ਸਰਸ੍ਵਤੀਸਂਗਮਂ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੀਰ੍ਥਂ ਤਦ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ ਸਿਦ੍ਧੇਸ਼੍ਵਰੋ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵਃ ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਂ ਤੁ ਤਤ੍
ਸਰਸਵਤੀ ਦਰਿਆ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੀਰਥ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਥਾਂ ਹਰ ਚਾਹਤ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਚੈਵ ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਮੇਧਾ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਏਤਾਨਿ ਪਞ੍ਚ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਮੁਨਯੋ ਵਿਦੁਃ
ਸਾਵਿਤਰੀ, ਗਾਇਆਤਰੀ, ਸ਼ਰਧਾ, ਮੈਧਾ ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ—ਇਹ ਪੰਜ ਤੀਰਥ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਾਣਿਆ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪੀਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਕਲ੍ਮषਾਤ੍ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਚੈਵ ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਮੇਧਾ ਸਰਸ੍ਵਤੀ
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਤੇ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਸਾਵਿਤਰੀ, ਗਾਇਆਤਰੀ, ਸ਼ਰਧਾ, ਮੈਧਾ ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ।
ਏਤਾ ਮਮ ਸੁਤਾ ਜ੍ਯੇष੍ਠਾ ਧਰ੍ਮਸਂਸ੍ਥਾਨਹੇਤਵਃ ਸਰ੍ਵਾਸਾਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਾਂ ਕਾਂਚਿਨ੍ ਨਿਰ੍ਮਮੇ ਲੋਕਸੁਨ੍ਦਰੀਮ੍
ਇਹ ਮੇਰੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਧੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਲਈ ਬਣਾਈਆਂ ਗਈਆਂ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਮੈਂ ਇਕ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸੋਹਣੀ ਧੀ ਰਚੀ।
ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਕृਤਾ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ ਮਮਾਸੀਨ੍ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ ਗृਹ੍ਯਮਾਣਾ ਮਯਾ ਬਾਲਾ ਸਾ ਮਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਲਾਯਿਤਾ
ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਉਲਝ ਗਿਆ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ; ਜਦ ਮੈਂ ਉਸ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਫੜਨ ਲੱਗਾ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਭੱਜ ਪਈ।
ਮृਗੀਭੂਤਾ ਤੁ ਸਾ ਬਾਲਾ ਮृਗੋ ऽਹਮ੍ ਅਭਵਂ ਤਦਾ ਮृਗਵ੍ਯਾਧੋ ऽਭਵਚ੍ ਛਂਭੁਰ੍ ਧਰ੍ਮਸਂਰਕ੍ਸ਼ਣਾਯ ਚ
ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਹਿਰਣ ਬਣ ਗਈ, ਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਹਿਰਣ ਬਣ ਗਿਆ; ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ ਸ਼ੰਭੂ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਬਣ ਗਿਆ।
ਤਾ ਮਦ੍ਭੀਤਾਃ ਪਞ੍ਚ ਸੁਤਾ ਗਙ੍ਗਾਮ੍ ਈਯੁਰ੍ ਮਹਾਨਦੀਮ੍ ਤਤੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਪ੍ਰਾਯਾਦ੍ ਧਰ੍ਮਸਂਰਕ੍ਸ਼ਣਾਯ ਸਃ
ਮੇਰੀਆਂ ਪੰਜ ਧੀਆਂ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਡਰ ਗਈਆਂ, ਵੱਡੀ ਗੰਗਾ ਦਰਿਆ ਵੱਲ ਚਲ ਪਈਆਂ; ਫਿਰ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ ਉਥੇ ਗਿਆ।
ਧਨੁਰ੍ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸਸ਼ਰਮ੍ ਈਸ਼ੋ ऽਪਿ ਮृਗਰੂਪਿਣਮ੍ ਮਾਮ੍ ਉਵਾਚ ਵਧਿष੍ਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਮृਗਵ੍ਯਾਧਸ੍ ਤਦਾ ਹਰਃ
ਇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਜੋ ਹਿਰਣ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ', ਹਰਾ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਬਣ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਕਰ੍ਮਣੋ ਨਿਵृਤ੍ਤੋ ऽਹਂ ਪ੍ਰਾਦਾਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਵਿਵਸ੍ਵਤੇ ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯਾਦ੍ਯਾਃ ਪਞ੍ਚ ਸੁਤਾ ਨਦੀਰੂਪੇਣ ਸਂਗਤਾਃ
ਮੈਂ ਉਹ ਕੰਮ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਹ ਕੁੜੀ ਵਿਵਸਵਾਨ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ; ਸਾਵਿਤਰੀ ਆਦਿਕ ਪੰਜ ਧੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਮਿਲ ਗਈਆਂ।
ਤਾ ਆਗਤਾਃ ਪੁਨਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਲੋਕਂ ਮਮਾਨ੍ਤਿਕਮ੍ ਯਤ੍ਰ ਤਾਃ ਸਂਗਤਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਪਞ੍ਚ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਨਾਰਦ
ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਮੇਰੇ ਸੁਗਮ ਲੋਕ ਵਿਚ ਆ ਗਈਆਂ; ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਪੰਜ ਦੇਵੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਉਥੇ ਪੰਜ ਤੀਰਥ ਬਣੇ।
ਸਂਗਤਾਨਿ ਚ ਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਪਞ੍ਚ ਨਦ੍ਯਃ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਤੇषੁ ਸ੍ਨਾਨਂ ਤਥਾ ਦਾਨਂ ਯਤ੍ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਕੁਰੁਤੇ ਨਰਃ
ਉਹ ਪੰਜ ਦਰਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਸਰਸਵਤੀ ਵੀ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ; ਉਥੇ ਜੋ ਵੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਜਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਂ ਤਤ੍ ਸ੍ਯਾਨ੍ ਨੈष੍ਕਰ੍ਮ੍ਯਾਨ੍ ਮੁਕ੍ਤਿਦਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍ ਤਤ੍ਰਾਭਵਨ੍ ਮृਗਵ੍ਯਾਧਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਦਂ ਨृਣਾਮ੍ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮੋਕ੍ਸ਼ਫਲਂ ਚਾਨ੍ਯਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੀਰ੍ਥਫਲਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਕਰਮ-ਰਹਿਤ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਥੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਵਾਲਾ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਮਨੋਰਥ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦੂਜਾ, ਜੋ ਸੁਗਮ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਫਲ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੀਰਥ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸ਼ਮੀਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪੋਪਸ਼ਾਨ੍ਤਿਦਮ੍ ਤਸ੍ਯਾਖ੍ਯਾਨਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ृਣੁ ਯਤ੍ਨੇਨ ਨਾਰਦ
ਇਸ ਨੂੰ ਸ਼ਮੀ ਤੀਰਥ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਇਸ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਹੇ ਨਾਰਦ।
ਆਸੀਤ੍ ਪ੍ਰਿਯਵ੍ਰਤੋ ਨਾਮ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਜਯਤਾਂ ਵਰਃ ਗੌਤਮ੍ਯਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਤੀਰੇ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਪੁਰੋਧਸਾ
ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਪ੍ਰਿਯਵ੍ਰਤ ਸੀ, ਜੋ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸਿਰਮੌਰ ਸੀ; ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨਾਲ ਦীক্ষਾ ਲਈ।
ਹਯਮੇਧ ਉਪਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ऋਤ੍ਵਿਗ੍ਭਿਰ੍ ऋषਿਭਿਰ੍ ਵृਤੇ ਤਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞੋ ਮਹਾਬਾਹੋਰ੍ ਵਸਿष੍ਠਸ੍ ਤੁ ਪੁਰੋਹਿਤਃ
ਜਦ ਘੋੜੇ ਦੀ ਯਜਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਲਈ ਵਸੀਸ਼ਠ ਮੁੱਖ ਪੁਰੋਹਿਤ ਸੀ।
ਤਦ੍ਯਜ੍ਞਵਾਟਮ੍ ਅਗਮਦ੍ ਦਾਨਵੋ ऽਥ ਹਿਰਣ੍ਯਕਃ ਤਂ ਦਾਨਵਮ੍ ਅਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦੇਵਾਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਇੱਕ ਦਾਨਵ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਹਿਰਣਯਕ ਸੀ, ਯਜਨ ਸ਼ਾਲਾ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ; ਉਸ ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤੇ,
ਭੀਤਾਃ ਕੇਚਿਦ੍ ਦਿਵਂ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ ਹਵ੍ਯਵਾਟ੍ ਸ਼ਮਿਮ੍ ਆਵਿਸ਼ਤ੍ ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਂ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਅਗਮਦ੍ ਭਾਨੁਰ੍ ਅਰ੍ਕਂ ਵਟਂ ਸ਼ਿਵਃ
ਕੁਝ ਡਰ ਕੇ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ; ਹਵਨ ਅੱਗ ਸ਼ਮੀ ਦਰਖ਼ਤ ਵਿਚ ਸਮਾ ਗਈ; ਵਿਸ਼ਨੂ ਅਸ਼ਵੱਠਾ ਵਿਚ, ਸੂਰਜ ਅਰਕ ਵਿਚ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਵਟ ਵਿਚ ਸਮਾ ਗਿਆ।
ਸੋਮਃ ਪਲਾਸ਼ਮ੍ ਅਗਮਦ੍ ਗਙ੍ਗਾਮ੍ਭੋ ਹਵ੍ਯਵਾਹਨਃ ਅਸ਼੍ਵਿਨੌ ਤੁ ਹਯਂ ਗृਹ੍ਯ ਵਾਯਸੋ ऽਭੂਦ੍ ਯਮਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਸੋਮ ਪਲਾਸ਼ ਵਿਚ ਸਮਾ ਗਿਆ, ਹਵਨ ਅੱਗ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਚਲੀ ਗਈ; ਅਸ਼ਵਿਨੀਕੁਮਾਰ ਘੋੜਾ ਲੈ ਕੇ ਵਾਯੂ ਬਣ ਗਏ, ਤੇ ਯਮ ਆਪ ਕਾਂ ਬਣ ਗਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਨ੍ਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਵਸਿष੍ਠੋ ਭਗਵਾਨ੍ ऋषਿਃ ਯष੍ਟਿਮ੍ ਆਦਾਯ ਦੈਤੇਯਾਨ੍ ਨ੍ਯਵਾਰਯਦ੍ ਅਥਾਜ੍ਞਯਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਲਾਠੀ ਚੁੱਕ ਕੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਃ ਪੁਨਰ੍ ਏਵ ਯਜ੍ਞੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਗਤਃ ਸ੍ਵੇਨ ਬਲੇਨ ਯੁਕ੍ਤਃ ਇਮਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਤਤਃ ਸ਼ੁਭਾਨਿ ਦਸ਼ਾਸ਼੍ਵਮੇਧਸ੍ਯ ਫਲਾਨਿ ਦਦ੍ਯੁਃ
ਫਿਰ ਯਜਨ ਫੇਰ ਚੱਲ ਪਿਆ, ਦੈਤਿਆ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਹਾਰ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਦਸ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪ੍ਰਥਮਂ ਤੁ ਸ਼ਮੀਤੀਰ੍ਥਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਵੈष੍ਣਵਂ ਵਿਦੁਃ ਆਰ੍ਕਂ ਸ਼ੈਵਂ ਚ ਸੌਮ੍ਯਂ ਚ ਵਾਸਿष੍ਠਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਦਮ੍
ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ਮੀ ਤੀਰਥ, ਦੂਜਾ ਵੈਸ਼ਣਵ, ਫਿਰ ਆਰਕ, ਸ਼ਿਵ, ਸੌਮ, ਤੇ ਵਸੀਸ਼ਠ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਨ ਚਾਹੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਦੇਵਾਸ਼੍ ਚ ऋषਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਵृਤ੍ਤੇ ਮਖਵਿਸ੍ਤਰੇ ਤੁष੍ਟਾਃ ਪ੍ਰੋਚੁਰ੍ ਵਸਿष੍ਠਂ ਤਂ ਯਜਮਾਨਂ ਪ੍ਰਿਯਵ੍ਰਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਤੇ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਿਯਵ੍ਰਤ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।
ਤਾਂਸ਼੍ ਚ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਂਸ੍ ਤਾਂ ਚ ਗਙ੍ਗਾਂ ਮੁਦਾ ਯੁਕ੍ਤਾਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਹਯਮੇਧਸ੍ਯ ਨਿष੍ਪਤ੍ਤ੍ਯੈ ਏਤੇ ਯਾਤਾ ਇਤਸ੍ ਤਤਃ
ਉਹ ਦਰੱਖਤ ਤੇ ਗੰਗਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਰ ਵਾਰ ਜਾ ਕੇ, ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਲਈ ਮੁੜ ਮੁੜ ਮਿਲੇ।
ਹਯਮੇਧਫਲਂ ਦਦ੍ਯੁਸ੍ ਤੀਰ੍ਥਾਨੀਤ੍ਯ੍ ਅਵਦਨ੍ ਸੁਰਾਃ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸ੍ਨਾਨੇਨ ਦਾਨੇਨ ਤੇषੁ ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਨਾਰਦ ਹਯਮੇਧਫਲਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨ ਮृषਾ ਵਚਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਇਹ ਤੀਰਥ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਨਾਰਦ, ਜੇ ਕੋਈ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੀਰਥਾਂ 'ਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਵਰਗਾ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਗੱਲ ਝੂਠੀ ਨਹੀਂ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਂ ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸ਼ੁਨਃਸ਼ੇਪਂ ਚ ਰੋਹਿਤਮ੍ ਵਾਰੁਣਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਮ੍ ਆਗ੍ਨੇਯਮ੍ ਐਨ੍ਦ੍ਰਮ੍ ਐਨ੍ਦਵਮ੍ ਐਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ, ਸ਼ੁਨਸ਼ੇਪ, ਰੋਹਿਤ, ਵਾਰੁਣ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਗਨਿ, ਇੰਦਰ, ਇੰਦਵ, ਤੇ ਐਸ਼ਵਰ—
ਮੈਤ੍ਰਂ ਚ ਵੈष੍ਣਵਂ ਚੈਵ ਯਾਮ੍ਯਮ੍ ਆਸ਼੍ਵਿਨਮ੍ ਔਸ਼ਨਮ੍ ਏਤੇषਾਂ ਪੁਣ੍ਯਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਨਾਮਧੇਯਂ ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਮੇ
ਮੈਤ੍ਰ, ਵੈਸ਼ਣਵ, ਯਾਮ, ਆਸ਼ਵਿਨ, ਔਸ਼ਨ—ਇਹਨਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਸੁਣ।
ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰ ਇਤਿ ਤ੍ਵ੍ ਆਸੀਦ੍ ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਪ੍ਰਭਵੋ ਨृਪਃ ਤਸ੍ਯ ਗृਹੇ ਮੁਨੀ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਨਾਰਦਃ ਪਰ੍ਵਤਸ੍ ਤਥਾ ਕृਤ੍ਵਾਤਿਥ੍ਯਂ ਤਯੋਃ ਸਮ੍ਯਗ੍ ਘਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰੋ ऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ ऋषੀ
ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ, ਜੋ ਇੱਖਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਨਾਰਦ ਤੇ ਪਰਵਤ ਰਿਸ਼ੀ ਆਏ। ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਉਭਗਤ ਕਰ ਕੇ, ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਤੇ ਲੋਕਃ ਕਿਂ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਜ੍ਞਾਨੀ ਵਾਪ੍ਯ੍ ਅਥਵਾਜ੍ਞਾਨੀ ਉਤ੍ਤਮੋ ਮਧ੍ਯਮੋ ऽਥਵਾ ਏਤਂ ਮੇ ਸਂਸ਼ਯਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰੂਤਾਮ੍ ऋषਿਵਰਾਵ੍ ਉਭੌ
ਲੋਕ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਖਾਤਰ ਕਲੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ ਨਾਲ ਕੀ ਹੁੰਦਾ? ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋਵੇਗਾ ਜਾਂ ਅਗਿਆਨ, ਚੰਗਾ, ਮੱਧਮ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸਮ ਦਾ? ਮੇਰੀ ਇਹ ਸਦਾ ਦੀ ਸ਼ੰਕਾ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਮਾਣਯੋਗ ਰਿਸ਼ਿਓ।
ਤਾਵ੍ ਊਚਤੁਰ੍ ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪਰ੍ਵਤੋ ਨਾਰਦਸ੍ ਤਥਾ
ਫਿਰ ਪਰਵਤ ਤੇ ਨਾਰਦ ਨੇ ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਏਕਧਾ ਦਸ਼ਧਾ ਰਾਜਞ੍ ਸ਼ਤਧਾ ਚ ਸਹਸ੍ਰਧਾ ਉਤ੍ਤਰਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਤਥਾਪ੍ਯ੍ ਏਤਦ੍ ਉਦੀਰ੍ਯਤੇ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਇਕ ਵਾਰੀ, ਦਸ ਵਾਰੀ, ਸੌ ਵਾਰੀ, ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ; ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।