਮ੍ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ ਵਿਨਾ ਤ੍ਵਯਾ ਗਣੇਸ਼ੇਨ ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕੇਯੇਨ ਨਨ੍ਦਿਨਾ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੈਨੂੰ ਉਮਾ ਦਾ ਜੰਗਲ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਗਣੇਸ਼, ਕਾਰਤਿਕੇ, ਜਾਂ ਨੰਦੀ ਨਹੀਂ।
ਯਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਤ੍ਰ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ੇਨ੍ ਨਾਥ ਸ੍ਤ੍ਰੀਤ੍ਵਂ ਤਸ੍ਯ ਭਵੇਦ੍ ਇਤਿ
ਹੇ ਮਾਲਕ, ਜੋ ਇਥੇ ਆਵੇਗਾ, ਉਹ ਔਰਤ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ।