ਵੈਪਰੀਤ੍ਯਂ ਤੁ ਯਦ੍ ਵृਤ੍ਤਂ ਨ ਸ੍ਮਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕਦਾਚਨ ਨ ਚ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਰਾਜ੍ਯੇ ऽਪਿ ਕੈਵਲ੍ਯੇ ਵਾ ਸੁਖਂ ਮਨਾਕ੍ ਤਦ੍ ਊਰ੍ਧ੍ਵਮ੍ ਅਪਿ ਵਾ ਯਤ੍ ਤੁ ਨਿਰ੍ਵੈਰਤ੍ਵਾਦ੍ ਅਵਾਪ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਵੀ ਪੁਰਾਣਾ ਵੈਰ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਯਾਦ ਨਾ ਕਰੀਏ; ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਜਾਈ ਜਾਂ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਵੀ ਵੈਰ ਵਿਚ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਸੁਖ ਤਾਂ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਛੱਡਣ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਪ੍ਰੀਤਾਃ ਸਨ੍ਤੋ ਦੇਵਾਸ਼੍ ਚ ਦਾਨਵਾਃ ਏਕੀਭੂਤਾਸ਼੍ ਚ ਸੁਪ੍ਰੀਤਾ ਵਿਮਥ੍ਯ ਵਰੁਣਾਲਯਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦਾਨਵ ਆਪਸੀ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਇਕਜੁਟ ਹੋ ਕੇ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਵਰੁਣ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਮਥਣ ਲਗੇ।
ਮਨ੍ਥਾਨਂ ਮਨ੍ਦਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਜ੍ਜੁਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਾਸੁਕਿਮ੍ ਦੇਵਾਸ਼੍ ਚ ਦਾਨਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਮਨ੍ਥੁਰ੍ ਵਰੁਣਾਲਯਮ੍
ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਮਥਣ ਦੀ ਲੱਕੜ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਵਾਸੁਕੀ ਨੂੰ ਰੱਸਾ ਬਣਾਇਆ; ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦਾਨਵ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਮਥਣ ਲਗੇ।
ਉਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਚ ਤਤਃ ਪੁਣ੍ਯਮ੍ ਅਮृਤਂ ਸੁਰਵਲ੍ਲਭਮ੍ ਨਿष੍ਪਨ੍ਨੇ ਚਾਮृਤੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਤੇ ਚ ਪ੍ਰੋਚੁਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਉਥੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਸੀ; ਜਦ ਪਵਿੱਤਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਉਹ ਆਪਸ ਵਿਚ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਯਾਮਃ ਸ੍ਵਂ ਸ੍ਵਮ੍ ਅਧਿष੍ਠਾਨਂ ਕृਤਕਾਰ੍ਯਾਃ ਸ਼੍ਰਮਂ ਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇਭ੍ਯੋ ਯਥਾਯੋਗ੍ਯਂ ਵਿਭਜ੍ਯਤਾਮ੍
ਆਓ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਲ ਜਾਈਏ, ਕੰਮ ਮੁਕਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ; ਸਭ ਨੂੰ ਉਚਿਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਮਾਨ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।
ਯਦਾ ਸਰ੍ਵਾਗਮੋ ਯਤ੍ਰ ਯਸ੍ਮਿਂਲ੍ ਲਗ੍ਨੇ ਸ਼ੁਭਾਵਹੇ ਵਿਭਜ੍ਯਤਾਮ੍ ਇਦਂ ਪੁਣ੍ਯਮ੍ ਅਮृਤਂ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਜਦ ਸਭ ਇਕਠੇ ਹੋਣ, ਉਸ ਸ਼ੁਭ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਸਰੇਸ਼ਠ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੇ ਯਯੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੈਤ੍ਯਦਾਨਵਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਗਤੇषੁ ਦੈਤ੍ਯਸਂਘੇषੁ ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ऽਨ੍ਵਮਨ੍ਤ੍ਰਯਨ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੈਤ, ਦਾਨਵ ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਚਲੇ ਗਏ; ਜਦ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਆਪਸ ਵਿਚ ਸਲਾਹ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਗਤਾਸ੍ ਤੇ ਰਿਪਵੋ ऽਸ੍ਮਾਕਂ ਦੈਵਯੋਗਾਦ੍ ਅਰਿਂਦਮਾਃ ਰਿਪੂਣਾਮ੍ ਅਮृਤਂ ਨੈਵ ਦੇਯਂ ਭਵਤਿ ਸਰ੍ਵਥਾ
ਸਾਡੇ ਵੈਰੀ, ਦੈਵੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ; ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਸ੍ ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਆਹ ਪੁਨਰ੍ ਆਹ ਸੁਰਾਨ੍ ਇਦਮ੍
ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਠੀਕ ਹੈ,' ਫਿਰ ਉਹ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਨ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਯਥਾ ਪਾਪਾ ਪਿਬਧ੍ਵਂ ਚ ਤਥਾਮृਤਮ੍ ਅਯਮ੍ ਏਵੋਚਿਤੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰੋ ਯਚ੍ ਛਤ੍ਰੂਣਾਂ ਪਰਾਭਵਃ
ਉਹ ਪਾਪੀ ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ; ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਓ। ਇਹੀ ਸਲਾਹ ਹੈ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਲਈ।
ਦ੍ਵੇष੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਦ੍ਵੇष੍ਯਾ ਇਤਿ ਨੀਤਿਵਿਦੋ ਵਿਦੁਃ ਨ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯਾ ਨ ਚਾਖ੍ਯੇਯਾ ਨੈਵ ਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਸ਼ਤ੍ਰਵਃ
ਨੀਤੀ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਉਹਨਾਂ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ, ਨਾ ਗੱਲ ਦੱਸਣੀ, ਨਾ ਸਲਾਹ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਨਾ।
ਤੇਭ੍ਯੋ ਨ ਦੇਯਮ੍ ਅਮृਤਂ ਭਵੇਯੁਰ੍ ਅਮਰਾਸ੍ ਤਤਃ ਅਮਰੇषੁ ਚ ਜਾਤੇषੁ ਤੇषੁ ਦੈਤ੍ਯੇषੁ ਸ਼ਤ੍ਰੁषੁ ਤਾਞ੍ ਜੇਤੁਂ ਨੈਵ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮੋ ਨ ਦੇਯਮ੍ ਅਮृਤਂ ਤਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਉਹ ਅਮਰ ਹੋ ਜਾਣਗੇ; ਜੇ ਦੈਤ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਵੈਰੀ ਹਨ, ਅਮਰ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਰਹਾਂਗੇ, ਇਸ ਲਈ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।
ਇਤਿ ਸਂਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਤੇ ਦੇਵਾ ਵਾਚਸ੍ਪਤਿਮ੍ ਅਥਾਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।
ਕ੍ਵ ਯਾਮਃ ਕੁਤ੍ਰ ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਕ੍ਵ ਪਿਬਾਮਃ ਕ੍ਵ ਸਂਸ੍ਥਿਤਿਃ ਕੁਰ੍ਮਸ੍ ਤਦ੍ ਏਵ ਪ੍ਰਥਮਂ ਵਦ ਵਾਚਸ੍ਪਤੇ ਤਥਾ
ਅਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਜਾਈਏ? ਕਿੱਥੇ ਯਜਨ ਕਰੀਏ? ਕਿੱਥੇ ਪੀਈਏ? ਕਿੱਥੇ ਰਹੀਏ? ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ, ਸਾਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸ।
ਯਾਨ੍ਤੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮ੍ ਅਮਰਾਃ ਪृਚ੍ਛਨ੍ਤ੍ਵ੍ ਅਤ੍ਰ ਗਤਿਂ ਪਰਾਮ੍ ਸ ਤੁ ਜ੍ਞਾਤਾ ਚ ਵਕ੍ਤਾ ਚ ਦਾਤਾ ਚੈਵ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਅਮਰ ਲੋਕ ਬ੍ਰਹਮਾ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਉੱਚੀ ਰਾਹ ਪੁੱਛਣ; ਉਹ ਪਿਤਾ, ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਦੱਸਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਬृਹਸ੍ਪਤੇਰ੍ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਦਨ੍ਤਿਕਮ੍ ਅਥਾਗਮਨ੍ ਨਮਸ੍ਯ ਮਾਂ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਦ੍ ਵृਤ੍ਤਂ ਤਨ੍ ਨ੍ਯਵੇਦਯਨ੍
ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਏ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਮੇਰੇ ਅੱਗੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਦੱਸਿਆ।
ਤਦ੍ ਦੇਵਵਚਨਾਤ੍ ਪੁਤ੍ਰ ਤੈਃ ਸੁਰੈਰ੍ ਅਗਮਂ ਹਰਿਮ੍ ਵਿष੍ਣਵੇ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ਂਭਵੇ ਵਿषਹਾਰਿਣੇ
ਪੁੱਤਰ, ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਹਰੀ ਕੋਲ ਗਿਆ; ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਵਿਸ਼ਨੂ ਅਤੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਜੋ ਵਿਸ਼ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ।
ਅਹਂ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ ਚ ਸ਼ਂਭੁਸ਼੍ ਚ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਕਿਂਨਰੈਃ ਮੇਰੁਕਨ੍ਦਰਮ੍ ਆਗਤ੍ਯ ਨ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਯਥਾਸੁਰਾਃ
ਮੈਂ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਕਿਨਨਰਾਂ ਨਾਲ ਮੇਰੂ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਗਏ; ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਦੀ ਕੋਈ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਾ ਸੀ।
ਰਕ੍ਸ਼ਕਂ ਚ ਹਰਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੋਮਪਾਨਾਯ ਤਸ੍ਥਿਰੇ ਆਦਿਤ੍ਯਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਵਿਜ੍ਞਾਤਾ ਸੋਮਭੋਜ੍ਯਾਨ੍ ਅਥੇਤਰਾਨ੍
ਹਰੀ ਨੂੰ ਰੱਖਵਾਲਾ ਬਣਾਕੇ, ਉਹ ਸੋਮ ਪੀਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ; ਉਥੇ ਆਦਿਤਯ ਨੂੰ ਸੋਮ ਪੀਣ ਦਾ ਹੱਕ ਮਿਲਿਆ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ।
ਸੋਮੋ ਦਾਤਾਮृਤਂ ਭਾਗਂ ਚਕ੍ਰਧृਗ੍ ਰਕ੍ਸ਼ਕਸ੍ ਤਥਾ ਨੈਵ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਤਦ੍ ਦੈਤ੍ਯਾ ਦਨੁਜਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ੍ ਤਥਾ
ਸੋਮ ਨੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਚਕਰਧਾਰੀ ਰੱਖਵਾਲਾ ਬਣਿਆ; ਦੈਤ, ਦਾਨਵ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਦੀ ਕੋਈ ਖਬਰ ਨਾ ਸੀ।
ਵਿਨਾ ਰਾਹੁਂ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਂ ਸੈਂਹਿਕੇਯਂ ਚ ਸੋਮਪਮ੍ ਕਾਮਰੂਪਧਰੋ ਰਾਹੁਰ੍ ਮਰੁਤਾਂ ਮਧ੍ਯਮ੍ ਆਵਿਸ਼ਤ੍
ਸਿਵਾਏ ਰਾਹੂ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਸਿੰਹਿਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਉਹ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਮਰੁਤਾਂ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਸੋਮ ਪੀਣ ਲੱਗਾ।
ਮਰੁਦ੍ਰੂਪਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਪਾਨਪਾਤ੍ਰਧਰਸ੍ ਤਥਾ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦਿਵਾਕਰੋ ਦੈਤ੍ਯਂ ਤਂ ਸੋਮਾਯ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਰਾਹੂ ਨੇ ਮਰੁਤ ਦਾ ਰੂਪ ਲੈ ਕੇ ਪੀਣ ਦਾ ਪਾਤਰ ਫੜਿਆ; ਸੂਰਜ ਨੇ ਉਸ ਦੈਤ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ ਸੋਮ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦਾ ਤਦ੍ ਅਮृਤਂ ਤਸ੍ਮੈ ਦੈਤ੍ਯਾਯਾਦੈਤ੍ਯਰੂਪਿਣੇ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸੋਮਂ ਤਦਾ ਸੋਮੋ ਵਿष੍ਣਵੇ ਤਨ੍ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਫਿਰ ਸੋਮ ਨੇ ਉਸ ਦੈਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਅਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਦਿੱਤਾ; ਸੋਮ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਵਿष੍ਣੁਃ ਪੀਤਾਮृਤਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਚਕ੍ਰੇਣੋਦ੍ਯਮ੍ਯ ਤਚ੍ਛਿਰਃ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਤਰਸਾ ਵਤ੍ਸ ਤਚ੍ਛਿਰਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਮਰਂ ਤ੍ਵ੍ ਅਭੂਤ੍
ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਚਕਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਜੋ ਦੈਤ ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਪਰ, ਪੁੱਤਰ, ਉਹ ਸਿਰ ਅਮਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ਼ਿਰੋਮਾਤ੍ਰਵਿਹੀਨਂ ਯਦ੍ ਦੇਹਂ ਤਦ੍ ਅਪਤਦ੍ ਭੁਵਿ ਦੇਹਂ ਤਦ੍ ਅਮृਤਸ੍ਪृष੍ਟਂ ਪਤਿਤਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਤਟੇ
ਜਿਸ ਦੇਹ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ; ਉਹ ਦੇਹ, ਜੋ ਅਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ ਸੀ, ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ।
ਗੌਤਮ੍ਯਾ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਕਮ੍ਪਯਦ੍ ਵਸੁਧਾਤਲਮ੍ ਦੇਹਂ ਚਾਪ੍ਯ੍ ਅਮਰਂ ਪੁਤ੍ਰ ਤਦ੍ ਅਦ੍ਭੁਤਮ੍ ਇਵਾਭਵਤ੍
ਮੁਨੀਸ਼ਰ, ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਉਹ ਦੇਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਗਿਆ; ਤੇ, ਪੁੱਤਰ, ਉਹ ਦੇਹ ਅਚੰਭਤ ਅਮਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦੇਹਂ ਚ ਸ਼ਿਰਸੋ ऽਪੇਕ੍ਸ਼ਿ ਸ਼ਿਰੋ ਦੇਹਮ੍ ਅਪੇਕ੍ਸ਼ਤੇ ਉਭਯਂ ਚਾਮਰਂ ਜਾਤਂ ਦੈਤ੍ਯਸ਼੍ ਚਾਯਂ ਮਹਾਬਲਃ
ਦੇਹ ਸਿਰ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਸਿਰ ਦੇਹ ਨੂੰ; ਦੋਵੇਂ ਅਮਰ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਇਹ ਦੈਤ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਣ ਗਿਆ।
ਸ਼ਿਰਃ ਕਾਯੇ ਸਮਾਵਿष੍ਟਂ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਭਕ੍ਸ਼ਯਤੇ ਸੁਰਾਨ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਦੇਹਮ੍ ਇਦਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਨਾਸ਼ਯਾਮੋ ਮਹੀਗਤਮ੍ ਤਤਸ੍ ਤੇ ਸ਼ਂਕਰਂ ਪ੍ਰਾਹੁਰ੍ ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਸਂਭ੍ਰਮਾਃ
ਸਿਰ ਦੇਹ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲੱਗਾ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਆਓ ਪਹਿਲਾਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਿਆ ਇਹ ਦੇਹ ਨਸ਼ਟ ਕਰੀਏ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਸ਼ੰਕਰ ਕੋਲ ਗਏ।
ਮਹੀਗਤਂ ਦੈਤ੍ਯਦੇਹਂ ਨਾਸ਼ਯਸ੍ਵ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮ ਤ੍ਵਂ ਦੇਵ ਕਰੁਣਾਸਿਨ੍ਧੁਃ ਸ਼ਰਣਾਗਤਰਕ੍ਸ਼ਕਃ
ਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਿਆ ਦੈਤ ਦਾ ਦੇਹ ਨਸ਼ਟ ਕਰ; ਤੂੰ ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਰੱਖਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਰਸਾ ਨੈਵ ਯੁਜ੍ਯੇਤ ਦੈਤ੍ਯਦੇਹਂ ਤਥਾ ਕੁਰੁ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰ, ਕਿ ਦੈਤ ਦਾ ਦੇਹ ਸਿਰ ਨਾਲ ਨਾ ਮਿਲੇ।