ਤਤਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਨਦੀ ਜਾਤਾ ਪ੍ਰਵਰਾ ਚਾਮृਤਾ ਸ਼ੁਭਾ ਰਾਹੁਦੇਹਸਮੁਦ੍ਭੂਤਾ ਰੁਦ੍ਰਸ਼ਕ੍ਤਿਸਮਨ੍ਵਿਤਾ
ਫਿਰ ਉੱਤਮ, ਸ਼ੁਭ ਨਦੀ ਅਮ੍ਰਿਤਾ ਉਥੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਜੋ ਰਾਹੂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਰੁਦਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਨਦੀਨਾਂ ਪ੍ਰਵਰਾ ਰਮ੍ਯਾ ਚਾਮृਤਾ ਪ੍ਰੇਰਿਤਾ ਤਹਾ ਤਤ੍ਰ ਪਞ੍ਚ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਗੁਣਵਨ੍ਤਿ ਚ
ਉਹ ਸੋਹਣੀ, ਉੱਤਮ ਨਦੀ ਅਮ੍ਰਿਤਾ ਚਲ ਪਈ; ਉਥੇ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂਵਾਂ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਂਭੁਃ ਸ੍ਵਯਂ ਤਸ੍ਥੌ ਸਰ੍ਵਦਾ ਸੁਰਪੂਜਿਤਃ ਤਸ੍ਯੈ ਤੁष੍ਟਾਃ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵ੍ਯੈ ਨਦ੍ਯੈ ਪृਥਕ੍ ਪृਥਕ੍
ਉਥੇ ਸ਼ੰਭੂ ਆਪ ਸਦਾ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਅਤੇ ਨਦੀ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੂਜਾ ਦਿੰਦੇ।
ਵਰਾਨ੍ ਦਦੁਰ੍ ਮੁਦਾ ਯੁਕ੍ਤਾ ਯਥਾ ਪੂਜਾਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਸ੍ਯਤਿ ਸ਼ਂਭੁਃ ਸੁਰਪਤਿਰ੍ ਲੋਕੇ ਤਥਾ ਪੂਜਾਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ: 'ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੰਭੂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਰਪੰਚ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤੂੰ ਵੀ ਪੂਜਾ ਪਾਵੇਂਗੀ।'
ਨਿਵਾਸਂ ਕੁਰੁ ਦੇਵਿ ਤ੍ਵਂ ਲੋਕਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ ਸਦਾ ਤਿष੍ਠ ਰਸੇਸ਼ਾਨਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਦਾ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਇਥੇ ਵਸ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਥੇ ਰਹਿ, ਹੇ ਰਸ ਦੀ ਮਾਲਕਾ, ਸਭ ਨੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਸਿਧੀਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲੀ।
ਸ੍ਤਵਨਾਤ੍ ਕੀਰ੍ਤਨਾਦ੍ ਧ੍ਯਾਨਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਾਯਿਨੀ ਤ੍ਵਾਂ ਨਮਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਯੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਆਪੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਸਤਕਾਰ, ਕੀਰਤਨ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਦੁਆਰਾ, ਤੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਚਾਹ ਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤੇषਾਂ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਭਵੇਯੁਰ੍ ਦੇਵਤਾਜ੍ਞਯਾ ਸ਼ਿਵਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯੋਰ੍ ਯਤਸ੍ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਨਿਵਾਸੋ ऽਭੂਤ੍ ਸਨਾਤਨਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਦੇਵੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਥੇ ਹੀ ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਸਦਾ ਵਾਸ ਹੈ।
ਅਤੋ ਵਦਨ੍ਤਿ ਮੁਨਯੋ ਨਿਵਾਸਪੁਰਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਦਃ ਪ੍ਰਵਰਾਯਾਃ ਪੁਰਾ ਦੇਵਾਃ ਸੁਪ੍ਰੀਤਾਸ੍ ਤੇ ਵਰਾਨ੍ ਦਦੁਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ 'ਨਿਵਾਸਪੁਰ' ਆਖਦੇ ਹਨ; ਪਹਿਲਾਂ, ਉਥੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉੱਤਮ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤੇ ਸਨ।
ਗਙ੍ਗਾਯਾਃ ਸਂਗਮੋ ਯਸ੍ ਤੇ ਵਿਖ੍ਯਾਤਃ ਸੁਰਵਲ੍ਲਭਃ ਤਤ੍ਰਾਪ੍ਲੁਤਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਭੁਕ੍ਤਿਰ੍ ਵਾ ਮੁਕ੍ਤਿਰ੍ ਏਵ ਚ
ਗੰਗਾ ਦੇ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਸਥਾਨ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਉਥੇ ਜੋ ਵੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਾਂ ਤਾਂ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਮੁਕਤੀ ਹੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯਦ੍ ਵਾਪਿ ਮਨਸਃ ਕਾਮ੍ਯਂ ਦੇਵਾਨਾਮ੍ ਅਪਿ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਤੇषਾਂ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਏਵੇਹ ਏਵਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਰਾ ਯਯੁਃ
ਜੋ ਕੁਝ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਾਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਹੋਵੇ, ਇੱਥੇ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਵਰਾਸਂਗਮਂ ਵਿਦੁਃ ਪ੍ਰੇਰਿਤਾ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ ਯਾ ਪ੍ਰੇਰਿਤਾ ਤੁ ਸਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਤੀਰਥ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਸਥਾਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨਾਲ ਬਣਿਆ।
ਅਮृਤਾ ਸੈਵ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਪ੍ਰਵਰੈਵਂ ਮਹਾਨਦੀ
ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਅਮਰਤਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ।
ਵृਦ੍ਧਾਸਂਗਮਮ੍ ਆਖ੍ਯਾਤਂ ਯਤ੍ਰ ਵृਦ੍ਧੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸ਼ਿਵਃ ਤਸ੍ਯਾਖ੍ਯਾਨਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ृਣੁ ਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍
ਵ੍ਰਿਧਾਸੰਗਮ ਨਾਮਕ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਸਥਾਨ, ਜਿੱਥੇ ਵ੍ਰਿਧੇਸ਼ਵਰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਮੈਂ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਸੁਣੋ।
ਗੌਤਮੋ ਵृਦ੍ਧ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤੋ ਮੁਨਿਰ੍ ਆਸੀਨ੍ ਮਹਾਤਪਾਃ ਯਦਾ ਪੁਰਾਭਵਦ੍ ਬਾਲੋ ਗੌਤਮਸ੍ਯ ਸੁਤੋ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਗੌਤਮ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵ੍ਰਿਧਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਵੱਡਾ ਤਪਸੀ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ; ਇੱਕ ਵਾਰ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਛੋਟਾ ਸੀ, ਜੋ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਦੁਜਾ ਸੀ।
ਅਨਾਸਃ ਸ ਪੁਰੋਤ੍ਪਨ੍ਨਸ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਵਿਕृਤਰੂਪਧृਕ੍ ਸ ਵੈਰਾਗ੍ਯਾਜ੍ ਜਗਾਮਾਥ ਦੇਸ਼ਂ ਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਇਤਸ੍ ਤਤਃ
ਉਹ ਨੱਕ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਜਨਮਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿਗੜੀ ਹੋਈ ਸੀ; ਵੈਰਾਗ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।
ਉਪਾਧ੍ਯਾਯੇਨ ਨੈਵਾਸੀਲ੍ ਲਜ੍ਜਿਤਸ੍ਯ ਸਮਾਗਮਃ ਸ਼ਿष੍ਯੈਰ੍ ਅਨ੍ਯੈਃ ਸਹਾਧ੍ਯਾਯੋ ਲਜ੍ਜਿਤਸ੍ਯ ਚ ਨਾਭਵਤ੍
ਲੱਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਹੋਰ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਿਆ।
ਉਪਨੀਤਃ ਕਥਂਚਿਚ੍ ਚ ਪਿਤ੍ਰਾ ਵੈ ਗੌਤਮੇਨ ਸਃ ਏਤਾਵਤਾ ਗੌਤਮੋ ऽਪਿ ਵ੍ਯਗਮਚ੍ ਚਰਿਤੁਂ ਬਹਿਃ
ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਗੌਤਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਪਨਯਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਨਾਲ, ਗੌਤਮ ਵੀ ਬਾਹਰ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਿਆ।
ਏਵਂ ਬਹੁਤਿਥੇ ਕਾਲੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਮਾਤ੍ਰਾ ਧृਤੇ ਦ੍ਵਿਜੇ ਨੈਵ ਚਾਧ੍ਯਯਨਂ ਤਸ੍ਯ ਸਂਜਾਤਂ ਗੌਤਮਸ੍ਯ ਹਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ, ਦੁਜਾ ਗੌਤਮ ਸਿਰਫ਼ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਹੋਰ ਪੜ੍ਹਾਈ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।
ਨੈਵ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਚਾਭ੍ਯਾਸੋ ਗੌਤਮਸ੍ਯਾਭਵਤ੍ ਤਦਾ ਅਗ੍ਨਿਕਾਰ੍ਯਂ ਤਤਸ਼੍ ਚਕ੍ਰੇ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਏਵ ਯਤਵ੍ਰਤਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਗੌਤਮ ਨੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਅਭਿਆਸ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਤਾਂ 'ਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਭ੍ਯਾਸਮਾਤ੍ਰੇਣ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਨਾਮਧਾਰਕਃ ਅਗ੍ਨ੍ਯੁਪਾਸਨਮਾਤ੍ਰਂ ਚ ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਭ੍ਯਸਨਂ ਤਥਾ
ਸਿਰਫ਼ ਗਾਯਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਹਾਇਆ; ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸਿਰਫ਼ ਅੱਗ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਤੇ ਗਾਯਤਰੀ ਜਪ ਹੀ ਸੀ।
ਏਤਾਵਤਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਤ੍ਵਂ ਗੌਤਮਸ੍ਯਾਭਵਨ੍ ਮੁਨੇ ਉਪਾਸਤੋ ऽਗ੍ਨਿਂ ਵਿਧਿਵਦ੍ ਗਾਯਤ੍ਰੀਂ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ, ਗੌਤਮ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਹ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਤੇ ਗਾਯਤਰੀ ਜਪ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਆਤਮਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯਾਯੁਰ੍ ਵਵृਧੇ ਪੁਤ੍ਰ ਗੌਤਮਸ੍ਯ ਚਿਰਾਯੁषਃ ਨ ਦਾਰਸਂਗ੍ਰਹਂ ਲੇਭੇ ਨੈਵ ਦਾਤਾਸ੍ਤਿ ਕਨ੍ਯਕਾਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ ਵਧ ਗਈ, ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਗੌਤਮ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਕੋਈ ਕੁੜੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਤਥਾ ਚਰਂਸ੍ ਤੀਰ੍ਥਦੇਸ਼ੇ ਵਨੇषੁ ਵਿਵਿਧੇषੁ ਚ ਆਸ਼੍ਰਮੇषੁ ਚ ਪੁਣ੍ਯੇषੁ ਅਟਨ੍ਨ੍ ਆਸ੍ਤੇ ਸ ਗੌਤਮਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੀਰਥਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਗੌਤਮ ਘੁੰਮਦਾ ਤੇ ਵੱਸਦਾ ਰਿਹਾ।
ਏਵਂ ਭ੍ਰਮਞ੍ ਸ਼ੀਤਗਿਰਿਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਸ ਗੌਤਮਃ ਤਤ੍ਰਾਪਸ਼੍ਯਦ੍ ਗੁਹਾਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਵਲ੍ਲੀਵਿਟਪਮਾਲਿਨੀਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਟਕਦੇ ਹੋਏ, ਗੌਤਮ ਨੇ ਸ਼ੀਤਗਿਰੀ ਤੇ ਆਸਰਾ ਲਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਰਹਿਣ ਲੱਗਾ; ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਸੁਹਾਵਣੀ ਗੁਫਾ ਵੇਖੀ, ਜੋ ਬੇਲਾਂ ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰੋਪਵਿਸ਼੍ਯ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਸ੍ਤੁਂ ਸਮਕਰੋਨ੍ ਮਤਿਮ੍ ਚਿਨ੍ਤਯਂਸ੍ ਤੁ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ऽਸਾਵ੍ ਅਪਸ਼੍ਯਤ੍ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਾਮ੍
ਉਥੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਉਥੇ ਰਹਿਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਇਕ ਉੱਤਮ ਔਰਤ ਅੰਦਰ ਆਈ।
ਸ਼ਿਥਿਲਾਙ੍ਗੀਮ੍ ਅਥ ਕृਸ਼ਾਂ ਵृਦ੍ਧਾਂ ਚ ਤਪਸਿ ਸ੍ਥਿਤਾਮ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯੇਣ ਵਰ੍ਤਨ੍ਤੀਂ ਵਿਰਾਗਾਂ ਰਹਸਿ ਸ੍ਥਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਔਰਤ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਢੀਲੇ ਹੋਏ, ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਵਾਲੀ, ਤਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ, ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਜੀਵਨ ਵਿਚ, ਵੈਰਾਗੀ ਤੇ ਇਕੱਲੀ ਵੱਸਦੀ ਸੀ।
ਸ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਨਮਸ੍ਕਾਰਾਯ ਤਸ੍ਥਿਵਾਨ੍ ਨਮਸ੍ਯਨ੍ਤਂ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਤਂ ਗੌਤਮਮ੍ ਅਵਾਰਯਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਆਦਰ ਕਰਨ ਲਈ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਪਰ ਗੌਤਮ ਨੇ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਗੁਰੁਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਭਵਿਤਾ ਮਹ੍ਯਂ ਨ ਮਾਂ ਵਨ੍ਦਿਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ ਆਯੁਰ੍ ਵਿਦ੍ਯਾ ਧਨਂ ਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ ਧਰ੍ਮਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਦਿਕਂ ਚ ਯਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਨਸ਼੍ਯਤਿ ਵੈ ਸਰ੍ਵਂ ਯਂ ਨਮਸ੍ਯਤਿ ਵੈ ਗੁਰੁਃ
ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਅਧਿਆਪਕ ਬਣੇਗਾ; ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਮਸਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ, ਗਿਆਨ, ਦੌਲਤ, ਇਜ਼ਤ, ਨੇਕੀ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਆਦਿ ਸਭ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਸ੍ ਤਾਂ ਵੈ ਗੌਤਮਃ ਪ੍ਰਾਹ ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ
ਗੌਤਮ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ ਤ੍ਵਂ ਵृਦ੍ਧਾ ਚ ਗੁਣਜ੍ਯੇष੍ਠਾ ਚ ਭਾਮਿਨੀ ਅਲ੍ਪਵਿਦ੍ਯਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਲ੍ਪਵਯਾ ਅਹਂ ਤਵ ਗੁਰੁਃ ਕਥਮ੍
ਤੂੰ ਇਕ ਤਪਸਵਿਨੀ, ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਚਮਕ ਹੈ; ਮੈਂ ਨੌਜਵਾਨ ਹਾਂ ਤੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਥੋੜ੍ਹਾ ਗਿਆਨ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਅਧਿਆਪਕ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?