ਤਤਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਅਮਰਾਨ੍ ਸਮੁਪਾਗਤਾਨ੍ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤੋ ਨ ਮृਤਿਂ ਯਾਤੁ ਨੇਤ੍ਯ੍ ਊਚੁਰ੍ ਅਮਰਾਃ ਪੁਨਃ
ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਅਮਰਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਮੌਤ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਜਾਵੇਗਾ।' ਅਮਰਾਂ ਨੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ:
ਅਮਰਾਃ ਸ੍ਯੁਸ੍ ਤਤੋ ਦੇਵ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਸ਼੍ ਚਰਾਚਰਾਃ ਅਮਰ੍ਤ੍ਯਮਰ੍ਤ੍ਯਭੇਦੋ ऽਯਂ ਨ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਦੇਵ ਜਗਨ੍ਮਯ
ਤਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ, ਅਮਰ ਹੋ ਜਾਣਗੇ; ਮਰਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਅਮਰ ਵਿਚ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਰੂਪ।
ਪੁਨਰ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਆਹ ਤਾਞ੍ ਸ਼ਂਭੁਃ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤੁ ਮਮ ਭਾषਿਤਮ੍ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਵੈष੍ਣਵਾਨਾਂ ਗੌਤਮੀਮ੍ ਅਨੁਸੇਵਤਾਮ੍
ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ—ਮੇਰੇ ਭਗਤ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਭਗਤ, ਤੇ ਗੌਤਮੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।'
ਵਯਂ ਤੁ ਸ੍ਵਾਮਿਨੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਸ੍ਵਾਮ੍ਯਮ੍ ਅਰ੍ਹਤਿ ਵਾਰ੍ਤ੍ਤਾਪ੍ਯ੍ ਏषਾਂ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਯਮੇਨ ਤੁ ਕਦਾਚਨ
ਅਸੀਂ ਸਦਾ ਮਾਲਕ ਹਾਂ; ਮੌਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਹੱਕ ਨਹੀਂ। ਯਮ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਖਬਰ ਨਹੀਂ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਆਧਿਵ੍ਯਾਧ੍ਯਾਦਿਭਿਰ੍ ਜਾਤੁ ਕਾਰ੍ਯੋ ਨਾਭਿਭਵਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਯੇ ਸ਼ਿਵਂ ਸ਼ਰਣਂ ਯਾਤਾਸ੍ ਤੇ ਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ ਅਪਿ
ਕਦੇ ਵੀ ਰੋਗ ਜਾਂ ਹੋਰ ਦੁੱਖ ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਹਾਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਏ ਹਨ; ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਾਨੁਗਸ੍ਯ ਯਮਸ੍ਯਾਤੋ ਨਮਸ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਤੇ ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਊਚੁਃ ਸੁਰਗਣਾ ਦੇਵਦੇਵਂ ਸ਼ਿਵਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਇਸ ਲਈ, ਯਮ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਸਾਰੇ ਹੀ ਆਦਰਯੋਗ ਹਨ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੇ ਸ਼ਿਵ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਨੂੰ ਇਹੀ ਆਖਿਆ।
ਤਤਸ਼੍ ਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਨਾਥੋ ਨਨ੍ਦਿਨਂ ਪ੍ਰਾਹ ਵਾਹਨਮ੍
ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ, ਨਾਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਹਨ ਨੰਦੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਗੌਤਮ੍ਯਾ ਉਦਕੇਨ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਭਿषਿਞ੍ਚ ਮृਤਂ ਯਮਮ੍
ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਤੂੰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਯਮ ਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰ।
ਤਤੋ ਯਮਾਦਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਅਭਿषਿਕ੍ਤਾਸ੍ ਤੁ ਨਨ੍ਦਿਨਾ ਉਤ੍ਥਿਤਾਸ਼੍ ਚ ਸਜੀਵਾਸ੍ ਤੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਸ਼ਾਂ ਤਤੋ ਗਤਾਃ
ਫਿਰ ਨੰਦੀ ਨੇ ਯਮ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਜੀਵਤ ਹੋ ਕੇ ਉੱਠੇ ਤੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਉਤ੍ਤਰੇ ਗੌਤਮੀਤੀਰੇ ਵਿष੍ਣ੍ਵਾਦ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਦੈਵਤਾਃ ਸ੍ਥਿਤਾ ਆਸਨ੍ ਪੂਜਯਨ੍ਤੋ ਦੇਵਦੇਵਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਉੱਤਰ ਤਟ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵੱਡੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਟਿਕੇ ਰਹੇ।
ਤਤ੍ਰਾਸਨ੍ਨ੍ ਅਯੁਤਾਨ੍ਯ੍ ਅष੍ਟ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ ਤਥਾ षਟ੍ ਚ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਪੁਨਃ षਟ੍ ਚ ਤਥੈਵ ਚ
ਉਥੇ ਅੱਸੀ ਹਜ਼ਾਰ, ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ, ਫਿਰ ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ, ਤੇ ਹੋਰ ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਨ।
षਡ੍ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਤਥਾ ਤੀਰੇ ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਮ੍ ਅਯੁਤਤ੍ਰਯਮ੍ ਪੁਣ੍ਯਮ੍ ਆਖ੍ਯਾਨਮ੍ ਏਤਦ੍ ਧਿ ਸ਼੍ਵੇਤਤੀਰ੍ਥਸ੍ਯ ਨਾਰਦ
ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਤੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਹਨ; ਨਾਰਦ ਜੀ, ਇਹ ਸ਼੍ਵੇਤਤੀਰਥ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰਾਸੌ ਪਤਿਤੋ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ ਮृਤ੍ਯੁਤੀਰ੍ਥਂ ਤਦ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ ਤਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰਵਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸਹਸ੍ਰਂ ਜੀਵਤੇ ਸਮਾਃ
ਜਿੱਥੇ ਮੌਤ ਆਪੇ ਡਿੱਗੀ, ਉਹ ਮ੍ਰਿਤਯੁਤੀਰਥ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਸਿਰਫ਼ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਦਾਨਂ ਚ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍ ਸ਼੍ਰਵਣਂ ਪਠਨਂ ਚਾਪਿ ਸ੍ਮਰਣਂ ਚ ਮਲਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ ਕਰੋਤਿ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਸਭ ਪਾਪ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਸੁਣਨਾ, ਪੜ੍ਹਨਾ ਤੇ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਮਲ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ੁਕ੍ਰਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਕਰਂ ਨृਣਾਮ੍ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਸ਼ਮਨਂ ਸਰ੍ਵਵ੍ਯਾਧਿਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਇਹ ਸ਼ੁਕ੍ਰਤੀਰਥ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਸਿਧੀਆਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਪਾਪ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਙ੍ਗਿਰਾਸ਼੍ ਚ ਭृਗੁਸ਼੍ ਚੈਵ ऋषੀ ਪਰਮਧਾਰ੍ਮਿਕੌ ਤਯੋਃ ਪੁਤ੍ਰੌ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੌ ਰੂਪਬੁਦ੍ਧਿਵਿਲਾਸਿਨੌ
ਅੰਗਿਰਸ ਤੇ ਭ੍ਰਿਗੁ, ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਧਰਮਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਰੂਪ-ਬੁੱਧੀ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਸਨ।
ਜੀਵਃ ਕਵਿਰ੍ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤੌ ਮਾਤਾਪਿਤ੍ਰੋਰ੍ ਵਸ਼ੇ ਰਤੌ ਉਪਨੀਤੌ ਸੁਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਿਤਰਾਵ੍ ਊਚਤੁਰ੍ ਮਿਥਃ
ਉਹ ਜੀਵ ਤੇ ਕਵੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੇ ਆਗਿਆਕਾਰ; ਜਦ ਮਾਪੇ ਨੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕਰਦੇ।
ਆਵਯੋਰ੍ ਏਕ ਏਵਾਸ੍ਤੁ ਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਚ ਪੁਤ੍ਰਯੋਃ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਏਕਃ ਸ਼ਾਸਿਤਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਤਿष੍ਠਤ੍ਵ੍ ਏਕੋ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਸਾਡੀਆਂ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਸਦਾ ਇੱਕ ਹੀ ਅਧਿਆਪਕ ਹੋਵੇ; ਇਸ ਲਈ ਇੱਕ ਸਿਖਾਏ ਤੇ ਦੂਜਾ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਰਹੇ।
ਏਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮ੍ ਅਙ੍ਗਿਰਾਃ ਪ੍ਰਾਹ ਭਾਰ੍ਗਵਮ੍ ਅਧ੍ਯਾਪਯਿष੍ਯੇ ਸਦृਸ਼ਂ ਸੁਖਂ ਤਿष੍ਠਤੁ ਭਾਰ੍ਗਵਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਅੰਗਿਰਸ ਨੇ ਭਾਰਗਵ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਪੜ੍ਹਾਵਾਂਗਾ; ਭਾਰਗਵ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਰਹੇ।'
ਏਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚਾਙ੍ਗਿਰਸੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਭृਗੁਕੁਲੋਦ੍ਵਹਃ ਤਥੇਤਿ ਮਤ੍ਵਾਙ੍ਗਿਰਸੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰਂ ਤਸ੍ਮੈ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਭ੍ਰਿਗੁ ਕੁਲ ਦੇ ਵੱਡੇ ਨੇ ਸੋਚਿਆ 'ਜਿਵੇਂ ਚੰਗਾ' ਤੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੂੰ ਅੰਗਿਰਸ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ।
ਉਭਾਵ੍ ਅਪਿ ਸੁਤੌ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਅਧ੍ਯਾਪਯਤਿ ਵੈ ਪृਥਕ੍ ਵੈषਮ੍ਯਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਤੌ ਬਾਲੌ ਚਿਰਾਚ੍ ਛੁਕ੍ਰੋ ऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਇਦਮ੍
ਦੋਵੇਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਵਧੀਕਤਾ ਨਾਲ; ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਨੌਜਵਾਨ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਵੈषਮ੍ਯੇਣ ਗੁਰੋ ਮਾਂ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਧ੍ਯਾਪਯਸਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ ਗੁਰੂਣਾਂ ਨੇਦਮ੍ ਉਚਿਤਂ ਵੈषਮ੍ਯਂ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ਿष੍ਯਯੋਃ
ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧੀਕਤਾ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹੋ; ਗੁਰੂਆਂ ਲਈ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਕਤਾ ਕਰਨਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਵੈषਮ੍ਯੇਣ ਚ ਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਮੂਢਾਃ ਸ਼ਿष੍ਯੇषੁ ਦੇਸ਼ਿਕਾਃ ਨੈषਾ ਵਿषਮਬੁਦ੍ਧੀਨਾਂ ਸਂਖ੍ਯਾ ਪਾਪਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਮੂਰਖ ਅਧਿਆਪਕ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨਾਲ ਵਧੀਕਤਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਵਧੀਕਤਾ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਦੀ ਕੋਈ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ।
ਆਚਾਰ੍ਯ ਸਮ੍ਯਗ੍ ਜ੍ਞਾਤੋ ऽਸਿ ਨਮਸ੍ਯੇ ऽਹਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਗਚ੍ਛੇਯਂ ਗੁਰੁਮ੍ ਅਨ੍ਯਂ ਵੈ ਮਾਮ੍ ਅਨੁਜ੍ਞਾਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ
ਗੁਰੂ ਜੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣ ਲਿਆ; ਮੈਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਹੋਰ ਗੁਰੂ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿਓ।
ਗਚ੍ਛੇਯਂ ਪਿਤਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਯਦ੍ਯ੍ ਅਸੌ ਵਿषਮੋ ਭਵੇਤ੍ ਤਤੋ ਵਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ ਪृष੍ਟੋ ऽਸਿ ਗਮ੍ਯਤੇ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਜੇ ਪਿਤਾ ਵੀ ਵਧੀਕਤਾ ਕਰੇ ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਹੋਰ ਜਗ੍ਹਾ ਜਾਵਾਂ। ਮਾਲਕ, ਮੈਂ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਤੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਗੁਰੁਂ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਅਨੁਜ੍ਞਾਤਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਗਾਤ੍ ਤਤਃ ਅਵਾਪ੍ਤਵਿਦ੍ਯਃ ਪਿਤਰਂ ਗਚ੍ਛੇਯਂ ਚੇਤ੍ਯ੍ ਅਚਿਨ੍ਤਯਤ੍
ਗੁਰੂ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇ ਆਗਿਆ ਮਿਲੀ, ਉਹ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਵਿਦਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਕੇ, ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਜਾਣ ਦੀ ਸੋਚੀ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਕਮ੍ ਅਨੁਪृਚ੍ਛੇਯਮ੍ ਉਤ੍ਕृष੍ਟਃ ਕੋ ਗੁਰੁਰ੍ ਭਵੇਤ੍ ਇਤਿ ਸ੍ਮਰਨ੍ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਮ੍ ਅਪृਚ੍ਛਦ੍ ਵृਦ੍ਧਗੌਤਮਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਕਿਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਾਂ? ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗੁਰੂ ਕੌਣ ਹੈ? ਇਹ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਗੌਤਮ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਕੋ ਗੁਰੁਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਮਮ ਬ੍ਰੂਹਿ ਗੁਰੁਰ੍ ਭਵੇਤ੍ ਤ੍ਰਯਾਣਾਮ੍ ਅਪਿ ਲੋਕਾਨਾਂ ਯੋ ਗੁਰੁਸ੍ ਤਂ ਵ੍ਰਜਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਮੁਨੀਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮੇਰਾ ਗੁਰੂ ਕੌਣ ਹੋਵੇ? ਦੱਸੋ, ਕੌਣ ਗੁਰੂ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਮੈਂ ਉਸ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂਗਾ ਜੋ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਗੁਰੂ ਹੈ।
ਸ ਪ੍ਰਾਹ ਜਗਤਾਮ੍ ਈਸ਼ਂ ਸ਼ਂਭੁਂ ਦੇਵਂ ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਮ੍ ਕ੍ਵਾਰਾਧਯਾਮਿ ਗਿਰਿਸ਼ਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਗੌਤਮਃ
ਉਸ ਨੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸ਼ੰਭੂ, ਜਗਤ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਮੈਂ ਗਿਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪੂਜਾਂ?' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਣ ਤੇ ਗੌਤਮ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਗੌਤਮ੍ਯਾਂ ਤੁ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਸ੍ ਤੋषਯ ਸ਼ਂਕਰਮ੍ ਤਤਸ੍ ਤੁष੍ਟੋ ਜਗਨ੍ਨਾਥਃ ਸ ਤੇ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਤਿ
ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਕਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਰਾਜੀ ਕਰ। ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਖੁਸ਼ ਹੋਣਗੇ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦੇਣਗੇ।