ਨਾਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪਰੋ ਲੋਕੋ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ ਜਾਤੇ ਪੁਤ੍ਰੇ ਪਿਤਾ ਸ੍ਨਾਨਂ ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਜਨਾਧਿਪ
ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਿਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਉਸਨੂੰ ਉੱਚਾ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ; ਜਦ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮਦਾ ਹੈ, ਪਿਉ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ ਉਹ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਦਸ਼ਾਨਾਮ੍ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਾਨਾਮ੍ ਅਭਿषੇਕਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ ਆਤ੍ਮਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾ ਪੁਤ੍ਰਾਤ੍ ਸ੍ਯਾਜ੍ ਜਾਯਤੇ ਚਾਮਰੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਹ ਦਸ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਆਤਮਕ ਸਥਿਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਾਣ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਅਮृਤੇਨਾਮਰਾ ਦੇਵਾਃ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਦਯਃ ਤ੍ਰਿऋਣਾਨ੍ ਮੋਚਯੇਤ੍ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪਿਤਰਂ ਚ ਪਿਤਾਮਹਾਨ੍
ਦੇਵਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਅਮਰ ਹੋਏ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਦਿਕ ਪੁੱਤਰਾਂ ਰਾਹੀਂ। ਪੁੱਤਰ ਪਿਤਾ ਤੇ ਦਾਦਿਆਂ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਕਰਜ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕਿਂ ਤੁ ਮੂਲਂ ਕਿਮ੍ ਉ ਜਲਂ ਕਿਂ ਤੁ ਸ਼੍ਮਸ਼੍ਰੂਣਿ ਕਿਂ ਤਪਃ ਵਿਨਾ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ੍ਵਰ੍ਗੋ ਮੁਕ੍ਤਿਃ ਸੁਤਾਤ੍ ਸ੍ਮृਤਾਃ
ਮੂਲ ਕੀ ਹੈ, ਪਾਣੀ ਕੀ ਹੈ, ਦਾਡੀਆਂ ਕੀ ਹਨ, ਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀ ਹੈ? ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸੁਰਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਹੀ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪੁਤ੍ਰ ਏਵ ਪਰੋ ਲੋਕੋ ਧਰ੍ਮਃ ਕਾਮੋ ऽਰ੍ਥ ਏਵ ਚ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮੁਕ੍ਤਿਃ ਪਰਂ ਜ੍ਯੋਤਿਸ੍ ਤਾਰਕਃ ਸਰ੍ਵਦੇਹਿਨਾਮ੍
ਪੁੱਤਰ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਲੋਕ, ਧਰਮ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਧਨ ਹੈ; ਪੁੱਤਰ ਹੀ ਮੁਕਤੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਜੋਤ, ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਵਿਨਾ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮੋਕ੍ਸ਼ੌ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭੌ ਪੁਤ੍ਰ ਏਵ ਪਰੋ ਲੋਕੇ ਧਰ੍ਮਕਾਮਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸੁਰਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਬਹੁਤ ਔਖੇ ਹਨ; ਪੁੱਤਰ ਹੀ ਧਰਮ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਧਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਵਿਨਾ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਯਦ੍ ਦਤ੍ਤਂ ਵਿਨਾ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਯਦ੍ ਧੁਤਮ੍ ਵਿਨਾ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਯਜ੍ ਜਨ੍ਮ ਵ੍ਯਰ੍ਥਂ ਤਦ੍ ਅਵਭਾਤਿ ਮੇ
ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਦਾਨ, ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਹਵਨ, ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਇਆ ਜਨਮ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਨੂੰ ਬੇਅਰਥ ਹੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪੁਤ੍ਰਸਮਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਕਾਮ੍ਯਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯੇ ਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਯਵਾਂਸ੍ ਤਾਵ੍ ਉਵਾਚ ਨृਪਃ ਪੁਨਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਮੁੜ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਕਥਂ ਮੇ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਸੁਤੋ ਬ੍ਰੂਤਾਂ ਯਤ੍ਰ ਕ੍ਵਾਪਿ ਯਥਾਤਥਮ੍ ਯੇਨ ਕੇਨਾਪ੍ਯ੍ ਉਪਾਯੇਨ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਤੁ ਪੌਰੁषਮ੍ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਯਾਗਦਾਨਾਭ੍ਯਾਮ੍ ਉਤ੍ਪਾਦ੍ਯੋ ऽਸੌ ਸੁਤੋ ਮਯਾ
ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਮੈਂ ਪੁੱਤਰ ਕਿਵੇਂ, ਕਿੱਥੇ ਤੇ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਮਿਹਨਤ, ਮੰਤਰ, ਯਜਨ ਜਾਂ ਦਾਨ ਰਾਹੀਂ, ਮੈਂ ਪੁੱਤਰ ਜਰੂਰ ਪੈਦਾ ਕਰਨਾ ਹੈ।
ਤਾਵ੍ ਊਚਤੁਰ੍ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸੁਤਾਰ੍ਥਿਨਮ੍ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਤਥਾ ਸਮ੍ਯਗ੍ ਗੌਤਮੀਂ ਯਾਹਿ ਮਾਨਦ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਧਿਆਨ ਕਰ, ਫਿਰ ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਚਲਾ ਜਾ, ਮਾਣ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆ।'
ਤਤ੍ਰਾਪਾਂਪਤਿਰ੍ ਉਤ੍ਕृष੍ਟਂ ਦਦਾਤਿ ਮਨਸੀਪ੍ਸਿਤਮ੍ ਵਰੁਣਃ ਸਰ੍ਵਦਾਤਾ ਵੈ ਮੁਨਿਭਿਃ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਃ
ਉੱਥੇ ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਵਰੁਣ ਮਨ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਵਰੁਣ, ਜੋ ਸਾਧੂਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਵਜੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹਨ।
ਸ ਤੁ ਪ੍ਰੀਤਃ ਸ਼ਨੈਃ ਕਾਲੇ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਤਿ ਏਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਮੁਨਿਵਾਕ੍ਯਂ ਤਥਾਕਰੋਤ੍
ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸਮੇਂ ਆਉਣ 'ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦੇਵੇਗਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਈ।
ਤੋषਯਾਮ੍ ਆਸ ਵਰੁਣਂ ਗੌਤਮੀਤੀਰਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਿਤਃ ਤਤਸ਼੍ ਚ ਤੁष੍ਟੋ ਵਰੁਣੋ ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਮ੍ ਉਵਾਚ ਹ
ਉਹ ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਰਹਿ ਕੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਵਰੁਣ ਨੇ ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਪੁਤ੍ਰਂ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਰਾਜਂਲ੍ ਲੋਕਤ੍ਰਯਵਿਭੂषਣਮ੍ ਯਦਿ ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਤੇਨੈਵ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰੋ ਭਵੇਦ੍ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਜੇ ਤੂੰ ਉਸ ਨਾਲ ਯਜਨ ਕਰੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਜਰੂਰ ਪੈਦਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰੋ ऽਪਿ ਵਰੁਣਂ ਯਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਤੇਨੇਤ੍ਯ੍ ਅਵੋਚਤ ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ ਚਰੁਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਾਰੁਣਮ੍
ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ ਨੇ ਵੀ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਉਸ ਨਾਲ ਯਜਨ ਕਰਾਂਗਾ।' ਫਿਰ ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ ਨੇ ਜਾ ਕੇ ਵਰੁਣ ਲਈ ਹਵਨ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਭਾਰ੍ਯਾਯੈ ਨृਪਤਿਃ ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ ਤਤੋ ਜਾਤਃ ਸੁਤੋ ਨृਪਾਤ੍ ਜਾਤੇ ਪੁਤ੍ਰੇ ਅਪਾਮ੍ ਈਸ਼ਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਵਦਤਾਂ ਵਰਃ
ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ। ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ 'ਤੇ ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਨੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਅਦ੍ਯੈਵ ਪੁਤ੍ਰੋ ਯष੍ਟਵ੍ਯਃ ਸ੍ਮਰਸੇ ਵਚਨਂ ਪੁਰਾ
ਅੱਜ ਹੀ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਬਲੀ ਦੇਣੀ ਹੈ; ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤਾ ਵਾਅਦਾ ਯਾਦ ਹੈ?
ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰੋ ऽਪਿ ਵਰੁਣਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚੇਦਂ ਕ੍ਰਮਾਗਤਮ੍
ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ ਨੇ ਫਿਰ ਵਰੁਣ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਢੰਗ ਸੀ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਨਿਰ੍ਦਸ਼ੋ ਮੇਧ੍ਯਤਾਂ ਯਾਤਿ ਪਸ਼ੁਰ੍ ਯਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਤਤੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਜਦੋਂ ਪਸ਼ੂ ਦਸ ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਹੋ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਸ ਨਾਲ ਯਜਨ ਕਰਾਂਗਾ।
ਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਰਾਜ੍ਞੋ ਵਰੁਣੋ ऽਗਾਤ੍ ਸ੍ਵਮ੍ ਆਲਯਮ੍ ਨਿਰ੍ਦਸ਼ੇ ਪੁਨਰ੍ ਅਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਯਜਸ੍ਵੇਤ੍ਯ੍ ਆਹ ਤਂ ਨृਪਮ੍
ਰਾਜੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਰੁਣ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਦਸ ਦਿਨ ਹੋਣ 'ਤੇ ਉਹ ਮੁੜ ਆਇਆ ਤੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਹੁਣ ਯਜਨ ਕਰ।'
ਰਾਜਾਪਿ ਵਰੁਣਂ ਪ੍ਰਾਹ ਨਿਰ੍ਦਨ੍ਤੋ ਨਿष੍ਫਲਃ ਪਸ਼ੁਃ ਪਸ਼ੋਰ੍ ਦਨ੍ਤੇषੁ ਜਾਤੇषੁ ਏਹਿ ਗਚ੍ਛਾਧੁਨਾਪ੍ਪਤੇ
ਰਾਜੇ ਨੇ ਵੀ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਪਸ਼ੂ ਹੁਣੇ ਦੰਦਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਅਯੋਗ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਪਸ਼ੂ ਦੇ ਦੰਦ ਆ ਜਾਣ, ਤਦ ਆਈਂ, ਹੇ ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ।'
ਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜਵਚਨਂ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਯਾਦ੍ ਅਪਾਂਪਤਿਃ ਜਾਤੇषੁ ਚੈਵ ਦਨ੍ਤੇषੁ ਸਪ੍ਤਵਰ੍षੇषੁ ਨਾਰਦ
ਰਾਜੇ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਮੁੜ ਚਲੇ ਗਏ; ਤੇ ਨਾਰਦ ਜੀ, ਜਦੋਂ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਦੰਦ ਸਤਾਂ ਸਾਲਾਂ 'ਚ ਆ ਗਏ,
ਪੁਨਰ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਆਹ ਰਾਜਾਨਂ ਯਜਸ੍ਵੇਤਿ ਤਤੋ ऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਰਾਜਾਪਿ ਵਰੁਣਂ ਪ੍ਰਾਹ ਪਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤੀਮੇ ਅਪਾਂਪਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਹੁਣ ਯਜਨ ਕਰ।' ਫਿਰ ਰਾਜੇ ਨੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਦੰਦ ਤਾਂ ਝੜ ਜਾਣਗੇ, ਹੇ ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ।'
ਸਂਪਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਤਥਾ ਚਾਨ੍ਯੇ ਤਤੋ ਯਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਵ੍ਰਜਾਧੁਨਾ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਯਾਤ੍ ਸ ਵਰੁਣਃ ਪੁਨਰ੍ਦਨ੍ਤੇषੁ ਨਾਰਦ ਯਜਸ੍ਵੇਤਿ ਨृਪਂ ਪ੍ਰਾਹ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਾਹ ਤ੍ਵ੍ ਅਪਾਂਪਤਿਮ੍
'ਉਹ ਮੁੜ ਆ ਜਾਣਗੇ, ਹੋਰ ਵੀ ਆ ਜਾਣਗੇ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਯਜਨ ਕਰਾਂਗਾ—ਹੁਣ ਤੂੰ ਚਲਾ ਜਾ।' ਵਰੁਣ ਫਿਰ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਨਵੇਂ ਦੰਦ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਹੁਣ ਯਜਨ ਕਰ,' ਤੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਫਿਰ ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਯਦਾ ਤੁ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਯਜ੍ਞੇ ਪਸ਼ੁਰ੍ ਭਵਤਿ ਵਾਰਿਪ ਧਨੁਰ੍ਵੇਦਂ ਯਦਾ ਵੇਤ੍ਤਿ ਤਦਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਪਸ਼ੁਰ੍ ਉਤ੍ਤਮਃ
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਰਾਜਪੁਤ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਕੁਰਬਾਨੀ ਵਾਲਾ ਜਾਨਵਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਅਤੇ ਜਦ ਉਹ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਦੀ ਸਾਰੀ ਵਿਦਿਆ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੁਰਬਾਨੀ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜਵਚਨਂ ਵਰੁਣੋ ऽਗਾਤ੍ ਸ੍ਵਮ੍ ਆਲਯਮ੍ ਯਦਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਚ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਸਮਰ੍ਥੋ ऽਭੂਤ੍ ਸ ਰੋਹਿਤਃ
ਰਾਜੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਵਰੁਣ ਆਪਣੀ ਰਹਾਇਸ਼ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਰੋਹਿਤਾ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਦੀ ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਗਿਆ,
ਸਰ੍ਵਵੇਦੇषੁ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਵੇਤ੍ਤਾਭੂਤ੍ ਸ ਤ੍ਵ੍ ਅਰਿਂਦਮਃ ਯੁਵਰਾਜ੍ਯਮ੍ ਅਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਰੋਹਿਤੇ षੋਡਸ਼ਾਬ੍ਦਿਕੇ
ਉਹ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਰੋਹਿਤਾ ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਰੋਹਿਤਾ ਦੀ ਉਮਰ ਸੋਲਾਂ ਸਾਲ ਹੋਈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਬਣ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਨ੍ ਅਗਮਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਰਾਜਾ ਸਰੋਹਿਤਃ ਆਗਤ੍ਯ ਵਰੁਣਃ ਪ੍ਰਾਹ ਯਜਸ੍ਵਾਦ੍ਯ ਸੁਤਂ ਸ੍ਵਕਮ੍
ਉਹ ਓਥੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਜਾ ਤੇ ਰੋਹਿਤਾ ਇਕੱਠੇ ਸਨ। ਉਥੇ ਵਰੁਣ ਆਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਕੁਰਬਾਨੀ ਦੇ।'
ੴ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨृਪਵਰ ऋਤ੍ਵਿਜਃ ਪ੍ਰਾਹ ਭੂਪਤਿਃ ਰੋਹਿਤਂ ਚ ਸੁਤਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਸ਼ृਣ੍ਵਤੋ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਚ
‘ਓਮ’ ਆਖ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਰਾਜੇ ਨੇ ਪੁਜਾਰੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਰੋਹਿਤਾ, ਉਸਦਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ, ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੋਵੇਂ ਸੁਣ ਰਹੇ ਸਨ।
ਏਹਿ ਪੁਤ੍ਰ ਮਹਾਵੀਰ ਯਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਵਰੁਣਾਯ ਹਿ
ਆ ਜਾ ਪੁੱਤਰ, ਵੱਡੇ ਬਹਾਦਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਰੁਣ ਲਈ ਕੁਰਬਾਨ ਕਰਾਂਗਾ।