ਤਚ੍ਛਾਨ੍ਤਿਂ ਕੁਰੁ ਕਲ੍ਯਾਣ ਪ੍ਰਸੀਦ ਵਰਦੋ ਭਵ ਮਲਨਿਰ੍ਯਾਤਨਂ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਕੁਰ੍ਮਸ੍ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਰਾਨ੍ ਬਹੂਨ੍
ਉਸ ਵਿੱਘਨ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੋ, ਹੇ ਸ਼ੁਭਵਾਨ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਵਰ ਦਿਓ। ਜਿਸ ਥਾਂ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਵਰ ਦਿਓ।
ਦੇਸ਼ੇ ਦਾਸ੍ਯਾਮਹੇ ਸਰ੍ਵੇ ਤਦ੍ ਅਨੁਜ੍ਞਾਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਦੇਸ਼ੇ ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਅਭਿषੇਕੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇਵਾਂਗੇ; ਤੁਸੀਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦਿਓ।
ਸ ਸਰ੍ਵਕਾਮਦਃ ਪੁਂਸਾਂ ਧਾਨ੍ਯਵृਕ੍ਸ਼ਫਲੈਰ੍ ਯੁਤਃ ਨਾਨਾਵृष੍ਟਿਰ੍ ਨ ਦੁਰ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ਂ ਭਵੇਦ੍ ਅਤ੍ਰ ਕਦਾਚਨ
ਉਹ ਥਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰੇਗੀ, ਧਾਨ, ਰੁੱਖ ਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇਗੀ; ਉਥੇ ਕਦੇ ਵੀ ਵੱਧ ਮੀਂਹ ਜਾਂ ਅਕਾਲ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ।
ਮੇਨੇ ਤਤੋ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਮਾਣ੍ਡਵ੍ਯੋ ਲੋਕਪੂਜਿਤਃ ਅਭਿषੇਕਃ ਕृਤਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਮਲਨਿਰ੍ਯਾਤਨਂ ਤਥਾ
ਫਿਰ, ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ, ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀ ਮਾਂਡਵਿਆ ਨੇ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦਿੱਤੀ; ਉਥੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਇਆ ਤੇ ਪਾਪ ਵੀ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦੇਵੈਸ੍ ਤਦੋਕ੍ਤੋ ਮੁਨਿਭਿਃ ਸ ਦੇਸ਼ੋ ਮਾਲਵਸ੍ ਤਤਃ ਅਭਿषਿਕ੍ਤੇ ਸੁਰਪਤੌ ਜਾਤੇ ਚ ਵਿਮਲੇ ਤਦਾ
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਥਾਂ ਮਾਲਵਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਣ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਨਮ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋਇਆ।
ਆਨੀਯ ਗੌਤਮੀਂ ਗਙ੍ਗਾਂ ਤਂ ਪੁਣ੍ਯਾਯਾਭਿषੇਚਿਰੇ ਸੁਰਾਸ਼੍ ਚ ऋषਯਸ਼੍ ਚੈਵ ਅਹਂ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ ਤਥੈਵ ਚ
ਗੌਤਮੀ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਲਿਆ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਮੈਂ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ।
ਵਸਿष੍ਠੋ ਗੌਤਮਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਅਗਸ੍ਤ੍ਯੋ ऽਤ੍ਰਿਸ਼੍ ਚ ਕਸ਼੍ਯਪਃ ਏਤੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਚ ऋषਯੋ ਦੇਵਾ ਯਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸਪਨ੍ਨਗਾਃ
ਵਸਿਸ਼ਠ, ਗੌਤਮ, ਅਗਸਤ, ਅਤ੍ਰਿ ਤੇ ਕਸ਼ਯਪ, ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਤੇ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਸੱਪ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਸ੍ਨਾਨਂ ਤਤ੍ਪੁਣ੍ਯਤੋਯੇਨ ਅਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨ੍ ਅਭਿषੇਚਨਮ੍ ਮਯਾ ਪੁਨਃ ਸ਼ਚੀਭਰ੍ਤਾ ਕਮਣ੍ਡਲੁਭਵੇਨ ਚ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸਨਾਨ ਤੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੇ ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਪਤੀ ਨੇ ਕਮੰਡਲ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਵੀ ਇਹ ਕਰਮ ਕੀਤਾ।
ਵਾਰਿਣਾਪ੍ਯ੍ ਅਭਿषਿਕ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਤਤ੍ਰ ਪੁਣ੍ਯਾਭਵਨ੍ ਨਦੀ ਸਿਕ੍ਤਾ ਚੇਤਿ ਚ ਤਤ੍ਰਾਸੀਤ੍ ਤੇ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਚ ਸਂਗਤੇ
ਉਥੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਦਰਿਆ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਛਿੜਕਾਅ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਗੰਗਾ ਵੀ ਉਥੇ ਮਿਲ ਗਈ।
ਸਂਗਮੌ ਤਤ੍ਰ ਵਿਖ੍ਯਾਤੌ ਸਰ੍ਵਦਾ ਮੁਨਿਸੇਵਿਤੌ ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਪੁਣ੍ਯਾਸਂਗਮਮ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਉਥੇ ਜੋ ਸੰਗਮ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਸਮੇਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸੰਗਮ 'ਤੀਰਥ' ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਿਕ੍ਤਾਯਾਃ ਸਂਗਮੇ ਪੁਣ੍ਯਮ੍ ਐਨ੍ਦ੍ਰਂ ਤਦ੍ ਅਭਿਧੀਯਤੇ ਤਤ੍ਰ ਸਪ੍ਤ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨ੍ਯ੍ ਆਸਞ੍ ਸ਼ੁਭਾਨਿ ਚ
ਉਸ ਛਿੜਕਾਏ ਦਰਿਆ ਦੇ ਸੰਗਮ 'ਤੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ 'ਇੰਦਰ ਦਾ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਸੱਤ ਹਜ਼ਾਰ ਚੰਗੇ ਤੀਰਥ ਸਨ।
ਤੇषੁ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਦਾਨਂ ਚ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਤੁ ਸਂਗਮੇ ਸਰ੍ਵਂ ਤਦ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਯਂ ਵਿਦ੍ਯਾਨ੍ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ
ਉਹਨਾਂ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਸੰਗਮ 'ਤੇ, ਸਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਨਾ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਅਟੱਲ ਹਨ; ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਯਦ੍ ਏਤਤ੍ ਪੁਣ੍ਯਮ੍ ਆਖ੍ਯਾਨਂ ਯਃ ਪਠੇਚ੍ ਚ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਵਾ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਸ ਮੁਚ੍ਯੇਤ ਮਨੋਵਾਕ੍ਕਾਯਕਰ੍ਮਜੈਃ
ਜੋ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨ, ਬੋਲ ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਹੋਏ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੌਲਸ੍ਤ੍ਯਂ ਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਆਖ੍ਯਾਤਂ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਪ੍ਰਦਂ ਨृਣਾਮ੍ ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਤਸ੍ਯ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਭ੍ਰष੍ਟਰਾਜ੍ਯਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍
ਪੌਲਸਤਿਆ ਤੀਰਥ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਸਿਧੀਆਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਖੋਇਆ ਰਾਜ ਮੁੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਉਤ੍ਤਰਾਸ਼ਾਪਤਿਃ ਪੂਰ੍ਵਮ੍ ऋਦ੍ਧਿਸਿਦ੍ਧਿਸਮਨ੍ਵਿਤਃ ਪੁਰਾ ਲਙ੍ਕਾਪਤਿਸ਼੍ ਚਾਸੀਜ੍ ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਵਿਸ਼੍ਰਵਸਃ ਸੁਤਃ
ਉੱਤਰ ਦਿਸ਼ਾ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਧਨ ਤੇ ਸਿਧੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਲੰਕਾ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਵਿਸ਼ਰਵਾ ਦਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ।
ਤਸ੍ਯੈਤੇ ਭ੍ਰਾਤਰਸ਼੍ ਚਾਸਨ੍ ਬਲਵਨ੍ਤੋ ऽਮਿਤਪ੍ਰਭਾਃ ਸਾਪਤ੍ਨਾ ਰਾਵਣਸ਼੍ ਚੈਵ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣੋ ਵਿਭੀषਣਃ
ਉਸਦੇ ਭਰਾ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਅਣਗਣ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਾਲੇ ਸਨ: ਰਾਵਣ, ਕੁੰਭਕਰਨ ਤੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਜੋ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀ ਸਨ।
ਤੇ ऽਪਿ ਵਿਸ਼੍ਰਵਸਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ੍ ਤੁ ਤੇ ਮਦ੍ਦਤ੍ਤੇਨ ਵਿਮਾਨੇਨ ਧਨਦੋ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ
ਉਹ ਵੀ ਵਿਸ਼ਰਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਤੋਂ ਜਨਮੇ। ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਸਨ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਦਿੱਤੇ ਵਿਮਾਨ ਨਾਲ ਧਨ ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਗਿਆ।
ਮਮਾਨ੍ਤਿਕਂ ਭਕ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤੋ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਏਤਿ ਤੁ ਯਾਤਿ ਚ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਤੁ ਯਾ ਮਾਤਾ ਕੁਪਿਤਾ ਸਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਸੁਤਾਨ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਰਾਵਣ ਦੀ ਮਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਮਰਿष੍ਯੇ ਨ ਚ ਜੀਵਿष੍ਯੇ ਪੁਤ੍ਰਾ ਵੈਰੂਪ੍ਯਕਾਰਣਾਤ੍ ਦੇਵਾਸ਼੍ ਚ ਦਾਨਵਾਸ਼੍ ਚਾਸਨ੍ ਸਾਪਤ੍ਨਾ ਭ੍ਰਾਤਰੋ ਮਿਥਃ
ਮੈਂ ਮਰ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਜੀਵਨ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਪੁੱਤਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੀ ਬਦਸੂਰਤੀ ਹੈ। ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵ ਵੀ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀ ਭਰਾਵਾਂ ਸਨ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਵਧਮ੍ ਈਪ੍ਸਨ੍ਤੇ ਜਯੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਵਸ਼ਾਨੁਗਾਃ ਤਦ੍ਭਵਨ੍ਤੋ ਨ ਪੁਰੁषਾ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਨ ਜਯੈषਿਣਃ ਸਾਪਤ੍ਨ੍ਯਂ ਯੋ ऽਨੁਮਨ੍ਯਤੇ ਤਸ੍ਯ ਜੀਵੋ ਨਿਰਰ੍ਥਕਃ
ਜੋ ਜਿੱਤ ਤੇ ਵਧਿਆਈ ਦੀ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਸਮਰਥ, ਨਾ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ। ਜੋ ਵੈਰ ਮੰਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਅਰਥ ਹੈ।
ਤਨ੍ ਮਾਤृਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭ੍ਰਾਤਰਸ੍ ਤੇ ਤ੍ਰਯੋ ਮੁਨੇ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ ਤੇ ਤਪਸੇ ऽਰਣ੍ਯਂ ਕृਤਵਨ੍ਤਸ੍ ਤਪੋ ਮਹਤ੍
ਮਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਭਰਾ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਤਪस्या ਲਈ ਚਲੇ ਗਏ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਪ ਕਰੀ।
ਮਤ੍ਤੋ ਵਰਾਨ੍ ਅਵਾਪੁਸ਼੍ ਚ ਤ੍ਰਯ ਏਤੇ ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਮਾਤੁਲੇਨ ਮਰੀਚੇਨ ਤਥਾ ਮਾਤਾਮਹੇਨ ਤੁ
ਮੇਰੇ ਤੋਂ, ਇਹ ਤਿੰਨ ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਾਮਾ ਮਰੀਚ ਤੇ ਨਾਨਾ ਨੇ ਵਰ ਮਿਲੇ।
ਤਨ੍ਮਾਤृਵਚਨਾਚ੍ ਚਾਪਿ ਤਤੋ ਲਙ੍ਕਾਮ੍ ਅਯਾਚਤ ਰਕ੍ਸ਼ੋਭਾਵਾਨ੍ ਮਾਤृਦੋषਾਦ੍ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰੋਰ੍ ਵੈਰਮ੍ ਅਭੂਨ੍ ਮਹਤ੍
ਮਾਂ ਦੇ ਕਹੇ ਉੱਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਲੰਕਾ ਮੰਗੀ। ਮਾਂ ਦੀ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ, ਰਾਖਸਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਭਰਾਵਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਵੈਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ ਤਦ੍ ਅਭਵਦ੍ ਯੁਦ੍ਧਂ ਦੇਵਦਾਨਵਯੋਰ੍ ਇਵ ਯੁਦ੍ਧੇ ਜਿਤ੍ਵਾਗ੍ਰਜਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਧਨਦਂ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਤਥਾ
ਫਿਰ, ਦੋ ਭਰਾਵਾਂ ਵਿਚ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚ। ਉਸ ਲੜਾਈ ਵਿਚ, ਧਨ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ।
ਪੁष੍ਪਕਂ ਚ ਪੁਰੀਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਸਰ੍ਵਂ ਚੈਵ ਵ੍ਯਪਾਹਰਤ੍ ਰਾਵਣੋ ਘੋषਯਾਮ੍ ਆਸ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਸਚਰਾਚਰੇ
ਰਾਵਣ ਨੇ ਪੁਸ਼ਪਕ ਰਥ, ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਹਥਿਆ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ, ਸਾਰੇ ਜੜ-ਚਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਜਿੱਤ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ ਆਸ਼੍ਰਯਂ ਭ੍ਰਾਤੁਃ ਸ ਚ ਵਧ੍ਯੋ ਭਵੇਨ੍ ਮਮ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਨਿਰਸ੍ਤੋ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣੋ ਨੈਵ ਪ੍ਰਾਪਾਸ਼੍ਰਯਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਪਿਤਾਮਹਂ ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯਂ ਤਂ ਗਤ੍ਵਾ ਨਤ੍ਵਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਵਚਃ
ਉਸ ਨੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ: 'ਜੋ ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।' ਭਰਾ ਵਲੋਂ ਕੱਢੇ ਹੋਏ ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਨੂੰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਆਸਰਾ ਨਾ ਮਿਲਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਦਾਦਾ ਪੁਲਸਤਿਆ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਇਹ ਗਲ ਕਹੀ।
ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਨਿਰਸ੍ਤੋ ਦੁष੍ਟੇਨ ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ ਆਸ਼੍ਰਯਃ ਸ਼ਰਣਂ ਯਤ੍ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਦੈਵਂ ਵਾ ਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਏਵ ਚ
'ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਾੜੇ ਭਰਾ ਵਲੋਂ ਕੱਢਿਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਦੱਸੋ ਕਿ ਕਿੱਥੇ ਆਸਰਾ ਜਾਂ ਸ਼ਰਣ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ।'
ਤਤ੍ ਪੌਤ੍ਰਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯੋ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਪੋਤੇ ਦੀ ਗਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੇ ਇਹ ਗਲ ਕਹੀ।
ਗੌਤਮੀਂ ਗਚ੍ਛ ਪੁਤ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਤੁਹਿ ਦੇਵਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਤਤ੍ਰ ਨਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਗਙ੍ਗਾਯਾ ਜਲਮਧ੍ਯਤਃ
'ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਗੌਤਮੀ ਗੰਗਾ ਤੇ ਜਾ, ਉਥੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ। ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ, ਉਹ ਅੰਦਰ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕੇਗਾ।'
ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਕਲ੍ਯਾਣੀਂ ਤਥਾ ਕੁਰੁ ਮਯਾ ਸਹ
'ਤੂੰ ਸ਼ੁਭ ਸਫਲਤਾ ਪਾਵੇਂਗਾ; ਇਹ ਕੰਮ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕਰ।'