ਤਤ੍ਰਾਸਨ੍ਨ੍ ਅਯੁਤਾਨ੍ਯ੍ ਅष੍ਟ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ ਤਥਾ षਟ੍ ਚ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਪੁਨਃ षਟ੍ ਚ ਤਥੈਵ ਚ
ਉਥੇ ਅੱਸੀ ਹਜ਼ਾਰ, ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ, ਫਿਰ ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ, ਤੇ ਹੋਰ ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਨ।
षਡ੍ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਤਥਾ ਤੀਰੇ ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਮ੍ ਅਯੁਤਤ੍ਰਯਮ੍ ਪੁਣ੍ਯਮ੍ ਆਖ੍ਯਾਨਮ੍ ਏਤਦ੍ ਧਿ ਸ਼੍ਵੇਤਤੀਰ੍ਥਸ੍ਯ ਨਾਰਦ
ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਤੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਹਨ; ਨਾਰਦ ਜੀ, ਇਹ ਸ਼੍ਵੇਤਤੀਰਥ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰਾਸੌ ਪਤਿਤੋ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ ਮृਤ੍ਯੁਤੀਰ੍ਥਂ ਤਦ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ ਤਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰਵਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸਹਸ੍ਰਂ ਜੀਵਤੇ ਸਮਾਃ
ਜਿੱਥੇ ਮੌਤ ਆਪੇ ਡਿੱਗੀ, ਉਹ ਮ੍ਰਿਤਯੁਤੀਰਥ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਸਿਰਫ਼ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਦਾਨਂ ਚ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍ ਸ਼੍ਰਵਣਂ ਪਠਨਂ ਚਾਪਿ ਸ੍ਮਰਣਂ ਚ ਮਲਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ ਕਰੋਤਿ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਸਭ ਪਾਪ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਸੁਣਨਾ, ਪੜ੍ਹਨਾ ਤੇ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਮਲ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ੁਕ੍ਰਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਕਰਂ ਨृਣਾਮ੍ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਸ਼ਮਨਂ ਸਰ੍ਵਵ੍ਯਾਧਿਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਇਹ ਸ਼ੁਕ੍ਰਤੀਰਥ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਸਿਧੀਆਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਪਾਪ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਙ੍ਗਿਰਾਸ਼੍ ਚ ਭृਗੁਸ਼੍ ਚੈਵ ऋषੀ ਪਰਮਧਾਰ੍ਮਿਕੌ ਤਯੋਃ ਪੁਤ੍ਰੌ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੌ ਰੂਪਬੁਦ੍ਧਿਵਿਲਾਸਿਨੌ
ਅੰਗਿਰਸ ਤੇ ਭ੍ਰਿਗੁ, ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਧਰਮਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਰੂਪ-ਬੁੱਧੀ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਸਨ।
ਜੀਵਃ ਕਵਿਰ੍ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤੌ ਮਾਤਾਪਿਤ੍ਰੋਰ੍ ਵਸ਼ੇ ਰਤੌ ਉਪਨੀਤੌ ਸੁਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਿਤਰਾਵ੍ ਊਚਤੁਰ੍ ਮਿਥਃ
ਉਹ ਜੀਵ ਤੇ ਕਵੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੇ ਆਗਿਆਕਾਰ; ਜਦ ਮਾਪੇ ਨੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕਰਦੇ।
ਆਵਯੋਰ੍ ਏਕ ਏਵਾਸ੍ਤੁ ਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਚ ਪੁਤ੍ਰਯੋਃ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਏਕਃ ਸ਼ਾਸਿਤਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਤਿष੍ਠਤ੍ਵ੍ ਏਕੋ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਸਾਡੀਆਂ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਸਦਾ ਇੱਕ ਹੀ ਅਧਿਆਪਕ ਹੋਵੇ; ਇਸ ਲਈ ਇੱਕ ਸਿਖਾਏ ਤੇ ਦੂਜਾ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਰਹੇ।
ਏਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮ੍ ਅਙ੍ਗਿਰਾਃ ਪ੍ਰਾਹ ਭਾਰ੍ਗਵਮ੍ ਅਧ੍ਯਾਪਯਿष੍ਯੇ ਸਦृਸ਼ਂ ਸੁਖਂ ਤਿष੍ਠਤੁ ਭਾਰ੍ਗਵਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਅੰਗਿਰਸ ਨੇ ਭਾਰਗਵ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਪੜ੍ਹਾਵਾਂਗਾ; ਭਾਰਗਵ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਰਹੇ।'
ਏਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚਾਙ੍ਗਿਰਸੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਭृਗੁਕੁਲੋਦ੍ਵਹਃ ਤਥੇਤਿ ਮਤ੍ਵਾਙ੍ਗਿਰਸੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰਂ ਤਸ੍ਮੈ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਭ੍ਰਿਗੁ ਕੁਲ ਦੇ ਵੱਡੇ ਨੇ ਸੋਚਿਆ 'ਜਿਵੇਂ ਚੰਗਾ' ਤੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੂੰ ਅੰਗਿਰਸ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ।
ਉਭਾਵ੍ ਅਪਿ ਸੁਤੌ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਅਧ੍ਯਾਪਯਤਿ ਵੈ ਪृਥਕ੍ ਵੈषਮ੍ਯਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਤੌ ਬਾਲੌ ਚਿਰਾਚ੍ ਛੁਕ੍ਰੋ ऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਇਦਮ੍
ਦੋਵੇਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਵਧੀਕਤਾ ਨਾਲ; ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਨੌਜਵਾਨ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਵੈषਮ੍ਯੇਣ ਗੁਰੋ ਮਾਂ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਧ੍ਯਾਪਯਸਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ ਗੁਰੂਣਾਂ ਨੇਦਮ੍ ਉਚਿਤਂ ਵੈषਮ੍ਯਂ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ਿष੍ਯਯੋਃ
ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧੀਕਤਾ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹੋ; ਗੁਰੂਆਂ ਲਈ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਕਤਾ ਕਰਨਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਵੈषਮ੍ਯੇਣ ਚ ਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਮੂਢਾਃ ਸ਼ਿष੍ਯੇषੁ ਦੇਸ਼ਿਕਾਃ ਨੈषਾ ਵਿषਮਬੁਦ੍ਧੀਨਾਂ ਸਂਖ੍ਯਾ ਪਾਪਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਮੂਰਖ ਅਧਿਆਪਕ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨਾਲ ਵਧੀਕਤਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਵਧੀਕਤਾ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਦੀ ਕੋਈ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ।
ਆਚਾਰ੍ਯ ਸਮ੍ਯਗ੍ ਜ੍ਞਾਤੋ ऽਸਿ ਨਮਸ੍ਯੇ ऽਹਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਗਚ੍ਛੇਯਂ ਗੁਰੁਮ੍ ਅਨ੍ਯਂ ਵੈ ਮਾਮ੍ ਅਨੁਜ੍ਞਾਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ
ਗੁਰੂ ਜੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣ ਲਿਆ; ਮੈਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਹੋਰ ਗੁਰੂ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿਓ।
ਗਚ੍ਛੇਯਂ ਪਿਤਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਯਦ੍ਯ੍ ਅਸੌ ਵਿषਮੋ ਭਵੇਤ੍ ਤਤੋ ਵਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ ਪृष੍ਟੋ ऽਸਿ ਗਮ੍ਯਤੇ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਜੇ ਪਿਤਾ ਵੀ ਵਧੀਕਤਾ ਕਰੇ ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਹੋਰ ਜਗ੍ਹਾ ਜਾਵਾਂ। ਮਾਲਕ, ਮੈਂ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਤੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਗੁਰੁਂ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਅਨੁਜ੍ਞਾਤਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਗਾਤ੍ ਤਤਃ ਅਵਾਪ੍ਤਵਿਦ੍ਯਃ ਪਿਤਰਂ ਗਚ੍ਛੇਯਂ ਚੇਤ੍ਯ੍ ਅਚਿਨ੍ਤਯਤ੍
ਗੁਰੂ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇ ਆਗਿਆ ਮਿਲੀ, ਉਹ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਵਿਦਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਕੇ, ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਜਾਣ ਦੀ ਸੋਚੀ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਕਮ੍ ਅਨੁਪृਚ੍ਛੇਯਮ੍ ਉਤ੍ਕृष੍ਟਃ ਕੋ ਗੁਰੁਰ੍ ਭਵੇਤ੍ ਇਤਿ ਸ੍ਮਰਨ੍ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਮ੍ ਅਪृਚ੍ਛਦ੍ ਵृਦ੍ਧਗੌਤਮਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਕਿਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਾਂ? ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗੁਰੂ ਕੌਣ ਹੈ? ਇਹ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਗੌਤਮ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਕੋ ਗੁਰੁਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਮਮ ਬ੍ਰੂਹਿ ਗੁਰੁਰ੍ ਭਵੇਤ੍ ਤ੍ਰਯਾਣਾਮ੍ ਅਪਿ ਲੋਕਾਨਾਂ ਯੋ ਗੁਰੁਸ੍ ਤਂ ਵ੍ਰਜਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਮੁਨੀਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮੇਰਾ ਗੁਰੂ ਕੌਣ ਹੋਵੇ? ਦੱਸੋ, ਕੌਣ ਗੁਰੂ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਮੈਂ ਉਸ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂਗਾ ਜੋ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਗੁਰੂ ਹੈ।
ਸ ਪ੍ਰਾਹ ਜਗਤਾਮ੍ ਈਸ਼ਂ ਸ਼ਂਭੁਂ ਦੇਵਂ ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਮ੍ ਕ੍ਵਾਰਾਧਯਾਮਿ ਗਿਰਿਸ਼ਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਗੌਤਮਃ
ਉਸ ਨੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸ਼ੰਭੂ, ਜਗਤ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਮੈਂ ਗਿਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪੂਜਾਂ?' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਣ ਤੇ ਗੌਤਮ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਗੌਤਮ੍ਯਾਂ ਤੁ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਸ੍ ਤੋषਯ ਸ਼ਂਕਰਮ੍ ਤਤਸ੍ ਤੁष੍ਟੋ ਜਗਨ੍ਨਾਥਃ ਸ ਤੇ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਤਿ
ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਕਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਰਾਜੀ ਕਰ। ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਖੁਸ਼ ਹੋਣਗੇ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦੇਣਗੇ।
ਗੌਤਮਸ੍ਯ ਤੁ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਗਾਦ੍ ਗਙ੍ਗਾਂ ਸ ਭਾਰ੍ਗਵਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਚਿਃ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਸ੍ਤੁਤਿਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸ ਬਾਲਕਃ
ਗੌਤਮ ਦੇ ਕਹੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਭਰਗੁ ਵੰਸ਼ੀ ਗੰਗਾ ਨਦੀ ਤੇ ਗਿਆ, ਉੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ।
ਬਾਲੋ ऽਹਂ ਬਾਲਬੁਦ੍ਧਿਸ਼੍ ਚ ਬਾਲਚਨ੍ਦ੍ਰਧਰ ਪ੍ਰਭੋ ਨਾਹਂ ਜਾਨਾਮਿ ਤੇ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਸ੍ਤੁਤਿਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਮੈਂ ਬੱਚਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਵੀ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਚੰਦਰੀ ਮਾਝਾ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ—ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ।
ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਸ੍ਯ ਗੁਰੁਣਾ ਨ ਮਮਾਸ੍ਤਿ ਸੁਹृਤ੍ ਸਖਾ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਭੁਃ ਸਰ੍ਵਭਾਵੇਨ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਗੁਰੂ ਨੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਦੋਸਤ ਜਾਂ ਸਾਥੀ ਨਹੀਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਮੇਰਾ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ—ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ।
ਗੁਰੁਰ੍ ਗੁਰੁਮਤਾਂ ਦੇਵ ਮਹਤਾਂ ਚ ਮਹਾਨ੍ ਅਸਿ ਅਹਮ੍ ਅਲ੍ਪਤਰੋ ਬਾਲੋ ਜਗਨ੍ਮਯ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਤੂੰ ਗੁਰੂਆਂ ਦੇ ਵੀ ਗੁਰੂ ਹੈਂ, ਵੱਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਛੋਟਾ ਬੱਚਾ ਹਾਂ, ਜਗਤ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਪ੍ਰਭੂ—ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ।
ਵਿਦ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਹਿ ਸੁਰੇਸ਼ਾਨ ਨਾਹਂ ਵੇਦ੍ਮਿ ਭਵਦ੍ਗਤਿਮ੍ ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਚ ਕृਪਯਾ ਪਸ਼੍ਯ ਲੋਕਸਾਕ੍ਸ਼ਿਨ੍ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਗਿਆਨ ਲਈ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮਾਰਗ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਦਇਆ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖ, ਜਗਤ ਦੇ ਗਵਾਹ—ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ।
ਏਵਂ ਤੁ ਸ੍ਤੁਵਤਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ऽਭੂਤ੍ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤੁਤੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਉਸ ਉੱਤੇ ਰਾਜੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕਾਮਂ ਵਰਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਯਚ੍ ਚਾਪਿ ਸੁਰਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਜੋ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵਰ ਮੰਗ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਲਈ ਵੀ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਹੈ।
ਕਵਿਰ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਆਹ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ ਉਦਾਰਧੀਃ
ਕਵੀ ਨੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਤੇ ਉੱਚੀ ਸੋਚ ਨਾਲ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਭਿਸ਼੍ ਚ ऋषਿਭਿਰ੍ ਯਾ ਵਿਦ੍ਯਾ ਨੈਵ ਗੋਚਰਾ ਤਾਂ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਨਾਥ ਯਾਚਿष੍ਯੇ ਤ੍ਵਂ ਗੁਰੁਰ੍ ਮਮ ਦੈਵਤਮ੍
ਜੋ ਗਿਆਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਆਨ, ਮਾਲਕ, ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਗੁਰੂ ਤੇ ਮੇਰਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈਂ।
ਮृਤਸਂਜੀਵਿਨੀਂ ਵਿਦ੍ਯਾਮ੍ ਅਜ੍ਞਾਤਾਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਰ੍ ਅਪਿ ਤਾਂ ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ੍ ਤਸ੍ਮੈ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾਯ ਯਾਚਤੇ
ਦੇਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਸ਼ੁਕਰ ਨੂੰ ਮ੍ਰਿਤਸੰਜੀਵਨੀ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਤੀਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ, ਜਦ ਉਹ ਨੇ ਮੰਗਿਆ।