ਭਕ੍ਤਿਪ੍ਰਿਯਤ੍ਵਂ ਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦੁष੍ਟਹਨ੍ਤृਤ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਚ ਆਦਿਕਰ੍ਤਰ੍ ਨਮਸ੍ ਤੁਭ੍ਯਂ ਨੀਲਕਣ੍ਠ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪ੍ਰਿਯ ਨਮਸ੍ ਤੇ ऽਸ੍ਤੁ ਦੇਵਪ੍ਰਿਯ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਬੁਰਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਆਦਿ-ਕਰਤਾ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ! ਨੀਲਕੰਠ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ! ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ! ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ!
ਸ਼੍ਵੇਤਂ ਦ੍ਵਿਜਂ ਭਕ੍ਤਮ੍ ਅਨਾਯੁषਂ ਤੇ ਨੇਤੁਂ ਯਮਾਦਿਃ ਸਕਲੋ ऽਸਮਰ੍ਥਃ ਸਂਤੋषਮ੍ ਆਪ੍ਤਾਃ ਪਰਮਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭਕ੍ਤਪ੍ਰਿਯਤ੍ਵਂ ਤ੍ਵਯਿ ਨਾਥ ਸਤ੍ਯਮ੍
ਤੇਰੇ ਭਗਤ, ਸ਼੍ਵੇਤ, ਜਿਸ ਦੀ ਉਮਰ ਮੁਕ ਗਈ ਸੀ, ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ, ਯਮ ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਬੇਬਸ ਹੋ ਗਏ; ਤੇਰੀ ਸਰਵੋਤਮ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਸੱਚੀ ਪ੍ਰੀਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਸਵਾਮੀ।
ਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਃ ਸ਼ਰਣਂ ਕृਪਾਲੁਂ ਨਾਲਂ ਕृਤਾਨ੍ਤੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਨੁਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਤਾਨ੍ ਏਵਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵ ਏਵ ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਵਾਮ੍ ਏਵ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਰਯਾ ਭਜਨ੍ਤੇ
ਜੋ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਤੇਰੀ ਦਇਆ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੌਤ ਵੀ ਨਜ਼ਦੀਕ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦੀ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਹੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ, ਸਾਰੇ ਹੀ ਤੇਰੀ ਉੱਚੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਹੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਜਗਤਾਂ ਨਾਥ ਕਿਂ ਨ ਸ੍ਮਰਸਿ ਸ਼ਂਕਰ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਨਾ ਕਃ ਸਮਰ੍ਥੋ ऽਤ੍ਰ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਾਂ ਕਰ੍ਤੁਮ੍ ਈਸ਼੍ਵਰਃ
ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ—ਕੀ ਤੂੰ ਇਹ ਭੁੱਲ ਗਿਆ, ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ? ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਇੱਥੇ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਇਹ ਥਾਂ-ਕਾਇਮ ਕਰ ਸਕੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ?
ਏਵਂ ਤੁ ਸ੍ਤੁਵਤਾਂ ਤੇषਾਂ ਪੁਰਸ੍ਤਾਦ੍ ਅਭਵਚ੍ ਛਿਵਃ ਕਿਂ ਦਦਾਮੀਤਿ ਤਾਨ੍ ਆਹ ਇਦਮ੍ ਊਚੁਃ ਸੁਰਾ ਅਪਿ
ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਕੀ ਦੇਵਾਂ?' ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਇਹੀ ਬਾਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖੀ।
ਅਯਂ ਵੈਵਸ੍ਵਤੋ ਧਰ੍ਮੋ ਨਿਯਨ੍ਤਾ ਸਰ੍ਵਦੇਹਿਨਾਮ੍ ਧਰ੍ਮਾਧਰ੍ਮਵ੍ਯਵਸ੍ਥਾਯਾਂ ਸ੍ਥਾਪਿਤੋ ਲੋਕਪਾਲਕਃ
ਇਹ ਵੈਵਸਵਤ ਧਰਮ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ; ਧਰਮ ਤੇ ਅਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਵਜੋਂ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਨਾਯਂ ਵਧਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨਾਪਰਾਧੀ ਨ ਪਾਪਕृਤ੍ ਵਿਨਾ ਤੇਨ ਜਗਦ੍ਧਾਤੁਰ੍ ਨੈਵ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ, ਨਾ ਇਹ ਕੋਈ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਪਾਪੀ ਹੈ; ਇਸ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਤੋਂ ਵੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।
ਤਸ੍ਮਾਜ੍ ਜੀਵਯ ਦੇਵੇਸ਼ ਯਮਂ ਸਬਲਵਾਹਨਮ੍ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਨਾ ਸਫਲਾ ਨਾਥ ਮਹਤ੍ਸੁ ਨ ਵृਥਾ ਭਵੇਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਯਮ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਤੇ ਵਾਹਨ ਸਮੇਤ ਜੀਵਨ ਦੇ; ਹੇ ਨਾਥ, ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਜਾਵੇ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਭਗਵਾਞ੍ ਜੀਵਯੇਯਮ੍ ਅਸਂਸ਼ਯਮ੍ ਯਮਂ ਯਦਿ ਵਚੋ ਮੇ ऽਦ੍ਯ ਅਨੁਮਨ੍ਯਨ੍ਤਿ ਦੇਵਤਾਃ
ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਯਮ ਨੂੰ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਜੀਵਨ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਜੇ ਅੱਜ ਦੇਵਤੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲੈਂ।'
ਤਤਃ ਪ੍ਰੋਚੁਃ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕੁਰ੍ਮੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯੋਦਿਤਮ੍ ਹਰਿਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਸਹਿਤਂ ਵਸ਼ੇ ਯਸ੍ਯਾਖਿਲਂ ਜਗਤ੍
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਕਹਿ ਉਠੇ, 'ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਆਖੀ ਗੱਲ ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹਰੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਜਿਸਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਹੈ।'
ਤਤਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਅਮਰਾਨ੍ ਸਮੁਪਾਗਤਾਨ੍ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤੋ ਨ ਮृਤਿਂ ਯਾਤੁ ਨੇਤ੍ਯ੍ ਊਚੁਰ੍ ਅਮਰਾਃ ਪੁਨਃ
ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਅਮਰਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਮੌਤ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਜਾਵੇਗਾ।' ਅਮਰਾਂ ਨੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ:
ਅਮਰਾਃ ਸ੍ਯੁਸ੍ ਤਤੋ ਦੇਵ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਸ਼੍ ਚਰਾਚਰਾਃ ਅਮਰ੍ਤ੍ਯਮਰ੍ਤ੍ਯਭੇਦੋ ऽਯਂ ਨ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਦੇਵ ਜਗਨ੍ਮਯ
ਤਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ, ਅਮਰ ਹੋ ਜਾਣਗੇ; ਮਰਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਅਮਰ ਵਿਚ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਰੂਪ।
ਪੁਨਰ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਆਹ ਤਾਞ੍ ਸ਼ਂਭੁਃ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤੁ ਮਮ ਭਾषਿਤਮ੍ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਵੈष੍ਣਵਾਨਾਂ ਗੌਤਮੀਮ੍ ਅਨੁਸੇਵਤਾਮ੍
ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ—ਮੇਰੇ ਭਗਤ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਭਗਤ, ਤੇ ਗੌਤਮੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।'
ਵਯਂ ਤੁ ਸ੍ਵਾਮਿਨੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਸ੍ਵਾਮ੍ਯਮ੍ ਅਰ੍ਹਤਿ ਵਾਰ੍ਤ੍ਤਾਪ੍ਯ੍ ਏषਾਂ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਯਮੇਨ ਤੁ ਕਦਾਚਨ
ਅਸੀਂ ਸਦਾ ਮਾਲਕ ਹਾਂ; ਮੌਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਹੱਕ ਨਹੀਂ। ਯਮ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਖਬਰ ਨਹੀਂ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਆਧਿਵ੍ਯਾਧ੍ਯਾਦਿਭਿਰ੍ ਜਾਤੁ ਕਾਰ੍ਯੋ ਨਾਭਿਭਵਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਯੇ ਸ਼ਿਵਂ ਸ਼ਰਣਂ ਯਾਤਾਸ੍ ਤੇ ਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ ਅਪਿ
ਕਦੇ ਵੀ ਰੋਗ ਜਾਂ ਹੋਰ ਦੁੱਖ ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਹਾਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਏ ਹਨ; ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਾਨੁਗਸ੍ਯ ਯਮਸ੍ਯਾਤੋ ਨਮਸ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਤੇ ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਊਚੁਃ ਸੁਰਗਣਾ ਦੇਵਦੇਵਂ ਸ਼ਿਵਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਇਸ ਲਈ, ਯਮ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਸਾਰੇ ਹੀ ਆਦਰਯੋਗ ਹਨ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੇ ਸ਼ਿਵ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਨੂੰ ਇਹੀ ਆਖਿਆ।
ਤਤਸ਼੍ ਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਨਾਥੋ ਨਨ੍ਦਿਨਂ ਪ੍ਰਾਹ ਵਾਹਨਮ੍
ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ, ਨਾਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਹਨ ਨੰਦੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਗੌਤਮ੍ਯਾ ਉਦਕੇਨ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਭਿषਿਞ੍ਚ ਮृਤਂ ਯਮਮ੍
ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਤੂੰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਯਮ ਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰ।
ਤਤੋ ਯਮਾਦਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਅਭਿषਿਕ੍ਤਾਸ੍ ਤੁ ਨਨ੍ਦਿਨਾ ਉਤ੍ਥਿਤਾਸ਼੍ ਚ ਸਜੀਵਾਸ੍ ਤੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਸ਼ਾਂ ਤਤੋ ਗਤਾਃ
ਫਿਰ ਨੰਦੀ ਨੇ ਯਮ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਜੀਵਤ ਹੋ ਕੇ ਉੱਠੇ ਤੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਉਤ੍ਤਰੇ ਗੌਤਮੀਤੀਰੇ ਵਿष੍ਣ੍ਵਾਦ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਦੈਵਤਾਃ ਸ੍ਥਿਤਾ ਆਸਨ੍ ਪੂਜਯਨ੍ਤੋ ਦੇਵਦੇਵਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਉੱਤਰ ਤਟ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵੱਡੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਟਿਕੇ ਰਹੇ।
ਤਤ੍ਰਾਸਨ੍ਨ੍ ਅਯੁਤਾਨ੍ਯ੍ ਅष੍ਟ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ ਤਥਾ षਟ੍ ਚ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਪੁਨਃ षਟ੍ ਚ ਤਥੈਵ ਚ
ਉਥੇ ਅੱਸੀ ਹਜ਼ਾਰ, ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ, ਫਿਰ ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ, ਤੇ ਹੋਰ ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਨ।
षਡ੍ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਤਥਾ ਤੀਰੇ ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਮ੍ ਅਯੁਤਤ੍ਰਯਮ੍ ਪੁਣ੍ਯਮ੍ ਆਖ੍ਯਾਨਮ੍ ਏਤਦ੍ ਧਿ ਸ਼੍ਵੇਤਤੀਰ੍ਥਸ੍ਯ ਨਾਰਦ
ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਤੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਹਨ; ਨਾਰਦ ਜੀ, ਇਹ ਸ਼੍ਵੇਤਤੀਰਥ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰਾਸੌ ਪਤਿਤੋ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ ਮृਤ੍ਯੁਤੀਰ੍ਥਂ ਤਦ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ ਤਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰਵਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸਹਸ੍ਰਂ ਜੀਵਤੇ ਸਮਾਃ
ਜਿੱਥੇ ਮੌਤ ਆਪੇ ਡਿੱਗੀ, ਉਹ ਮ੍ਰਿਤਯੁਤੀਰਥ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਸਿਰਫ਼ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਦਾਨਂ ਚ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍ ਸ਼੍ਰਵਣਂ ਪਠਨਂ ਚਾਪਿ ਸ੍ਮਰਣਂ ਚ ਮਲਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ ਕਰੋਤਿ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਸਭ ਪਾਪ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਸੁਣਨਾ, ਪੜ੍ਹਨਾ ਤੇ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਮਲ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ੁਕ੍ਰਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਕਰਂ ਨृਣਾਮ੍ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਸ਼ਮਨਂ ਸਰ੍ਵਵ੍ਯਾਧਿਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਇਹ ਸ਼ੁਕ੍ਰਤੀਰਥ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਸਿਧੀਆਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਪਾਪ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਙ੍ਗਿਰਾਸ਼੍ ਚ ਭृਗੁਸ਼੍ ਚੈਵ ऋषੀ ਪਰਮਧਾਰ੍ਮਿਕੌ ਤਯੋਃ ਪੁਤ੍ਰੌ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੌ ਰੂਪਬੁਦ੍ਧਿਵਿਲਾਸਿਨੌ
ਅੰਗਿਰਸ ਤੇ ਭ੍ਰਿਗੁ, ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਧਰਮਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਰੂਪ-ਬੁੱਧੀ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਸਨ।
ਜੀਵਃ ਕਵਿਰ੍ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤੌ ਮਾਤਾਪਿਤ੍ਰੋਰ੍ ਵਸ਼ੇ ਰਤੌ ਉਪਨੀਤੌ ਸੁਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਿਤਰਾਵ੍ ਊਚਤੁਰ੍ ਮਿਥਃ
ਉਹ ਜੀਵ ਤੇ ਕਵੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੇ ਆਗਿਆਕਾਰ; ਜਦ ਮਾਪੇ ਨੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕਰਦੇ।
ਆਵਯੋਰ੍ ਏਕ ਏਵਾਸ੍ਤੁ ਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਚ ਪੁਤ੍ਰਯੋਃ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਏਕਃ ਸ਼ਾਸਿਤਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਤਿष੍ਠਤ੍ਵ੍ ਏਕੋ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਸਾਡੀਆਂ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਸਦਾ ਇੱਕ ਹੀ ਅਧਿਆਪਕ ਹੋਵੇ; ਇਸ ਲਈ ਇੱਕ ਸਿਖਾਏ ਤੇ ਦੂਜਾ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਰਹੇ।
ਏਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮ੍ ਅਙ੍ਗਿਰਾਃ ਪ੍ਰਾਹ ਭਾਰ੍ਗਵਮ੍ ਅਧ੍ਯਾਪਯਿष੍ਯੇ ਸਦृਸ਼ਂ ਸੁਖਂ ਤਿष੍ਠਤੁ ਭਾਰ੍ਗਵਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਅੰਗਿਰਸ ਨੇ ਭਾਰਗਵ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਪੜ੍ਹਾਵਾਂਗਾ; ਭਾਰਗਵ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਰਹੇ।'
ਏਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚਾਙ੍ਗਿਰਸੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਭृਗੁਕੁਲੋਦ੍ਵਹਃ ਤਥੇਤਿ ਮਤ੍ਵਾਙ੍ਗਿਰਸੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰਂ ਤਸ੍ਮੈ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਭ੍ਰਿਗੁ ਕੁਲ ਦੇ ਵੱਡੇ ਨੇ ਸੋਚਿਆ 'ਜਿਵੇਂ ਚੰਗਾ' ਤੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੂੰ ਅੰਗਿਰਸ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ।