ਨਾਹਂ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥੀ ਤ੍ਵਯਾਦ੍ਯ ਕੁਲਪਾਂਸਨ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਃ ਸ ਨਿਰਾਕ੍ਰਾਮਨ੍ ਨਗਰਾਦ੍ ਵਚਨਾਤ੍ ਪਿਤੁਃ
ਪਿਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਰਾਹੀਂ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਤੂੰ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਮੈਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।' ਇਸ ਲਈ ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਛੱਡ ਗਿਆ।
ਨ ਚ ਤਂ ਵਾਰਯਾਮ੍ ਆਸ ਵਸਿष੍ਠੋ ਭਗਵਾਨ੍ ऋषਿਃ ਸ ਤੁ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤੋ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸ਼੍ਵਪਾਕਾਵਸਥਾਨ੍ਤਿਕੇ
ਭਗਵਾਨ ਵਸੀਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤ ਨੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਚੁੱਕਿਆਂ ਦੀ ਵਸਤੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਵਸਿਆ।
ਪਿਤ੍ਰਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤੋ ऽਵਸਦ੍ ਵੀਰਃ ਪਿਤਾਪ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਯ ਵਨਂ ਯਯੌ ਤਤਸ੍ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ ਤੁ ਵਿषਯੇ ਨਾਵਰ੍षਤ੍ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ
ਪਿਤਾ ਵਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਵੀਰ ਉਥੇ ਵੱਸਦਾ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪਿਤਾ ਵੀ ਜੰਗਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਉਸ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਨੇ ਮੀਂਹ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ।
ਸਮਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਭੋ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ ਤੇਨਾਧਰ੍ਮੇਣ ਵੈ ਤਦਾ ਦਾਰਾਂਸ੍ ਤੁ ਤਸ੍ਯ ਵਿषਯੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ਮਹਾਤਪਾਃ
ਉਸ ਪਾਪ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਕੰਗਾਲੀ ਰਹੀ। ਉਸ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਤਪਸੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ—
ਸਂਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸਾਗਰਾਨ੍ਤੇ ਤੁ ਚਕਾਰ ਵਿਪੁਲਂ ਤਪਃ ਤਸ੍ਯ ਪਤ੍ਨੀ ਗਲੇ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਮਧ੍ਯਮਂ ਪੁਤ੍ਰਮ੍ ਔਰਸਮ੍
ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੱਧਲੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗਲ ਵਿਚ ਰੱਸੀ ਪਾ ਕੇ—ਆਪਣੇ ਜਣੇ ਹੋਏ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ—
ਸ਼ੇषਸ੍ਯ ਭਰਣਾਰ੍ਥਾਯ ਵ੍ਯਕ੍ਰੀਣਾਦ੍ ਗੋਸ਼ਤੇਨ ਵੈ ਤਂ ਚ ਬਦ੍ਧਂ ਗਲੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਕ੍ਰਯਾਰ੍ਥਂ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਃ
ਬਾਕੀ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਰੋਟੀ ਲਈ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੌ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਬਦਲੇ ਵੇਚ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਗਲ ਵਿਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੇਚਣ ਲਈ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ—
ਮਹਰ੍षਿਪੁਤ੍ਰਂ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਾਮ੍ ਆਸ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ ਭਰਣਂ ਤਸ੍ਯ ਚਾਕਰੋਤ੍
ਧਰਮਵਾਨ, ਮਹਾਬਲੀ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤ ਨੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਛੁਡਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰੋਟੀ-ਰੋਜ਼ੀ ਦਾ ਭਾਰ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲਿਆ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤੁष੍ਟ੍ਯਰ੍ਥਮ੍ ਅਨੁਕਮ੍ਪਾਰ੍ਥਮ੍ ਏਵ ਚ ਸੋ ऽਭਵਦ੍ ਗਾਲਵੋ ਨਾਮ ਗਲੇ ਬਨ੍ਧਾਨ੍ ਮਹਾਤਪਾਃ ਮਹਰ੍षਿਃ ਕੌਸ਼ਿਕੋ ਧੀਮਾਂਸ੍ ਤੇਨ ਵੀਰੇਣ ਮੋਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਦਇਆ ਲਈ, ਉਹ ਮਹਾਤਪਸੀ ਗਲ ਵਿਚ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਗਾਲਵ ਨਾਮ ਦਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਧੀਮਾਨ ਕੌਸ਼ਿਕ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਉਸ ਵੀਰ ਨੇ ਛੁਡਾਇਆ।
ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤਸ੍ ਤੁ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਕृਪਯਾ ਚ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਯਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਕਲਤ੍ਰਂ ਤੁ ਬਭਾਰ ਵਿਨਯੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤ ਨੇ ਭਗਤੀ, ਦਇਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਸਦਾ ਸੰਜਮ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ।
ਹਤ੍ਵਾ ਮृਗਾਨ੍ ਵਰਾਹਾਂਸ਼੍ ਚ ਮਹਿषਾਂਸ਼੍ ਚ ਵਨੇਚਰਾਨ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਾਸ਼੍ਰਮਾਭ੍ਯਾਸ਼ੇ ਮਾਂਸਂ ਵृਕ੍ਸ਼ੇ ਬਬਨ੍ਧ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਿਰਨ, ਸੂਰ ਤੇ ਭੈਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮਾਸ ਰੁੱਖ ਤੇ ਟੰਗ ਦਿੱਤਾ।
ਉਪਾਂਸ਼ੁਵ੍ਰਤਮ੍ ਆਸ੍ਥਾਯ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਾਰ੍षਿਕੀਮ੍ ਪਿਤੁਰ੍ ਨਿਯੋਗਾਦ੍ ਅਵਸਤ੍ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਨਗਤੇ ਨृਪੇ
ਉਸ ਨੇ ਉਪਾਂਸ਼ੁ ਵਰਤ ਤੇ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਦীক্ষਾ ਲੈ ਕੇ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਸੀ, ਉਥੇ ਵੱਸਦਾ ਰਿਹਾ।
ਅਯੋਧ੍ਯਾਂ ਚੈਵ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਤਥੈਵਾਨ੍ਤਃਪੁਰਂ ਮੁਨਿਃ ਯਾਜ੍ਯੋਪਾਧ੍ਯਾਯਸਂਯੋਗਾਦ੍ ਵਸਿष੍ਠਃ ਪਰ੍ਯਰਕ੍ਸ਼ਤ
ਵਸੀਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਯਾਜਕਾਂ ਤੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਅਯੋਧਿਆ, ਰਾਜ ਤੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।
ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤਸ੍ ਤੁ ਬਾਲ੍ਯਾਚ੍ ਚ ਭਾਵਿਨੋ ऽਰ੍ਥਸ੍ਯ ਵੈ ਬਲਾਤ੍ ਵਸਿष੍ਠੇ ऽਭ੍ਯਧਿਕਂ ਮਨ੍ਯੁਂ ਧਾਰਯਾਮ੍ ਆਸ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਪਰ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਬਚਪਨ ਤੇ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਕਰਕੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਵਲੋਂ ਸਦਾ ਵੱਧ ਗੁੱਸਾ ਰੱਖਿਆ।
ਪਿਤ੍ਰਾ ਹਿ ਤਂ ਤਦਾ ਰਾष੍ਟ੍ਰਾਤ੍ ਤ੍ਯਜ੍ਯਮਾਨਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਸੁਤਮ੍ ਨਿਵਾਰਯਾਮ੍ ਆਸ ਮੁਨਿਰ੍ ਬਹੁਨਾ ਕਾਰਣੇਨ ਨ
ਜਦੋਂ ਪਿਤਾ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰਾਜ ਤੋਂ ਕੱਢ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਈ ਕਾਰਨਾਂ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ।
ਪਾਣਿਗ੍ਰਹਣਮਨ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਨਿष੍ਠਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਸਪ੍ਤਮੇ ਪਦੇ ਨ ਚ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤਸ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਧਤਵਾਨ੍ ਸਪ੍ਤਮੇ ਪਦੇ
ਵਿਆਹ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਰੀਤ ਸੱਤਵੇਂ ਪੈਰ 'ਤੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤ ਨੇ ਇਹ ਪੂਰਾ ਨਾ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਤਵੇਂ ਪੈਰ 'ਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਜਾਨਨ੍ ਧਰ੍ਮਂ ਵਸਿष੍ਠਸ੍ ਤੁ ਨ ਮਾਂ ਤ੍ਰਾਤੀਤਿ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤਸ੍ ਤਦਾ ਰੋषਂ ਵਸਿष੍ਠੇ ਮਨਸਾਕਰੋਤ੍
ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਇਆ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਹੋਏ! ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਗੁਣਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਤੁ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਸਿष੍ਠਃ ਕृਤਵਾਂਸ੍ ਤਥਾ ਨ ਚ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਤਮ੍ ਉਪਾਂਸ਼ੁਮ੍ ਅਬੁਧ੍ਯਤ
ਭਗਵਾਨ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਨੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤ ਉਸ ਦੀ ਚੁੱਪ ਚਲ ਰਹੀ ਨੀਅਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਾ ਸਕਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਪਰਿਤੋषਸ਼੍ ਚ ਪਿਤੁਰ੍ ਆਸੀਨ੍ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ਤੇਨ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਵਰ੍षਾਣਿ ਨਾਵਰ੍षਤ੍ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪਿਤਾ ਦੀ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਕਰਕੇ, ਬਾਰ੍ਹਾ ਸਾਲ ਤੱਕ ਮੀਂਹ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਮੀਂਹ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ।
ਤੇਨ ਤ੍ਵ੍ ਇਦਾਨੀਂ ਵਿਹਿਤਾਂ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਂ ਤਾਂ ਦੁਰ੍ਵਹਾਂ ਭੁਵਿ ਕੁਲਸ੍ਯ ਨਿष੍ਕृਤਿਰ੍ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਕृਤਾ ਸਾ ਵੈ ਭਵੇਦ੍ ਇਤਿ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਜੋ ਔਖਾ ਵ੍ਰਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਕੁਲ ਦੀ ਮੁਆਫੀ ਲਈ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਪੂਰਾ ਹੋ ਸਕੇ।
ਨ ਤਂ ਵਸਿष੍ਠੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਪਿਤ੍ਰਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਨ੍ਯਵਾਰਯਤ੍ ਅਭਿषੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਂ ਪੁਤ੍ਰਮ੍ ਅਸ੍ਯੇਤ੍ਯ੍ ਏਵਂਮਤਿਰ੍ ਮੁਨਿਃ
ਭਗਵਾਨ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਨੇ ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਮੈਂ ਆਪ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਸ ਤੁ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਵਰ੍षਾਣਿ ਤਾਂ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਮ੍ ਅਵਹਦ੍ ਬਲੀ ਅਵਿਦ੍ਯਮਾਨੇ ਮਾਂਸੇ ਤੁ ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਹ ਬਲਵਾਨ ਨੇ ਬਾਰ੍ਹਾ ਸਾਲ ਤੱਕ ਉਹ ਵ੍ਰਤ ਨਿਭਾਇਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਲਈ ਮਾਸ ਉਪਲਬਧ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਕਾਮਦੁਘਾਂ ਦੋਗ੍ਧ੍ਰੀਂ ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਃ ਤਾਂ ਵੈ ਕ੍ਰੋਧਾਚ੍ ਚ ਮੋਹਾਚ੍ ਚ ਸ਼੍ਰਮਾਚ੍ ਚੈਵ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਇੱਕ ਗਾਂ ਵੇਖੀ ਜੋ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਸੀ; ਗੁੱਸੇ, ਭਟਕਣ, ਥਕਾਵਟ ਅਤੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਉਹ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਦੇਸ਼ਧਰ੍ਮਗਤੋ ਰਾਜਾ ਜਘਾਨ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ ਤਨ੍ਮਾਂਸਂ ਸ ਸ੍ਵਯਂ ਚੈਵ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਚਾਤ੍ਮਜਾਨ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਉਸ ਗਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਆਪ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਉਹ ਮਾਸ ਖਾਧਾ।
ਭੋਜਯਾਮ੍ ਆਸ ਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਸਿष੍ਠੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਯ ਚੁਕ੍ਰੁਧੇ
ਉਹ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲਈ ਦਿੱਤਾ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਵੀ ਉਸ 'ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪਾਤਯੇਯਮ੍ ਅਹਂ ਕ੍ਰੂਰ ਤਵ ਸ਼ਙ੍ਕੁਮ੍ ਅਸਂਸ਼ਯਮ੍ ਯਦਿ ਤੇ ਦ੍ਵਾਵ੍ ਇਮੌ ਸ਼ਙ੍ਕੂ ਨ ਸ੍ਯਾਤਾਂ ਵੈ ਕृਤੌ ਪੁਨਃ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਕਠੋਰ ਮਨੁੱਖ, ਇਸ ਸੂਏ ਨਾਲ ਜ਼ਰੂਰ ਢਾਹ ਦਿਆਂਗਾ, ਜੇ ਤੇਰੇ ਇਹ ਦੋ ਸੂਏ ਮੁੜ ਬਣੇ ਨਾ ਜਾਣ।
ਪਿਤੁਸ਼੍ ਚਾਪਰਿਤੋषੇਣ ਗੁਰੁਦੋਗ੍ਧ੍ਰੀਵਧੇਨ ਚ ਅਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼ਿਤੋਪਯੋਗਾਚ੍ ਚ ਤ੍ਰਿਵਿਧਸ੍ ਤੇ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮਃ
ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ, ਗੁਰੁ ਦੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ, ਤੇ ਅਪਵਿਤ੍ਰ ਮਾਸ ਖਾਣਾ — ਇਹ ਤਿੰਨ ਤੇਰੀ ਉਲੰਘਣਾ ਹੋਈ।
ਏਵਂ ਤ੍ਰੀਣ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਯ ਸ਼ਙ੍ਕੂਨਿ ਤਾਨਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਤਪਾਃ ਤ੍ਰਿਸ਼ਙ੍ਕੁਰ੍ ਇਤਿ ਹੋਵਾਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ਙ੍ਕੁਸ੍ ਤੇਨ ਸ ਸ੍ਮृਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਦੇ ਤਿੰਨ ਸੂਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਤਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ'; ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਦਾਰਾਣਾਮ੍ ਅਨੇਨ ਭਰਣਂ ਕृਤਮ੍ ਤੇਨ ਤਸ੍ਮੈ ਵਰਂ ਪ੍ਰਾਦਾਨ੍ ਮੁਨਿਃ ਪ੍ਰੀਤਸ੍ ਤ੍ਰਿਸ਼ਙ੍ਕਵੇ
ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕੀਤਾ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ।
ਛਨ੍ਦ੍ਯਮਾਨੋ ਵਰੇਣਾਥ ਵਰਂ ਵਵ੍ਰੇ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਃ ਸਸ਼ਰੀਰੋ ਵ੍ਰਜੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਯਾਚਿਤੋ ਵਰਃ
ਜਦੋਂ ਵਰ ਲੈਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਮੰਗਿਆ, 'ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਜਾਵਾਂ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੇ ਵਰ ਲਿਆ।
ਅਨਾਵृष੍ਟਿਭਯੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਗਤੇ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਾਰ੍षਿਕੇ ਪਿਤ੍ਰ੍ਯੇ ਰਾਜ੍ਯੇ ऽਭਿषਿਚ੍ਯਾਥ ਯਾਜਯਾਮ੍ ਆਸ ਪਾਰ੍ਥਿਵਮ੍
ਜਦੋਂ ਬਾਰ੍ਹਾ ਸਾਲ ਦੀ ਸੁਕਾ ਮੁਕ ਗਈ ਤੇ ਭੁੱਖ ਦਾ ਡਰ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਰਾਜਤਿਲਕ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਤੇ ਰਾਜਯਗ ਕਰਵਾਇਆ।