ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਵਰਾਸਂਗਮਂ ਵਿਦੁਃ ਪ੍ਰੇਰਿਤਾ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ ਯਾ ਪ੍ਰੇਰਿਤਾ ਤੁ ਸਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਤੀਰਥ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਸਥਾਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨਾਲ ਬਣਿਆ।
ਅਮृਤਾ ਸੈਵ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਪ੍ਰਵਰੈਵਂ ਮਹਾਨਦੀ
ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਅਮਰਤਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ।
ਵृਦ੍ਧਾਸਂਗਮਮ੍ ਆਖ੍ਯਾਤਂ ਯਤ੍ਰ ਵृਦ੍ਧੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸ਼ਿਵਃ ਤਸ੍ਯਾਖ੍ਯਾਨਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ृਣੁ ਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍
ਵ੍ਰਿਧਾਸੰਗਮ ਨਾਮਕ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਸਥਾਨ, ਜਿੱਥੇ ਵ੍ਰਿਧੇਸ਼ਵਰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਮੈਂ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਸੁਣੋ।
ਗੌਤਮੋ ਵृਦ੍ਧ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤੋ ਮੁਨਿਰ੍ ਆਸੀਨ੍ ਮਹਾਤਪਾਃ ਯਦਾ ਪੁਰਾਭਵਦ੍ ਬਾਲੋ ਗੌਤਮਸ੍ਯ ਸੁਤੋ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਗੌਤਮ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵ੍ਰਿਧਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਵੱਡਾ ਤਪਸੀ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ; ਇੱਕ ਵਾਰ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਛੋਟਾ ਸੀ, ਜੋ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਦੁਜਾ ਸੀ।
ਅਨਾਸਃ ਸ ਪੁਰੋਤ੍ਪਨ੍ਨਸ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਵਿਕृਤਰੂਪਧृਕ੍ ਸ ਵੈਰਾਗ੍ਯਾਜ੍ ਜਗਾਮਾਥ ਦੇਸ਼ਂ ਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਇਤਸ੍ ਤਤਃ
ਉਹ ਨੱਕ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਜਨਮਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿਗੜੀ ਹੋਈ ਸੀ; ਵੈਰਾਗ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।
ਉਪਾਧ੍ਯਾਯੇਨ ਨੈਵਾਸੀਲ੍ ਲਜ੍ਜਿਤਸ੍ਯ ਸਮਾਗਮਃ ਸ਼ਿष੍ਯੈਰ੍ ਅਨ੍ਯੈਃ ਸਹਾਧ੍ਯਾਯੋ ਲਜ੍ਜਿਤਸ੍ਯ ਚ ਨਾਭਵਤ੍
ਲੱਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਹੋਰ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਿਆ।
ਉਪਨੀਤਃ ਕਥਂਚਿਚ੍ ਚ ਪਿਤ੍ਰਾ ਵੈ ਗੌਤਮੇਨ ਸਃ ਏਤਾਵਤਾ ਗੌਤਮੋ ऽਪਿ ਵ੍ਯਗਮਚ੍ ਚਰਿਤੁਂ ਬਹਿਃ
ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਗੌਤਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਪਨਯਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਨਾਲ, ਗੌਤਮ ਵੀ ਬਾਹਰ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਿਆ।
ਏਵਂ ਬਹੁਤਿਥੇ ਕਾਲੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਮਾਤ੍ਰਾ ਧृਤੇ ਦ੍ਵਿਜੇ ਨੈਵ ਚਾਧ੍ਯਯਨਂ ਤਸ੍ਯ ਸਂਜਾਤਂ ਗੌਤਮਸ੍ਯ ਹਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ, ਦੁਜਾ ਗੌਤਮ ਸਿਰਫ਼ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਹੋਰ ਪੜ੍ਹਾਈ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।
ਨੈਵ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਚਾਭ੍ਯਾਸੋ ਗੌਤਮਸ੍ਯਾਭਵਤ੍ ਤਦਾ ਅਗ੍ਨਿਕਾਰ੍ਯਂ ਤਤਸ਼੍ ਚਕ੍ਰੇ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਏਵ ਯਤਵ੍ਰਤਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਗੌਤਮ ਨੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਅਭਿਆਸ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਤਾਂ 'ਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਭ੍ਯਾਸਮਾਤ੍ਰੇਣ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਨਾਮਧਾਰਕਃ ਅਗ੍ਨ੍ਯੁਪਾਸਨਮਾਤ੍ਰਂ ਚ ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਭ੍ਯਸਨਂ ਤਥਾ
ਸਿਰਫ਼ ਗਾਯਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਹਾਇਆ; ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸਿਰਫ਼ ਅੱਗ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਤੇ ਗਾਯਤਰੀ ਜਪ ਹੀ ਸੀ।
ਏਤਾਵਤਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਤ੍ਵਂ ਗੌਤਮਸ੍ਯਾਭਵਨ੍ ਮੁਨੇ ਉਪਾਸਤੋ ऽਗ੍ਨਿਂ ਵਿਧਿਵਦ੍ ਗਾਯਤ੍ਰੀਂ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ, ਗੌਤਮ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਹ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਤੇ ਗਾਯਤਰੀ ਜਪ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਆਤਮਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯਾਯੁਰ੍ ਵਵृਧੇ ਪੁਤ੍ਰ ਗੌਤਮਸ੍ਯ ਚਿਰਾਯੁषਃ ਨ ਦਾਰਸਂਗ੍ਰਹਂ ਲੇਭੇ ਨੈਵ ਦਾਤਾਸ੍ਤਿ ਕਨ੍ਯਕਾਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ ਵਧ ਗਈ, ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਗੌਤਮ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਕੋਈ ਕੁੜੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਤਥਾ ਚਰਂਸ੍ ਤੀਰ੍ਥਦੇਸ਼ੇ ਵਨੇषੁ ਵਿਵਿਧੇषੁ ਚ ਆਸ਼੍ਰਮੇषੁ ਚ ਪੁਣ੍ਯੇषੁ ਅਟਨ੍ਨ੍ ਆਸ੍ਤੇ ਸ ਗੌਤਮਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੀਰਥਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਗੌਤਮ ਘੁੰਮਦਾ ਤੇ ਵੱਸਦਾ ਰਿਹਾ।
ਏਵਂ ਭ੍ਰਮਞ੍ ਸ਼ੀਤਗਿਰਿਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਸ ਗੌਤਮਃ ਤਤ੍ਰਾਪਸ਼੍ਯਦ੍ ਗੁਹਾਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਵਲ੍ਲੀਵਿਟਪਮਾਲਿਨੀਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਟਕਦੇ ਹੋਏ, ਗੌਤਮ ਨੇ ਸ਼ੀਤਗਿਰੀ ਤੇ ਆਸਰਾ ਲਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਰਹਿਣ ਲੱਗਾ; ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਸੁਹਾਵਣੀ ਗੁਫਾ ਵੇਖੀ, ਜੋ ਬੇਲਾਂ ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰੋਪਵਿਸ਼੍ਯ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਸ੍ਤੁਂ ਸਮਕਰੋਨ੍ ਮਤਿਮ੍ ਚਿਨ੍ਤਯਂਸ੍ ਤੁ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ऽਸਾਵ੍ ਅਪਸ਼੍ਯਤ੍ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਾਮ੍
ਉਥੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਉਥੇ ਰਹਿਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਇਕ ਉੱਤਮ ਔਰਤ ਅੰਦਰ ਆਈ।
ਸ਼ਿਥਿਲਾਙ੍ਗੀਮ੍ ਅਥ ਕृਸ਼ਾਂ ਵृਦ੍ਧਾਂ ਚ ਤਪਸਿ ਸ੍ਥਿਤਾਮ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯੇਣ ਵਰ੍ਤਨ੍ਤੀਂ ਵਿਰਾਗਾਂ ਰਹਸਿ ਸ੍ਥਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਔਰਤ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਢੀਲੇ ਹੋਏ, ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਵਾਲੀ, ਤਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ, ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਜੀਵਨ ਵਿਚ, ਵੈਰਾਗੀ ਤੇ ਇਕੱਲੀ ਵੱਸਦੀ ਸੀ।
ਸ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਨਮਸ੍ਕਾਰਾਯ ਤਸ੍ਥਿਵਾਨ੍ ਨਮਸ੍ਯਨ੍ਤਂ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਤਂ ਗੌਤਮਮ੍ ਅਵਾਰਯਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਆਦਰ ਕਰਨ ਲਈ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਪਰ ਗੌਤਮ ਨੇ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਗੁਰੁਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਭਵਿਤਾ ਮਹ੍ਯਂ ਨ ਮਾਂ ਵਨ੍ਦਿਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ ਆਯੁਰ੍ ਵਿਦ੍ਯਾ ਧਨਂ ਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ ਧਰ੍ਮਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਦਿਕਂ ਚ ਯਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਨਸ਼੍ਯਤਿ ਵੈ ਸਰ੍ਵਂ ਯਂ ਨਮਸ੍ਯਤਿ ਵੈ ਗੁਰੁਃ
ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਅਧਿਆਪਕ ਬਣੇਗਾ; ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਮਸਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ, ਗਿਆਨ, ਦੌਲਤ, ਇਜ਼ਤ, ਨੇਕੀ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਆਦਿ ਸਭ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਸ੍ ਤਾਂ ਵੈ ਗੌਤਮਃ ਪ੍ਰਾਹ ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ
ਗੌਤਮ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ ਤ੍ਵਂ ਵृਦ੍ਧਾ ਚ ਗੁਣਜ੍ਯੇष੍ਠਾ ਚ ਭਾਮਿਨੀ ਅਲ੍ਪਵਿਦ੍ਯਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਲ੍ਪਵਯਾ ਅਹਂ ਤਵ ਗੁਰੁਃ ਕਥਮ੍
ਤੂੰ ਇਕ ਤਪਸਵਿਨੀ, ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਚਮਕ ਹੈ; ਮੈਂ ਨੌਜਵਾਨ ਹਾਂ ਤੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਥੋੜ੍ਹਾ ਗਿਆਨ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਅਧਿਆਪਕ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਆਰ੍ष੍ਟਿषੇਣਪ੍ਰਿਯਪੁਤ੍ਰ ऋਤਧ੍ਵਜ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਃ ਗੁਣਵਾਨ੍ ਮਤਿਮਾਞ੍ ਸ਼ੂਰਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮਪਰਾਯਣਃ
ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਰਤਧਵਜ ਸੀ, ਉਹ ਅਰਸ਼ਟੀਸ਼ੇਣ ਦਾ ਚਾਹਤਾ ਸੀ; ਉਸ ਦੀ ਮਸ਼ਹੂਰੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਗੁਣਵਾਨ, ਸਮਝਦਾਰ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਤੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਫਰਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਸ ਕਦਾਚਿਦ੍ ਵਨਂ ਪ੍ਰਾਯਾਨ੍ ਮृਗਯਾਕृष੍ਟਚੇਤਨਃ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮਮ੍ ਅਕਰੋਦ੍ ਅਸ੍ਯਾਂ ਗੁਹਾਯਾਂ ਸ ऋਤਧ੍ਵਜਃ
ਇਕ ਵਾਰੀ, ਰਤਧਵਜ ਸ਼ਿਕਾਰ ਦੀ ਲਗਨ ਵਿੱਚ ਜੰਗਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਇਸ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਆਰਾਮ ਕੀਤਾ।
ਯੁਵਾ ਸ ਮਤਿਮਾਨ੍ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਬਲੇਨ ਮਹਤਾ ਵृਤਃ ਤਂ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਨृਪਵਰਮ੍ ਅਪ੍ਸਰਾ ਦਦृਸ਼ੇ ਤਤਃ
ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ, ਸਮਝਦਾਰ, ਕਾਬਲ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਆਰਾਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇਕ ਅਪਸਰਾ ਨੇ ਇਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਰਾਜਸ੍ਯ ਸੁਤਾ ਸੁਸ਼੍ਯਾਮਾ ਇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਕਮੇ ਰਾਜਾ ਰਾਜਾਨਂ ਚਕਮੇ ਚ ਸਾ
ਉਹ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਸ਼ਿਆਮਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਚਾਹਿਆ।
ਇਤਿ ਕ੍ਰੀਡਾ ਸਮਭਵਤ੍ ਤਯਾ ਰਾਜ੍ਞੋ ਮਹਾਮਤੇ ਨਿਵृਤ੍ਤਕਾਮੋ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ ਤਾਮ੍ ਆਪृਚ੍ਛ੍ਯਾਗਮਦ੍ ਗृਹਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਖੇਡ ਕੀਤੀ; ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਉਸ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਉਤ੍ਪਨ੍ਨਾਹਂ ਤਤਸ੍ ਤਸ੍ਯਾਂ ਸੁਸ਼੍ਯਾਮਾਯਾਂ ਮਹਾਮਤੇ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੀ ਮਾਂ ਤਦਾ ਮਾਤਾ ਇਦਮ੍ ਆਹ ਤਪੋਧਨ
ਮੈਂ ਸੁਸ਼ਿਆਮਾ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨ! ਜਦ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ, ਹੇ ਤਪਸਵੀ, ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਯਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਸ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ੇਦ੍ ਭਦ੍ਰੇ ਸ ਤੇ ਭਰ੍ਤਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਆਵੇਗਾ, ਉਹ ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਬਣੇਗਾ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾ ਜਗਮਾਥ ਮਾਤਾ ਮਮ ਮਹਾਮਤੇ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਅਤ੍ਰ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਪੁਮਾਨ੍ ਨਾਨ੍ਯਃ ਕਦਾਚਨ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਚਲੀ ਗਈ, ਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨ! ਇਸ ਲਈ, ਇੱਥੇ ਕੇਵਲ ਤੂੰ ਹੀ ਆਇਆ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਮਰਦ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।
ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤਥਾਸ਼ੀਤਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪਿਤਾ ਮਮ ਅਤ੍ਰੈਵ ਚ ਤਪਸ੍ ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮ੍ ਉਪੇਯਿਵਾਨ੍
ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਅੱਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਰਾਜ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਇੱਥੇ ਹੀ ਤਪ ਕਰ ਕੇ, ਫਿਰ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਯਾਤੇ ऽਪਿ ਪਿਤਰਿ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤਥਾ ਦਸ਼ ਵਰ੍षਾਣਿ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਰਾਜ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਥਾ ਪਰਃ
ਜਦ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਸਵਰਗ ਚਲੇ ਗਏ, ਫਿਰ ਹੋਰ ਨੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਇੱਥੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ।