ਦੇਵਾਨਾਂ ਤ੍ਵਂ ਮੁਖਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮ੍ ਆਹੁਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰਥਮਾਸ੍ ਤਵ ਤ੍ਵਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਤੁ ਯਦ੍ ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਃ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮ
ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੂੰਹ ਹੈ, ਤੇ ਪਹਿਲਾ ਹਵਨ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਚੜ੍ਹਾਏਂਗਾ, ਉਹ ਅਸੀਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਭੋਗਾਂਗੇ।
ਤਤਸ੍ ਤੁष੍ਟੋ ऽਭਵਦ੍ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ ਦੇਵਵਾਕ੍ਯਾਦ੍ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍ ਇਹ ਚਾਮੁਤ੍ਰ ਚ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤੌ ਹਵ੍ਯੇ ਵਾ ਲੌਕਿਕੇ ਤਥਾ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਅਗਨਿ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਯਜਨਾ ਅਤੇ ਲੋਕਿਕ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ ਅਭਯਃ ਸਮਰ੍ਥੋ ऽਭੂਤ੍ ਸੁਰਾਜ੍ਞਯਾ ਜਾਤਵੇਦਾ ਬृਹਦ੍ਭਾਨੁਃ ਸਪ੍ਤਾਰ੍ਚਿਰ੍ ਨੀਲਲੋਹਿਤਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਅਗਨਿ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਜਨਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਵਾਲਾ, ਸੱਤ ਲਪਟਾਂ, ਨੀਲੇ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਹਰ ਥਾਂ ਨਿਡਰ ਤੇ ਸਮਰਥ ਹੋ ਗਿਆ।
ਜਲਗਰ੍ਭਃ ਸ਼ਮੀਗਰ੍ਭੋ ਯਜ੍ਞਗਰ੍ਭਃ ਸ ਉਚ੍ਯਤੇ ਜਲਾਦ੍ ਆਕृष੍ਯ ਵਿਬੁਧਾ ਅਭਿषਿਚ੍ਯ ਵਿਭਾਵਸੁਮ੍
ਉਹ ਪਾਣੀ ਤੋਂ, ਸ਼ਮੀ ਦੇ ਰੁੱਖ ਤੋਂ, ਤੇ ਯਜਨਾ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹੋਇਆ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਢ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਚਮਕਦਾਰ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ।
ਉਭਯਤ੍ਰ ਪਦੇ ਵਾਸਃ ਸਰ੍ਵਗੋ ऽਗ੍ਨਿਸ੍ ਤਤੋ ऽਭਵਤ੍ ਯਥਾਗਤਂ ਸੁਰਾ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ ਵਹ੍ਨਿਤੀਰ੍ਥਂ ਤਦ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਗਨਿ ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਗਿਆ, ਹਰ ਥਾਂ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ; ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ, ਦੇਵਤੇ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ—ਇਸ ਨੂੰ ਅਗਨਿ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਆਖਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਸਪ੍ਤ ਸ਼ਤਾਨ੍ਯ੍ ਆਸਂਸ੍ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਗੁਣਵਨ੍ਤਿ ਚ ਤੇषੁ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਦਾਨਂ ਚ ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਜਿਤਾਤ੍ਮਵਾਨ੍
ਉਥੇ ਸੱਤ ਸੌ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਸਨ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ; ਜੋ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਤੇ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ,
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਸਾਗ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤ੍ਯ੍ ਅਵਿਕਲਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ਦੇਵਤੀਰ੍ਥਂ ਚ ਤਤ੍ਰੈਵ ਆਗ੍ਨੇਯਂ ਜਾਤਵੇਦਸਮ੍
ਉਹ ਪੂਰਾ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਤੇ ਸਰਵੰਗੀਣ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਹੀ ਜਾਤਵੇਦਸ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਅਗਨਿ-ਤੀਰਥ ਵੀ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਂ ਲਿਙ੍ਗਂ ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ऽਨੇਕਵਰ੍ਣਵਤ੍ ਤਦ੍ਦੇਵਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦ੍ ਏਵ ਸਰ੍ਵਕ੍ਰਤੁਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਉਥੇ ਅਗਨਿ ਵੱਲੋਂ ਸਥਾਪਿਤ ਲਿੰਗ ਹੈ, ਜੋ ਕਈ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਹੀ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ऋਣਪ੍ਰਮੋਚਨਂ ਨਾਮ ਤੀਰ੍ਥਂ ਵੇਦਵਿਦੋ ਵਿਦੁਃ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ृਣੁ ਨਾਰਦ ਤਨ੍ਮਨਾਃ
ਵੇਦ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਇਸ ਨੂੰ ਰਿਨ-ਮੁਕਤੀ ਵਾਲਾ ਤੀਰਥ ਆਖਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਸੁਰਤ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ—ਨਾਰਦ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।
ਆਸੀਤ੍ ਪृਥੁਸ਼੍ਰਵਾ ਨਾਮ ਪ੍ਰਿਯਃ ਕਕ੍ਸ਼ੀਵਤਃ ਸੁਤਃ ਨ ਦਾਰਸਂਗ੍ਰਹਂ ਲੇਭੇ ਵੈਰਾਗ੍ਯਾਨ੍ ਨਾਗ੍ਨਿਪੂਜਨਮ੍
ਪ੍ਰਥੁਸ਼ਰਵਾ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਸੀ, ਜੋ ਕਕਸ਼ੀਵਤ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ; ਵੈਰਾਗ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਤੇ ਅਗਨਿ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।
ਕਨੀਯਾਂਸ੍ ਤੁ ਸਮਰ੍ਥੋ ऽਪਿ ਪਰਿਵਿਤ੍ਤਿਭਯਾਨ੍ ਮੁਨੇ ਨਾਕਰੋਦ੍ ਦਾਰਕਰ੍ਮਾਦਿ ਨੈਵਾਗ੍ਨੀਨਾਮ੍ ਉਪਾਸਨਮ੍
ਹਾਲਾਂਕਿ ਛੋਟਾ ਪੁੱਤਰ ਸਮਰਥ ਸੀ, ਪਰ ਵਿਰਾਸਤ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਆਹ ਜਾਂ ਅਗਨਿ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰੋਚੁਃ ਪਿਤृਗਣਾਃ ਪੁਤ੍ਰਂ ਕਕ੍ਸ਼ੀਵਤਃ ਸ਼ੁਭਮ੍ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਚੈਵ ਕਨਿष੍ਠਂ ਚ ਪृਥਕ੍ ਪृਥਗ੍ ਇਦਂ ਵਚਃ
ਫਿਰ ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਕਕਸ਼ੀਵਤ ਦੇ ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਛੋਟੇ, ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ऋਣਤ੍ਰਯਾਪਨੋਦਾਯ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਦਾਰਸਂਗ੍ਰਹਃ
ਤਿੰਨ ਰਿਨਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਵਿਆਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨੇਤ੍ਯ੍ ਉਵਾਚ ਤਤੋ ਜ੍ਯੇष੍ਠਃ ਕਿਮ੍ ऋਣਂ ਕੇਨ ਯੁਜ੍ਯਤੇ ਕਨੀਯਾਂਸ੍ ਤੁ ਪਿਤॄਨ੍ ਪ੍ਰਾਹ ਨ ਯੋਗ੍ਯੋ ਦਾਰਸਂਗ੍ਰਹਃ
ਫਿਰ ਵੱਡੇ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਨਹੀਂ; ਕਿਹੜਾ ਰਿਨ, ਤੇ ਕਿਹੜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ?' ਪਰ ਛੋਟੇ ਨੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਲਈ ਵਿਆਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।'
ਜ੍ਯੇष੍ਠੇ ਸਤਿ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਪਰਿਵਿਤ੍ਤਿਭਯਾਦ੍ ਇਤਿ ਤਾਵ੍ ਉਭੌ ਪੁਨਰ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਏਵਮ੍ ਊਚੁਸ੍ ਤੇ ਵੈ ਪਿਤਾਮਹਾਃ
ਜਦੋਂ ਵੱਡਾ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਤਾਂ ਵਿਰਾਸਤ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਫਿਰ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਇਹੀ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਯਾਤਾਮ੍ ਉਭੌ ਗੌਤਮੀਂ ਤੁ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਕਕ੍ਸ਼ੀਵਤਃ ਸੁਤੌ ਕੁਰੁਤਾਂ ਗੌਤਮੀਸ੍ਨਾਨਂ ਸਰ੍ਵਾਭੀष੍ਟਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍
ਕਕਸ਼ੀਵਤ ਦੇ ਦੋਹਾਂ ਪੁੱਤਰ ਪਵਿੱਤਰ ਗੌਤਮੀ ਨੂੰ ਜਾਣ; ਉਥੇ ਗੌਤਮੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੋ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਗਚ੍ਛਤਾਂ ਗੌਤਮੀਂ ਗਙ੍ਗਾਂ ਲੋਕਤ੍ਰਿਤਯਪਾਵਨੀਮ੍ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਤਰ੍ਪਣਂ ਤਸ੍ਯਾਂ ਕੁਰੁਤਾਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾਨ੍ਵਿਤੌ
ਜੋ ਲੋਕ ਗੌਤਮੀ ਗੰਗਾ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਥੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਜਲ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਰਸਮ ਜਰੂਰ ਕਰਣ।
ਦृष੍ਟਾਵਨਾਮਿਤਾ ਧ੍ਯਾਤਾ ਗੌਤਮੀ ਸਰ੍ਵਕਾਮਦਾ ਨ ਦੇਸ਼ਕਾਲਜਾਤ੍ਯਾਦਿਨਿਯਮੋ ऽਤ੍ਰਾਵਗਾਹਨੇ ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ऽਨृਣਸ੍ ਤਤੋ ਭੂਯਾਤ੍ ਪਰਿਵਿਤ੍ਤਿਰ੍ ਨ ਚੇਤਰਃ
ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ, ਸਿਰ ਨਿਵਾਉਣ ਜਾਂ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਹਰ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਥੇ ਜਾਣ ਲਈ ਕੋਈ ਥਾਂ, ਸਮਾਂ ਜਾਂ ਜਾਤੀ ਦੀ ਪਾਬੰਦੀ ਨਹੀਂ। ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਜੇ ਕਰਜ਼ਾ ਮੁਕਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਹੀ ਇਹ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਨਹੀਂ।
ਤਤਃ ਪृਥੁਸ਼੍ਰਵਾ ਜ੍ਯੇष੍ਠਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਨਾਨਂ ਸਤਰ੍ਪਣਮ੍ ਤ੍ਰਯਾਣਾਮ੍ ਅਪਿ ਲੋਕਾਨਾਂ ਕਾਕ੍ਸ਼ੀਵਤੋ ऽਨृਣੋ ऽਭਵਤ੍
ਫਿਰ, ਪ੍ਰਥੁਸ਼੍ਰਵਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਲ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਕਰਜ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਕਕਸ਼ੀਵਤ ਵੰਸ਼ੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਮ੍ ऋਣਮੋਚਨਮ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ ਸ਼੍ਰੌਤਸ੍ਮਾਰ੍ਤ-ऋਣੇਭ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਇਤਰੇਭ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਨਾਰਦ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨੇਨ ਦਾਨੇਨ ऋਣੀ ਮੁਕ੍ਤਃ ਸੁਖੀ ਭਵੇਤ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਤੀਰਥ 'ਕਰਜ਼ਾ ਮੁਕਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਨਾਰਦ, ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਸ਼ਾਸਤਰੀ, ਵੰਸ਼ਜ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਰਜ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਮਨੁੱਖ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੁਪਰ੍ਣਾਸਂਗਮਂ ਨਾਮ ਕਾਦ੍ਰਵਾਸਂਗਮਂ ਤਥਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੋ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵੋ ਗਙ੍ਗਾਪੁਲਿਨਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਉਥੇ ਸੁਪਰਨਾਸੰਗਮ ਤੇ ਕਾਦਰਵਾਸੰਗਮ ਨਾਂਕ ਤੀਰਥ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਅਗ੍ਨਿਕੁਣ੍ਡਂ ਚ ਤਤ੍ਰੈਵ ਰੌਦ੍ਰਂ ਵੈष੍ਣਵਮ੍ ਏਵ ਚ ਸੌਰਂ ਸੌਮ੍ਯਂ ਤਥਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਂ ਕੌਮਾਰਂ ਵਾਰੁਣਂ ਤਥਾ
ਉਥੇ ਹੀ ਅੱਗ ਦੇ ਕੁੰਡ ਹਨ: ਰੁੱਦਰ, ਵੈਸ਼ਨਵ, ਸੌਰ, ਮਿੱਠੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕੌਮਾਰ ਤੇ ਵਾਰੁਣ।
ਅਪ੍ਸਰਾ ਚ ਨਦੀ ਯਤ੍ਰ ਸਂਗਤਾ ਗਙ੍ਗਯਾ ਤਥਾ ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਮਰਣਾਦ੍ ਏਵ ਕृਤਕृਤ੍ਯੋ ਭਵੇਨ੍ ਨਰਃ
ਉਥੇ ਅਪਸਰਾ ਨਦੀ ਵੀ ਗੰਗਾ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਤੀਰਥ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਸ਼ਮਨਂ ਸ਼ृਣੁ ਯਤ੍ਨੇਨ ਨਾਰਦ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਹਿਂਸਿਤਾਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਵਾਲਖਿਲ੍ਯਾ ਮਹਰ੍षਯਃ ਦਤ੍ਤਾਰ੍ਧਤਪਸਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰੋਚੁਸ੍ ਤੇ ਕਾਸ਼੍ਯਪਂ ਮੁਨਿਮ੍
ਹੇ ਨਾਰਦ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਬਾਰੇ: ਪਹਿਲਾਂ ਇੰਦਰ ਵਲੋਂ ਦੁੱਖੀ ਹੋਏ ਵਾਲਖਿਲਯ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਅਰਧ ਤਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਕਾਸ਼ਯਪ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਪੁਤ੍ਰਮ੍ ਉਤ੍ਪਾਦਯਾਨੇਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰਦਰ੍ਪਹਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ਤਪਸੋ ऽਰ੍ਧਂ ਤੁ ਦਾਸ੍ਯਾਮਸ੍ ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਆਹ ਮੁਨਿਸ੍ ਤੁ ਤਾਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਆਖਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰੋ ਜੋ ਇੰਦਰ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋੜੇ। ਅਸੀਂ ਆਪਣਾ ਅਰਧ ਤਪ ਦੇਵਾਂਗੇ।' ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਦੇ ਹੋ।'
ਸੁਪਰ੍ਣਾਯਾਂ ਤਤੋ ਗਰ੍ਭਮ੍ ਆਦਧੇ ਸ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ ਕਦ੍ਰ੍ਵਾਂ ਚੈਵ ਸ਼ਨੈਰ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਸਰ੍ਪਾਣਾਂ ਸਰ੍ਪਮਾਤਰਿ
ਫਿਰ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਸੁਪਰਨਾ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਬੀਜ ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਕਦਰੂ, ਜੋ ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਸੀ, ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਵੀ।
ਤੇ ਗਰ੍ਭਿਣ੍ਯਾਵ੍ ਉਭੇ ਆਹ ਗਨ੍ਤੁਕਾਮਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ ਅਪਰਾਧੋ ਨ ਚ ਕ੍ਵਾਪਿ ਕਾਰ੍ਯੋ ਗਮਨਮ੍ ਏਵ ਚ
ਦੋਵੇਂ ਗਰਭਵਤੀ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ, ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਿਆਂ, ਆਖਿਆ: 'ਕਿਤੇ ਵੀ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਨਾ ਜਾਵੋ।'
ਅਨ੍ਯਤ੍ਰ ਗਮਨਾਚ੍ ਛਾਪੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਗਈਆਂ, ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਸ਼ਾਪ ਮਿਲੇਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਯਯੌ ਪਤ੍ਨ੍ਯੌ ਗਤੇ ਭਰ੍ਤਰਿ ਤੇ ਉਭੇ ਤਦੈਵ ਜਗ੍ਮਤੁਃ ਸਤ੍ਤ੍ਰਮ੍ ऋषੀਣਾਂ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਚਲੇ ਗਏ। ਪਤੀ ਦੇ ਜਾਣ ਨਾਲ ਹੀ, ਦੋਵੇਂ ਪਤਨੀਆਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਯੱਗ ਸਥਾਨ ਉੱਤੇ ਚਲੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਜੋ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਤਪ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਵृਨ੍ਦਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਗਙ੍ਗਾਤੀਰਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਮ੍ ਉਨ੍ਮਤ੍ਤੇ ਤੇ ਉਭੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਯਃਸਂਪਤ੍ਤਿਗਰ੍ਵਿਤੇ
ਉਹ ਥਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਦੋਵੇਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਜਵਾਨੀ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਪਣ ਉੱਤੇ ਮਸਤ ਰਹਿੰਦੀਆਂ, ਉਥੇ ਗਈਆਂ।