ਸਿਕ੍ਤਾਯਾਃ ਸਂਗਮੇ ਪੁਣ੍ਯਮ੍ ਐਨ੍ਦ੍ਰਂ ਤਦ੍ ਅਭਿਧੀਯਤੇ ਤਤ੍ਰ ਸਪ੍ਤ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨ੍ਯ੍ ਆਸਞ੍ ਸ਼ੁਭਾਨਿ ਚ
ਉਸ ਛਿੜਕਾਏ ਦਰਿਆ ਦੇ ਸੰਗਮ 'ਤੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ 'ਇੰਦਰ ਦਾ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਸੱਤ ਹਜ਼ਾਰ ਚੰਗੇ ਤੀਰਥ ਸਨ।
ਤੇषੁ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਦਾਨਂ ਚ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਤੁ ਸਂਗਮੇ ਸਰ੍ਵਂ ਤਦ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਯਂ ਵਿਦ੍ਯਾਨ੍ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ
ਉਹਨਾਂ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਸੰਗਮ 'ਤੇ, ਸਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਨਾ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਅਟੱਲ ਹਨ; ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਯਦ੍ ਏਤਤ੍ ਪੁਣ੍ਯਮ੍ ਆਖ੍ਯਾਨਂ ਯਃ ਪਠੇਚ੍ ਚ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਵਾ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਸ ਮੁਚ੍ਯੇਤ ਮਨੋਵਾਕ੍ਕਾਯਕਰ੍ਮਜੈਃ
ਜੋ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨ, ਬੋਲ ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਹੋਏ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੌਲਸ੍ਤ੍ਯਂ ਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਆਖ੍ਯਾਤਂ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਪ੍ਰਦਂ ਨृਣਾਮ੍ ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਤਸ੍ਯ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਭ੍ਰष੍ਟਰਾਜ੍ਯਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍
ਪੌਲਸਤਿਆ ਤੀਰਥ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਸਿਧੀਆਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਖੋਇਆ ਰਾਜ ਮੁੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਉਤ੍ਤਰਾਸ਼ਾਪਤਿਃ ਪੂਰ੍ਵਮ੍ ऋਦ੍ਧਿਸਿਦ੍ਧਿਸਮਨ੍ਵਿਤਃ ਪੁਰਾ ਲਙ੍ਕਾਪਤਿਸ਼੍ ਚਾਸੀਜ੍ ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਵਿਸ਼੍ਰਵਸਃ ਸੁਤਃ
ਉੱਤਰ ਦਿਸ਼ਾ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਧਨ ਤੇ ਸਿਧੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਲੰਕਾ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਵਿਸ਼ਰਵਾ ਦਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ।
ਤਸ੍ਯੈਤੇ ਭ੍ਰਾਤਰਸ਼੍ ਚਾਸਨ੍ ਬਲਵਨ੍ਤੋ ऽਮਿਤਪ੍ਰਭਾਃ ਸਾਪਤ੍ਨਾ ਰਾਵਣਸ਼੍ ਚੈਵ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣੋ ਵਿਭੀषਣਃ
ਉਸਦੇ ਭਰਾ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਅਣਗਣ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਾਲੇ ਸਨ: ਰਾਵਣ, ਕੁੰਭਕਰਨ ਤੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਜੋ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀ ਸਨ।
ਤੇ ऽਪਿ ਵਿਸ਼੍ਰਵਸਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ੍ ਤੁ ਤੇ ਮਦ੍ਦਤ੍ਤੇਨ ਵਿਮਾਨੇਨ ਧਨਦੋ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ
ਉਹ ਵੀ ਵਿਸ਼ਰਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਤੋਂ ਜਨਮੇ। ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਸਨ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਦਿੱਤੇ ਵਿਮਾਨ ਨਾਲ ਧਨ ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਗਿਆ।
ਮਮਾਨ੍ਤਿਕਂ ਭਕ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤੋ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਏਤਿ ਤੁ ਯਾਤਿ ਚ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਤੁ ਯਾ ਮਾਤਾ ਕੁਪਿਤਾ ਸਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਸੁਤਾਨ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਰਾਵਣ ਦੀ ਮਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਮਰਿष੍ਯੇ ਨ ਚ ਜੀਵਿष੍ਯੇ ਪੁਤ੍ਰਾ ਵੈਰੂਪ੍ਯਕਾਰਣਾਤ੍ ਦੇਵਾਸ਼੍ ਚ ਦਾਨਵਾਸ਼੍ ਚਾਸਨ੍ ਸਾਪਤ੍ਨਾ ਭ੍ਰਾਤਰੋ ਮਿਥਃ
ਮੈਂ ਮਰ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਜੀਵਨ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਪੁੱਤਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੀ ਬਦਸੂਰਤੀ ਹੈ। ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵ ਵੀ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀ ਭਰਾਵਾਂ ਸਨ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਵਧਮ੍ ਈਪ੍ਸਨ੍ਤੇ ਜਯੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਵਸ਼ਾਨੁਗਾਃ ਤਦ੍ਭਵਨ੍ਤੋ ਨ ਪੁਰੁषਾ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਨ ਜਯੈषਿਣਃ ਸਾਪਤ੍ਨ੍ਯਂ ਯੋ ऽਨੁਮਨ੍ਯਤੇ ਤਸ੍ਯ ਜੀਵੋ ਨਿਰਰ੍ਥਕਃ
ਜੋ ਜਿੱਤ ਤੇ ਵਧਿਆਈ ਦੀ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਸਮਰਥ, ਨਾ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ। ਜੋ ਵੈਰ ਮੰਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਅਰਥ ਹੈ।
ਤਨ੍ ਮਾਤृਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭ੍ਰਾਤਰਸ੍ ਤੇ ਤ੍ਰਯੋ ਮੁਨੇ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ ਤੇ ਤਪਸੇ ऽਰਣ੍ਯਂ ਕृਤਵਨ੍ਤਸ੍ ਤਪੋ ਮਹਤ੍
ਮਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਭਰਾ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਤਪस्या ਲਈ ਚਲੇ ਗਏ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਪ ਕਰੀ।
ਮਤ੍ਤੋ ਵਰਾਨ੍ ਅਵਾਪੁਸ਼੍ ਚ ਤ੍ਰਯ ਏਤੇ ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਮਾਤੁਲੇਨ ਮਰੀਚੇਨ ਤਥਾ ਮਾਤਾਮਹੇਨ ਤੁ
ਮੇਰੇ ਤੋਂ, ਇਹ ਤਿੰਨ ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਾਮਾ ਮਰੀਚ ਤੇ ਨਾਨਾ ਨੇ ਵਰ ਮਿਲੇ।
ਤਨ੍ਮਾਤृਵਚਨਾਚ੍ ਚਾਪਿ ਤਤੋ ਲਙ੍ਕਾਮ੍ ਅਯਾਚਤ ਰਕ੍ਸ਼ੋਭਾਵਾਨ੍ ਮਾਤृਦੋषਾਦ੍ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰੋਰ੍ ਵੈਰਮ੍ ਅਭੂਨ੍ ਮਹਤ੍
ਮਾਂ ਦੇ ਕਹੇ ਉੱਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਲੰਕਾ ਮੰਗੀ। ਮਾਂ ਦੀ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ, ਰਾਖਸਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਭਰਾਵਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਵੈਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ ਤਦ੍ ਅਭਵਦ੍ ਯੁਦ੍ਧਂ ਦੇਵਦਾਨਵਯੋਰ੍ ਇਵ ਯੁਦ੍ਧੇ ਜਿਤ੍ਵਾਗ੍ਰਜਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਧਨਦਂ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਤਥਾ
ਫਿਰ, ਦੋ ਭਰਾਵਾਂ ਵਿਚ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚ। ਉਸ ਲੜਾਈ ਵਿਚ, ਧਨ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ।
ਪੁष੍ਪਕਂ ਚ ਪੁਰੀਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਸਰ੍ਵਂ ਚੈਵ ਵ੍ਯਪਾਹਰਤ੍ ਰਾਵਣੋ ਘੋषਯਾਮ੍ ਆਸ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਸਚਰਾਚਰੇ
ਰਾਵਣ ਨੇ ਪੁਸ਼ਪਕ ਰਥ, ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਹਥਿਆ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ, ਸਾਰੇ ਜੜ-ਚਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਜਿੱਤ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ ਆਸ਼੍ਰਯਂ ਭ੍ਰਾਤੁਃ ਸ ਚ ਵਧ੍ਯੋ ਭਵੇਨ੍ ਮਮ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਨਿਰਸ੍ਤੋ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣੋ ਨੈਵ ਪ੍ਰਾਪਾਸ਼੍ਰਯਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਪਿਤਾਮਹਂ ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯਂ ਤਂ ਗਤ੍ਵਾ ਨਤ੍ਵਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਵਚਃ
ਉਸ ਨੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ: 'ਜੋ ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।' ਭਰਾ ਵਲੋਂ ਕੱਢੇ ਹੋਏ ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਨੂੰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਆਸਰਾ ਨਾ ਮਿਲਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਦਾਦਾ ਪੁਲਸਤਿਆ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਇਹ ਗਲ ਕਹੀ।
ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਨਿਰਸ੍ਤੋ ਦੁष੍ਟੇਨ ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ ਆਸ਼੍ਰਯਃ ਸ਼ਰਣਂ ਯਤ੍ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਦੈਵਂ ਵਾ ਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਏਵ ਚ
'ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਾੜੇ ਭਰਾ ਵਲੋਂ ਕੱਢਿਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਦੱਸੋ ਕਿ ਕਿੱਥੇ ਆਸਰਾ ਜਾਂ ਸ਼ਰਣ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ।'
ਤਤ੍ ਪੌਤ੍ਰਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯੋ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਪੋਤੇ ਦੀ ਗਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੇ ਇਹ ਗਲ ਕਹੀ।
ਗੌਤਮੀਂ ਗਚ੍ਛ ਪੁਤ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਤੁਹਿ ਦੇਵਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਤਤ੍ਰ ਨਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਗਙ੍ਗਾਯਾ ਜਲਮਧ੍ਯਤਃ
'ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਗੌਤਮੀ ਗੰਗਾ ਤੇ ਜਾ, ਉਥੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ। ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ, ਉਹ ਅੰਦਰ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕੇਗਾ।'
ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਕਲ੍ਯਾਣੀਂ ਤਥਾ ਕੁਰੁ ਮਯਾ ਸਹ
'ਤੂੰ ਸ਼ੁਭ ਸਫਲਤਾ ਪਾਵੇਂਗਾ; ਇਹ ਕੰਮ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕਰ।'
ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮਾਸੌ ਸਭਾਰ੍ਯੋ ਧਨਦਸ੍ ਤਥਾ ਪਿਤ੍ਰਾ ਮਾਤ੍ਰਾ ਚ ਵृਦ੍ਧੇਨ ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯੇਨ ਧਨੇਸ਼੍ਵਰਃ
'ਠੀਕ ਹੈ' ਕਹਿ ਕੇ, ਧਨ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ, ਵੱਡੇ ਪਿਤਾ-ਮਾਤਾ ਅਤੇ ਪੁਲਸਤਿਆ ਨਾਲ ਉਥੇ ਗਿਆ।
ਗਤ੍ਵਾ ਤੁ ਗੌਤਮੀਂ ਗਙ੍ਗਾਂ ਸ਼ੁਚਿਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਯਤਵ੍ਰਤਃ ਤੁष੍ਟਾਵ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਂ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਗੌਤਮੀ ਗੰਗਾ ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਵ੍ਰਤ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤੀ।
ਸ੍ਵਾਮੀ ਤ੍ਵਮ੍ ਏਵਾਸ੍ਯ ਚਰਾਚਰਸ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਸ਼ਂਭੋ ਨ ਪਰੋ ऽਸ੍ਤਿ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਤ੍ਵਾਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਵਜ੍ਞਾਯ ਯਦੀਹ ਮੋਹਾਤ੍ ਪ੍ਰਗਲ੍ਭਤੇ ਕੋਪਿ ਸ ਸ਼ੋਚ੍ਯ ਏਵ
'ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਰੇ ਜੜ-ਚਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਹੈਂ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਇਥੇ ਕੋਈ ਭਟਕ ਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ ਕਰਕੇ, ਅਹੰਕਾਰ ਕਰੇ, ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਤਰਸਯੋਗ ਹੈ।'
ਤ੍ਵਮ੍ ਅष੍ਟਮੂਰ੍ਤ੍ਯਾ ਸਕਲਂ ਬਿਭਰ੍षਿ ਤ੍ਵਦਾਜ੍ਞਯਾ ਵਰ੍ਤਤ ਏਵ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਤਥਾਪਿ ਵੇਦੇਤਿ ਬੁਧੋ ਭਵਨ੍ਤਂ ਨ ਜਾਤ੍ਵ੍ ਅਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਮਹਿਮਾ ਪੁਰਾਤਨਮ੍
'ਤੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਠ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈਂ; ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਵੀ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਵੇਦ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਪੁਰਾਤਨ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਨਾ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।'
ਮਲਪ੍ਰਸੂਤਂ ਯਦ੍ ਅਵੋਚਦ੍ ਅਮ੍ਬਾ ਹਾਸ੍ਯਾਤ੍ ਸੁਤੋ ऽਯਂ ਤਵ ਦੇਵ ਸ਼ੂਰਃ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਿਤਾਦ੍ ਯਃ ਸ ਚ ਵਿਘ੍ਨਰਾਜੋ ਜਜ੍ਞੇ ਤ੍ਵ੍ ਅਹੋ ਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ ਈਸ਼ਦृष੍ਟੇਃ
'ਮਾਂ ਨੇ ਜੋ ਮਜ਼ਾਕ ਵਿਚ ਕਿਹਾ ਕਿ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਤੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵਿਘਨਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਬਣ ਗਿਆ। ਵਾਹ, ਤੇਰੀ ਈਸ਼ਵਰੀ ਨਜ਼ਰ ਦਾ ਖੇਡ!'
ਅਸ਼੍ਰੁਪ੍ਲੁਤਾਙ੍ਗੀ ਗਿਰਿਜਾ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਿਯੁਕ੍ਤਦਾਂਪਤ੍ਯਮ੍ ਇਤੀਸ਼ਮ੍ ਊਚੇ ਮਨੋਭਵੋ ऽਭੂਨ੍ ਮਦਨੋ ਰਤਿਸ਼੍ ਚ ਸੌਭਾਗ੍ਯਪੂਰ੍ਵਤ੍ਵਮ੍ ਅਵਾਪ ਸੋਮਾਤ੍
ਗਿਰਿਜਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਤੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਕਾਮਦੇਵ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਰਤੀ ਨੇ ਸੋਮਾ ਤੋਂ ਆਪਣਾ ਪੁਰਾਣਾ ਸੁਭਾਗ ਪਾ ਲਿਆ।'
ਇਤ੍ਯਾਦਿ ਸ੍ਤੁਵਤਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਪੁਰਤੋ ऽਭੂਤ੍ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਃ ਵਰੇਣ ਚ੍ਛਨ੍ਦਯਾਮ੍ ਆਸ ਹਰ੍षਾਨ੍ ਨੋਵਾਚ ਕਿਂਚਨ
ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਚੋਇਦਾ ਵਰ ਦਿੰਦਾ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਾ ਕਿਹਾ।
ਤੂष੍ਣੀਂਭੂਤੇ ਤੁ ਧਨਦੇ ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯੇ ਚ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੇ ਪੁਨਃ ਪੁਨਰ੍ ਵਰਸ੍ਵੇਤਿ ਸ਼ਿਵੇ ਵਾਦਿਨਿ ਹਰ੍षਿਤੇ
ਜਦ ਧਨ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਤੇ ਪੁਲਸਤਿਆ ਚੁੱਪ ਰਹੇ, ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕਿਹਾ, 'ਵਰ ਮੰਗੋ!'
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਨ੍ਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਵਾਗ੍ ਉਵਾਚਾਸ਼ਰੀਰਿਣੀ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵ੍ਯਂ ਧਨਪਾਲਤ੍ਵਂ ਵਦਨ੍ਤੀਦਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਥੇ ਇਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ, ਜੋ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਦੱਸ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਧਨ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਦਾ ਪਦ ਮਿਲਣਾ ਹੈ।
ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਤੁ ਯਚ੍ ਚਿਤ੍ਤਂ ਪਿਤੁਰ੍ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਸ੍ਯ ਤੁ ਵਿਦਿਤ੍ਵੇਵ ਤਦਾ ਵਾਣੀ ਸ਼ੁਭਮ੍ ਅਰ੍ਥਮ੍ ਉਦੀਰਯਤ੍
ਪੁਲਸਤਿਆ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਆਵਾਜ਼ ਨੇ ਸ਼ੁਭ ਗਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।