ਇਤਰਾ ਲੌਕਿਕੀ ਵਿਦ੍ਯਾ ਵੈਦਿਕੀ ਚਾਨ੍ਯਗੋਚਰਾ ਕਿਂ ਪੁਨਃ ਸ਼ਂਕਰੇ ਤੁष੍ਟੇ ਵਿਚਾਰ੍ਯਮ੍ ਅਵਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸੰਸਾਰੀ ਤੇ ਵੈਦਿਕ ਗਿਆਨ ਉਪਲਬਧ ਹੈ; ਪਰ ਜਦ ਸ਼ੰਕਰ ਰਾਜੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਫਿਰ ਕੀ ਸੋਚਣ ਵਾਲਾ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?
ਸ ਤੁ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਮਹਾਵਿਦ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਾਯਾਤ੍ ਸ੍ਵਪਿਤਰਂ ਗੁਰੁਮ੍ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਚ ਗੁਰੁਸ਼੍ ਚਾਸੀਦ੍ ਵਿਦ੍ਯਯਾ ਪੂਜਿਤਃ ਕਵਿਃ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਗਿਆਨ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਗੁਰੂ ਕੋਲ ਗਿਆ; ਤੇ ਕਵੀ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਗੁਰੂ ਬਣ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਕਦਾਚਿਤ੍ ਤਾਂ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਕਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਕਾਰਣਾਨ੍ਤਰੇ ਕਚੋ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਸੁਤੋ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕਵੇਸ੍ ਤੁ ਤਾਮ੍
ਫਿਰ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਸਮੇਂ ਤੇ ਹੋਰ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਕਚ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਕਵੀ ਤੋਂ ਲੈ ਗਿਆ।
ਕਚਾਦ੍ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਤਤੋ ਦੇਵਾਃ ਪृਥਕ੍ ਪृਥਕ੍ ਅਵਾਪੁਰ੍ ਮਹਤੀਂ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਯਾਮ੍ ਆਹੁਰ੍ ਮृਤਜੀਵਿਨੀਮ੍
ਕਚ ਤੋਂ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਵੀ, ਤੇ ਫਿਰ ਦੇਵਾਂ ਨੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮ੍ਰਿਤਜੀਵਿਨੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਸਾ ਕਵਿਨਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਵਿਦ੍ਯਾਪੂਜ੍ਯ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਗੌਤਮ੍ਯਾ ਉਤ੍ਤਰੇ ਪਾਰੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰਤੀਰ੍ਥਂ ਤਦ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜਿੱਥੇ ਕਵੀ ਨੇ ਉਹ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਉੱਤਰ ਪਾਰ, ਉਹ ਥਾਂ ਸ਼ੁਕਰ-ਤੀਰਥ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮृਤਸਂਜੀਵਿਨੀਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਆਯੁਰਾਰੋਗ੍ਯਵਰ੍ਧਨਮ੍ ਸ੍ਨਾਨਂ ਦਾਨਂ ਚ ਯਤ੍ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਯਪੁਣ੍ਯਦਮ੍
ਮ੍ਰਿਤਸੰਜੀਵਨੀ ਤੀਰਥ ਆਯੁ ਤੇ ਸਿਹਤ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਜੋ ਵੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਜਾਂ ਦਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਲਈ ਅਟੱਲ ਪੂਣ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍ ਸ੍ਮਰਣਾਦ੍ ਅਪਿ ਪਾਪੌਘਕ੍ਲੇਸ਼ਸਂਘਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਇੰਦਰ ਦਾ ਤੀਰਥ ਜਿਸ ਨੂੰ ਇੰਦਰਤੀਰਥ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਵਾਲਾ ਪਾਪ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਸਿਰਫ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪੁਰਾ ਵृਤ੍ਰਵਧੇ ਵृਤ੍ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾ ਤੁ ਨਾਰਦ ਸ਼ਚੀਪਤਿਂ ਚਾਨੁਗਤਾ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੀਤਵਦ੍ ਧਰਿਃ
ਪਹਿਲਾਂ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਪਤੀ ਇੰਦਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਰੀ ਡਰ ਗਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ ਤਤੋ ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ਤਾ ਇਤਸ਼੍ ਚੇਤਸ਼੍ ਚ ਧਾਵਤਿ ਯਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਤ੍ਵ੍ ਅਸੌ ਯਾਤਿ ਹਤ੍ਯਾ ਸਾਪੀਨ੍ਦ੍ਰਗਾਮਿਨੀ
ਫਿਰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਹੱਤਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਭੱਜਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਇੰਦਰ ਗਿਆ, ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਿਆ।
ਸ ਮਹਤ੍ ਸਰ ਆਵਿਸ਼੍ਯ ਪਦ੍ਮਨਾਲਮ੍ ਉਪਾਗਮਤ੍ ਤਤ੍ਰਾਸੌ ਤਨ੍ਤੁਵਦ੍ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਾਸਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ
ਇੰਦਰ ਇਕ ਵੱਡੇ ਸਰੋਵਰ ਵਿਚ ਗਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਡੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਥੇ, ਧਾਗੇ ਵਾਂਗ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਪਤੀ ਨੇ ਉਥੇ ਵਸੇਰਾ ਕੀਤਾ।
ਸਰਸ੍ਤੀਰੇ ऽਪਿ ਹਤ੍ਯਾਸੀਦ੍ ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਕਮ੍ ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਨ੍ਤਰੇ ਦੇਵਾ ਨਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰਾ ਹ੍ਯ੍ ਅਭਵਨ੍ ਮੁਨੇ
ਸਰੋਵਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਵੀ, ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਇਕ ਦਿਵਿਆ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਰਿਹਾ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਹੇ ਮুনি, ਦੇਵਤੇ ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਵਿਹੋਂ ਹੋ ਗਏ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਾਮ੍ ਆਸੁਰ੍ ਅਵ੍ਯਗ੍ਰਾਃ ਕਥਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਭਵੇਦ੍ ਇਤਿ ਤਤ੍ਰਾਹਮ੍ ਅਵਦਂ ਦੇਵਾਨ੍ ਹਤ੍ਯਾਸ੍ਥਾਨਂ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪ੍ਯ ਚ
ਦੇਵਤੇ ਚਿੰਤਾ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗੇ ਕਿ ਇੰਦਰ ਕਿਵੇਂ ਮੁੜ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਪ ਲਈ ਥਾਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰ ਕੇ ਦੱਸਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪਾਵਨਾਰ੍ਥਾਯ ਗੌਤਮ੍ਯਾਮ੍ ਅਭਿषਿਚ੍ਯਤਾਮ੍ ਯਤ੍ਰਾਭਿषਿਕ੍ਤਃ ਪੂਤਾਤ੍ਮਾ ਪੁਨਰ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇੰਦਰ ਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਲਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ ਵਿਚ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਵਾਓ। ਜਿੱਥੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਵੇਗਾ, ਉਥੇ ਉਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ ਤੇ ਉਹ ਮੁੜ ਇੰਦਰ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ।
ਤਥਾ ਤੇ ਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਗੌਤਮੀਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮ੍ ਆਗਮਨ੍ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤਂ ਸੁਰਪਤਿਂ ਦੇਵਾਸ਼੍ ਚ ऋषਯਸ੍ ਤਥਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਏ। ਉਥੇ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ।
ਅਭਿषੇਕ੍ਤੁਕਾਮਾਸ੍ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਚੀਕਾਨ੍ਤਂ ਚ ਤਸ੍ਥਿਰੇ ਅਭਿषਿਚ੍ਯਮਾਨਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਤਂ ਪ੍ਰਕੋਪਾਦ੍ ਗੌਤਮੋ ऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸਾਰੇ, ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਜਦ ਇੰਦਰ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਣ ਲੱਗਾ, ਗੌਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਅਭਿषੇਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਾਪਿष੍ਠਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਗੁਰੁਤਲ੍ਪਗਮ੍ ਤਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਭਸ੍ਮਸਾਤ੍ ਕੁਰ੍ਯਾਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਯਾਨ੍ਤ੍ਵ੍ ਅਸੁਰਾਰਯਃ
ਉਹ ਮਹਿੰਦਰ ਜੋ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਵਿਹਾਰ ਕਰ ਚੁਕਾ, ਉਸ ਪਾਪੀ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਭਸਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ—ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਜਲਦੀ ਇਥੋਂ ਚਲੇ ਜਾਓ।
ਤਦ੍ ऋषੇਰ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਰਿਹृਤ੍ਯ ਚ ਗੌਤਮੀਮ੍ ਨਰ੍ਮਦਾਮ੍ ਅਗਮਨ੍ ਸਰ੍ਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰਮ੍ ਆਦਾਯ ਸਤ੍ਵਰਾਃ
ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਗੌਤਮੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜਲਦੀ ਨਰਮਦਾ ਨਦੀ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਉਤ੍ਤਰੇ ਨਰ੍ਮਦਾਤੀਰੇ ਅਭਿषੇਕਾਯ ਤਸ੍ਥਿਰੇ ਅਭਿषੇਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਤਂ ਮਾਣ੍ਡਵ੍ਯੋ ਭਗਵਾਨ੍ ऋषਿਃ
ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਲਈ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਜਦ ਇੰਦਰ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਣ ਲੱਗਾ, ਤਦ ਭਗਵਾਨ ਮਾਂਡਵਿਆ ਰਿਸ਼ੀ—
ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਭਸ੍ਮਸਾਤ੍ ਕੁਰ੍ਯਾਂ ਯਦਿ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਅਭਿषੇਚਨਮ੍ ਪੂਜਯਾਮ੍ ਆਸੁਰ੍ ਅਮਰਾ ਮਾਣ੍ਡਵ੍ਯਂ ਯੁਕ੍ਤਿਭਿਃ ਸ੍ਤਵੈਃ
—ਬੋਲਿਆ, 'ਜੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਭਸਮ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।' ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਮਾਂਡਵਿਆ ਨੂੰ ਤਰਕ ਤੇ ਸਤਕਾਰ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਅਯਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਦੇਸ਼ੇ ऽਭਿषਿਚ੍ਯਤੇ ਤਤ੍ਰਾਤਿਦਾਰੁਣਂ ਵਿਘ੍ਨਂ ਮੁਨੇ ਸਮੁਪਜਾਯਤੇ
ਹੇ ਮুনি, ਜਿਸ ਥਾਂ ਤੇ ਇਹ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਵੇਗਾ, ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਵਿੱਘਨ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਤਚ੍ਛਾਨ੍ਤਿਂ ਕੁਰੁ ਕਲ੍ਯਾਣ ਪ੍ਰਸੀਦ ਵਰਦੋ ਭਵ ਮਲਨਿਰ੍ਯਾਤਨਂ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਕੁਰ੍ਮਸ੍ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਰਾਨ੍ ਬਹੂਨ੍
ਉਸ ਵਿੱਘਨ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੋ, ਹੇ ਸ਼ੁਭਵਾਨ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਵਰ ਦਿਓ। ਜਿਸ ਥਾਂ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਵਰ ਦਿਓ।
ਦੇਸ਼ੇ ਦਾਸ੍ਯਾਮਹੇ ਸਰ੍ਵੇ ਤਦ੍ ਅਨੁਜ੍ਞਾਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਦੇਸ਼ੇ ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਅਭਿषੇਕੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇਵਾਂਗੇ; ਤੁਸੀਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦਿਓ।
ਸ ਸਰ੍ਵਕਾਮਦਃ ਪੁਂਸਾਂ ਧਾਨ੍ਯਵृਕ੍ਸ਼ਫਲੈਰ੍ ਯੁਤਃ ਨਾਨਾਵृष੍ਟਿਰ੍ ਨ ਦੁਰ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ਂ ਭਵੇਦ੍ ਅਤ੍ਰ ਕਦਾਚਨ
ਉਹ ਥਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰੇਗੀ, ਧਾਨ, ਰੁੱਖ ਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇਗੀ; ਉਥੇ ਕਦੇ ਵੀ ਵੱਧ ਮੀਂਹ ਜਾਂ ਅਕਾਲ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ।
ਮੇਨੇ ਤਤੋ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਮਾਣ੍ਡਵ੍ਯੋ ਲੋਕਪੂਜਿਤਃ ਅਭਿषੇਕਃ ਕृਤਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਮਲਨਿਰ੍ਯਾਤਨਂ ਤਥਾ
ਫਿਰ, ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ, ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀ ਮਾਂਡਵਿਆ ਨੇ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦਿੱਤੀ; ਉਥੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਇਆ ਤੇ ਪਾਪ ਵੀ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦੇਵੈਸ੍ ਤਦੋਕ੍ਤੋ ਮੁਨਿਭਿਃ ਸ ਦੇਸ਼ੋ ਮਾਲਵਸ੍ ਤਤਃ ਅਭਿषਿਕ੍ਤੇ ਸੁਰਪਤੌ ਜਾਤੇ ਚ ਵਿਮਲੇ ਤਦਾ
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਥਾਂ ਮਾਲਵਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਣ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਨਮ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋਇਆ।
ਆਨੀਯ ਗੌਤਮੀਂ ਗਙ੍ਗਾਂ ਤਂ ਪੁਣ੍ਯਾਯਾਭਿषੇਚਿਰੇ ਸੁਰਾਸ਼੍ ਚ ऋषਯਸ਼੍ ਚੈਵ ਅਹਂ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ ਤਥੈਵ ਚ
ਗੌਤਮੀ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਲਿਆ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਮੈਂ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ।
ਵਸਿष੍ਠੋ ਗੌਤਮਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਅਗਸ੍ਤ੍ਯੋ ऽਤ੍ਰਿਸ਼੍ ਚ ਕਸ਼੍ਯਪਃ ਏਤੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਚ ऋषਯੋ ਦੇਵਾ ਯਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸਪਨ੍ਨਗਾਃ
ਵਸਿਸ਼ਠ, ਗੌਤਮ, ਅਗਸਤ, ਅਤ੍ਰਿ ਤੇ ਕਸ਼ਯਪ, ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਤੇ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਸੱਪ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਸ੍ਨਾਨਂ ਤਤ੍ਪੁਣ੍ਯਤੋਯੇਨ ਅਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨ੍ ਅਭਿषੇਚਨਮ੍ ਮਯਾ ਪੁਨਃ ਸ਼ਚੀਭਰ੍ਤਾ ਕਮਣ੍ਡਲੁਭਵੇਨ ਚ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸਨਾਨ ਤੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੇ ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਪਤੀ ਨੇ ਕਮੰਡਲ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਵੀ ਇਹ ਕਰਮ ਕੀਤਾ।
ਵਾਰਿਣਾਪ੍ਯ੍ ਅਭਿषਿਕ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਤਤ੍ਰ ਪੁਣ੍ਯਾਭਵਨ੍ ਨਦੀ ਸਿਕ੍ਤਾ ਚੇਤਿ ਚ ਤਤ੍ਰਾਸੀਤ੍ ਤੇ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਚ ਸਂਗਤੇ
ਉਥੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਦਰਿਆ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਛਿੜਕਾਅ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਗੰਗਾ ਵੀ ਉਥੇ ਮਿਲ ਗਈ।
ਸਂਗਮੌ ਤਤ੍ਰ ਵਿਖ੍ਯਾਤੌ ਸਰ੍ਵਦਾ ਮੁਨਿਸੇਵਿਤੌ ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਪੁਣ੍ਯਾਸਂਗਮਮ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਉਥੇ ਜੋ ਸੰਗਮ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਸਮੇਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸੰਗਮ 'ਤੀਰਥ' ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।