ਸਰਸ੍ਤੀਰੇ ऽਪਿ ਹਤ੍ਯਾਸੀਦ੍ ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਕਮ੍ ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਨ੍ਤਰੇ ਦੇਵਾ ਨਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰਾ ਹ੍ਯ੍ ਅਭਵਨ੍ ਮੁਨੇ
ਸਰੋਵਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਵੀ, ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਇਕ ਦਿਵਿਆ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਰਿਹਾ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਹੇ ਮুনি, ਦੇਵਤੇ ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਵਿਹੋਂ ਹੋ ਗਏ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਾਮ੍ ਆਸੁਰ੍ ਅਵ੍ਯਗ੍ਰਾਃ ਕਥਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਭਵੇਦ੍ ਇਤਿ ਤਤ੍ਰਾਹਮ੍ ਅਵਦਂ ਦੇਵਾਨ੍ ਹਤ੍ਯਾਸ੍ਥਾਨਂ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪ੍ਯ ਚ
ਦੇਵਤੇ ਚਿੰਤਾ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗੇ ਕਿ ਇੰਦਰ ਕਿਵੇਂ ਮੁੜ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਪ ਲਈ ਥਾਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰ ਕੇ ਦੱਸਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪਾਵਨਾਰ੍ਥਾਯ ਗੌਤਮ੍ਯਾਮ੍ ਅਭਿषਿਚ੍ਯਤਾਮ੍ ਯਤ੍ਰਾਭਿषਿਕ੍ਤਃ ਪੂਤਾਤ੍ਮਾ ਪੁਨਰ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇੰਦਰ ਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਲਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ ਵਿਚ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਵਾਓ। ਜਿੱਥੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਵੇਗਾ, ਉਥੇ ਉਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ ਤੇ ਉਹ ਮੁੜ ਇੰਦਰ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ।
ਤਥਾ ਤੇ ਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਗੌਤਮੀਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮ੍ ਆਗਮਨ੍ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤਂ ਸੁਰਪਤਿਂ ਦੇਵਾਸ਼੍ ਚ ऋषਯਸ੍ ਤਥਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਏ। ਉਥੇ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ।
ਅਭਿषੇਕ੍ਤੁਕਾਮਾਸ੍ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਚੀਕਾਨ੍ਤਂ ਚ ਤਸ੍ਥਿਰੇ ਅਭਿषਿਚ੍ਯਮਾਨਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਤਂ ਪ੍ਰਕੋਪਾਦ੍ ਗੌਤਮੋ ऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸਾਰੇ, ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਜਦ ਇੰਦਰ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਣ ਲੱਗਾ, ਗੌਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਅਭਿषੇਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਾਪਿष੍ਠਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਗੁਰੁਤਲ੍ਪਗਮ੍ ਤਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਭਸ੍ਮਸਾਤ੍ ਕੁਰ੍ਯਾਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਯਾਨ੍ਤ੍ਵ੍ ਅਸੁਰਾਰਯਃ
ਉਹ ਮਹਿੰਦਰ ਜੋ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਵਿਹਾਰ ਕਰ ਚੁਕਾ, ਉਸ ਪਾਪੀ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਭਸਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ—ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਜਲਦੀ ਇਥੋਂ ਚਲੇ ਜਾਓ।
ਤਦ੍ ऋषੇਰ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਰਿਹृਤ੍ਯ ਚ ਗੌਤਮੀਮ੍ ਨਰ੍ਮਦਾਮ੍ ਅਗਮਨ੍ ਸਰ੍ਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰਮ੍ ਆਦਾਯ ਸਤ੍ਵਰਾਃ
ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਗੌਤਮੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜਲਦੀ ਨਰਮਦਾ ਨਦੀ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਉਤ੍ਤਰੇ ਨਰ੍ਮਦਾਤੀਰੇ ਅਭਿषੇਕਾਯ ਤਸ੍ਥਿਰੇ ਅਭਿषੇਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਤਂ ਮਾਣ੍ਡਵ੍ਯੋ ਭਗਵਾਨ੍ ऋषਿਃ
ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਲਈ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਜਦ ਇੰਦਰ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਣ ਲੱਗਾ, ਤਦ ਭਗਵਾਨ ਮਾਂਡਵਿਆ ਰਿਸ਼ੀ—
ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਭਸ੍ਮਸਾਤ੍ ਕੁਰ੍ਯਾਂ ਯਦਿ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਅਭਿषੇਚਨਮ੍ ਪੂਜਯਾਮ੍ ਆਸੁਰ੍ ਅਮਰਾ ਮਾਣ੍ਡਵ੍ਯਂ ਯੁਕ੍ਤਿਭਿਃ ਸ੍ਤਵੈਃ
—ਬੋਲਿਆ, 'ਜੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਭਸਮ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।' ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਮਾਂਡਵਿਆ ਨੂੰ ਤਰਕ ਤੇ ਸਤਕਾਰ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਅਯਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਦੇਸ਼ੇ ऽਭਿषਿਚ੍ਯਤੇ ਤਤ੍ਰਾਤਿਦਾਰੁਣਂ ਵਿਘ੍ਨਂ ਮੁਨੇ ਸਮੁਪਜਾਯਤੇ
ਹੇ ਮুনি, ਜਿਸ ਥਾਂ ਤੇ ਇਹ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਵੇਗਾ, ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਵਿੱਘਨ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਤਚ੍ਛਾਨ੍ਤਿਂ ਕੁਰੁ ਕਲ੍ਯਾਣ ਪ੍ਰਸੀਦ ਵਰਦੋ ਭਵ ਮਲਨਿਰ੍ਯਾਤਨਂ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਕੁਰ੍ਮਸ੍ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਰਾਨ੍ ਬਹੂਨ੍
ਉਸ ਵਿੱਘਨ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੋ, ਹੇ ਸ਼ੁਭਵਾਨ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਵਰ ਦਿਓ। ਜਿਸ ਥਾਂ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਵਰ ਦਿਓ।
ਦੇਸ਼ੇ ਦਾਸ੍ਯਾਮਹੇ ਸਰ੍ਵੇ ਤਦ੍ ਅਨੁਜ੍ਞਾਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਦੇਸ਼ੇ ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਅਭਿषੇਕੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇਵਾਂਗੇ; ਤੁਸੀਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦਿਓ।
ਸ ਸਰ੍ਵਕਾਮਦਃ ਪੁਂਸਾਂ ਧਾਨ੍ਯਵृਕ੍ਸ਼ਫਲੈਰ੍ ਯੁਤਃ ਨਾਨਾਵृष੍ਟਿਰ੍ ਨ ਦੁਰ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ਂ ਭਵੇਦ੍ ਅਤ੍ਰ ਕਦਾਚਨ
ਉਹ ਥਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰੇਗੀ, ਧਾਨ, ਰੁੱਖ ਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇਗੀ; ਉਥੇ ਕਦੇ ਵੀ ਵੱਧ ਮੀਂਹ ਜਾਂ ਅਕਾਲ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ।
ਮੇਨੇ ਤਤੋ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਮਾਣ੍ਡਵ੍ਯੋ ਲੋਕਪੂਜਿਤਃ ਅਭਿषੇਕਃ ਕृਤਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਮਲਨਿਰ੍ਯਾਤਨਂ ਤਥਾ
ਫਿਰ, ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ, ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀ ਮਾਂਡਵਿਆ ਨੇ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦਿੱਤੀ; ਉਥੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਇਆ ਤੇ ਪਾਪ ਵੀ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦੇਵੈਸ੍ ਤਦੋਕ੍ਤੋ ਮੁਨਿਭਿਃ ਸ ਦੇਸ਼ੋ ਮਾਲਵਸ੍ ਤਤਃ ਅਭਿषਿਕ੍ਤੇ ਸੁਰਪਤੌ ਜਾਤੇ ਚ ਵਿਮਲੇ ਤਦਾ
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਥਾਂ ਮਾਲਵਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਣ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਨਮ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋਇਆ।
ਆਨੀਯ ਗੌਤਮੀਂ ਗਙ੍ਗਾਂ ਤਂ ਪੁਣ੍ਯਾਯਾਭਿषੇਚਿਰੇ ਸੁਰਾਸ਼੍ ਚ ऋषਯਸ਼੍ ਚੈਵ ਅਹਂ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ ਤਥੈਵ ਚ
ਗੌਤਮੀ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਲਿਆ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਮੈਂ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ।
ਵਸਿष੍ਠੋ ਗੌਤਮਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਅਗਸ੍ਤ੍ਯੋ ऽਤ੍ਰਿਸ਼੍ ਚ ਕਸ਼੍ਯਪਃ ਏਤੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਚ ऋषਯੋ ਦੇਵਾ ਯਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸਪਨ੍ਨਗਾਃ
ਵਸਿਸ਼ਠ, ਗੌਤਮ, ਅਗਸਤ, ਅਤ੍ਰਿ ਤੇ ਕਸ਼ਯਪ, ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਤੇ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਸੱਪ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਸ੍ਨਾਨਂ ਤਤ੍ਪੁਣ੍ਯਤੋਯੇਨ ਅਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨ੍ ਅਭਿषੇਚਨਮ੍ ਮਯਾ ਪੁਨਃ ਸ਼ਚੀਭਰ੍ਤਾ ਕਮਣ੍ਡਲੁਭਵੇਨ ਚ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸਨਾਨ ਤੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੇ ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਪਤੀ ਨੇ ਕਮੰਡਲ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਵੀ ਇਹ ਕਰਮ ਕੀਤਾ।
ਵਾਰਿਣਾਪ੍ਯ੍ ਅਭਿषਿਕ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਤਤ੍ਰ ਪੁਣ੍ਯਾਭਵਨ੍ ਨਦੀ ਸਿਕ੍ਤਾ ਚੇਤਿ ਚ ਤਤ੍ਰਾਸੀਤ੍ ਤੇ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਚ ਸਂਗਤੇ
ਉਥੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਦਰਿਆ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਛਿੜਕਾਅ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਗੰਗਾ ਵੀ ਉਥੇ ਮਿਲ ਗਈ।
ਸਂਗਮੌ ਤਤ੍ਰ ਵਿਖ੍ਯਾਤੌ ਸਰ੍ਵਦਾ ਮੁਨਿਸੇਵਿਤੌ ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਪੁਣ੍ਯਾਸਂਗਮਮ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਉਥੇ ਜੋ ਸੰਗਮ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਸਮੇਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸੰਗਮ 'ਤੀਰਥ' ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਿਕ੍ਤਾਯਾਃ ਸਂਗਮੇ ਪੁਣ੍ਯਮ੍ ਐਨ੍ਦ੍ਰਂ ਤਦ੍ ਅਭਿਧੀਯਤੇ ਤਤ੍ਰ ਸਪ੍ਤ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨ੍ਯ੍ ਆਸਞ੍ ਸ਼ੁਭਾਨਿ ਚ
ਉਸ ਛਿੜਕਾਏ ਦਰਿਆ ਦੇ ਸੰਗਮ 'ਤੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ 'ਇੰਦਰ ਦਾ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਸੱਤ ਹਜ਼ਾਰ ਚੰਗੇ ਤੀਰਥ ਸਨ।
ਤੇषੁ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਦਾਨਂ ਚ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਤੁ ਸਂਗਮੇ ਸਰ੍ਵਂ ਤਦ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਯਂ ਵਿਦ੍ਯਾਨ੍ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ
ਉਹਨਾਂ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਸੰਗਮ 'ਤੇ, ਸਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਨਾ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਅਟੱਲ ਹਨ; ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਯਦ੍ ਏਤਤ੍ ਪੁਣ੍ਯਮ੍ ਆਖ੍ਯਾਨਂ ਯਃ ਪਠੇਚ੍ ਚ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਵਾ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਸ ਮੁਚ੍ਯੇਤ ਮਨੋਵਾਕ੍ਕਾਯਕਰ੍ਮਜੈਃ
ਜੋ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨ, ਬੋਲ ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਹੋਏ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੌਲਸ੍ਤ੍ਯਂ ਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਆਖ੍ਯਾਤਂ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਪ੍ਰਦਂ ਨृਣਾਮ੍ ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਤਸ੍ਯ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਭ੍ਰष੍ਟਰਾਜ੍ਯਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍
ਪੌਲਸਤਿਆ ਤੀਰਥ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਸਿਧੀਆਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਖੋਇਆ ਰਾਜ ਮੁੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਉਤ੍ਤਰਾਸ਼ਾਪਤਿਃ ਪੂਰ੍ਵਮ੍ ऋਦ੍ਧਿਸਿਦ੍ਧਿਸਮਨ੍ਵਿਤਃ ਪੁਰਾ ਲਙ੍ਕਾਪਤਿਸ਼੍ ਚਾਸੀਜ੍ ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਵਿਸ਼੍ਰਵਸਃ ਸੁਤਃ
ਉੱਤਰ ਦਿਸ਼ਾ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਧਨ ਤੇ ਸਿਧੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਲੰਕਾ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਵਿਸ਼ਰਵਾ ਦਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ।
ਤਸ੍ਯੈਤੇ ਭ੍ਰਾਤਰਸ਼੍ ਚਾਸਨ੍ ਬਲਵਨ੍ਤੋ ऽਮਿਤਪ੍ਰਭਾਃ ਸਾਪਤ੍ਨਾ ਰਾਵਣਸ਼੍ ਚੈਵ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣੋ ਵਿਭੀषਣਃ
ਉਸਦੇ ਭਰਾ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਅਣਗਣ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਾਲੇ ਸਨ: ਰਾਵਣ, ਕੁੰਭਕਰਨ ਤੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਜੋ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀ ਸਨ।
ਤੇ ऽਪਿ ਵਿਸ਼੍ਰਵਸਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ੍ ਤੁ ਤੇ ਮਦ੍ਦਤ੍ਤੇਨ ਵਿਮਾਨੇਨ ਧਨਦੋ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ
ਉਹ ਵੀ ਵਿਸ਼ਰਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਤੋਂ ਜਨਮੇ। ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਸਨ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਦਿੱਤੇ ਵਿਮਾਨ ਨਾਲ ਧਨ ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਗਿਆ।
ਮਮਾਨ੍ਤਿਕਂ ਭਕ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤੋ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਏਤਿ ਤੁ ਯਾਤਿ ਚ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਤੁ ਯਾ ਮਾਤਾ ਕੁਪਿਤਾ ਸਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਸੁਤਾਨ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਰਾਵਣ ਦੀ ਮਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਮਰਿष੍ਯੇ ਨ ਚ ਜੀਵਿष੍ਯੇ ਪੁਤ੍ਰਾ ਵੈਰੂਪ੍ਯਕਾਰਣਾਤ੍ ਦੇਵਾਸ਼੍ ਚ ਦਾਨਵਾਸ਼੍ ਚਾਸਨ੍ ਸਾਪਤ੍ਨਾ ਭ੍ਰਾਤਰੋ ਮਿਥਃ
ਮੈਂ ਮਰ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਜੀਵਨ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਪੁੱਤਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੀ ਬਦਸੂਰਤੀ ਹੈ। ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵ ਵੀ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀ ਭਰਾਵਾਂ ਸਨ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਵਧਮ੍ ਈਪ੍ਸਨ੍ਤੇ ਜਯੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਵਸ਼ਾਨੁਗਾਃ ਤਦ੍ਭਵਨ੍ਤੋ ਨ ਪੁਰੁषਾ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਨ ਜਯੈषਿਣਃ ਸਾਪਤ੍ਨ੍ਯਂ ਯੋ ऽਨੁਮਨ੍ਯਤੇ ਤਸ੍ਯ ਜੀਵੋ ਨਿਰਰ੍ਥਕਃ
ਜੋ ਜਿੱਤ ਤੇ ਵਧਿਆਈ ਦੀ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਸਮਰਥ, ਨਾ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ। ਜੋ ਵੈਰ ਮੰਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਅਰਥ ਹੈ।