ਏਤਾਵਤਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਤ੍ਵਂ ਗੌਤਮਸ੍ਯਾਭਵਨ੍ ਮੁਨੇ ਉਪਾਸਤੋ ऽਗ੍ਨਿਂ ਵਿਧਿਵਦ੍ ਗਾਯਤ੍ਰੀਂ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ, ਗੌਤਮ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਹ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਤੇ ਗਾਯਤਰੀ ਜਪ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਆਤਮਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯਾਯੁਰ੍ ਵਵृਧੇ ਪੁਤ੍ਰ ਗੌਤਮਸ੍ਯ ਚਿਰਾਯੁषਃ ਨ ਦਾਰਸਂਗ੍ਰਹਂ ਲੇਭੇ ਨੈਵ ਦਾਤਾਸ੍ਤਿ ਕਨ੍ਯਕਾਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ ਵਧ ਗਈ, ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਗੌਤਮ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਕੋਈ ਕੁੜੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਤਥਾ ਚਰਂਸ੍ ਤੀਰ੍ਥਦੇਸ਼ੇ ਵਨੇषੁ ਵਿਵਿਧੇषੁ ਚ ਆਸ਼੍ਰਮੇषੁ ਚ ਪੁਣ੍ਯੇषੁ ਅਟਨ੍ਨ੍ ਆਸ੍ਤੇ ਸ ਗੌਤਮਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੀਰਥਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਗੌਤਮ ਘੁੰਮਦਾ ਤੇ ਵੱਸਦਾ ਰਿਹਾ।
ਏਵਂ ਭ੍ਰਮਞ੍ ਸ਼ੀਤਗਿਰਿਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਸ ਗੌਤਮਃ ਤਤ੍ਰਾਪਸ਼੍ਯਦ੍ ਗੁਹਾਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਵਲ੍ਲੀਵਿਟਪਮਾਲਿਨੀਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਟਕਦੇ ਹੋਏ, ਗੌਤਮ ਨੇ ਸ਼ੀਤਗਿਰੀ ਤੇ ਆਸਰਾ ਲਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਰਹਿਣ ਲੱਗਾ; ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਸੁਹਾਵਣੀ ਗੁਫਾ ਵੇਖੀ, ਜੋ ਬੇਲਾਂ ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰੋਪਵਿਸ਼੍ਯ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਸ੍ਤੁਂ ਸਮਕਰੋਨ੍ ਮਤਿਮ੍ ਚਿਨ੍ਤਯਂਸ੍ ਤੁ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ऽਸਾਵ੍ ਅਪਸ਼੍ਯਤ੍ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਾਮ੍
ਉਥੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਉਥੇ ਰਹਿਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਇਕ ਉੱਤਮ ਔਰਤ ਅੰਦਰ ਆਈ।
ਸ਼ਿਥਿਲਾਙ੍ਗੀਮ੍ ਅਥ ਕृਸ਼ਾਂ ਵृਦ੍ਧਾਂ ਚ ਤਪਸਿ ਸ੍ਥਿਤਾਮ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯੇਣ ਵਰ੍ਤਨ੍ਤੀਂ ਵਿਰਾਗਾਂ ਰਹਸਿ ਸ੍ਥਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਔਰਤ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਢੀਲੇ ਹੋਏ, ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਵਾਲੀ, ਤਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ, ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਜੀਵਨ ਵਿਚ, ਵੈਰਾਗੀ ਤੇ ਇਕੱਲੀ ਵੱਸਦੀ ਸੀ।
ਸ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਨਮਸ੍ਕਾਰਾਯ ਤਸ੍ਥਿਵਾਨ੍ ਨਮਸ੍ਯਨ੍ਤਂ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਤਂ ਗੌਤਮਮ੍ ਅਵਾਰਯਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਆਦਰ ਕਰਨ ਲਈ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਪਰ ਗੌਤਮ ਨੇ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਗੁਰੁਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਭਵਿਤਾ ਮਹ੍ਯਂ ਨ ਮਾਂ ਵਨ੍ਦਿਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ ਆਯੁਰ੍ ਵਿਦ੍ਯਾ ਧਨਂ ਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ ਧਰ੍ਮਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਦਿਕਂ ਚ ਯਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਨਸ਼੍ਯਤਿ ਵੈ ਸਰ੍ਵਂ ਯਂ ਨਮਸ੍ਯਤਿ ਵੈ ਗੁਰੁਃ
ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਅਧਿਆਪਕ ਬਣੇਗਾ; ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਮਸਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ, ਗਿਆਨ, ਦੌਲਤ, ਇਜ਼ਤ, ਨੇਕੀ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਆਦਿ ਸਭ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਸ੍ ਤਾਂ ਵੈ ਗੌਤਮਃ ਪ੍ਰਾਹ ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ
ਗੌਤਮ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ ਤ੍ਵਂ ਵृਦ੍ਧਾ ਚ ਗੁਣਜ੍ਯੇष੍ਠਾ ਚ ਭਾਮਿਨੀ ਅਲ੍ਪਵਿਦ੍ਯਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਲ੍ਪਵਯਾ ਅਹਂ ਤਵ ਗੁਰੁਃ ਕਥਮ੍
ਤੂੰ ਇਕ ਤਪਸਵਿਨੀ, ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਚਮਕ ਹੈ; ਮੈਂ ਨੌਜਵਾਨ ਹਾਂ ਤੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਥੋੜ੍ਹਾ ਗਿਆਨ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਅਧਿਆਪਕ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਆਰ੍ष੍ਟਿषੇਣਪ੍ਰਿਯਪੁਤ੍ਰ ऋਤਧ੍ਵਜ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਃ ਗੁਣਵਾਨ੍ ਮਤਿਮਾਞ੍ ਸ਼ੂਰਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮਪਰਾਯਣਃ
ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਰਤਧਵਜ ਸੀ, ਉਹ ਅਰਸ਼ਟੀਸ਼ੇਣ ਦਾ ਚਾਹਤਾ ਸੀ; ਉਸ ਦੀ ਮਸ਼ਹੂਰੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਗੁਣਵਾਨ, ਸਮਝਦਾਰ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਤੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਫਰਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਸ ਕਦਾਚਿਦ੍ ਵਨਂ ਪ੍ਰਾਯਾਨ੍ ਮृਗਯਾਕृष੍ਟਚੇਤਨਃ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮਮ੍ ਅਕਰੋਦ੍ ਅਸ੍ਯਾਂ ਗੁਹਾਯਾਂ ਸ ऋਤਧ੍ਵਜਃ
ਇਕ ਵਾਰੀ, ਰਤਧਵਜ ਸ਼ਿਕਾਰ ਦੀ ਲਗਨ ਵਿੱਚ ਜੰਗਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਇਸ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਆਰਾਮ ਕੀਤਾ।
ਯੁਵਾ ਸ ਮਤਿਮਾਨ੍ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਬਲੇਨ ਮਹਤਾ ਵृਤਃ ਤਂ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਨृਪਵਰਮ੍ ਅਪ੍ਸਰਾ ਦਦृਸ਼ੇ ਤਤਃ
ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ, ਸਮਝਦਾਰ, ਕਾਬਲ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਆਰਾਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇਕ ਅਪਸਰਾ ਨੇ ਇਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਰਾਜਸ੍ਯ ਸੁਤਾ ਸੁਸ਼੍ਯਾਮਾ ਇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਕਮੇ ਰਾਜਾ ਰਾਜਾਨਂ ਚਕਮੇ ਚ ਸਾ
ਉਹ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਸ਼ਿਆਮਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਚਾਹਿਆ।
ਇਤਿ ਕ੍ਰੀਡਾ ਸਮਭਵਤ੍ ਤਯਾ ਰਾਜ੍ਞੋ ਮਹਾਮਤੇ ਨਿਵृਤ੍ਤਕਾਮੋ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ ਤਾਮ੍ ਆਪृਚ੍ਛ੍ਯਾਗਮਦ੍ ਗृਹਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਖੇਡ ਕੀਤੀ; ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਉਸ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਉਤ੍ਪਨ੍ਨਾਹਂ ਤਤਸ੍ ਤਸ੍ਯਾਂ ਸੁਸ਼੍ਯਾਮਾਯਾਂ ਮਹਾਮਤੇ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੀ ਮਾਂ ਤਦਾ ਮਾਤਾ ਇਦਮ੍ ਆਹ ਤਪੋਧਨ
ਮੈਂ ਸੁਸ਼ਿਆਮਾ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨ! ਜਦ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ, ਹੇ ਤਪਸਵੀ, ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਯਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਸ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ੇਦ੍ ਭਦ੍ਰੇ ਸ ਤੇ ਭਰ੍ਤਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਆਵੇਗਾ, ਉਹ ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਬਣੇਗਾ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾ ਜਗਮਾਥ ਮਾਤਾ ਮਮ ਮਹਾਮਤੇ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਅਤ੍ਰ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਪੁਮਾਨ੍ ਨਾਨ੍ਯਃ ਕਦਾਚਨ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਚਲੀ ਗਈ, ਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨ! ਇਸ ਲਈ, ਇੱਥੇ ਕੇਵਲ ਤੂੰ ਹੀ ਆਇਆ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਮਰਦ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।
ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤਥਾਸ਼ੀਤਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪਿਤਾ ਮਮ ਅਤ੍ਰੈਵ ਚ ਤਪਸ੍ ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮ੍ ਉਪੇਯਿਵਾਨ੍
ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਅੱਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਰਾਜ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਇੱਥੇ ਹੀ ਤਪ ਕਰ ਕੇ, ਫਿਰ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਯਾਤੇ ऽਪਿ ਪਿਤਰਿ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤਥਾ ਦਸ਼ ਵਰ੍षਾਣਿ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਰਾਜ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਥਾ ਪਰਃ
ਜਦ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਸਵਰਗ ਚਲੇ ਗਏ, ਫਿਰ ਹੋਰ ਨੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਇੱਥੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਯਾਤੋ ਮਮ ਭ੍ਰਾਤਾ ਅਹਮ੍ ਅਤ੍ਰੈਵ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਅਹਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਨਾਨ੍ਯਵृਤ੍ਤਾ ਨ ਮਾਤਾ ਨ ਪਿਤਾ ਮਮ
ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਸਵਰਗ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਮਾਂ ਹੈ, ਨਾ ਪਿਤਾ।
ਅਹਮ੍ ਆਤ੍ਮੇਸ਼੍ਵਰੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਨਿਵਿष੍ਟਾ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਕਨ੍ਯਕਾ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਭਜਸ੍ਵ ਮਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਵ੍ਰਤਸ੍ਥਾਂ ਪੁਰੁषਾਰ੍ਥਿਨੀਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਮਾਲਕ ਹਾਂ, ਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਕੁੜੀ ਵਜੋਂ ਇੱਥੇ ਵੱਸਦੀ ਹਾਂ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਵ੍ਰਤਾਂ 'ਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਤੇ ਪਤੀ ਦੀ ਚਾਹ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।
ਸਹਸ੍ਰਾਯੁਰ੍ ਅਹਂ ਭਦ੍ਰੇ ਮਤ੍ਤਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਵਯਸਾਧਿਕਾ ਅਹਂ ਬਾਲਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਵृਦ੍ਧਾ ਨੈਵਾਯਂ ਘਟਤੇ ਮਿਥਃ
ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਹੈ; ਪਰ ਤੂੰ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਨੌਜਵਾਨ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਵਾਲੀ; ਇਹ ਜੋੜ ਸਾਡਾ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ।
ਤ੍ਵਂ ਭਰ੍ਤਾ ਮੇ ਪੁਰਾ ਦਿष੍ਟੋ ਨਾਨ੍ਯੋ ਭਰ੍ਤਾ ਮਤੋ ਮਮ ਧਾਤ੍ਰਾ ਦਤ੍ਤਸ੍ ਤਤਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਮਾਂ ਨ ਨਿਰਾਕਰ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ
ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਬਣਨ ਲਈ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਮੈਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤੀ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੀ। ਧਾਤਾ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਠੁਕਰਾਉਣ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।
ਅਥਵਾ ਨੇਚ੍ਛਸਿ ਮਾਂ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਪ੍ਰਦੁष੍ਟਾਮ੍ ਅਨੁਵ੍ਰਤਾਮ੍ ਤਤਸ੍ ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਜੀਵਂ ਮੇ ਇਦਾਨੀਂ ਤਵ ਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਕਿ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਹਾਂ, ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗੀ।
ਅਪੇਕ੍ਸ਼ਿਤਾਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਤੋ ਹਿ ਦੇਹਿਨਾਂ ਮਰਣਂ ਵਰਮ੍ ਅਨੁਰਕ੍ਤਜਨਤ੍ਯਾਗੇ ਪਾਤਕਾਨ੍ਤੋ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਜੀਵਾਂ ਲਈ, ਪਿਆਰੇ ਤੋਂ ਵਿੱਛੋੜੇ ਦੀ ਪੀੜਾ ਨਾਲੋਂ ਮੌਤ ਚੰਗੀ ਹੈ; ਐਸਾ ਵਿੱਛੋੜਾ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ।
ਵृਦ੍ਧਾਯਾਸ੍ ਤਦ੍ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗੌਤਮੋ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਮਹਿਲਾ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੌਤਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਾਕ ਕਿਹਾ।
ਅਹਂ ਤਪੋਵਿਰਹਿਤੋ ਵਿਦ੍ਯਾਹੀਨੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਕਿਂਚਨਃ ਨਾਹਂ ਵਰੋ ਹਿ ਯੋਗ੍ਯਸ੍ ਤੇ ਕੁਰੂਪੋ ਭੋਗਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਮੈਂ ਨਾ ਤਪ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਵਿਦਿਆ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਵਿਆਹ ਜੋਗਾ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਸੋਹਣਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਸੁਖਾਂ ਵਾਲਾ।
ਅਨਾਸੋ ऽਹਂ ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਅਤਪੋਵਿਦ੍ਯ ਏਵ ਚ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸੁਰੂਪਂ ਸੁਵਿਦ੍ਯਾਮ੍ ਆਪਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰਥਮਂ ਸ਼ੁਭੇ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ ਤੇ ਵਚਨਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤਤੋ ਵृਦ੍ਧਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਦ੍ਵਿਜਮ੍
ਮੇਰੇ ਦੰਦ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਨਾ ਤਪ ਹੈ, ਨਾ ਵਿਦਿਆ। ਇਸ ਲਈ, ਸੁਭਾਗੀਏ, ਪਹਿਲਾਂ ਸੋਹਣਾਪਣ ਤੇ ਵਿਦਿਆ ਲੈ, ਫਿਰ ਆਪਣਾ ਵਾਅਦਾ ਪੂਰਾ ਕਰ; ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਮਹਿਲਾ ਨੇ ਦੂਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਇਹ ਕਿਹਾ।
ਮਯਾ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਦੇਵੀ ਤੋषਿਤਾ ਤਪਸਾ ਦ੍ਵਿਜ ਤਥੈਵਾਪੋ ਰੂਪਵਤ੍ਯੋ ਰੂਪਦਾਤਾਗ੍ਨਿਰ੍ ਏਵ ਚ
ਮੇਰੇ ਤਪ ਨਾਲ, ਦੋਵਾਂ, ਮੈਂ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ; ਤੇ ਅੱਗ, ਜੋ ਸੋਹਣਾਪਣ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸੋਹਣਾਪਣ ਦਿੱਤਾ।