ਮृਤੇ ਭ੍ਰਾਤਰਿ ਸ ਤ੍ਵ੍ ਅਗ੍ਨਿਃ ਪ੍ਰਿਯੇ ਵੈ ਜਾਤਵੇਦਸਿ ਕੋਪੇਨ ਮਹਤਾਵਿष੍ਟੋ ਗਾਙ੍ਗਮ੍ ਅਮ੍ਭਃ ਸਮਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਜਦੋਂ ਪਿਆਰੇ ਭਰਾ ਜਾਤਵੇਦਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ, ਅਗਨੀ ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਗਙ੍ਗਾਮ੍ਭਸਿ ਸਮਾਵਿष੍ਟੇ ਹ੍ਯ੍ ਅਗ੍ਨੌ ਦੇਵਾਸ਼੍ ਚ ਮਾਨੁषਾਃ ਜੀਵਮ੍ ਉਤ੍ਸਰ੍ਜਯਾਮ੍ ਆਸੁਰ੍ ਅਗ੍ਨਿਜੀਵਾ ਯਤੋ ਮਤਾਃ
ਜਦੋਂ ਅਗਨੀ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਅਗਨੀ ਦੀ ਜੀਵਨ ਚਿੰਗਾਰੀ ਛੱਡੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ 'ਅਗਨੀ ਜੀਵ' ਕਹਾਏ।
ਯਤ੍ਰਾਗ੍ਨਿਰ੍ ਜਲਮ੍ ਆਵਿष੍ਟਸ੍ ਤਂ ਦੇਸ਼ਂ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਤੇ ਆਜਗ੍ਮੁਰ੍ ਵਿਬੁਧਾਃ ਸਰ੍ਵ ऋषਯਃ ਪਿਤਰਸ੍ ਤਥਾ
ਜਿੱਥੇ ਅਗਨੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਉਥੇ ਸਭ ਦੇਵਤੇ, ਸਭ ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਪਿਤਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਵਿਨਾਗ੍ਨਿਨਾ ਨ ਜੀਵਾਮਃ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤੋ ऽਗ੍ਨਿਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ਅਗ੍ਨਿਂ ਜਲਗਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਿਯਂ ਚੋਚੁਰ੍ ਦਿਵੌਕਸਃ
ਅਗਨੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਅਸੀਂ ਜੀਵ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ—ਉਹ ਅਗਨੀ ਦੀ ਖਾਸ ਤਰੀਫ਼ ਕਰਦੇ; ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਿਆਰੇ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਦੇਖਿਆ, ਤਾੰ ਅਕਾਸ਼ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਦੁੱਖ ਕੀਤਾ।
ਦੇਵਾਞ੍ ਜੀਵਯ ਹਵ੍ਯੇਨ ਕਵ੍ਯੇਨ ਚ ਪਿਤॄਂਸ੍ ਤਥਾ ਮਾਨੁषਾਨ੍ ਅਨ੍ਨਪਾਕੇਨ ਬੀਜਾਨਾਂ ਕ੍ਲੇਦਨੇਨ ਚ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਵਨ ਨਾਲ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿਤਰ ਕਰਮ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪਕਾਈ ਹੋਈ ਰੋਟੀ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਬੀਜਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੇਣ ਨਾਲ ਜੀਵੰਤ ਕਰੋ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ।
ਅਗ੍ਨਿਰ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਆਹ ਤਾਨ੍ ਦੇਵਾਞ੍ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਯੋ ਮੇ ਗਤੋ ऽਨੁਜਃ ਕ੍ਰਿਯਮਾਣੇ ਭਵਤ੍ਕਾਰ੍ਯੇ ਯਾ ਗਤਿਰ੍ ਜਾਤਵੇਦਸਃ
ਅਗਨੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜੋ ਮੇਰਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਸਮਰਥ ਸੀ; ਜਾਤਵੇਦਸ ਨੂੰ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡਾ ਕੰਮ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹੀ ਹੋਵੇ।'
ਸਾ ਵਾਪਿ ਸ੍ਯਾਨ੍ ਮਮ ਸੁਰਾ ਨੋਤ੍ਸਹੇ ਕਾਰ੍ਯਸਾਧਨੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵਤਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਭਵਤਾਂ ਜਾਤਵੇਦਸਃ
'ਉਹ ਭਾਗ ਮੇਰਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ, ਮੈਂ ਇਹ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ; ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਕੰਮ ਜਾਤਵੇਦਸ ਦਾ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਨਹੀਂ।'
ਇਮਾਂ ਸ੍ਥਿਤਿਮ੍ ਅਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਨ ਜਾਨੇ ਮੇ ਕਥਂ ਭਵੇਤ੍ ਇਹ ਚਾਮੁਤ੍ਰ ਚ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤੌ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਨੋ ਭਵੇਤ੍
ਮੈਂ ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਪਰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਮੇਰਾ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ; ਇੱਥੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਤੇ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਸਭ ਨੂੰ ਵਿਆਪਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ।
ਅਥਾਪਿ ਕ੍ਰਿਯਮਾਣੇ ਵੈ ਕਾਰ੍ਯੇ ਸੈਵ ਗਤਿਰ੍ ਮਮ ਦੇਵਾਸ੍ ਤਮ੍ ਊਚੁਰ੍ ਭਾਵੇਨ ਸਰ੍ਵੇਣ ऋषਯਸ੍ ਤਥਾ
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਮੇਰਾ ਰਸਤਾ ਹੈ; ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪੂਰੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਆਯੁਃ ਕਰ੍ਮਣਿ ਚ ਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤੌ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ਼੍ ਚ ਦੀਯਤੇ ਪ੍ਰਯਾਜਾਨ੍ ਅਨੁਯਾਜਾਂਸ਼੍ ਚ ਦਾਸ੍ਯਾਮੋ ਹਵ੍ਯਵਾਹਨ
ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ, ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇਵਾਂਗੇ; ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਯਜਨਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਅਤੇ ਅੰਤ ਦੇ ਹਵਨ ਵੀ ਦੇਵਾਂਗੇ, ਹਵਨ ਲੈਣ ਵਾਲੇ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਤ੍ਵਂ ਮੁਖਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮ੍ ਆਹੁਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰਥਮਾਸ੍ ਤਵ ਤ੍ਵਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਤੁ ਯਦ੍ ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਃ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮ
ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੂੰਹ ਹੈ, ਤੇ ਪਹਿਲਾ ਹਵਨ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਚੜ੍ਹਾਏਂਗਾ, ਉਹ ਅਸੀਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਭੋਗਾਂਗੇ।
ਤਤਸ੍ ਤੁष੍ਟੋ ऽਭਵਦ੍ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ ਦੇਵਵਾਕ੍ਯਾਦ੍ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍ ਇਹ ਚਾਮੁਤ੍ਰ ਚ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤੌ ਹਵ੍ਯੇ ਵਾ ਲੌਕਿਕੇ ਤਥਾ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਅਗਨਿ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਯਜਨਾ ਅਤੇ ਲੋਕਿਕ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ ਅਭਯਃ ਸਮਰ੍ਥੋ ऽਭੂਤ੍ ਸੁਰਾਜ੍ਞਯਾ ਜਾਤਵੇਦਾ ਬृਹਦ੍ਭਾਨੁਃ ਸਪ੍ਤਾਰ੍ਚਿਰ੍ ਨੀਲਲੋਹਿਤਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਅਗਨਿ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਜਨਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਵਾਲਾ, ਸੱਤ ਲਪਟਾਂ, ਨੀਲੇ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਹਰ ਥਾਂ ਨਿਡਰ ਤੇ ਸਮਰਥ ਹੋ ਗਿਆ।
ਜਲਗਰ੍ਭਃ ਸ਼ਮੀਗਰ੍ਭੋ ਯਜ੍ਞਗਰ੍ਭਃ ਸ ਉਚ੍ਯਤੇ ਜਲਾਦ੍ ਆਕृष੍ਯ ਵਿਬੁਧਾ ਅਭਿषਿਚ੍ਯ ਵਿਭਾਵਸੁਮ੍
ਉਹ ਪਾਣੀ ਤੋਂ, ਸ਼ਮੀ ਦੇ ਰੁੱਖ ਤੋਂ, ਤੇ ਯਜਨਾ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹੋਇਆ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਢ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਚਮਕਦਾਰ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ।
ਉਭਯਤ੍ਰ ਪਦੇ ਵਾਸਃ ਸਰ੍ਵਗੋ ऽਗ੍ਨਿਸ੍ ਤਤੋ ऽਭਵਤ੍ ਯਥਾਗਤਂ ਸੁਰਾ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ ਵਹ੍ਨਿਤੀਰ੍ਥਂ ਤਦ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਗਨਿ ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਗਿਆ, ਹਰ ਥਾਂ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ; ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ, ਦੇਵਤੇ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ—ਇਸ ਨੂੰ ਅਗਨਿ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਆਖਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਸਪ੍ਤ ਸ਼ਤਾਨ੍ਯ੍ ਆਸਂਸ੍ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਗੁਣਵਨ੍ਤਿ ਚ ਤੇषੁ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਦਾਨਂ ਚ ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਜਿਤਾਤ੍ਮਵਾਨ੍
ਉਥੇ ਸੱਤ ਸੌ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਸਨ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ; ਜੋ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਤੇ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ,
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਸਾਗ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤ੍ਯ੍ ਅਵਿਕਲਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ਦੇਵਤੀਰ੍ਥਂ ਚ ਤਤ੍ਰੈਵ ਆਗ੍ਨੇਯਂ ਜਾਤਵੇਦਸਮ੍
ਉਹ ਪੂਰਾ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਤੇ ਸਰਵੰਗੀਣ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਹੀ ਜਾਤਵੇਦਸ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਅਗਨਿ-ਤੀਰਥ ਵੀ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਂ ਲਿਙ੍ਗਂ ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ऽਨੇਕਵਰ੍ਣਵਤ੍ ਤਦ੍ਦੇਵਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦ੍ ਏਵ ਸਰ੍ਵਕ੍ਰਤੁਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਉਥੇ ਅਗਨਿ ਵੱਲੋਂ ਸਥਾਪਿਤ ਲਿੰਗ ਹੈ, ਜੋ ਕਈ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਹੀ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ऋਣਪ੍ਰਮੋਚਨਂ ਨਾਮ ਤੀਰ੍ਥਂ ਵੇਦਵਿਦੋ ਵਿਦੁਃ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ृਣੁ ਨਾਰਦ ਤਨ੍ਮਨਾਃ
ਵੇਦ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਇਸ ਨੂੰ ਰਿਨ-ਮੁਕਤੀ ਵਾਲਾ ਤੀਰਥ ਆਖਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਸੁਰਤ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ—ਨਾਰਦ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।
ਆਸੀਤ੍ ਪृਥੁਸ਼੍ਰਵਾ ਨਾਮ ਪ੍ਰਿਯਃ ਕਕ੍ਸ਼ੀਵਤਃ ਸੁਤਃ ਨ ਦਾਰਸਂਗ੍ਰਹਂ ਲੇਭੇ ਵੈਰਾਗ੍ਯਾਨ੍ ਨਾਗ੍ਨਿਪੂਜਨਮ੍
ਪ੍ਰਥੁਸ਼ਰਵਾ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਸੀ, ਜੋ ਕਕਸ਼ੀਵਤ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ; ਵੈਰਾਗ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਤੇ ਅਗਨਿ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।
ਕਨੀਯਾਂਸ੍ ਤੁ ਸਮਰ੍ਥੋ ऽਪਿ ਪਰਿਵਿਤ੍ਤਿਭਯਾਨ੍ ਮੁਨੇ ਨਾਕਰੋਦ੍ ਦਾਰਕਰ੍ਮਾਦਿ ਨੈਵਾਗ੍ਨੀਨਾਮ੍ ਉਪਾਸਨਮ੍
ਹਾਲਾਂਕਿ ਛੋਟਾ ਪੁੱਤਰ ਸਮਰਥ ਸੀ, ਪਰ ਵਿਰਾਸਤ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਆਹ ਜਾਂ ਅਗਨਿ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰੋਚੁਃ ਪਿਤृਗਣਾਃ ਪੁਤ੍ਰਂ ਕਕ੍ਸ਼ੀਵਤਃ ਸ਼ੁਭਮ੍ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਚੈਵ ਕਨਿष੍ਠਂ ਚ ਪृਥਕ੍ ਪृਥਗ੍ ਇਦਂ ਵਚਃ
ਫਿਰ ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਕਕਸ਼ੀਵਤ ਦੇ ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਛੋਟੇ, ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ऋਣਤ੍ਰਯਾਪਨੋਦਾਯ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਦਾਰਸਂਗ੍ਰਹਃ
ਤਿੰਨ ਰਿਨਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਵਿਆਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨੇਤ੍ਯ੍ ਉਵਾਚ ਤਤੋ ਜ੍ਯੇष੍ਠਃ ਕਿਮ੍ ऋਣਂ ਕੇਨ ਯੁਜ੍ਯਤੇ ਕਨੀਯਾਂਸ੍ ਤੁ ਪਿਤॄਨ੍ ਪ੍ਰਾਹ ਨ ਯੋਗ੍ਯੋ ਦਾਰਸਂਗ੍ਰਹਃ
ਫਿਰ ਵੱਡੇ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਨਹੀਂ; ਕਿਹੜਾ ਰਿਨ, ਤੇ ਕਿਹੜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ?' ਪਰ ਛੋਟੇ ਨੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਲਈ ਵਿਆਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।'
ਜ੍ਯੇष੍ਠੇ ਸਤਿ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਪਰਿਵਿਤ੍ਤਿਭਯਾਦ੍ ਇਤਿ ਤਾਵ੍ ਉਭੌ ਪੁਨਰ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਏਵਮ੍ ਊਚੁਸ੍ ਤੇ ਵੈ ਪਿਤਾਮਹਾਃ
ਜਦੋਂ ਵੱਡਾ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਤਾਂ ਵਿਰਾਸਤ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਫਿਰ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਇਹੀ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਯਾਤਾਮ੍ ਉਭੌ ਗੌਤਮੀਂ ਤੁ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਕਕ੍ਸ਼ੀਵਤਃ ਸੁਤੌ ਕੁਰੁਤਾਂ ਗੌਤਮੀਸ੍ਨਾਨਂ ਸਰ੍ਵਾਭੀष੍ਟਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍
ਕਕਸ਼ੀਵਤ ਦੇ ਦੋਹਾਂ ਪੁੱਤਰ ਪਵਿੱਤਰ ਗੌਤਮੀ ਨੂੰ ਜਾਣ; ਉਥੇ ਗੌਤਮੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੋ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਗਚ੍ਛਤਾਂ ਗੌਤਮੀਂ ਗਙ੍ਗਾਂ ਲੋਕਤ੍ਰਿਤਯਪਾਵਨੀਮ੍ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਤਰ੍ਪਣਂ ਤਸ੍ਯਾਂ ਕੁਰੁਤਾਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾਨ੍ਵਿਤੌ
ਜੋ ਲੋਕ ਗੌਤਮੀ ਗੰਗਾ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਥੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਜਲ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਰਸਮ ਜਰੂਰ ਕਰਣ।
ਦृष੍ਟਾਵਨਾਮਿਤਾ ਧ੍ਯਾਤਾ ਗੌਤਮੀ ਸਰ੍ਵਕਾਮਦਾ ਨ ਦੇਸ਼ਕਾਲਜਾਤ੍ਯਾਦਿਨਿਯਮੋ ऽਤ੍ਰਾਵਗਾਹਨੇ ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ऽਨृਣਸ੍ ਤਤੋ ਭੂਯਾਤ੍ ਪਰਿਵਿਤ੍ਤਿਰ੍ ਨ ਚੇਤਰਃ
ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ, ਸਿਰ ਨਿਵਾਉਣ ਜਾਂ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਹਰ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਥੇ ਜਾਣ ਲਈ ਕੋਈ ਥਾਂ, ਸਮਾਂ ਜਾਂ ਜਾਤੀ ਦੀ ਪਾਬੰਦੀ ਨਹੀਂ। ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਜੇ ਕਰਜ਼ਾ ਮੁਕਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਹੀ ਇਹ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਨਹੀਂ।
ਤਤਃ ਪृਥੁਸ਼੍ਰਵਾ ਜ੍ਯੇष੍ਠਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਨਾਨਂ ਸਤਰ੍ਪਣਮ੍ ਤ੍ਰਯਾਣਾਮ੍ ਅਪਿ ਲੋਕਾਨਾਂ ਕਾਕ੍ਸ਼ੀਵਤੋ ऽਨृਣੋ ऽਭਵਤ੍
ਫਿਰ, ਪ੍ਰਥੁਸ਼੍ਰਵਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਲ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਕਰਜ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਕਕਸ਼ੀਵਤ ਵੰਸ਼ੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਮ੍ ऋਣਮੋਚਨਮ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ ਸ਼੍ਰੌਤਸ੍ਮਾਰ੍ਤ-ऋਣੇਭ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਇਤਰੇਭ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਨਾਰਦ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨੇਨ ਦਾਨੇਨ ऋਣੀ ਮੁਕ੍ਤਃ ਸੁਖੀ ਭਵੇਤ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਤੀਰਥ 'ਕਰਜ਼ਾ ਮੁਕਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਨਾਰਦ, ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਸ਼ਾਸਤਰੀ, ਵੰਸ਼ਜ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਰਜ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਮਨੁੱਖ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।