ਕਿਮ੍ ਏਤਦ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਥੋਵਾਚ ਰੋਹਿਤਃ ਪਿਤਰਂ ਪ੍ਰਤਿ ਪਿਤਾਪਿ ਤਦ੍ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਮ੍ ਆਚਚਕ੍ਸ਼ੇ ਸਵਿਸ੍ਤਰਮ੍ ਰੋਹਿਤਃ ਪਿਤਰਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸ਼ृਣ੍ਵਤੋ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਚ
ਫਿਰ ਰੋਹਿਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਓ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ?' ਪਿਓ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ, ਜਦ ਕਿ ਵਰੁਣ ਵੀ ਸੁਣ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਹਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮਹਾਰਾਜ ऋਤ੍ਵਿਗ੍ਭਿਃ ਸਪੁਰੋਹਿਤਃ ਵਿष੍ਣਵੇ ਲੋਕਨਾਥਾਯ ਯਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ऽਹਂ ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਸ਼ੁਚਿਃ ਪਸ਼ੁਨਾ ਵਰੁਣੇਨਾਥ ਤਦ੍ ਅਨੁਜ੍ਞਾਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ
ਹੇ ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਮੁੱਖ ਪੁਜਾਰੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ, ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਜਾਨਵਰ ਦੀ ਕੁਰਬਾਨੀ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਹੇ ਵਰੁਣ, ਤੂੰ ਇਸ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇ।
ਰੋਹਿਤਸ੍ਯ ਤੁ ਤਦ੍ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਰੀਸ਼੍ਵਰਸ੍ ਤਦਾ ਕੋਪੇਨ ਮਹਤਾਵਿष੍ਟੋ ਜਲੋਦਰਮ੍ ਅਥਾਕਰੋਤ੍
ਰੋਹਿਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਜਲੋਦਰ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਪਾ ਦਿੱਤੀ।
ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਨृਪਤੇ ਰੋਹਿਤਃ ਸ ਵਨਂ ਯਯੌ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸ ਧਨੁਰ੍ ਦਿਵ੍ਯਂ ਰਥਾਰੂਢੋ ਗਤਵ੍ਯਥਃ
ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰੋਹਿਤਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਅਸਮਾਨੀ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ, ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਨਿਰਲੇਪ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ।
ਯਤ੍ਰ ਚਾਰਾਧ੍ਯ ਵਰੁਣਂ ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰੋ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰਃ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ ਪੁਤ੍ਰਂ ਤਤ੍ਰਾਗਾਤ੍ ਸੋ ऽਪਿ ਰੋਹਿਤਃ
ਜਿੱਥੇ ਰਾਜਾ ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ ਨੇ ਵਰੁਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਹੀ ਰੋਹਿਤਾ ਵੀ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਵ੍ਯਤੀਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਥ ਵਰ੍षਾਣਿ ਪਞ੍ਚ षष੍ਠੇ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤਿ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਨृਪਸੁਤਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਨृਪਤੇ ਰੁਜਮ੍
ਫਿਰ ਪੰਜ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਏ; ਛੇਵੇਂ ਸਾਲ, ਉਥੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਬਿਮਾਰੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।
ਮਯਾ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਜਾਤੇਨ ਪਿਤੁਰ੍ ਵੈ ਕ੍ਲੇਸ਼ਕਾਰਿਣਾ ਕਿਂ ਫਲਂ ਕਿਂ ਨੁ ਕृਤ੍ਯਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਪਰ੍ਯਚਿਨ੍ਤਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਜਿਹੜਾ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਵੇ, ਉਸ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ ਜਾਂ ਕੀ ਕੰਮ?'
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ ਤੀਰੇ ऋषੀਨ੍ ਪੁਣ੍ਯਾਨ੍ ਅਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਨृਪਤੇਃ ਸੁਤਃ ਗਙ੍ਗਾਤੀਰੇ ਵਰ੍ਤਮਾਨਮ੍ ਅਪਸ਼੍ਯਦ੍ ऋषਿਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ; ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੱਸਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।
ਅਜੀਗਰ੍ਤਮ੍ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਮ੍ ऋषੇਸ੍ ਤੁ ਵਯਸਃ ਸੁਤਮ੍ ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਪੁਤ੍ਰੈਰ੍ ਅਨੁਵृਤਂ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਕ੍ਸ਼ੀਣਵृਤ੍ਤਿਕਮ੍ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨृਪਤੇਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਨਮਸ੍ਯੇਦਂ ਵਚੋ ऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਅਜੀਗਰਤ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪਤਨੀ ਨਾਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੋਜ਼ੀ ਮੁੱਕ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਖਿਆ,
ਕ੍ਸ਼ੀਣਵृਤ੍ਤਿਃ ਕृਸ਼ਃ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ ਦੁਰ੍ਮਨਾ ਇਵ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ
ਤੇਰੀ ਰੋਜ਼ੀ ਮੁੱਕ ਗਈ ਹੈ, ਤੂੰ ਕਿੰਨਾ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਉਦਾਸ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਇਹ ਕਿਉਂ?
ਅਜੀਗਰ੍ਤੋ ऽਪਿ ਚੋਵਾਚ ਰੋਹਿਤਂ ਨृਪਤੇਃ ਸੁਤਮ੍
ਅਜੀਗਰਤ ਨੇ ਵੀ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰੋਹਿਤਾ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਰ੍ਤਨਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਦੇਹਸ੍ਯ ਭੋਕ੍ਤਾਰੋ ਬਹਵਸ਼੍ ਚ ਮੇ ਵਿਨਾਨ੍ਨੇਨ ਮਰਿष੍ਯਾਮੋ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਿਂ ਕਰਵਾਮਹੇ
ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਜੀਉਣ ਲਈ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਲੋਕ ਹਨ। ਰੋਟੀ ਨਾ ਮਿਲੀ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਮਰ ਜਾਵਾਂਗੇ। ਦੱਸ, ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ?
ਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਆਹ ਨृਪਪੁਤ੍ਰ ऋषਿਂ ਤਦਾ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੁੜ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਤਵ ਕਿਂ ਵਰ੍ਤਤੇ ਚਿਤ੍ਤੇ ਤਦ੍ ਬ੍ਰੂਹਿ ਵਦਤਾਂ ਵਰ
ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੀ ਹੈ? ਦੱਸ, ਗੱਲ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਹਿਰਣ੍ਯਂ ਰਜਤਂ ਗਾਵੋ ਧਾਨ੍ਯਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਦਿਕਂ ਨ ਮੇ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਨृਪਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਵਰ੍ਤਨਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮੇ ਤਤਃ
ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਾ ਸੋਨਾ ਹੈ, ਨਾ ਚਾਂਦੀ, ਨਾ ਗਾਂ, ਨਾ ਅਨਾਜ, ਨਾ ਕਪੜੇ ਆਦਿ। ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਜੀਵਨ ਚਲਾਉਣ ਦਾ ਕੋਈ ਸਾਧਨ ਨਹੀਂ।
ਸੁਤਾ ਮੇ ਸਨ੍ਤਿ ਭਾਰ੍ਯਾ ਚ ਅਹਂ ਵੈ ਪਞ੍ਚਮਸ੍ ਤਥਾ ਨੈਤੇषਾਂ ਕਤਮਸ੍ਯਾਪਿ ਕ੍ਰੇਤਾਨ੍ਨੇਨ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ
ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਪਤਨੀ ਵੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਪੰਜਵੇਂ ਨੰਬਰ ਤੇ ਹਾਂ। ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਰੋਟੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਖਰੀਦਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਕਿਂ ਕ੍ਰੀਣਾਸਿ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧੇ ऽਜੀਗਰ੍ਤ ਸਤ੍ਯਮ੍ ਏਵ ਮੇ ਵਦ ਨਾਨ੍ਯਚ੍ ਚ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਵਿਪ੍ਰਾ ਵੈ ਸਤ੍ਯਵਾਦਿਨਃ
ਤੂੰ ਕੀ ਖਰੀਦਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਵੱਡੀ ਅਕਲ ਵਾਲੇ ਅਜੀਗਰਤ? ਸੱਚ ਦੱਸ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਾ ਕਹਿ, ਕਿਉਂਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਰਯਾਣਾਮ੍ ਅਪਿ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਮ੍ ਏਕਂ ਵਾ ਮਾਂ ਤਥੈਵ ਚ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਵਾਪਿ ਗृਹਾਣੇਮਾਂ ਕ੍ਰੀਤ੍ਵਾ ਜੀਵਾਮਹੇ ਵਯਮ੍
ਮੇਰੇ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਜਾਂ ਮੈਨੂੰ, ਜਾਂ ਪਤਨੀ ਨੂੰ—ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਨੂੰ ਲੈ ਲੈ; ਵੇਚ ਕੇ ਅਸੀਂ ਜੀ ਸਕਦੇ ਹਾਂ।
ਕਿਂ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧੇ ਕਿਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵृਦ੍ਧਰੂਪਿਣਾ ਯੁਵਾਨਂ ਦੇਹਿ ਪੁਤ੍ਰਂ ਮੇ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਯਂ ਤ੍ਵਮ੍ ਇਚ੍ਛਸਿ
ਪਤਨੀ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ, ਵੱਡੀ ਅਕਲ ਵਾਲੇ? ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਮੇਰਾ ਨੌਜਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਲੈ ਲੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ।
ਜ੍ਯੇष੍ਠਪੁਤ੍ਰਂ ਸ਼ੁਨਃਪੁਚ੍ਛਂ ਨਾਹਂ ਕ੍ਰੀਣਾਮਿ ਰੋਹਿਤ ਮਾਤਾ ਕਨੀਯਸਂ ਚਾਪਿ ਨ ਕ੍ਰੀਣਾਤਿ ਤਤੋ ऽਨਯੋਃ ਮਧ੍ਯਮਂ ਤੁ ਸ਼ੁਨਃਸ਼ੇਪਂ ਕ੍ਰੀਣਾਮਿ ਵਦ ਤਦ੍ਧਨਮ੍
ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ੁਨਹਪੁੱਛ, ਨਹੀਂ ਖਰੀਦਦਾ, ਰੋਹਿਤਾ; ਮਾਂ ਵੀ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਪੁੱਤਰ ਵੇਚਣ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਮੱਧਲਾ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪ, ਖਰੀਦਦਾ ਹਾਂ; ਕੀਮਤ ਦੱਸ।
ਵਰੁਣਾਯ ਪਸ਼ੁਃ ਕਲ੍ਪ੍ਯਃ ਪੁਰੁषੋ ਗੁਣਵਤ੍ਤਰਃ ਯਦਿ ਕ੍ਰੀਣਾਸਿ ਮੂਲ੍ਯਂ ਤ੍ਵਂ ਵਦ ਸਤ੍ਯਂ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਵਰੁਣ ਦੇ ਯਜਨ ਲਈ ਮਨੁੱਖ ਪਸ਼ੂ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਜੇ ਤੂੰ ਵੇਚਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਸੱਚੀ ਕੀਮਤ ਦੱਸ।
ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵ੍ ਅਜੀਗਰ੍ਤਃ ਪੁਤ੍ਰਮੂਲ੍ਯਮ੍ ਅਕਲ੍ਪਯਤ੍ ਗਵਾਂ ਸਹਸ੍ਰਂ ਧਾਨ੍ਯਾਨਾਂ ਨਿष੍ਕਾਨਾਂ ਚਾਪਿ ਵਾਸਸਾਮ੍ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ ਵਰਂ ਦੇਹਿ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸ੍ਵਸੁਤਂ ਤਵ
ਅਜੀਗਰਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ,' ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਕੀਮਤ ਰੱਖੀ: ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ, ਅਨਾਜ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੱਕੇ ਤੇ ਕਪੜੇ। ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਕੀਮਤ ਦੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰੋਹਿਤੋ ऽਪਿ ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ ਸਵਸਨਂ ਧਨਮ੍ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮ ਪਿਤਰਮ੍ ऋषਿਪੁਤ੍ਰੇਣ ਰੋਹਿਤਃ ਪਿਤ੍ਰੇ ਨਿਵੇਦਯਾਮ੍ ਆਸ ਕ੍ਰਯਕ੍ਰੀਤਮ੍ ऋषੇਃ ਸੁਤਮ੍
ਰੋਹਿਤਾ ਨੇ ਵੀ ਕਿਹਾ, 'ਠੀਕ ਹੈ,' ਤੇ ਧਨ ਤੇ ਕਪੜੇ ਦੇ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਰੋਹਿਤਾ ਨੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਖਰੀਦ ਲਿਆ ਹੈ।
ਵਰੁਣਾਯ ਯਜਸ੍ਵ ਤ੍ਵਂ ਪਸ਼ੁਨਾ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਰੁਗ੍ ਭਵ
ਵਰੁਣ ਲਈ ਇਸ ਮਨੁੱਖ ਪਸ਼ੂ ਨਾਲ ਯਜਨ ਕਰ, ਤੇ ਤੂੰ ਰੋਗ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਤਥੋਵਾਚ ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪੁਤ੍ਰਵਾਕ੍ਯਾਦ੍ ਅਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰੀਸ਼ਚੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਵੈਸ਼੍ਯਾ ਰਾਜ੍ਞਾ ਪਾਲ੍ਯਾ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ ਵਿਸ਼ੇषਤਸ੍ ਤੁ ਵਰ੍ਣਾਨਾਂ ਗੁਰਵੋ ਹਿ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਰਿਵਾਇਤ ਹੈ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖਸ਼ਤਰੀ ਤੇ ਵੈਸ਼ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਖਾਸ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਭ ਵਰਗਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਹਨ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਵਿष੍ਣੋਰ੍ ਅਪਿ ਹਿ ਯੇ ਪੂਜ੍ਯਾ ਮਾਦृਸ਼ਾਃ ਕੁਤ ਏਵ ਹਿ ਅਵਜ੍ਞਯਾਪਿ ਯੇषਾਂ ਸ੍ਯਾਨ੍ ਨृਪਾਣਾਂ ਸ੍ਵਕੁਲਕ੍ਸ਼ਯਃ
ਮੇਰੇ ਵਰਗਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਾਂਗ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ! ਜੇ ਰਾਜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਪੇਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਕੁਲ ਦੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਾਨ੍ ਪਸ਼ੂਨ੍ ਕृਤ੍ਵਾ ਕृਪਣਂ ਕਥਂ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍ ਉਤ੍ਸਹੇ ਅਹਂ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਕੁਰ੍ਯਾਂ ਪਸ਼ੁਂ ਨੈਤਦ੍ ਧਿ ਯੁਜ੍ਯਤੇ
ਇਸ ਮਸਕੀਨ ਨੂੰ ਪਸ਼ੂ ਬਣਾਕੇ, ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਤੇ ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪਸ਼ੂ ਕਿਵੇਂ ਬਣਾਵਾਂ? ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਵਰਂ ਹਿ ਜਾਤੁ ਮਰਣਂ ਨ ਕਥਂਚਿਦ੍ ਦ੍ਵਿਜਂ ਪਸ਼ੁਮ੍ ਕਰੋਮਿ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪੁਤ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਨ ਸੁਖਂ ਵ੍ਰਜ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਮਰ ਜਾਣਾ ਹੀ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪਸ਼ੂ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਣਾ। ਇਸ ਲਈ, ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਚਲਾ ਜਾ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਨ੍ਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਵਾਗ੍ ਉਵਾਚਾਸ਼ਰੀਰਿਣੀ
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਉਥੇ ਇੱਕ ਬਿਨਾ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ।