ਕਨੀਯਾਂਸ੍ ਤੁ ਸਮਰ੍ਥੋ ऽਪਿ ਪਰਿਵਿਤ੍ਤਿਭਯਾਨ੍ ਮੁਨੇ ਨਾਕਰੋਦ੍ ਦਾਰਕਰ੍ਮਾਦਿ ਨੈਵਾਗ੍ਨੀਨਾਮ੍ ਉਪਾਸਨਮ੍
ਹਾਲਾਂਕਿ ਛੋਟਾ ਪੁੱਤਰ ਸਮਰਥ ਸੀ, ਪਰ ਵਿਰਾਸਤ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਆਹ ਜਾਂ ਅਗਨਿ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰੋਚੁਃ ਪਿਤृਗਣਾਃ ਪੁਤ੍ਰਂ ਕਕ੍ਸ਼ੀਵਤਃ ਸ਼ੁਭਮ੍ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਚੈਵ ਕਨਿष੍ਠਂ ਚ ਪृਥਕ੍ ਪृਥਗ੍ ਇਦਂ ਵਚਃ
ਫਿਰ ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਕਕਸ਼ੀਵਤ ਦੇ ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਛੋਟੇ, ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ऋਣਤ੍ਰਯਾਪਨੋਦਾਯ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਦਾਰਸਂਗ੍ਰਹਃ
ਤਿੰਨ ਰਿਨਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਵਿਆਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨੇਤ੍ਯ੍ ਉਵਾਚ ਤਤੋ ਜ੍ਯੇष੍ਠਃ ਕਿਮ੍ ऋਣਂ ਕੇਨ ਯੁਜ੍ਯਤੇ ਕਨੀਯਾਂਸ੍ ਤੁ ਪਿਤॄਨ੍ ਪ੍ਰਾਹ ਨ ਯੋਗ੍ਯੋ ਦਾਰਸਂਗ੍ਰਹਃ
ਫਿਰ ਵੱਡੇ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਨਹੀਂ; ਕਿਹੜਾ ਰਿਨ, ਤੇ ਕਿਹੜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ?' ਪਰ ਛੋਟੇ ਨੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਲਈ ਵਿਆਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।'
ਜ੍ਯੇष੍ਠੇ ਸਤਿ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਪਰਿਵਿਤ੍ਤਿਭਯਾਦ੍ ਇਤਿ ਤਾਵ੍ ਉਭੌ ਪੁਨਰ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਏਵਮ੍ ਊਚੁਸ੍ ਤੇ ਵੈ ਪਿਤਾਮਹਾਃ
ਜਦੋਂ ਵੱਡਾ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਤਾਂ ਵਿਰਾਸਤ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਫਿਰ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਇਹੀ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਯਾਤਾਮ੍ ਉਭੌ ਗੌਤਮੀਂ ਤੁ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਕਕ੍ਸ਼ੀਵਤਃ ਸੁਤੌ ਕੁਰੁਤਾਂ ਗੌਤਮੀਸ੍ਨਾਨਂ ਸਰ੍ਵਾਭੀष੍ਟਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍
ਕਕਸ਼ੀਵਤ ਦੇ ਦੋਹਾਂ ਪੁੱਤਰ ਪਵਿੱਤਰ ਗੌਤਮੀ ਨੂੰ ਜਾਣ; ਉਥੇ ਗੌਤਮੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੋ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਗਚ੍ਛਤਾਂ ਗੌਤਮੀਂ ਗਙ੍ਗਾਂ ਲੋਕਤ੍ਰਿਤਯਪਾਵਨੀਮ੍ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਤਰ੍ਪਣਂ ਤਸ੍ਯਾਂ ਕੁਰੁਤਾਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾਨ੍ਵਿਤੌ
ਜੋ ਲੋਕ ਗੌਤਮੀ ਗੰਗਾ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਥੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਜਲ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਰਸਮ ਜਰੂਰ ਕਰਣ।
ਦृष੍ਟਾਵਨਾਮਿਤਾ ਧ੍ਯਾਤਾ ਗੌਤਮੀ ਸਰ੍ਵਕਾਮਦਾ ਨ ਦੇਸ਼ਕਾਲਜਾਤ੍ਯਾਦਿਨਿਯਮੋ ऽਤ੍ਰਾਵਗਾਹਨੇ ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ऽਨृਣਸ੍ ਤਤੋ ਭੂਯਾਤ੍ ਪਰਿਵਿਤ੍ਤਿਰ੍ ਨ ਚੇਤਰਃ
ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ, ਸਿਰ ਨਿਵਾਉਣ ਜਾਂ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਹਰ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਥੇ ਜਾਣ ਲਈ ਕੋਈ ਥਾਂ, ਸਮਾਂ ਜਾਂ ਜਾਤੀ ਦੀ ਪਾਬੰਦੀ ਨਹੀਂ। ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਜੇ ਕਰਜ਼ਾ ਮੁਕਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਹੀ ਇਹ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਨਹੀਂ।
ਤਤਃ ਪृਥੁਸ਼੍ਰਵਾ ਜ੍ਯੇष੍ਠਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਨਾਨਂ ਸਤਰ੍ਪਣਮ੍ ਤ੍ਰਯਾਣਾਮ੍ ਅਪਿ ਲੋਕਾਨਾਂ ਕਾਕ੍ਸ਼ੀਵਤੋ ऽਨृਣੋ ऽਭਵਤ੍
ਫਿਰ, ਪ੍ਰਥੁਸ਼੍ਰਵਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਲ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਕਰਜ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਕਕਸ਼ੀਵਤ ਵੰਸ਼ੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਮ੍ ऋਣਮੋਚਨਮ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ ਸ਼੍ਰੌਤਸ੍ਮਾਰ੍ਤ-ऋਣੇਭ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਇਤਰੇਭ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਨਾਰਦ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨੇਨ ਦਾਨੇਨ ऋਣੀ ਮੁਕ੍ਤਃ ਸੁਖੀ ਭਵੇਤ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਤੀਰਥ 'ਕਰਜ਼ਾ ਮੁਕਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਨਾਰਦ, ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਸ਼ਾਸਤਰੀ, ਵੰਸ਼ਜ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਰਜ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਮਨੁੱਖ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੁਪਰ੍ਣਾਸਂਗਮਂ ਨਾਮ ਕਾਦ੍ਰਵਾਸਂਗਮਂ ਤਥਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੋ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵੋ ਗਙ੍ਗਾਪੁਲਿਨਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਉਥੇ ਸੁਪਰਨਾਸੰਗਮ ਤੇ ਕਾਦਰਵਾਸੰਗਮ ਨਾਂਕ ਤੀਰਥ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਅਗ੍ਨਿਕੁਣ੍ਡਂ ਚ ਤਤ੍ਰੈਵ ਰੌਦ੍ਰਂ ਵੈष੍ਣਵਮ੍ ਏਵ ਚ ਸੌਰਂ ਸੌਮ੍ਯਂ ਤਥਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਂ ਕੌਮਾਰਂ ਵਾਰੁਣਂ ਤਥਾ
ਉਥੇ ਹੀ ਅੱਗ ਦੇ ਕੁੰਡ ਹਨ: ਰੁੱਦਰ, ਵੈਸ਼ਨਵ, ਸੌਰ, ਮਿੱਠੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕੌਮਾਰ ਤੇ ਵਾਰੁਣ।
ਅਪ੍ਸਰਾ ਚ ਨਦੀ ਯਤ੍ਰ ਸਂਗਤਾ ਗਙ੍ਗਯਾ ਤਥਾ ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਮਰਣਾਦ੍ ਏਵ ਕृਤਕृਤ੍ਯੋ ਭਵੇਨ੍ ਨਰਃ
ਉਥੇ ਅਪਸਰਾ ਨਦੀ ਵੀ ਗੰਗਾ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਤੀਰਥ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਸ਼ਮਨਂ ਸ਼ृਣੁ ਯਤ੍ਨੇਨ ਨਾਰਦ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਹਿਂਸਿਤਾਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਵਾਲਖਿਲ੍ਯਾ ਮਹਰ੍षਯਃ ਦਤ੍ਤਾਰ੍ਧਤਪਸਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰੋਚੁਸ੍ ਤੇ ਕਾਸ਼੍ਯਪਂ ਮੁਨਿਮ੍
ਹੇ ਨਾਰਦ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਬਾਰੇ: ਪਹਿਲਾਂ ਇੰਦਰ ਵਲੋਂ ਦੁੱਖੀ ਹੋਏ ਵਾਲਖਿਲਯ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਅਰਧ ਤਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਕਾਸ਼ਯਪ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਪੁਤ੍ਰਮ੍ ਉਤ੍ਪਾਦਯਾਨੇਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰਦਰ੍ਪਹਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ਤਪਸੋ ऽਰ੍ਧਂ ਤੁ ਦਾਸ੍ਯਾਮਸ੍ ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਆਹ ਮੁਨਿਸ੍ ਤੁ ਤਾਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਆਖਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰੋ ਜੋ ਇੰਦਰ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋੜੇ। ਅਸੀਂ ਆਪਣਾ ਅਰਧ ਤਪ ਦੇਵਾਂਗੇ।' ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਦੇ ਹੋ।'
ਸੁਪਰ੍ਣਾਯਾਂ ਤਤੋ ਗਰ੍ਭਮ੍ ਆਦਧੇ ਸ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ ਕਦ੍ਰ੍ਵਾਂ ਚੈਵ ਸ਼ਨੈਰ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਸਰ੍ਪਾਣਾਂ ਸਰ੍ਪਮਾਤਰਿ
ਫਿਰ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਸੁਪਰਨਾ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਬੀਜ ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਕਦਰੂ, ਜੋ ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਸੀ, ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਵੀ।
ਤੇ ਗਰ੍ਭਿਣ੍ਯਾਵ੍ ਉਭੇ ਆਹ ਗਨ੍ਤੁਕਾਮਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ ਅਪਰਾਧੋ ਨ ਚ ਕ੍ਵਾਪਿ ਕਾਰ੍ਯੋ ਗਮਨਮ੍ ਏਵ ਚ
ਦੋਵੇਂ ਗਰਭਵਤੀ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ, ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਿਆਂ, ਆਖਿਆ: 'ਕਿਤੇ ਵੀ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਨਾ ਜਾਵੋ।'
ਅਨ੍ਯਤ੍ਰ ਗਮਨਾਚ੍ ਛਾਪੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਗਈਆਂ, ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਸ਼ਾਪ ਮਿਲੇਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਯਯੌ ਪਤ੍ਨ੍ਯੌ ਗਤੇ ਭਰ੍ਤਰਿ ਤੇ ਉਭੇ ਤਦੈਵ ਜਗ੍ਮਤੁਃ ਸਤ੍ਤ੍ਰਮ੍ ऋषੀਣਾਂ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਚਲੇ ਗਏ। ਪਤੀ ਦੇ ਜਾਣ ਨਾਲ ਹੀ, ਦੋਵੇਂ ਪਤਨੀਆਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਯੱਗ ਸਥਾਨ ਉੱਤੇ ਚਲੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਜੋ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਤਪ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਵृਨ੍ਦਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਗਙ੍ਗਾਤੀਰਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਮ੍ ਉਨ੍ਮਤ੍ਤੇ ਤੇ ਉਭੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਯਃਸਂਪਤ੍ਤਿਗਰ੍ਵਿਤੇ
ਉਹ ਥਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਦੋਵੇਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਜਵਾਨੀ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਪਣ ਉੱਤੇ ਮਸਤ ਰਹਿੰਦੀਆਂ, ਉਥੇ ਗਈਆਂ।
ਨਿਵਾਰ੍ਯਮਾਣੇ ਬਹੁਸ਼ੋ ਮੁਨਿਭਿਸ੍ ਤਤ੍ਤ੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਿਭਿਃ ਵਿਕੁਰ੍ਵਤ੍ਯੌ ਤਤ੍ਰ ਸਤ੍ਤ੍ਰੇ ਸਮਾਨਿ ਚ ਹਵੀਂषਿ ਚ
ਸੱਚ ਦੇ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਰੋਕਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਦੋਵੇਂ ਉਥੇ ਯੱਗ ਵਿਚ ਤੇ ਹਵਨ ਸਮੱਗਰੀ ਨਾਲ ਵੀ ਉਲਟ-ਸਿੱਧਾ ਵਰਤਾਅ ਕਰਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ।
ਯੋषਿਤਾਂ ਦੁਰ੍ਵਿਲਸਿਤਂ ਕਃ ਸਂਵਰਿਤੁਮ੍ ਈਸ਼੍ਵਰਃ ਤੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚੁਕ੍ਸ਼ੁਭੁਰ੍ ਵਿਪ੍ਰਾ ਅਪਮਾਰ੍ਗਰਤੇ ਉਭੇ
ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਮਾੜੇ ਚਲਣ ਨੂੰ ਕੌਣ ਰੋਕ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਗਲਤ ਰਸਤੇ ਲੱਗੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਅਪਮਾਰ੍ਗਸ੍ਥਿਤੇ ਯਸ੍ਮਾਦ੍ ਆਪਗੇ ਹਿ ਭਵਿष੍ਯਥਃ ਸੁਪਰ੍ਣਾ ਚੈਵ ਕਦ੍ਰੂਸ਼੍ ਚ ਨਦ੍ਯੌ ਤੇ ਸਂਬਭੂਵਤੁਃ
ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਅਪਮਾਰਗ ਬੂਟੀ ਉੱਤੇ ਖੜੀਆਂ ਹੋਵੋਗੀਆਂ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਸੁਪਰਨਾ ਤੇ ਕਦਰੂ ਦੋਵੇਂ ਉਥੇ ਨਦੀਆਂ ਬਣ ਗਈਆਂ।
ਸ ਕਦਾਚਿਦ੍ ਗृਹਂ ਪ੍ਰਾਯਾਤ੍ ਕਸ਼੍ਯਪੋ ऽਥ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ ऋषਿਭ੍ਯਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਸ਼ਾਪਂ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸਵਿਸ੍ਤਰਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਕਾਸ਼ਯਪ ਘਰ ਆਏ। ਉਥੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਹੋਈ ਘਟਨਾ ਤੇ ਸ਼ਾਪ ਬਾਰੇ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਿਸ੍ਮਯਾਵਿष੍ਟਃ ਕਿਂ ਕਰੋਮੀਤ੍ਯ੍ ਅਚਿਨ੍ਤਯਤ੍ ऋषਿਭ੍ਯਃ ਕਥਯਾਮ੍ ਆਸ ਵਾਲਖਿਲ੍ਯਾ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਾਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, 'ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?' ਉਸ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਵਾਲਖਿਲਿਆ ਨਾਮ ਦੇ ਹਨ.'
ਤ ਊਚੁਃ ਕਸ਼੍ਯਪਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਗਤ੍ਵਾ ਗਙ੍ਗਾਂ ਤੁ ਗੌਤਮੀਮ੍ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਤੁਹਿ ਮਹੇਸ਼ਾਨਂ ਪੁਨਰ੍ ਭਾਰ੍ਯੇ ਭਵਿष੍ਯਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਕਸ਼ਯਪ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਜਾ, ਗੌਤਮੀ ਨਾਂ ਦੀ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਸ ਜਾ, ਉਥੇ ਮਹੇਸ਼ਾਨ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰ; ਫਿਰ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਫਿਰ ਵਾਪਸ ਪਤਨੀਆਂ ਆ ਜਾਣਗੀਆਂ.'
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਭਯਾਦ੍ ਏਵ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਗਙ੍ਗਾਮਧ੍ਯੇ ਸਦਾ ਹ੍ਯ੍ ਆਸ੍ਤੇ ਮਧ੍ਯਮੇਸ਼੍ਵਰਸਂਜ੍ਞਯਾ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇਵਤਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੰਗਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਮੱਧਯਮੇਸ਼ਵਰ ਨਾਂ 'ਤੇ, ਵੱਸਦੇ ਹਨ.
ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕਸ਼੍ਯਪੋ ऽਪਿ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਗਙ੍ਗਾਂ ਜਿਤਵ੍ਰਤਃ ਤੁष੍ਟਾਵ ਸ੍ਤਵਨੈਃ ਪੁਣ੍ਯੈਰ੍ ਦੇਵਦੇਵਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਵ੍ਰਤ-ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ, ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਤਕਾਰੀ ਨਾਲ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ.
ਲੋਕਤ੍ਰਯੈਕਾਧਿਪਤੇਰ੍ ਨ ਯਸ੍ਯ ਕੁਤ੍ਰਾਪਿ ਵਸ੍ਤੁਨ੍ਯ੍ ਅਭਿਮਾਨਲੇਸ਼ਃ ਸ ਸਿਦ੍ਧਨਾਥੋ ऽਖਿਲਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਤਾ ਭਰ੍ਤਾ ਸ਼ਿਵਾਯਾ ਭਵਤੁ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਃ
ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਇਕੋ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਚੀਜ਼ 'ਤੇ ਥੋੜੀ ਵੀ ਅਹੰਕਾਰ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਤੇ ਪਾਲਣਹਾਰ, ਤੇ ਸ਼ਿਵਾ ਦੇ ਸਾਥੀ ਹਨ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਕਿਰਪਾਲੂ ਹੋਣ.
ਤਾਪਤ੍ਰਯੋष੍ਣਦ੍ਯੁਤਿਤਾਪਿਤਾਨਾਮ੍ ਇਤਸ੍ ਤਤੋ ਵੈ ਪਰਿਧਾਵਤਾਂ ਚ ਸ਼ਰੀਰਿਣਾਂ ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮਾਨਾਂ ਤ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਦੁਃਖਵ੍ਯਪਨੋਦਦਕ੍ਸ਼ਃ
ਤੂੰ ਹੀ ਸਰੀਰ ਵਾਲਿਆਂ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ, ਗਰਮੀ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਇधर-ਉਧਰ ਪੀੜਤ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈਂ.