ਤਤਃ ਸ ਰਾਜਾ ਦ੍ਯੁਤਿਮਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਤਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ ਆਸਸਾਦ ਮਹਾਤੇਜਾ ਧੁਨ੍ਧੁਂ ਧੁਨ੍ਧੁਵਿਨਾਸ਼ਨਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਰਾਜਾ, ਧਉਂਧੂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਧਉਂਧੂ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਵਾਰਿਮਯਂ ਵੇਗਮ੍ ਆਪੀਯ ਸ ਨਰਾਧਿਪਃ ਯੋਗੀ ਯੋਗੇਨ ਵਹ੍ਨਿਂ ਚ ਸ਼ਮਯਾਮ੍ ਆਸ ਵਾਰਿਣਾ
ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਸਿਰਤਾਜ, ਜੋ ਯੋਗੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਲੈ ਗਿਆ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਹਤ੍ਯ ਤਂ ਮਹਾਕਾਯਂ ਬਲੇਨੋਦਕਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍ ਉਤ੍ਤਙ੍ਕਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮ੍ ਆਸ ਕृਤਕਰ੍ਮਾ ਨਰਾਧਿਪਃ
ਉਸ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਉੱਤੰਕਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।
ਉਤ੍ਤਙ੍ਕਸ੍ ਤੁ ਵਰਂ ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ ਤਸ੍ਮੈ ਰਾਜ੍ਞੇ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ ਦਦੌ ਤਸ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਯਂ ਵਿਤ੍ਤਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਭਿਸ਼੍ ਚਾਪਰਾਜਿਤਮ੍
ਉੱਤੰਕਾ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ: ਉਸ ਨੂੰ ਅਖੂਤ ਧਨ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕਦੇ ਜਿੱਤਿਆ ਨਾ ਜਾ ਸਕੇ।
ਧਰ੍ਮੇ ਰਤਿਂ ਚ ਸਤਤਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਵਾਸਂ ਤਥਾਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਾਂਲ੍ ਲੋਕਾਨ੍ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਯੇ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ ਹਤਾਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਰੁਚੀ, ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ ਵਾਸ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਮਾਰੇ, ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਅਮਰ ਲੋਕ ਵੀ ਦਿੱਤੇ।
ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ ਤ੍ਰਯਃ ਸ਼ਿष੍ਟਾ ਦृਢਾਸ਼੍ਵੋ ਜ੍ਯੇष੍ਠ ਉਚ੍ਯਤੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਵਕਪਿਲਾਸ਼੍ਵੌ ਤੁ ਕਨੀਯਾਂਸੌ ਕੁਮਾਰਕੌ
ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਬਚੇ: ਦ੍ਰਿੜ੍ਹਾਸ਼ਵ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਾਸ਼ਵ ਤੇ ਕਪਿਲਾਸ਼ਵ ਦੋ ਛੋਟੇ ਪੁੱਤਰ।
ਧੌਨ੍ਧੁਮਾਰੇਰ੍ ਦृਢਾਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਹਰ੍ਯਸ਼੍ਵਸ਼੍ ਚਾਤ੍ਮਜਃ ਸ੍ਮृਤਃ ਹਰ੍ਯਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਨਿਕੁਮ੍ਭੋ ऽਭੂਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮਰਤਃ ਸਦਾ
ਧਉਂਧੁਮਾਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹਾਸ਼ਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਰਿਆਸ਼ਵ ਸੀ; ਹਰਿਆਸ਼ਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਿਕੁੰਭਾ ਸੀ, ਜੋ ਸਦਾ ਕਸ਼ਤਰੀ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਰਹਿੰਦਾ।
ਸਂਹਤਾਸ਼੍ਵੋ ਨਿਕੁਮ੍ਭਸ੍ਯ ਸੁਤੋ ਰਣਵਿਸ਼ਾਰਦਃ ਅਕृਸ਼ਾਸ਼੍ਵਕृਸ਼ਾਸ਼੍ਵੌ ਤੁ ਸਂਹਤਾਸ਼੍ਵਸੁਤੌ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਨਿਕੁੰਭਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੰਘਤਾਸ਼ਵ ਸੀ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ; ਸੰਘਤਾਸ਼ਵ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਅਕ੍ਰਿਸ਼ਾਸ਼ਵ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਾਸ਼ਵ, ਦੋਵੇਂ।
ਤਸ੍ਯ ਹੈਮਵਤੀ ਕਨ੍ਯਾ ਸਤਾਂ ਮਤਾ ਦृषਦ੍ਵਤੀ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ ਚਾਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਸੇਨਜਿਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਇੱਕ ਧੀ ਸੀ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਤਜਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ, ਦ੍ਰਿਸ਼ਦਵਤੀ ਨਾਮ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਸੇਨਜਿਤ ਸੀ।
ਲੇਭੇ ਪ੍ਰਸੇਨਜਿਦ੍ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਗੌਰੀਂ ਨਾਮ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਮ੍ ਅਭਿਸ਼ਸ੍ਤਾ ਤੁ ਸਾ ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਨਦੀ ਵੈ ਬਾਹੁਦਾਭਵਤ੍
ਪ੍ਰਸੇਨਜਿਤ ਨੇ ਗੌਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ; ਪਰ, ਪਤੀ ਵੱਲੋਂ ਸ਼ਾਪਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਬਾਹੁਦਾ ਨਦੀ ਬਣ ਗਈ।
ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਨ੍ ਆਸੀਦ੍ ਯੁਵਨਾਸ਼੍ਵੋ ਨਰਾਧਿਪਃ ਮਾਨ੍ਧਾਤਾ ਯੁਵਨਾਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਤ੍ਰਿਲੋਕਵਿਜਯੀ ਸੁਤਃ
ਉਸ ਦਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਯੁਵਨਾਸ਼ਵ ਸੀ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ; ਯੁਵਨਾਸ਼ਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਾਂਧਾਤਾ ਸੀ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਚੈਤ੍ਰਰਥੀ ਭਾਰ੍ਯਾ ਸ਼ਸ਼ਬਿਨ੍ਦੋਃ ਸੁਤਾਭਵਤ੍ ਸਾਧ੍ਵੀ ਬਿਨ੍ਦੁਮਤੀ ਨਾਮ ਰੂਪੇਣਾਸਦृਸ਼ੀ ਭੁਵਿ
ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਚੈਤਰਰਥੀ ਸੀ, ਜੋ ਸ਼ਸ਼ਬਿੰਦੂ ਦੀ ਧੀ ਸੀ; ਉਹ ਸਤਵਾਨੀ ਬਿੰਦੁਮਤੀ ਨਾਮ, ਜਿਸ ਦਾ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕੋਈ ਸਾਨ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਚ ਜ੍ਯੇष੍ਠਾ ਚ ਭ੍ਰਾਤॄਣਾਮ੍ ਅਯੁਤਸ੍ਯ ਵੈ ਤਸ੍ਯਾਮ੍ ਉਤ੍ਪਾਦਯਾਮ੍ ਆਸ ਮਾਨ੍ਧਾਤਾ ਦ੍ਵੌ ਸੁਤੌ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਉਹ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਭਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸੀ; ਉਸ ਵਿੱਚ ਮਾਂਧਾਤਾ ਨੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇ, ਹੇ ਦੁਜਾਤੀ।
ਪੁਰੁਕੁਤ੍ਸਂ ਚ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਂ ਮੁਚੁਕੁਨ੍ਦਂ ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵਮ੍ ਪੁਰੁਕੁਤ੍ਸਸੁਤਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਆਸੀਤ੍ ਤ੍ਰਸਦਸ੍ਯੁਰ੍ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਪੁਰੁਕੁਤਸਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਮੁਚੁਕੁੰਦ; ਪੁਰੁਕੁਤਸਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤ੍ਰਸਦਸ੍ਯੁ ਸੀ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ।
ਨਰ੍ਮਦਾਯਾਮ੍ ਅਥੋਤ੍ਪਨ੍ਨਃ ਸਂਭੂਤਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਚਾਤ੍ਮਜਃ ਸਂਭੂਤਸ੍ਯ ਤੁ ਦਾਯਾਦਸ੍ ਤ੍ਰਿਧਨ੍ਵਾ ਰਿਪੁਮਰ੍ਦਨਃ
ਨਰਮਦਾ ਵਿੱਚ ਸੰਭੂਤ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ; ਸੰਭੂਤ ਦਾ ਉਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਤ੍ਰਿਧਨਵਨ ਸੀ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਰਾਜ੍ਞਸ੍ ਤ੍ਰਿਧਨ੍ਵਨਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਆਸੀਦ੍ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸ੍ ਤ੍ਰਯ੍ਯਾਰੁਣਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ਤਸ੍ਯ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤੋ ਨਾਮ ਕੁਮਾਰੋ ऽਭੂਨ੍ ਮਹਾਬਲਃ
ਰਾਜਾ ਤ੍ਰਿਧਨਵਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤ੍ਰੈਯਾਰੁਣ ਸੀ; ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਹਾਬਲੀ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤ ਸੀ।
ਪਰਿਗ੍ਰਹਣਮਨ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਵਿਘ੍ਨਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸੁਦੁਰ੍ਮਤਿਃ ਯੇਨ ਭਾਰ੍ਯਾ ਕृਤੋਦ੍ਵਾਹਾ ਹृਤਾ ਚੈਵ ਪਰਸ੍ਯ ਹ
ਮੰਦ ਬੁੱਧੀ ਨੇ ਵਿਆਹ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਵਿਆਹੀ ਹੋਈ ਪਤਨੀ ਲੈ ਲਈ ਗਈ।
ਬਾਲ੍ਯਾਤ੍ ਕਾਮਾਚ੍ ਚ ਮੋਹਾਚ੍ ਚ ਸਾਹਸਾਚ੍ ਚਾਪਲੇਨ ਚ ਜਹਾਰ ਕਨ੍ਯਾਂ ਕਾਮਾਰ੍ਤਃ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ ਪੁਰਵਾਸਿਨਃ
ਬਚਪਨ, ਇੱਛਾ, ਭੁਲੇਖੇ, ਬੇਪਰਵਾਹੀ ਤੇ ਢੀਠਪਣ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਕਾਮ ਵੱਸ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਸੇ ਸ਼ਹਰੀ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਅਧਰ੍ਮਸ਼ਙ੍ਕੁਨਾ ਤੇਨ ਤਂ ਸ ਤ੍ਰਯ੍ਯਾਰੁਣੋ ऽਤ੍ਯਜਤ੍ ਅਪਧ੍ਵਂਸੇਤਿ ਬਹੁਸ਼ੋ ਵਦਨ੍ ਕ੍ਰੋਧਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਸ ਪਾਪੀ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਪੁਜਾਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਸ ਨੂੰ ਕੱਢ ਦੋ!'
ਸੋ ऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਪਿਤਰਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤਃ ਕ੍ਵ ਗਚ੍ਛਾਮੀਤਿ ਵੈ ਮੁਹੁਃ ਪਿਤਾ ਚ ਤਮ੍ ਅਥੋਵਾਚ ਸ਼੍ਵਪਾਕੈਃ ਸਹ ਵਰ੍ਤਯ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੱਡਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ, 'ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ?' ਪਿਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਚੁੱਕਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿ।'
ਨਾਹਂ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥੀ ਤ੍ਵਯਾਦ੍ਯ ਕੁਲਪਾਂਸਨ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਃ ਸ ਨਿਰਾਕ੍ਰਾਮਨ੍ ਨਗਰਾਦ੍ ਵਚਨਾਤ੍ ਪਿਤੁਃ
ਪਿਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਰਾਹੀਂ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਤੂੰ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਮੈਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।' ਇਸ ਲਈ ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਛੱਡ ਗਿਆ।
ਨ ਚ ਤਂ ਵਾਰਯਾਮ੍ ਆਸ ਵਸਿष੍ਠੋ ਭਗਵਾਨ੍ ऋषਿਃ ਸ ਤੁ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤੋ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸ਼੍ਵਪਾਕਾਵਸਥਾਨ੍ਤਿਕੇ
ਭਗਵਾਨ ਵਸੀਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤ ਨੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਚੁੱਕਿਆਂ ਦੀ ਵਸਤੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਵਸਿਆ।
ਪਿਤ੍ਰਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤੋ ऽਵਸਦ੍ ਵੀਰਃ ਪਿਤਾਪ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਯ ਵਨਂ ਯਯੌ ਤਤਸ੍ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ ਤੁ ਵਿषਯੇ ਨਾਵਰ੍षਤ੍ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ
ਪਿਤਾ ਵਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਵੀਰ ਉਥੇ ਵੱਸਦਾ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪਿਤਾ ਵੀ ਜੰਗਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਉਸ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਨੇ ਮੀਂਹ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ।
ਸਮਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਭੋ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ ਤੇਨਾਧਰ੍ਮੇਣ ਵੈ ਤਦਾ ਦਾਰਾਂਸ੍ ਤੁ ਤਸ੍ਯ ਵਿषਯੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ਮਹਾਤਪਾਃ
ਉਸ ਪਾਪ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਕੰਗਾਲੀ ਰਹੀ। ਉਸ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਤਪਸੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ—
ਸਂਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸਾਗਰਾਨ੍ਤੇ ਤੁ ਚਕਾਰ ਵਿਪੁਲਂ ਤਪਃ ਤਸ੍ਯ ਪਤ੍ਨੀ ਗਲੇ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਮਧ੍ਯਮਂ ਪੁਤ੍ਰਮ੍ ਔਰਸਮ੍
ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੱਧਲੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗਲ ਵਿਚ ਰੱਸੀ ਪਾ ਕੇ—ਆਪਣੇ ਜਣੇ ਹੋਏ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ—
ਸ਼ੇषਸ੍ਯ ਭਰਣਾਰ੍ਥਾਯ ਵ੍ਯਕ੍ਰੀਣਾਦ੍ ਗੋਸ਼ਤੇਨ ਵੈ ਤਂ ਚ ਬਦ੍ਧਂ ਗਲੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਕ੍ਰਯਾਰ੍ਥਂ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਃ
ਬਾਕੀ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਰੋਟੀ ਲਈ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੌ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਬਦਲੇ ਵੇਚ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਗਲ ਵਿਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੇਚਣ ਲਈ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ—
ਮਹਰ੍षਿਪੁਤ੍ਰਂ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਾਮ੍ ਆਸ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ ਭਰਣਂ ਤਸ੍ਯ ਚਾਕਰੋਤ੍
ਧਰਮਵਾਨ, ਮਹਾਬਲੀ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤ ਨੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਛੁਡਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰੋਟੀ-ਰੋਜ਼ੀ ਦਾ ਭਾਰ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲਿਆ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤੁष੍ਟ੍ਯਰ੍ਥਮ੍ ਅਨੁਕਮ੍ਪਾਰ੍ਥਮ੍ ਏਵ ਚ ਸੋ ऽਭਵਦ੍ ਗਾਲਵੋ ਨਾਮ ਗਲੇ ਬਨ੍ਧਾਨ੍ ਮਹਾਤਪਾਃ ਮਹਰ੍षਿਃ ਕੌਸ਼ਿਕੋ ਧੀਮਾਂਸ੍ ਤੇਨ ਵੀਰੇਣ ਮੋਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਦਇਆ ਲਈ, ਉਹ ਮਹਾਤਪਸੀ ਗਲ ਵਿਚ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਗਾਲਵ ਨਾਮ ਦਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਧੀਮਾਨ ਕੌਸ਼ਿਕ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਉਸ ਵੀਰ ਨੇ ਛੁਡਾਇਆ।
ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤਸ੍ ਤੁ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਕृਪਯਾ ਚ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਯਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਕਲਤ੍ਰਂ ਤੁ ਬਭਾਰ ਵਿਨਯੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤ ਨੇ ਭਗਤੀ, ਦਇਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਸਦਾ ਸੰਜਮ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ।
ਹਤ੍ਵਾ ਮृਗਾਨ੍ ਵਰਾਹਾਂਸ਼੍ ਚ ਮਹਿषਾਂਸ਼੍ ਚ ਵਨੇਚਰਾਨ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਾਸ਼੍ਰਮਾਭ੍ਯਾਸ਼ੇ ਮਾਂਸਂ ਵृਕ੍ਸ਼ੇ ਬਬਨ੍ਧ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਿਰਨ, ਸੂਰ ਤੇ ਭੈਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮਾਸ ਰੁੱਖ ਤੇ ਟੰਗ ਦਿੱਤਾ।