ਉਭਾਵ੍ ਅਪਿ ਸੁਤੌ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਅਧ੍ਯਾਪਯਤਿ ਵੈ ਪृਥਕ੍ ਵੈषਮ੍ਯਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਤੌ ਬਾਲੌ ਚਿਰਾਚ੍ ਛੁਕ੍ਰੋ ऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਇਦਮ੍
ਦੋਵੇਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਵਧੀਕਤਾ ਨਾਲ; ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਨੌਜਵਾਨ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਵੈषਮ੍ਯੇਣ ਗੁਰੋ ਮਾਂ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਧ੍ਯਾਪਯਸਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ ਗੁਰੂਣਾਂ ਨੇਦਮ੍ ਉਚਿਤਂ ਵੈषਮ੍ਯਂ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ਿष੍ਯਯੋਃ
ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧੀਕਤਾ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹੋ; ਗੁਰੂਆਂ ਲਈ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਕਤਾ ਕਰਨਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਵੈषਮ੍ਯੇਣ ਚ ਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਮੂਢਾਃ ਸ਼ਿष੍ਯੇषੁ ਦੇਸ਼ਿਕਾਃ ਨੈषਾ ਵਿषਮਬੁਦ੍ਧੀਨਾਂ ਸਂਖ੍ਯਾ ਪਾਪਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਮੂਰਖ ਅਧਿਆਪਕ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨਾਲ ਵਧੀਕਤਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਵਧੀਕਤਾ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਦੀ ਕੋਈ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ।
ਆਚਾਰ੍ਯ ਸਮ੍ਯਗ੍ ਜ੍ਞਾਤੋ ऽਸਿ ਨਮਸ੍ਯੇ ऽਹਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਗਚ੍ਛੇਯਂ ਗੁਰੁਮ੍ ਅਨ੍ਯਂ ਵੈ ਮਾਮ੍ ਅਨੁਜ੍ਞਾਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ
ਗੁਰੂ ਜੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣ ਲਿਆ; ਮੈਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਹੋਰ ਗੁਰੂ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿਓ।
ਗਚ੍ਛੇਯਂ ਪਿਤਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਯਦ੍ਯ੍ ਅਸੌ ਵਿषਮੋ ਭਵੇਤ੍ ਤਤੋ ਵਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ ਪृष੍ਟੋ ऽਸਿ ਗਮ੍ਯਤੇ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਜੇ ਪਿਤਾ ਵੀ ਵਧੀਕਤਾ ਕਰੇ ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਹੋਰ ਜਗ੍ਹਾ ਜਾਵਾਂ। ਮਾਲਕ, ਮੈਂ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਤੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਗੁਰੁਂ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਅਨੁਜ੍ਞਾਤਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਗਾਤ੍ ਤਤਃ ਅਵਾਪ੍ਤਵਿਦ੍ਯਃ ਪਿਤਰਂ ਗਚ੍ਛੇਯਂ ਚੇਤ੍ਯ੍ ਅਚਿਨ੍ਤਯਤ੍
ਗੁਰੂ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇ ਆਗਿਆ ਮਿਲੀ, ਉਹ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਵਿਦਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਕੇ, ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਜਾਣ ਦੀ ਸੋਚੀ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਕਮ੍ ਅਨੁਪृਚ੍ਛੇਯਮ੍ ਉਤ੍ਕृष੍ਟਃ ਕੋ ਗੁਰੁਰ੍ ਭਵੇਤ੍ ਇਤਿ ਸ੍ਮਰਨ੍ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਮ੍ ਅਪृਚ੍ਛਦ੍ ਵृਦ੍ਧਗੌਤਮਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਕਿਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਾਂ? ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗੁਰੂ ਕੌਣ ਹੈ? ਇਹ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਗੌਤਮ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਕੋ ਗੁਰੁਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਮਮ ਬ੍ਰੂਹਿ ਗੁਰੁਰ੍ ਭਵੇਤ੍ ਤ੍ਰਯਾਣਾਮ੍ ਅਪਿ ਲੋਕਾਨਾਂ ਯੋ ਗੁਰੁਸ੍ ਤਂ ਵ੍ਰਜਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਮੁਨੀਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮੇਰਾ ਗੁਰੂ ਕੌਣ ਹੋਵੇ? ਦੱਸੋ, ਕੌਣ ਗੁਰੂ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਮੈਂ ਉਸ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂਗਾ ਜੋ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਗੁਰੂ ਹੈ।
ਸ ਪ੍ਰਾਹ ਜਗਤਾਮ੍ ਈਸ਼ਂ ਸ਼ਂਭੁਂ ਦੇਵਂ ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਮ੍ ਕ੍ਵਾਰਾਧਯਾਮਿ ਗਿਰਿਸ਼ਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਗੌਤਮਃ
ਉਸ ਨੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸ਼ੰਭੂ, ਜਗਤ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਮੈਂ ਗਿਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪੂਜਾਂ?' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਣ ਤੇ ਗੌਤਮ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਗੌਤਮ੍ਯਾਂ ਤੁ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਸ੍ ਤੋषਯ ਸ਼ਂਕਰਮ੍ ਤਤਸ੍ ਤੁष੍ਟੋ ਜਗਨ੍ਨਾਥਃ ਸ ਤੇ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਤਿ
ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਕਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਰਾਜੀ ਕਰ। ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਖੁਸ਼ ਹੋਣਗੇ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦੇਣਗੇ।
ਗੌਤਮਸ੍ਯ ਤੁ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਗਾਦ੍ ਗਙ੍ਗਾਂ ਸ ਭਾਰ੍ਗਵਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਚਿਃ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਸ੍ਤੁਤਿਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸ ਬਾਲਕਃ
ਗੌਤਮ ਦੇ ਕਹੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਭਰਗੁ ਵੰਸ਼ੀ ਗੰਗਾ ਨਦੀ ਤੇ ਗਿਆ, ਉੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ।
ਬਾਲੋ ऽਹਂ ਬਾਲਬੁਦ੍ਧਿਸ਼੍ ਚ ਬਾਲਚਨ੍ਦ੍ਰਧਰ ਪ੍ਰਭੋ ਨਾਹਂ ਜਾਨਾਮਿ ਤੇ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਸ੍ਤੁਤਿਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਮੈਂ ਬੱਚਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਵੀ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਚੰਦਰੀ ਮਾਝਾ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ—ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ।
ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਸ੍ਯ ਗੁਰੁਣਾ ਨ ਮਮਾਸ੍ਤਿ ਸੁਹृਤ੍ ਸਖਾ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਭੁਃ ਸਰ੍ਵਭਾਵੇਨ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਗੁਰੂ ਨੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਦੋਸਤ ਜਾਂ ਸਾਥੀ ਨਹੀਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਮੇਰਾ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ—ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ।
ਗੁਰੁਰ੍ ਗੁਰੁਮਤਾਂ ਦੇਵ ਮਹਤਾਂ ਚ ਮਹਾਨ੍ ਅਸਿ ਅਹਮ੍ ਅਲ੍ਪਤਰੋ ਬਾਲੋ ਜਗਨ੍ਮਯ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਤੂੰ ਗੁਰੂਆਂ ਦੇ ਵੀ ਗੁਰੂ ਹੈਂ, ਵੱਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਛੋਟਾ ਬੱਚਾ ਹਾਂ, ਜਗਤ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਪ੍ਰਭੂ—ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ।
ਵਿਦ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਹਿ ਸੁਰੇਸ਼ਾਨ ਨਾਹਂ ਵੇਦ੍ਮਿ ਭਵਦ੍ਗਤਿਮ੍ ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਚ ਕृਪਯਾ ਪਸ਼੍ਯ ਲੋਕਸਾਕ੍ਸ਼ਿਨ੍ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਗਿਆਨ ਲਈ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮਾਰਗ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਦਇਆ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖ, ਜਗਤ ਦੇ ਗਵਾਹ—ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ।
ਏਵਂ ਤੁ ਸ੍ਤੁਵਤਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ऽਭੂਤ੍ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤੁਤੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਉਸ ਉੱਤੇ ਰਾਜੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕਾਮਂ ਵਰਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਯਚ੍ ਚਾਪਿ ਸੁਰਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਜੋ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵਰ ਮੰਗ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਲਈ ਵੀ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਹੈ।
ਕਵਿਰ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਆਹ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ ਉਦਾਰਧੀਃ
ਕਵੀ ਨੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਤੇ ਉੱਚੀ ਸੋਚ ਨਾਲ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਭਿਸ਼੍ ਚ ऋषਿਭਿਰ੍ ਯਾ ਵਿਦ੍ਯਾ ਨੈਵ ਗੋਚਰਾ ਤਾਂ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਨਾਥ ਯਾਚਿष੍ਯੇ ਤ੍ਵਂ ਗੁਰੁਰ੍ ਮਮ ਦੈਵਤਮ੍
ਜੋ ਗਿਆਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਆਨ, ਮਾਲਕ, ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਗੁਰੂ ਤੇ ਮੇਰਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈਂ।
ਮृਤਸਂਜੀਵਿਨੀਂ ਵਿਦ੍ਯਾਮ੍ ਅਜ੍ਞਾਤਾਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਰ੍ ਅਪਿ ਤਾਂ ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ੍ ਤਸ੍ਮੈ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾਯ ਯਾਚਤੇ
ਦੇਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਸ਼ੁਕਰ ਨੂੰ ਮ੍ਰਿਤਸੰਜੀਵਨੀ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਤੀਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ, ਜਦ ਉਹ ਨੇ ਮੰਗਿਆ।
ਇਤਰਾ ਲੌਕਿਕੀ ਵਿਦ੍ਯਾ ਵੈਦਿਕੀ ਚਾਨ੍ਯਗੋਚਰਾ ਕਿਂ ਪੁਨਃ ਸ਼ਂਕਰੇ ਤੁष੍ਟੇ ਵਿਚਾਰ੍ਯਮ੍ ਅਵਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸੰਸਾਰੀ ਤੇ ਵੈਦਿਕ ਗਿਆਨ ਉਪਲਬਧ ਹੈ; ਪਰ ਜਦ ਸ਼ੰਕਰ ਰਾਜੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਫਿਰ ਕੀ ਸੋਚਣ ਵਾਲਾ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?
ਸ ਤੁ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਮਹਾਵਿਦ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਾਯਾਤ੍ ਸ੍ਵਪਿਤਰਂ ਗੁਰੁਮ੍ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਚ ਗੁਰੁਸ਼੍ ਚਾਸੀਦ੍ ਵਿਦ੍ਯਯਾ ਪੂਜਿਤਃ ਕਵਿਃ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਗਿਆਨ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਗੁਰੂ ਕੋਲ ਗਿਆ; ਤੇ ਕਵੀ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਗੁਰੂ ਬਣ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਕਦਾਚਿਤ੍ ਤਾਂ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਕਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਕਾਰਣਾਨ੍ਤਰੇ ਕਚੋ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਸੁਤੋ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕਵੇਸ੍ ਤੁ ਤਾਮ੍
ਫਿਰ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਸਮੇਂ ਤੇ ਹੋਰ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਕਚ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਕਵੀ ਤੋਂ ਲੈ ਗਿਆ।
ਕਚਾਦ੍ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਤਤੋ ਦੇਵਾਃ ਪृਥਕ੍ ਪृਥਕ੍ ਅਵਾਪੁਰ੍ ਮਹਤੀਂ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਯਾਮ੍ ਆਹੁਰ੍ ਮृਤਜੀਵਿਨੀਮ੍
ਕਚ ਤੋਂ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਵੀ, ਤੇ ਫਿਰ ਦੇਵਾਂ ਨੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮ੍ਰਿਤਜੀਵਿਨੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਸਾ ਕਵਿਨਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਵਿਦ੍ਯਾਪੂਜ੍ਯ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਗੌਤਮ੍ਯਾ ਉਤ੍ਤਰੇ ਪਾਰੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰਤੀਰ੍ਥਂ ਤਦ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜਿੱਥੇ ਕਵੀ ਨੇ ਉਹ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਉੱਤਰ ਪਾਰ, ਉਹ ਥਾਂ ਸ਼ੁਕਰ-ਤੀਰਥ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮृਤਸਂਜੀਵਿਨੀਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਆਯੁਰਾਰੋਗ੍ਯਵਰ੍ਧਨਮ੍ ਸ੍ਨਾਨਂ ਦਾਨਂ ਚ ਯਤ੍ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਯਪੁਣ੍ਯਦਮ੍
ਮ੍ਰਿਤਸੰਜੀਵਨੀ ਤੀਰਥ ਆਯੁ ਤੇ ਸਿਹਤ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਜੋ ਵੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਜਾਂ ਦਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਲਈ ਅਟੱਲ ਪੂਣ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍ ਸ੍ਮਰਣਾਦ੍ ਅਪਿ ਪਾਪੌਘਕ੍ਲੇਸ਼ਸਂਘਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਇੰਦਰ ਦਾ ਤੀਰਥ ਜਿਸ ਨੂੰ ਇੰਦਰਤੀਰਥ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਵਾਲਾ ਪਾਪ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਸਿਰਫ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪੁਰਾ ਵृਤ੍ਰਵਧੇ ਵृਤ੍ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾ ਤੁ ਨਾਰਦ ਸ਼ਚੀਪਤਿਂ ਚਾਨੁਗਤਾ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੀਤਵਦ੍ ਧਰਿਃ
ਪਹਿਲਾਂ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਪਤੀ ਇੰਦਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਰੀ ਡਰ ਗਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ ਤਤੋ ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ਤਾ ਇਤਸ਼੍ ਚੇਤਸ਼੍ ਚ ਧਾਵਤਿ ਯਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਤ੍ਵ੍ ਅਸੌ ਯਾਤਿ ਹਤ੍ਯਾ ਸਾਪੀਨ੍ਦ੍ਰਗਾਮਿਨੀ
ਫਿਰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਹੱਤਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਭੱਜਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਇੰਦਰ ਗਿਆ, ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਿਆ।
ਸ ਮਹਤ੍ ਸਰ ਆਵਿਸ਼੍ਯ ਪਦ੍ਮਨਾਲਮ੍ ਉਪਾਗਮਤ੍ ਤਤ੍ਰਾਸੌ ਤਨ੍ਤੁਵਦ੍ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਾਸਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ
ਇੰਦਰ ਇਕ ਵੱਡੇ ਸਰੋਵਰ ਵਿਚ ਗਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਡੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਥੇ, ਧਾਗੇ ਵਾਂਗ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਪਤੀ ਨੇ ਉਥੇ ਵਸੇਰਾ ਕੀਤਾ।