ਦ੍ਵੇष੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਦ੍ਵੇष੍ਯਾ ਇਤਿ ਨੀਤਿਵਿਦੋ ਵਿਦੁਃ ਨ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯਾ ਨ ਚਾਖ੍ਯੇਯਾ ਨੈਵ ਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਸ਼ਤ੍ਰਵਃ
ਨੀਤੀ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਉਹਨਾਂ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ, ਨਾ ਗੱਲ ਦੱਸਣੀ, ਨਾ ਸਲਾਹ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਨਾ।
ਤੇਭ੍ਯੋ ਨ ਦੇਯਮ੍ ਅਮृਤਂ ਭਵੇਯੁਰ੍ ਅਮਰਾਸ੍ ਤਤਃ ਅਮਰੇषੁ ਚ ਜਾਤੇषੁ ਤੇषੁ ਦੈਤ੍ਯੇषੁ ਸ਼ਤ੍ਰੁषੁ ਤਾਞ੍ ਜੇਤੁਂ ਨੈਵ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮੋ ਨ ਦੇਯਮ੍ ਅਮृਤਂ ਤਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਉਹ ਅਮਰ ਹੋ ਜਾਣਗੇ; ਜੇ ਦੈਤ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਵੈਰੀ ਹਨ, ਅਮਰ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਰਹਾਂਗੇ, ਇਸ ਲਈ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।
ਇਤਿ ਸਂਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਤੇ ਦੇਵਾ ਵਾਚਸ੍ਪਤਿਮ੍ ਅਥਾਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।
ਕ੍ਵ ਯਾਮਃ ਕੁਤ੍ਰ ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਕ੍ਵ ਪਿਬਾਮਃ ਕ੍ਵ ਸਂਸ੍ਥਿਤਿਃ ਕੁਰ੍ਮਸ੍ ਤਦ੍ ਏਵ ਪ੍ਰਥਮਂ ਵਦ ਵਾਚਸ੍ਪਤੇ ਤਥਾ
ਅਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਜਾਈਏ? ਕਿੱਥੇ ਯਜਨ ਕਰੀਏ? ਕਿੱਥੇ ਪੀਈਏ? ਕਿੱਥੇ ਰਹੀਏ? ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ, ਸਾਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸ।
ਯਾਨ੍ਤੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮ੍ ਅਮਰਾਃ ਪृਚ੍ਛਨ੍ਤ੍ਵ੍ ਅਤ੍ਰ ਗਤਿਂ ਪਰਾਮ੍ ਸ ਤੁ ਜ੍ਞਾਤਾ ਚ ਵਕ੍ਤਾ ਚ ਦਾਤਾ ਚੈਵ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਅਮਰ ਲੋਕ ਬ੍ਰਹਮਾ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਉੱਚੀ ਰਾਹ ਪੁੱਛਣ; ਉਹ ਪਿਤਾ, ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਦੱਸਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਬृਹਸ੍ਪਤੇਰ੍ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਦਨ੍ਤਿਕਮ੍ ਅਥਾਗਮਨ੍ ਨਮਸ੍ਯ ਮਾਂ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਦ੍ ਵृਤ੍ਤਂ ਤਨ੍ ਨ੍ਯਵੇਦਯਨ੍
ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਏ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਮੇਰੇ ਅੱਗੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਦੱਸਿਆ।
ਤਦ੍ ਦੇਵਵਚਨਾਤ੍ ਪੁਤ੍ਰ ਤੈਃ ਸੁਰੈਰ੍ ਅਗਮਂ ਹਰਿਮ੍ ਵਿष੍ਣਵੇ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ਂਭਵੇ ਵਿषਹਾਰਿਣੇ
ਪੁੱਤਰ, ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਹਰੀ ਕੋਲ ਗਿਆ; ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਵਿਸ਼ਨੂ ਅਤੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਜੋ ਵਿਸ਼ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ।
ਅਹਂ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ ਚ ਸ਼ਂਭੁਸ਼੍ ਚ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਕਿਂਨਰੈਃ ਮੇਰੁਕਨ੍ਦਰਮ੍ ਆਗਤ੍ਯ ਨ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਯਥਾਸੁਰਾਃ
ਮੈਂ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਕਿਨਨਰਾਂ ਨਾਲ ਮੇਰੂ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਗਏ; ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਦੀ ਕੋਈ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਾ ਸੀ।
ਰਕ੍ਸ਼ਕਂ ਚ ਹਰਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੋਮਪਾਨਾਯ ਤਸ੍ਥਿਰੇ ਆਦਿਤ੍ਯਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਵਿਜ੍ਞਾਤਾ ਸੋਮਭੋਜ੍ਯਾਨ੍ ਅਥੇਤਰਾਨ੍
ਹਰੀ ਨੂੰ ਰੱਖਵਾਲਾ ਬਣਾਕੇ, ਉਹ ਸੋਮ ਪੀਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ; ਉਥੇ ਆਦਿਤਯ ਨੂੰ ਸੋਮ ਪੀਣ ਦਾ ਹੱਕ ਮਿਲਿਆ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ।
ਸੋਮੋ ਦਾਤਾਮृਤਂ ਭਾਗਂ ਚਕ੍ਰਧृਗ੍ ਰਕ੍ਸ਼ਕਸ੍ ਤਥਾ ਨੈਵ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਤਦ੍ ਦੈਤ੍ਯਾ ਦਨੁਜਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ੍ ਤਥਾ
ਸੋਮ ਨੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਚਕਰਧਾਰੀ ਰੱਖਵਾਲਾ ਬਣਿਆ; ਦੈਤ, ਦਾਨਵ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਦੀ ਕੋਈ ਖਬਰ ਨਾ ਸੀ।
ਵਿਨਾ ਰਾਹੁਂ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਂ ਸੈਂਹਿਕੇਯਂ ਚ ਸੋਮਪਮ੍ ਕਾਮਰੂਪਧਰੋ ਰਾਹੁਰ੍ ਮਰੁਤਾਂ ਮਧ੍ਯਮ੍ ਆਵਿਸ਼ਤ੍
ਸਿਵਾਏ ਰਾਹੂ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਸਿੰਹਿਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਉਹ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਮਰੁਤਾਂ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਸੋਮ ਪੀਣ ਲੱਗਾ।
ਮਰੁਦ੍ਰੂਪਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਪਾਨਪਾਤ੍ਰਧਰਸ੍ ਤਥਾ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦਿਵਾਕਰੋ ਦੈਤ੍ਯਂ ਤਂ ਸੋਮਾਯ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਰਾਹੂ ਨੇ ਮਰੁਤ ਦਾ ਰੂਪ ਲੈ ਕੇ ਪੀਣ ਦਾ ਪਾਤਰ ਫੜਿਆ; ਸੂਰਜ ਨੇ ਉਸ ਦੈਤ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ ਸੋਮ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦਾ ਤਦ੍ ਅਮृਤਂ ਤਸ੍ਮੈ ਦੈਤ੍ਯਾਯਾਦੈਤ੍ਯਰੂਪਿਣੇ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸੋਮਂ ਤਦਾ ਸੋਮੋ ਵਿष੍ਣਵੇ ਤਨ੍ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਫਿਰ ਸੋਮ ਨੇ ਉਸ ਦੈਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਅਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਦਿੱਤਾ; ਸੋਮ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਵਿष੍ਣੁਃ ਪੀਤਾਮृਤਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਚਕ੍ਰੇਣੋਦ੍ਯਮ੍ਯ ਤਚ੍ਛਿਰਃ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਤਰਸਾ ਵਤ੍ਸ ਤਚ੍ਛਿਰਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਮਰਂ ਤ੍ਵ੍ ਅਭੂਤ੍
ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਚਕਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਜੋ ਦੈਤ ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਪਰ, ਪੁੱਤਰ, ਉਹ ਸਿਰ ਅਮਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ਼ਿਰੋਮਾਤ੍ਰਵਿਹੀਨਂ ਯਦ੍ ਦੇਹਂ ਤਦ੍ ਅਪਤਦ੍ ਭੁਵਿ ਦੇਹਂ ਤਦ੍ ਅਮृਤਸ੍ਪृष੍ਟਂ ਪਤਿਤਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਤਟੇ
ਜਿਸ ਦੇਹ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ; ਉਹ ਦੇਹ, ਜੋ ਅਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ ਸੀ, ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ।
ਗੌਤਮ੍ਯਾ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਕਮ੍ਪਯਦ੍ ਵਸੁਧਾਤਲਮ੍ ਦੇਹਂ ਚਾਪ੍ਯ੍ ਅਮਰਂ ਪੁਤ੍ਰ ਤਦ੍ ਅਦ੍ਭੁਤਮ੍ ਇਵਾਭਵਤ੍
ਮੁਨੀਸ਼ਰ, ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਉਹ ਦੇਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਗਿਆ; ਤੇ, ਪੁੱਤਰ, ਉਹ ਦੇਹ ਅਚੰਭਤ ਅਮਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦੇਹਂ ਚ ਸ਼ਿਰਸੋ ऽਪੇਕ੍ਸ਼ਿ ਸ਼ਿਰੋ ਦੇਹਮ੍ ਅਪੇਕ੍ਸ਼ਤੇ ਉਭਯਂ ਚਾਮਰਂ ਜਾਤਂ ਦੈਤ੍ਯਸ਼੍ ਚਾਯਂ ਮਹਾਬਲਃ
ਦੇਹ ਸਿਰ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਸਿਰ ਦੇਹ ਨੂੰ; ਦੋਵੇਂ ਅਮਰ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਇਹ ਦੈਤ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਣ ਗਿਆ।
ਸ਼ਿਰਃ ਕਾਯੇ ਸਮਾਵਿष੍ਟਂ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਭਕ੍ਸ਼ਯਤੇ ਸੁਰਾਨ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਦੇਹਮ੍ ਇਦਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਨਾਸ਼ਯਾਮੋ ਮਹੀਗਤਮ੍ ਤਤਸ੍ ਤੇ ਸ਼ਂਕਰਂ ਪ੍ਰਾਹੁਰ੍ ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਸਂਭ੍ਰਮਾਃ
ਸਿਰ ਦੇਹ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲੱਗਾ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਆਓ ਪਹਿਲਾਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਿਆ ਇਹ ਦੇਹ ਨਸ਼ਟ ਕਰੀਏ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਸ਼ੰਕਰ ਕੋਲ ਗਏ।
ਮਹੀਗਤਂ ਦੈਤ੍ਯਦੇਹਂ ਨਾਸ਼ਯਸ੍ਵ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮ ਤ੍ਵਂ ਦੇਵ ਕਰੁਣਾਸਿਨ੍ਧੁਃ ਸ਼ਰਣਾਗਤਰਕ੍ਸ਼ਕਃ
ਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਿਆ ਦੈਤ ਦਾ ਦੇਹ ਨਸ਼ਟ ਕਰ; ਤੂੰ ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਰੱਖਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਰਸਾ ਨੈਵ ਯੁਜ੍ਯੇਤ ਦੈਤ੍ਯਦੇਹਂ ਤਥਾ ਕੁਰੁ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰ, ਕਿ ਦੈਤ ਦਾ ਦੇਹ ਸਿਰ ਨਾਲ ਨਾ ਮਿਲੇ।
ਪ੍ਰੇषਯਾਮ੍ ਆਸ ਚੇਸ਼ੋ ऽਪਿ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਤਦਾਤ੍ਮਨਃ ਮਾਤृਭਿਃ ਸਹਿਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਮਾਤਰਂ ਲੋਕਪਾਲਿਨੀਮ੍
ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ।
ਈਸ਼ਾਯੁਧਧਰਾ ਦੇਵੀ ਈਸ਼ਸ਼ਕ੍ਤਿਸਮਨ੍ਵਿਤਾ ਮਹੀਗਤਂ ਯਤ੍ਰ ਦੇਹਂ ਤਤ੍ਰਾਗਾਦ੍ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣੀ
ਇਸ਼ਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਏ ਹੋਏ ਦੇਹ ਵਾਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਗਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਖਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੋਈ।
ਸ਼ਿਰੋਮਾਤ੍ਰਂ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮੇਰੌ ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਨ੍ ਦੇਹੋ ਦੇਵ੍ਯਾ ਪੁਨਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਯੁਯੁਧੇ ਬਹਵਃ ਸਮਾਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੰਦਿਆਂ, ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਸਿਰ ਹੀ ਛੱਡ ਕੇ ਆਏ; ਦੇਵੀ ਦਾ ਸਰੀਰ ਉਥੇ ਹੀ ਰਿਹਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਲੜਦੀ ਰਹੀ।
ਰਾਹੁਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਸੁਰਾਨ੍ ਆਹ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦੇਹਂ ਪੁਰਾ ਮਮ ਅਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਰਸਮ੍ ਉਤ੍ਕृष੍ਟਂ ਤਦ੍ ਆਕृष੍ਯ ਸ਼ਰੀਰਤਃ
ਉਥੇ ਰਾਹੂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਪਹਿਲਾਂ ਚੀਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉੱਤਮ ਰਸ ਇਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈ; ਉਹ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਕੱਢ ਲਵੋ।'
ਪृਥਕ੍ਭੂਤੇ ਰਸੇ ਦੇਹਂ ਪ੍ਰਵਰੇ ऽਮृਤਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍ ਭਸ੍ਮੀਭੂਯਾਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨੈਵ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੁ ਤਤ੍ ਪੁਰਾ
ਜੇ ਉੱਤਮ ਅਮ੍ਰਿਤ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਰੀਰ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਭਸਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ; ਇਸ ਲਈ, ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰ ਲਓ।
ਏਤਦ੍ ਰਾਹੁਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੀਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ऽਸੁਰਾਰਯਃ ਅਭ੍ਯषਿਞ੍ਚਨ੍ ਗ੍ਰਹਾਣਾਂ ਤ੍ਵਂ ਗ੍ਰਹੋ ਭੂਯਾ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਰਾਹੂ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ, ਆਖਦੇ ਹੋਏ, 'ਤੂੰ ਗ੍ਰਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਗ੍ਰਹ ਬਣੇਗਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।'
ਤਦ੍ਦੇਵਵਚਨਾਚ੍ ਛਕ੍ਤਿਰ੍ ਈਸ਼੍ਵਰੀ ਯਾ ਨਿਗਦ੍ਯਤੇ ਦੇਹਂ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯਪਤੇਃ ਸੁਰਸ਼ਕ੍ਤਿਸਮਨ੍ਵਿਤਾ
ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਈਸ਼ਵਰੀ ਨਾਮ ਦੀ ਦੇਵੀ-ਸ਼ਕਤੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਪੰਚ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਚੀਰਿਆ।
ਆਕृष੍ਯ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮ੍ ਉਤ੍ਕृष੍ਟਂ ਪ੍ਰਵਰਂ ਚਾਮृਤਂ ਬਹਿਃ ਸ੍ਥਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਦ੍ ਦੇਹਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯਾਮ੍ ਆਸ ਚਾਮ੍ਬਿਕਾ
ਉੱਤਮ ਅਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੱਢ ਕੇ, ਬਾਹਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਉਸ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕਾਲਰਾਤ੍ਰਿਰ੍ ਭਦ੍ਰਕਾਲੀ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯਤੇ ਯਾ ਮਹਾਬਲਾ ਸ੍ਥਾਪਿਤਂ ਰਸਮ੍ ਉਤ੍ਕृष੍ਟਂ ਰਸਾਨਾਂ ਪ੍ਰਵਰਂ ਰਸਮ੍
ਜੋ ਮਹਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕਾਲਰਾਤਰੀ ਅਤੇ ਭਦਰਕਾਲੀ ਕਹਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਮ ਰਸ, ਸਾਰੇ ਰਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਉਥੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਵ੍ਯਸ੍ਰਵਤ੍ ਸ੍ਥਾਪਿਤਂ ਤਤ੍ ਤੁ ਪ੍ਰਵਰਾ ਸਾਭਵਨ੍ ਨਦੀ ਆਕृष੍ਟਮ੍ ਅਮृਤਂ ਚੈਵ ਸ੍ਥਾਪਿਤਂ ਸਾਪ੍ਯ੍ ਅਭਕ੍ਸ਼ਯਤ੍
ਉਹ ਉੱਤਮ ਰਸ, ਜੋ ਉਥੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਵਹਿ ਕੇ ਨਦੀ ਬਣ ਗਿਆ; ਕੱਢਿਆ ਹੋਇਆ ਅਮ੍ਰਿਤ ਵੀ ਉਥੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਖਾਇਆ।