ਸੋਮਾਰ੍ਥਂ ਵੈ ਤਥਾ ਚਾਨ੍ਯੇ ऽਪ੍ਯ੍ ਆਗਮਨ੍ ਮਖਮਣ੍ਡਪਮ੍ ਤਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਸਂਗਤਾਨਿ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਸੋਮ ਲਈ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ, ਉਹ ਮਖ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਆਏ; ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਨਦੀਰੂਪੇਣ ਕਾਨ੍ਯ੍ ਏਵ ਨਦਰੂਪੇਣ ਕਾਨਿਚਿਤ੍ ਸਰੋਰੂਪੇਣ ਕਾਨ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਸ੍ਤਵਰੂਪੇਣ ਕਾਨਿਚਿਤ੍
ਕੁਝ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਕੁਝ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਕੁਝ ਝੀਲਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਕੁਝ ਸਤੁਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਏ।
ਤਾਨ੍ਯ੍ ਏਵ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾਨਿ ਪृਥਕ੍ ਪृਥਕ੍ ਤੇषੁ ਸ੍ਨਾਨਂ ਜਪੋ ਹੋਮਃ ਪਿਤृਤਰ੍ਪਣਮ੍ ਏਵ ਚ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਣਾ, ਜਪ, ਹੋਮ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਂ ਪੁਂਸਾਂ ਭੁਕ੍ਤਿਦਂ ਮੁਕ੍ਤਿਭਾਜਨਮ੍ ਏਤੇषਾਂ ਪਠਨਂ ਚਾਪਿ ਸ੍ਮਰਣਂ ਵਾ ਕਰੋਤਿ ਯਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਯਾਤਿ ਵਿष੍ਣੁਪੁਰਂ ਜਨਃ
ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਭੋਗ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹਨ; ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਾਠ ਜਾਂ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਵਰਾਸਂਗਮੋ ਨਾਮ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਚੈਵ ਮਹਾਨਦੀ ਯਤ੍ਰ ਸਿਦ੍ਧੇਸ਼੍ਵਰੋ ਦੇਵਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕੋਪਕਾਰਕृਤ੍
ਪ੍ਰਵਰਾਸੰਗਮ ਨਾਮਕ ਥਾਂ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਨਦੀ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਥੇ ਸਿੱਧੇਸ਼ਵਰ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਚ ਸਂਗਮੋ ऽਭੂਤ੍ ਸੁਦਾਰੁਣਃ ਤੇषਾਂ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਵਾਪਿ ਪ੍ਰੀਤਿਸ਼੍ ਚਾਭੂਨ੍ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚ ਇਕ ਵੱਡਾ ਟਕਰਾਅ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਆਪਸੀ ਪਿਆਰ ਵੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤੇ ऽਪ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਾਮ੍ ਆਸੁਰ੍ ਦੇਵਾ ਵੈ ਦਾਨਵਾ ਮਿਥਃ ਮੇਰੁਪਰ੍ਵਤਮ੍ ਆਸਾਦ੍ਯ ਪਰਸ੍ਪਰਹਿਤੈषਿਣਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦਾਨਵ, ਪਰਸਪਰ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਮਿਲ ਕੇ ਸਲਾਹ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਅਮृਤੇਨਾਮਰਤ੍ਵਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਉਤ੍ਪਾਦ੍ਯਾਮृਤਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍ ਪਿਬਾਮਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵੈਤੇ ਭਵਾਮਸ਼੍ ਚਾਮਰਾ ਵਯਮ੍
ਅਸੀਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਬਣਾਈਏ ਤਾਂ ਅਮਰਤਾ ਮਿਲੇਗੀ; ਆਓ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਇਹ ਉੱਤਮ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਏ ਅਤੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਚ ਜਾਈਏ।
ਏਕੀਭੂਤ੍ਵਾ ਵਯਂ ਲੋਕਾਨ੍ ਪਾਲਯਾਮਃ ਸੁਖਾਨਿ ਚ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਾਮਃ ਸਂਗਰਂ ਹਿਤ੍ਵਾ ਸਂਗਰੋ ਦੁਃਖਕਾਰਣਮ੍
ਇਕਜੁਟ ਹੋ ਕੇ ਅਸੀਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗੇ ਅਤੇ ਸੁਖ ਪਾਵਾਂਗੇ; ਲੜਾਈ ਛੱਡ ਦਿਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਲੜਾਈ ਹੀ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਚੈਵਾਰ੍ਜਿਤਾਨ੍ ਅਰ੍ਥਾਨ੍ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮੋ ਗਤਮਤ੍ਸਰਾਃ ਯਤਃ ਸ੍ਨੇਹੇਨ ਵृਤ੍ਤਿਰ੍ ਯਾ ਸਾਸ੍ਮਾਕਂ ਸੁਖਦਾ ਸਦਾ
ਅਸੀਂ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਦੌਲਤ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਵਾਂਗੇ; ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਚਲਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸਦਾ ਸਾਨੂੰ ਸੁਖ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਵੈਪਰੀਤ੍ਯਂ ਤੁ ਯਦ੍ ਵृਤ੍ਤਂ ਨ ਸ੍ਮਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕਦਾਚਨ ਨ ਚ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਰਾਜ੍ਯੇ ऽਪਿ ਕੈਵਲ੍ਯੇ ਵਾ ਸੁਖਂ ਮਨਾਕ੍ ਤਦ੍ ਊਰ੍ਧ੍ਵਮ੍ ਅਪਿ ਵਾ ਯਤ੍ ਤੁ ਨਿਰ੍ਵੈਰਤ੍ਵਾਦ੍ ਅਵਾਪ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਵੀ ਪੁਰਾਣਾ ਵੈਰ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਯਾਦ ਨਾ ਕਰੀਏ; ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਜਾਈ ਜਾਂ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਵੀ ਵੈਰ ਵਿਚ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਸੁਖ ਤਾਂ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਛੱਡਣ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਪ੍ਰੀਤਾਃ ਸਨ੍ਤੋ ਦੇਵਾਸ਼੍ ਚ ਦਾਨਵਾਃ ਏਕੀਭੂਤਾਸ਼੍ ਚ ਸੁਪ੍ਰੀਤਾ ਵਿਮਥ੍ਯ ਵਰੁਣਾਲਯਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦਾਨਵ ਆਪਸੀ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਇਕਜੁਟ ਹੋ ਕੇ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਵਰੁਣ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਮਥਣ ਲਗੇ।
ਮਨ੍ਥਾਨਂ ਮਨ੍ਦਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਜ੍ਜੁਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਾਸੁਕਿਮ੍ ਦੇਵਾਸ਼੍ ਚ ਦਾਨਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਮਨ੍ਥੁਰ੍ ਵਰੁਣਾਲਯਮ੍
ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਮਥਣ ਦੀ ਲੱਕੜ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਵਾਸੁਕੀ ਨੂੰ ਰੱਸਾ ਬਣਾਇਆ; ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦਾਨਵ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਮਥਣ ਲਗੇ।
ਉਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਚ ਤਤਃ ਪੁਣ੍ਯਮ੍ ਅਮृਤਂ ਸੁਰਵਲ੍ਲਭਮ੍ ਨਿष੍ਪਨ੍ਨੇ ਚਾਮृਤੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਤੇ ਚ ਪ੍ਰੋਚੁਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਉਥੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਸੀ; ਜਦ ਪਵਿੱਤਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਉਹ ਆਪਸ ਵਿਚ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਯਾਮਃ ਸ੍ਵਂ ਸ੍ਵਮ੍ ਅਧਿष੍ਠਾਨਂ ਕृਤਕਾਰ੍ਯਾਃ ਸ਼੍ਰਮਂ ਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇਭ੍ਯੋ ਯਥਾਯੋਗ੍ਯਂ ਵਿਭਜ੍ਯਤਾਮ੍
ਆਓ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਲ ਜਾਈਏ, ਕੰਮ ਮੁਕਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ; ਸਭ ਨੂੰ ਉਚਿਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਮਾਨ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।
ਯਦਾ ਸਰ੍ਵਾਗਮੋ ਯਤ੍ਰ ਯਸ੍ਮਿਂਲ੍ ਲਗ੍ਨੇ ਸ਼ੁਭਾਵਹੇ ਵਿਭਜ੍ਯਤਾਮ੍ ਇਦਂ ਪੁਣ੍ਯਮ੍ ਅਮृਤਂ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਜਦ ਸਭ ਇਕਠੇ ਹੋਣ, ਉਸ ਸ਼ੁਭ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਸਰੇਸ਼ਠ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੇ ਯਯੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੈਤ੍ਯਦਾਨਵਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਗਤੇषੁ ਦੈਤ੍ਯਸਂਘੇषੁ ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ऽਨ੍ਵਮਨ੍ਤ੍ਰਯਨ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੈਤ, ਦਾਨਵ ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਚਲੇ ਗਏ; ਜਦ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਆਪਸ ਵਿਚ ਸਲਾਹ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਗਤਾਸ੍ ਤੇ ਰਿਪਵੋ ऽਸ੍ਮਾਕਂ ਦੈਵਯੋਗਾਦ੍ ਅਰਿਂਦਮਾਃ ਰਿਪੂਣਾਮ੍ ਅਮृਤਂ ਨੈਵ ਦੇਯਂ ਭਵਤਿ ਸਰ੍ਵਥਾ
ਸਾਡੇ ਵੈਰੀ, ਦੈਵੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ; ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਸ੍ ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਆਹ ਪੁਨਰ੍ ਆਹ ਸੁਰਾਨ੍ ਇਦਮ੍
ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਠੀਕ ਹੈ,' ਫਿਰ ਉਹ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਨ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਯਥਾ ਪਾਪਾ ਪਿਬਧ੍ਵਂ ਚ ਤਥਾਮृਤਮ੍ ਅਯਮ੍ ਏਵੋਚਿਤੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰੋ ਯਚ੍ ਛਤ੍ਰੂਣਾਂ ਪਰਾਭਵਃ
ਉਹ ਪਾਪੀ ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ; ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਓ। ਇਹੀ ਸਲਾਹ ਹੈ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਲਈ।
ਦ੍ਵੇष੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਦ੍ਵੇष੍ਯਾ ਇਤਿ ਨੀਤਿਵਿਦੋ ਵਿਦੁਃ ਨ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯਾ ਨ ਚਾਖ੍ਯੇਯਾ ਨੈਵ ਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਸ਼ਤ੍ਰਵਃ
ਨੀਤੀ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਉਹਨਾਂ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ, ਨਾ ਗੱਲ ਦੱਸਣੀ, ਨਾ ਸਲਾਹ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਨਾ।
ਤੇਭ੍ਯੋ ਨ ਦੇਯਮ੍ ਅਮृਤਂ ਭਵੇਯੁਰ੍ ਅਮਰਾਸ੍ ਤਤਃ ਅਮਰੇषੁ ਚ ਜਾਤੇषੁ ਤੇषੁ ਦੈਤ੍ਯੇषੁ ਸ਼ਤ੍ਰੁषੁ ਤਾਞ੍ ਜੇਤੁਂ ਨੈਵ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮੋ ਨ ਦੇਯਮ੍ ਅਮृਤਂ ਤਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਉਹ ਅਮਰ ਹੋ ਜਾਣਗੇ; ਜੇ ਦੈਤ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਵੈਰੀ ਹਨ, ਅਮਰ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਰਹਾਂਗੇ, ਇਸ ਲਈ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।
ਇਤਿ ਸਂਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਤੇ ਦੇਵਾ ਵਾਚਸ੍ਪਤਿਮ੍ ਅਥਾਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।
ਕ੍ਵ ਯਾਮਃ ਕੁਤ੍ਰ ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਕ੍ਵ ਪਿਬਾਮਃ ਕ੍ਵ ਸਂਸ੍ਥਿਤਿਃ ਕੁਰ੍ਮਸ੍ ਤਦ੍ ਏਵ ਪ੍ਰਥਮਂ ਵਦ ਵਾਚਸ੍ਪਤੇ ਤਥਾ
ਅਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਜਾਈਏ? ਕਿੱਥੇ ਯਜਨ ਕਰੀਏ? ਕਿੱਥੇ ਪੀਈਏ? ਕਿੱਥੇ ਰਹੀਏ? ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ, ਸਾਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸ।
ਯਾਨ੍ਤੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮ੍ ਅਮਰਾਃ ਪृਚ੍ਛਨ੍ਤ੍ਵ੍ ਅਤ੍ਰ ਗਤਿਂ ਪਰਾਮ੍ ਸ ਤੁ ਜ੍ਞਾਤਾ ਚ ਵਕ੍ਤਾ ਚ ਦਾਤਾ ਚੈਵ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਅਮਰ ਲੋਕ ਬ੍ਰਹਮਾ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਉੱਚੀ ਰਾਹ ਪੁੱਛਣ; ਉਹ ਪਿਤਾ, ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਦੱਸਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਬृਹਸ੍ਪਤੇਰ੍ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਦਨ੍ਤਿਕਮ੍ ਅਥਾਗਮਨ੍ ਨਮਸ੍ਯ ਮਾਂ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਦ੍ ਵृਤ੍ਤਂ ਤਨ੍ ਨ੍ਯਵੇਦਯਨ੍
ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਏ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਮੇਰੇ ਅੱਗੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਦੱਸਿਆ।
ਤਦ੍ ਦੇਵਵਚਨਾਤ੍ ਪੁਤ੍ਰ ਤੈਃ ਸੁਰੈਰ੍ ਅਗਮਂ ਹਰਿਮ੍ ਵਿष੍ਣਵੇ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ਂਭਵੇ ਵਿषਹਾਰਿਣੇ
ਪੁੱਤਰ, ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਹਰੀ ਕੋਲ ਗਿਆ; ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਵਿਸ਼ਨੂ ਅਤੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਜੋ ਵਿਸ਼ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ।
ਅਹਂ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ ਚ ਸ਼ਂਭੁਸ਼੍ ਚ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਕਿਂਨਰੈਃ ਮੇਰੁਕਨ੍ਦਰਮ੍ ਆਗਤ੍ਯ ਨ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਯਥਾਸੁਰਾਃ
ਮੈਂ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਕਿਨਨਰਾਂ ਨਾਲ ਮੇਰੂ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਗਏ; ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਦੀ ਕੋਈ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਾ ਸੀ।
ਰਕ੍ਸ਼ਕਂ ਚ ਹਰਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੋਮਪਾਨਾਯ ਤਸ੍ਥਿਰੇ ਆਦਿਤ੍ਯਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਵਿਜ੍ਞਾਤਾ ਸੋਮਭੋਜ੍ਯਾਨ੍ ਅਥੇਤਰਾਨ੍
ਹਰੀ ਨੂੰ ਰੱਖਵਾਲਾ ਬਣਾਕੇ, ਉਹ ਸੋਮ ਪੀਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ; ਉਥੇ ਆਦਿਤਯ ਨੂੰ ਸੋਮ ਪੀਣ ਦਾ ਹੱਕ ਮਿਲਿਆ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ।
ਸੋਮੋ ਦਾਤਾਮृਤਂ ਭਾਗਂ ਚਕ੍ਰਧृਗ੍ ਰਕ੍ਸ਼ਕਸ੍ ਤਥਾ ਨੈਵ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਤਦ੍ ਦੈਤ੍ਯਾ ਦਨੁਜਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ੍ ਤਥਾ
ਸੋਮ ਨੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਚਕਰਧਾਰੀ ਰੱਖਵਾਲਾ ਬਣਿਆ; ਦੈਤ, ਦਾਨਵ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਦੀ ਕੋਈ ਖਬਰ ਨਾ ਸੀ।