ਰਾਜਾਪਿ ਵਰੁਣਂ ਪ੍ਰਾਹ ਨਿਰ੍ਦਨ੍ਤੋ ਨਿष੍ਫਲਃ ਪਸ਼ੁਃ ਪਸ਼ੋਰ੍ ਦਨ੍ਤੇषੁ ਜਾਤੇषੁ ਏਹਿ ਗਚ੍ਛਾਧੁਨਾਪ੍ਪਤੇ
ਰਾਜੇ ਨੇ ਵੀ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਪਸ਼ੂ ਹੁਣੇ ਦੰਦਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਅਯੋਗ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਪਸ਼ੂ ਦੇ ਦੰਦ ਆ ਜਾਣ, ਤਦ ਆਈਂ, ਹੇ ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ।'
ਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜਵਚਨਂ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਯਾਦ੍ ਅਪਾਂਪਤਿਃ ਜਾਤੇषੁ ਚੈਵ ਦਨ੍ਤੇषੁ ਸਪ੍ਤਵਰ੍षੇषੁ ਨਾਰਦ
ਰਾਜੇ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਮੁੜ ਚਲੇ ਗਏ; ਤੇ ਨਾਰਦ ਜੀ, ਜਦੋਂ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਦੰਦ ਸਤਾਂ ਸਾਲਾਂ 'ਚ ਆ ਗਏ,
ਪੁਨਰ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਆਹ ਰਾਜਾਨਂ ਯਜਸ੍ਵੇਤਿ ਤਤੋ ऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਰਾਜਾਪਿ ਵਰੁਣਂ ਪ੍ਰਾਹ ਪਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤੀਮੇ ਅਪਾਂਪਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਹੁਣ ਯਜਨ ਕਰ।' ਫਿਰ ਰਾਜੇ ਨੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਦੰਦ ਤਾਂ ਝੜ ਜਾਣਗੇ, ਹੇ ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ।'
ਸਂਪਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਤਥਾ ਚਾਨ੍ਯੇ ਤਤੋ ਯਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਵ੍ਰਜਾਧੁਨਾ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਯਾਤ੍ ਸ ਵਰੁਣਃ ਪੁਨਰ੍ਦਨ੍ਤੇषੁ ਨਾਰਦ ਯਜਸ੍ਵੇਤਿ ਨृਪਂ ਪ੍ਰਾਹ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਾਹ ਤ੍ਵ੍ ਅਪਾਂਪਤਿਮ੍
'ਉਹ ਮੁੜ ਆ ਜਾਣਗੇ, ਹੋਰ ਵੀ ਆ ਜਾਣਗੇ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਯਜਨ ਕਰਾਂਗਾ—ਹੁਣ ਤੂੰ ਚਲਾ ਜਾ।' ਵਰੁਣ ਫਿਰ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਨਵੇਂ ਦੰਦ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਹੁਣ ਯਜਨ ਕਰ,' ਤੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਫਿਰ ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਯਦਾ ਤੁ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਯਜ੍ਞੇ ਪਸ਼ੁਰ੍ ਭਵਤਿ ਵਾਰਿਪ ਧਨੁਰ੍ਵੇਦਂ ਯਦਾ ਵੇਤ੍ਤਿ ਤਦਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਪਸ਼ੁਰ੍ ਉਤ੍ਤਮਃ
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਰਾਜਪੁਤ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਕੁਰਬਾਨੀ ਵਾਲਾ ਜਾਨਵਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਅਤੇ ਜਦ ਉਹ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਦੀ ਸਾਰੀ ਵਿਦਿਆ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੁਰਬਾਨੀ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜਵਚਨਂ ਵਰੁਣੋ ऽਗਾਤ੍ ਸ੍ਵਮ੍ ਆਲਯਮ੍ ਯਦਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਚ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਸਮਰ੍ਥੋ ऽਭੂਤ੍ ਸ ਰੋਹਿਤਃ
ਰਾਜੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਵਰੁਣ ਆਪਣੀ ਰਹਾਇਸ਼ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਰੋਹਿਤਾ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਦੀ ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਗਿਆ,
ਸਰ੍ਵਵੇਦੇषੁ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਵੇਤ੍ਤਾਭੂਤ੍ ਸ ਤ੍ਵ੍ ਅਰਿਂਦਮਃ ਯੁਵਰਾਜ੍ਯਮ੍ ਅਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਰੋਹਿਤੇ षੋਡਸ਼ਾਬ੍ਦਿਕੇ
ਉਹ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਰੋਹਿਤਾ ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਰੋਹਿਤਾ ਦੀ ਉਮਰ ਸੋਲਾਂ ਸਾਲ ਹੋਈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਬਣ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਨ੍ ਅਗਮਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਰਾਜਾ ਸਰੋਹਿਤਃ ਆਗਤ੍ਯ ਵਰੁਣਃ ਪ੍ਰਾਹ ਯਜਸ੍ਵਾਦ੍ਯ ਸੁਤਂ ਸ੍ਵਕਮ੍
ਉਹ ਓਥੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਜਾ ਤੇ ਰੋਹਿਤਾ ਇਕੱਠੇ ਸਨ। ਉਥੇ ਵਰੁਣ ਆਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਕੁਰਬਾਨੀ ਦੇ।'
ੴ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨृਪਵਰ ऋਤ੍ਵਿਜਃ ਪ੍ਰਾਹ ਭੂਪਤਿਃ ਰੋਹਿਤਂ ਚ ਸੁਤਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਸ਼ृਣ੍ਵਤੋ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਚ
‘ਓਮ’ ਆਖ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਰਾਜੇ ਨੇ ਪੁਜਾਰੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਰੋਹਿਤਾ, ਉਸਦਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ, ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੋਵੇਂ ਸੁਣ ਰਹੇ ਸਨ।
ਏਹਿ ਪੁਤ੍ਰ ਮਹਾਵੀਰ ਯਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਵਰੁਣਾਯ ਹਿ
ਆ ਜਾ ਪੁੱਤਰ, ਵੱਡੇ ਬਹਾਦਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਰੁਣ ਲਈ ਕੁਰਬਾਨ ਕਰਾਂਗਾ।
ਕਿਮ੍ ਏਤਦ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਥੋਵਾਚ ਰੋਹਿਤਃ ਪਿਤਰਂ ਪ੍ਰਤਿ ਪਿਤਾਪਿ ਤਦ੍ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਮ੍ ਆਚਚਕ੍ਸ਼ੇ ਸਵਿਸ੍ਤਰਮ੍ ਰੋਹਿਤਃ ਪਿਤਰਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸ਼ृਣ੍ਵਤੋ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਚ
ਫਿਰ ਰੋਹਿਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਓ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ?' ਪਿਓ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ, ਜਦ ਕਿ ਵਰੁਣ ਵੀ ਸੁਣ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਹਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮਹਾਰਾਜ ऋਤ੍ਵਿਗ੍ਭਿਃ ਸਪੁਰੋਹਿਤਃ ਵਿष੍ਣਵੇ ਲੋਕਨਾਥਾਯ ਯਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ऽਹਂ ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਸ਼ੁਚਿਃ ਪਸ਼ੁਨਾ ਵਰੁਣੇਨਾਥ ਤਦ੍ ਅਨੁਜ੍ਞਾਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ
ਹੇ ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਮੁੱਖ ਪੁਜਾਰੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ, ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਜਾਨਵਰ ਦੀ ਕੁਰਬਾਨੀ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਹੇ ਵਰੁਣ, ਤੂੰ ਇਸ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇ।
ਰੋਹਿਤਸ੍ਯ ਤੁ ਤਦ੍ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਰੀਸ਼੍ਵਰਸ੍ ਤਦਾ ਕੋਪੇਨ ਮਹਤਾਵਿष੍ਟੋ ਜਲੋਦਰਮ੍ ਅਥਾਕਰੋਤ੍
ਰੋਹਿਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਜਲੋਦਰ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਪਾ ਦਿੱਤੀ।
ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਨृਪਤੇ ਰੋਹਿਤਃ ਸ ਵਨਂ ਯਯੌ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸ ਧਨੁਰ੍ ਦਿਵ੍ਯਂ ਰਥਾਰੂਢੋ ਗਤਵ੍ਯਥਃ
ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰੋਹਿਤਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਅਸਮਾਨੀ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ, ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਨਿਰਲੇਪ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ।
ਯਤ੍ਰ ਚਾਰਾਧ੍ਯ ਵਰੁਣਂ ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰੋ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰਃ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ ਪੁਤ੍ਰਂ ਤਤ੍ਰਾਗਾਤ੍ ਸੋ ऽਪਿ ਰੋਹਿਤਃ
ਜਿੱਥੇ ਰਾਜਾ ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ ਨੇ ਵਰੁਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਹੀ ਰੋਹਿਤਾ ਵੀ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਵ੍ਯਤੀਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਥ ਵਰ੍षਾਣਿ ਪਞ੍ਚ षष੍ਠੇ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤਿ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਨृਪਸੁਤਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਨृਪਤੇ ਰੁਜਮ੍
ਫਿਰ ਪੰਜ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਏ; ਛੇਵੇਂ ਸਾਲ, ਉਥੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਬਿਮਾਰੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।
ਮਯਾ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਜਾਤੇਨ ਪਿਤੁਰ੍ ਵੈ ਕ੍ਲੇਸ਼ਕਾਰਿਣਾ ਕਿਂ ਫਲਂ ਕਿਂ ਨੁ ਕृਤ੍ਯਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਪਰ੍ਯਚਿਨ੍ਤਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਜਿਹੜਾ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਵੇ, ਉਸ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ ਜਾਂ ਕੀ ਕੰਮ?'
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ ਤੀਰੇ ऋषੀਨ੍ ਪੁਣ੍ਯਾਨ੍ ਅਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਨृਪਤੇਃ ਸੁਤਃ ਗਙ੍ਗਾਤੀਰੇ ਵਰ੍ਤਮਾਨਮ੍ ਅਪਸ਼੍ਯਦ੍ ऋषਿਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ; ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੱਸਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।
ਅਜੀਗਰ੍ਤਮ੍ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਮ੍ ऋषੇਸ੍ ਤੁ ਵਯਸਃ ਸੁਤਮ੍ ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਪੁਤ੍ਰੈਰ੍ ਅਨੁਵृਤਂ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਕ੍ਸ਼ੀਣਵृਤ੍ਤਿਕਮ੍ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨृਪਤੇਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਨਮਸ੍ਯੇਦਂ ਵਚੋ ऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਅਜੀਗਰਤ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪਤਨੀ ਨਾਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੋਜ਼ੀ ਮੁੱਕ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਖਿਆ,
ਕ੍ਸ਼ੀਣਵृਤ੍ਤਿਃ ਕृਸ਼ਃ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ ਦੁਰ੍ਮਨਾ ਇਵ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ
ਤੇਰੀ ਰੋਜ਼ੀ ਮੁੱਕ ਗਈ ਹੈ, ਤੂੰ ਕਿੰਨਾ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਉਦਾਸ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਇਹ ਕਿਉਂ?
ਅਜੀਗਰ੍ਤੋ ऽਪਿ ਚੋਵਾਚ ਰੋਹਿਤਂ ਨृਪਤੇਃ ਸੁਤਮ੍
ਅਜੀਗਰਤ ਨੇ ਵੀ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰੋਹਿਤਾ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਰ੍ਤਨਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਦੇਹਸ੍ਯ ਭੋਕ੍ਤਾਰੋ ਬਹਵਸ਼੍ ਚ ਮੇ ਵਿਨਾਨ੍ਨੇਨ ਮਰਿष੍ਯਾਮੋ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਿਂ ਕਰਵਾਮਹੇ
ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਜੀਉਣ ਲਈ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਲੋਕ ਹਨ। ਰੋਟੀ ਨਾ ਮਿਲੀ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਮਰ ਜਾਵਾਂਗੇ। ਦੱਸ, ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ?
ਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਆਹ ਨृਪਪੁਤ੍ਰ ऋषਿਂ ਤਦਾ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੁੜ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਤਵ ਕਿਂ ਵਰ੍ਤਤੇ ਚਿਤ੍ਤੇ ਤਦ੍ ਬ੍ਰੂਹਿ ਵਦਤਾਂ ਵਰ
ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੀ ਹੈ? ਦੱਸ, ਗੱਲ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਹਿਰਣ੍ਯਂ ਰਜਤਂ ਗਾਵੋ ਧਾਨ੍ਯਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਦਿਕਂ ਨ ਮੇ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਨृਪਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਵਰ੍ਤਨਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮੇ ਤਤਃ
ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਾ ਸੋਨਾ ਹੈ, ਨਾ ਚਾਂਦੀ, ਨਾ ਗਾਂ, ਨਾ ਅਨਾਜ, ਨਾ ਕਪੜੇ ਆਦਿ। ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਜੀਵਨ ਚਲਾਉਣ ਦਾ ਕੋਈ ਸਾਧਨ ਨਹੀਂ।
ਸੁਤਾ ਮੇ ਸਨ੍ਤਿ ਭਾਰ੍ਯਾ ਚ ਅਹਂ ਵੈ ਪਞ੍ਚਮਸ੍ ਤਥਾ ਨੈਤੇषਾਂ ਕਤਮਸ੍ਯਾਪਿ ਕ੍ਰੇਤਾਨ੍ਨੇਨ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ
ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਪਤਨੀ ਵੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਪੰਜਵੇਂ ਨੰਬਰ ਤੇ ਹਾਂ। ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਰੋਟੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਖਰੀਦਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਕਿਂ ਕ੍ਰੀਣਾਸਿ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧੇ ऽਜੀਗਰ੍ਤ ਸਤ੍ਯਮ੍ ਏਵ ਮੇ ਵਦ ਨਾਨ੍ਯਚ੍ ਚ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਵਿਪ੍ਰਾ ਵੈ ਸਤ੍ਯਵਾਦਿਨਃ
ਤੂੰ ਕੀ ਖਰੀਦਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਵੱਡੀ ਅਕਲ ਵਾਲੇ ਅਜੀਗਰਤ? ਸੱਚ ਦੱਸ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਾ ਕਹਿ, ਕਿਉਂਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਰਯਾਣਾਮ੍ ਅਪਿ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਮ੍ ਏਕਂ ਵਾ ਮਾਂ ਤਥੈਵ ਚ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਵਾਪਿ ਗृਹਾਣੇਮਾਂ ਕ੍ਰੀਤ੍ਵਾ ਜੀਵਾਮਹੇ ਵਯਮ੍
ਮੇਰੇ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਜਾਂ ਮੈਨੂੰ, ਜਾਂ ਪਤਨੀ ਨੂੰ—ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਨੂੰ ਲੈ ਲੈ; ਵੇਚ ਕੇ ਅਸੀਂ ਜੀ ਸਕਦੇ ਹਾਂ।
ਕਿਂ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧੇ ਕਿਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵृਦ੍ਧਰੂਪਿਣਾ ਯੁਵਾਨਂ ਦੇਹਿ ਪੁਤ੍ਰਂ ਮੇ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਯਂ ਤ੍ਵਮ੍ ਇਚ੍ਛਸਿ
ਪਤਨੀ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ, ਵੱਡੀ ਅਕਲ ਵਾਲੇ? ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਮੇਰਾ ਨੌਜਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਲੈ ਲੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ।
ਜ੍ਯੇष੍ਠਪੁਤ੍ਰਂ ਸ਼ੁਨਃਪੁਚ੍ਛਂ ਨਾਹਂ ਕ੍ਰੀਣਾਮਿ ਰੋਹਿਤ ਮਾਤਾ ਕਨੀਯਸਂ ਚਾਪਿ ਨ ਕ੍ਰੀਣਾਤਿ ਤਤੋ ऽਨਯੋਃ ਮਧ੍ਯਮਂ ਤੁ ਸ਼ੁਨਃਸ਼ੇਪਂ ਕ੍ਰੀਣਾਮਿ ਵਦ ਤਦ੍ਧਨਮ੍
ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ੁਨਹਪੁੱਛ, ਨਹੀਂ ਖਰੀਦਦਾ, ਰੋਹਿਤਾ; ਮਾਂ ਵੀ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਪੁੱਤਰ ਵੇਚਣ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਮੱਧਲਾ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪ, ਖਰੀਦਦਾ ਹਾਂ; ਕੀਮਤ ਦੱਸ।