ਉਪਾਂਸ਼ੁਵ੍ਰਤਮ੍ ਆਸ੍ਥਾਯ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਾਰ੍षਿਕੀਮ੍ ਪਿਤੁਰ੍ ਨਿਯੋਗਾਦ੍ ਅਵਸਤ੍ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਨਗਤੇ ਨृਪੇ
ਉਸ ਨੇ ਉਪਾਂਸ਼ੁ ਵਰਤ ਤੇ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਦীক্ষਾ ਲੈ ਕੇ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਸੀ, ਉਥੇ ਵੱਸਦਾ ਰਿਹਾ।
ਅਯੋਧ੍ਯਾਂ ਚੈਵ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਤਥੈਵਾਨ੍ਤਃਪੁਰਂ ਮੁਨਿਃ ਯਾਜ੍ਯੋਪਾਧ੍ਯਾਯਸਂਯੋਗਾਦ੍ ਵਸਿष੍ਠਃ ਪਰ੍ਯਰਕ੍ਸ਼ਤ
ਵਸੀਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਯਾਜਕਾਂ ਤੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਅਯੋਧਿਆ, ਰਾਜ ਤੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।
ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤਸ੍ ਤੁ ਬਾਲ੍ਯਾਚ੍ ਚ ਭਾਵਿਨੋ ऽਰ੍ਥਸ੍ਯ ਵੈ ਬਲਾਤ੍ ਵਸਿष੍ਠੇ ऽਭ੍ਯਧਿਕਂ ਮਨ੍ਯੁਂ ਧਾਰਯਾਮ੍ ਆਸ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਪਰ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਬਚਪਨ ਤੇ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਕਰਕੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਵਲੋਂ ਸਦਾ ਵੱਧ ਗੁੱਸਾ ਰੱਖਿਆ।
ਪਿਤ੍ਰਾ ਹਿ ਤਂ ਤਦਾ ਰਾष੍ਟ੍ਰਾਤ੍ ਤ੍ਯਜ੍ਯਮਾਨਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਸੁਤਮ੍ ਨਿਵਾਰਯਾਮ੍ ਆਸ ਮੁਨਿਰ੍ ਬਹੁਨਾ ਕਾਰਣੇਨ ਨ
ਜਦੋਂ ਪਿਤਾ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰਾਜ ਤੋਂ ਕੱਢ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਈ ਕਾਰਨਾਂ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ।
ਪਾਣਿਗ੍ਰਹਣਮਨ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਨਿष੍ਠਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਸਪ੍ਤਮੇ ਪਦੇ ਨ ਚ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤਸ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਧਤਵਾਨ੍ ਸਪ੍ਤਮੇ ਪਦੇ
ਵਿਆਹ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਰੀਤ ਸੱਤਵੇਂ ਪੈਰ 'ਤੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤ ਨੇ ਇਹ ਪੂਰਾ ਨਾ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਤਵੇਂ ਪੈਰ 'ਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਜਾਨਨ੍ ਧਰ੍ਮਂ ਵਸਿष੍ਠਸ੍ ਤੁ ਨ ਮਾਂ ਤ੍ਰਾਤੀਤਿ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤਸ੍ ਤਦਾ ਰੋषਂ ਵਸਿष੍ਠੇ ਮਨਸਾਕਰੋਤ੍
ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਇਆ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਹੋਏ! ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਗੁਣਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਤੁ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਸਿष੍ਠਃ ਕृਤਵਾਂਸ੍ ਤਥਾ ਨ ਚ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਤਮ੍ ਉਪਾਂਸ਼ੁਮ੍ ਅਬੁਧ੍ਯਤ
ਭਗਵਾਨ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਨੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤ ਉਸ ਦੀ ਚੁੱਪ ਚਲ ਰਹੀ ਨੀਅਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਾ ਸਕਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਪਰਿਤੋषਸ਼੍ ਚ ਪਿਤੁਰ੍ ਆਸੀਨ੍ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ਤੇਨ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਵਰ੍षਾਣਿ ਨਾਵਰ੍षਤ੍ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪਿਤਾ ਦੀ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਕਰਕੇ, ਬਾਰ੍ਹਾ ਸਾਲ ਤੱਕ ਮੀਂਹ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਮੀਂਹ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ।
ਤੇਨ ਤ੍ਵ੍ ਇਦਾਨੀਂ ਵਿਹਿਤਾਂ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਂ ਤਾਂ ਦੁਰ੍ਵਹਾਂ ਭੁਵਿ ਕੁਲਸ੍ਯ ਨਿष੍ਕृਤਿਰ੍ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਕृਤਾ ਸਾ ਵੈ ਭਵੇਦ੍ ਇਤਿ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਜੋ ਔਖਾ ਵ੍ਰਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਕੁਲ ਦੀ ਮੁਆਫੀ ਲਈ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਪੂਰਾ ਹੋ ਸਕੇ।
ਨ ਤਂ ਵਸਿष੍ਠੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਪਿਤ੍ਰਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਨ੍ਯਵਾਰਯਤ੍ ਅਭਿषੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਂ ਪੁਤ੍ਰਮ੍ ਅਸ੍ਯੇਤ੍ਯ੍ ਏਵਂਮਤਿਰ੍ ਮੁਨਿਃ
ਭਗਵਾਨ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਨੇ ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਮੈਂ ਆਪ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਸ ਤੁ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਵਰ੍षਾਣਿ ਤਾਂ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਮ੍ ਅਵਹਦ੍ ਬਲੀ ਅਵਿਦ੍ਯਮਾਨੇ ਮਾਂਸੇ ਤੁ ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਹ ਬਲਵਾਨ ਨੇ ਬਾਰ੍ਹਾ ਸਾਲ ਤੱਕ ਉਹ ਵ੍ਰਤ ਨਿਭਾਇਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਲਈ ਮਾਸ ਉਪਲਬਧ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਕਾਮਦੁਘਾਂ ਦੋਗ੍ਧ੍ਰੀਂ ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਃ ਤਾਂ ਵੈ ਕ੍ਰੋਧਾਚ੍ ਚ ਮੋਹਾਚ੍ ਚ ਸ਼੍ਰਮਾਚ੍ ਚੈਵ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਇੱਕ ਗਾਂ ਵੇਖੀ ਜੋ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਸੀ; ਗੁੱਸੇ, ਭਟਕਣ, ਥਕਾਵਟ ਅਤੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਉਹ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਦੇਸ਼ਧਰ੍ਮਗਤੋ ਰਾਜਾ ਜਘਾਨ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ ਤਨ੍ਮਾਂਸਂ ਸ ਸ੍ਵਯਂ ਚੈਵ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਚਾਤ੍ਮਜਾਨ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਉਸ ਗਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਆਪ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਉਹ ਮਾਸ ਖਾਧਾ।
ਭੋਜਯਾਮ੍ ਆਸ ਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਸਿष੍ਠੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਯ ਚੁਕ੍ਰੁਧੇ
ਉਹ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲਈ ਦਿੱਤਾ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਵੀ ਉਸ 'ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪਾਤਯੇਯਮ੍ ਅਹਂ ਕ੍ਰੂਰ ਤਵ ਸ਼ਙ੍ਕੁਮ੍ ਅਸਂਸ਼ਯਮ੍ ਯਦਿ ਤੇ ਦ੍ਵਾਵ੍ ਇਮੌ ਸ਼ਙ੍ਕੂ ਨ ਸ੍ਯਾਤਾਂ ਵੈ ਕृਤੌ ਪੁਨਃ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਕਠੋਰ ਮਨੁੱਖ, ਇਸ ਸੂਏ ਨਾਲ ਜ਼ਰੂਰ ਢਾਹ ਦਿਆਂਗਾ, ਜੇ ਤੇਰੇ ਇਹ ਦੋ ਸੂਏ ਮੁੜ ਬਣੇ ਨਾ ਜਾਣ।
ਪਿਤੁਸ਼੍ ਚਾਪਰਿਤੋषੇਣ ਗੁਰੁਦੋਗ੍ਧ੍ਰੀਵਧੇਨ ਚ ਅਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼ਿਤੋਪਯੋਗਾਚ੍ ਚ ਤ੍ਰਿਵਿਧਸ੍ ਤੇ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮਃ
ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ, ਗੁਰੁ ਦੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ, ਤੇ ਅਪਵਿਤ੍ਰ ਮਾਸ ਖਾਣਾ — ਇਹ ਤਿੰਨ ਤੇਰੀ ਉਲੰਘਣਾ ਹੋਈ।
ਏਵਂ ਤ੍ਰੀਣ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਯ ਸ਼ਙ੍ਕੂਨਿ ਤਾਨਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਤਪਾਃ ਤ੍ਰਿਸ਼ਙ੍ਕੁਰ੍ ਇਤਿ ਹੋਵਾਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ਙ੍ਕੁਸ੍ ਤੇਨ ਸ ਸ੍ਮृਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਦੇ ਤਿੰਨ ਸੂਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਤਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ'; ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਦਾਰਾਣਾਮ੍ ਅਨੇਨ ਭਰਣਂ ਕृਤਮ੍ ਤੇਨ ਤਸ੍ਮੈ ਵਰਂ ਪ੍ਰਾਦਾਨ੍ ਮੁਨਿਃ ਪ੍ਰੀਤਸ੍ ਤ੍ਰਿਸ਼ਙ੍ਕਵੇ
ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕੀਤਾ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ।
ਛਨ੍ਦ੍ਯਮਾਨੋ ਵਰੇਣਾਥ ਵਰਂ ਵਵ੍ਰੇ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਃ ਸਸ਼ਰੀਰੋ ਵ੍ਰਜੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਯਾਚਿਤੋ ਵਰਃ
ਜਦੋਂ ਵਰ ਲੈਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਮੰਗਿਆ, 'ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਜਾਵਾਂ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੇ ਵਰ ਲਿਆ।
ਅਨਾਵृष੍ਟਿਭਯੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਗਤੇ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਾਰ੍षਿਕੇ ਪਿਤ੍ਰ੍ਯੇ ਰਾਜ੍ਯੇ ऽਭਿषਿਚ੍ਯਾਥ ਯਾਜਯਾਮ੍ ਆਸ ਪਾਰ੍ਥਿਵਮ੍
ਜਦੋਂ ਬਾਰ੍ਹਾ ਸਾਲ ਦੀ ਸੁਕਾ ਮੁਕ ਗਈ ਤੇ ਭੁੱਖ ਦਾ ਡਰ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਰਾਜਤਿਲਕ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਤੇ ਰਾਜਯਗ ਕਰਵਾਇਆ।
ਮਿषਤਾਂ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਚ ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਚ ਕੌਸ਼ਿਕਃ ਦਿਵਮ੍ ਆਰੋਪਯਾਮ੍ ਆਸ ਸਸ਼ਰੀਰਂ ਮਹਾਤਪਾਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਕੌਸ਼ਿਕ ਮਹਾਨ ਤਪਸੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਸਤ੍ਯਰਥਾ ਨਾਮ ਪਤ੍ਨੀ ਕੈਕੇਯਵਂਸ਼ਜਾ ਕੁਮਾਰਂ ਜਨਯਾਮ੍ ਆਸ ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਮ੍ ਅਕਲ੍ਮषਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਸਤ੍ਯਰਥਾ ਨਾਂ, ਕੈਕੇਈ ਵੰਸ਼ ਦੀ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜਣਿਆ — ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ, ਜੋ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਸੀ।
ਸ ਵੈ ਰਾਜਾ ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ ਤ੍ਰੈਸ਼ਙ੍ਕਵ ਇਤਿ ਸ੍ਮृਤਃ ਆਹਰ੍ਤਾ ਰਾਜਸੂਯਸ੍ਯ ਸਮ੍ਰਾਡ੍ ਇਤਿ ਹ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਉਹ ਰਾਜਾ ਹਰੀਚੰਦ੍ਰ, ਤ੍ਰੈਸ਼ੰਕੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਕਰਕੇ ਸਮਰਾਟ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ऽਭੂਦ੍ ਰੋਹਿਤੋ ਨਾਮ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ ਹਰਿਤੋ ਰੋਹਿਤਸ੍ਯਾਥ ਚਞ੍ਚੁਰ੍ ਹਾਰਿਤ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਹਰੀਚੰਦ੍ਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰੋਹਿਤਾ ਨਾਂ ਦਾ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਸੀ। ਰੋਹਿਤਾ ਤੋਂ ਹਰੀਤਾ, ਤੇ ਹਰੀਤਾ ਤੋਂ ਚੰਚੂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਾਰੀਤਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਜਯਸ਼੍ ਚ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਸ਼੍ ਚਞ੍ਚੁਪੁਤ੍ਰੋ ਬਭੂਵ ਹ ਜੇਤਾ ਸ ਸਰ੍ਵਪृਥਿਵੀਂ ਵਿਜਯਸ੍ ਤੇਨ ਸ ਸ੍ਮृਤਃ
ਚੰਚੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਿਜਯਾ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸੀ, ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਜਿੱਤ ਲਈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਜਯਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰੁਰੁਕਸ੍ ਤਨਯਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਰਾਜਾ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕੋਵਿਦਃ ਰੁਰੁਕਸ੍ਯ ਵृਕਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਵृਕਾਦ੍ ਬਾਹੁਸ੍ ਤੁ ਜਜ੍ਞਿਵਾਨ੍
ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰੁਰੂਕਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਅਤੇ ਧਨ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ। ਰੁਰੂਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵ੍ਰਿਕਾ ਸੀ, ਤੇ ਵ੍ਰਿਕਾ ਤੋਂ ਬਾਹੂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ।
ਹੈਹਯਾਸ੍ ਤਾਲਜਙ੍ਘਾਸ਼੍ ਚ ਨਿਰਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਤਂ ਨृਪਮ੍ ਤਤ੍ਪਤ੍ਨੀ ਗਰ੍ਭਮ੍ ਆਦਾਯ ਔਰ੍ਵਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਮ੍ ਆਵਿਸ਼ਤ੍
ਹੈਹਯਾ ਤੇ ਤਾਲਜੰਘਾ ਨੇ ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਨਿਕਾਲ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਗਰਭ ਨਾਲ, ਔਰਵਾ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਚਲੀ ਗਈ।
ਨਾਸਤ੍ਯੋ ਧਾਰ੍ਮਿਕਸ਼੍ ਚੈਵ ਸ ਹ ਧਰ੍ਮਯੁਗੇ ऽਭਵਤ੍ ਸਗਰਸ੍ ਤੁ ਸੁਤੋ ਬਾਹੋਰ੍ ਯਜ੍ਞੇ ਸਹ ਗਰੇਣ ਵੈ
ਉਹ ਧਰਮਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਯੁਗ ਵਿਚ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਬਾਹੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸਗਰ, ਜਨਮ ਸਮੇਂ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ।
ਔਰ੍ਵਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਮ੍ ਆਸਾਦ੍ਯ ਭਾਰ੍ਗਵੇਣਾਭਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ਆਗ੍ਨੇਯਮ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਰਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਚ ਭਾਰ੍ਗਵਾਤ੍ ਸਗਰੋ ਨृਪਃ
ਉਹ ਔਰਵਾ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਭਾਰਗਵ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ। ਭਾਰਗਵ ਤੋਂ ਸਗਰ ਰਾਜੇ ਨੇ ਅੱਗ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਜਿਗਾਯ ਪृਥਿਵੀਂ ਹਤ੍ਵਾ ਤਾਲਜਙ੍ਘਾਨ੍ ਸਹੈਹਯਾਨ੍ ਸ਼ਕਾਨਾਂ ਪਹ੍ਨਵਾਨਾਂ ਚ ਧਰ੍ਮਂ ਨਿਰਸਦ੍ ਅਚ੍ਯੁਤਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਪਾਰਦਾਨਾਂ ਚ ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਤਾਲਜੰਘਾ ਤੇ ਹੈਹਯਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਧਰਤੀ ਜਿੱਤ ਲਈ। ਧਰਮਕ ਸਗਰ ਨੇ ਸ਼ਕ, ਪਹਲਵ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਤੇ ਪਾਰਦ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।