ਮਹਿषਂ ਭੂਤਵੇਤਾਲਾਨ੍ ਆਧਿਵ੍ਯਾਧੀਂਸ੍ ਤਥੈਵ ਚ ਅਕ੍ਸ਼ਿਰੋਗਾਨ੍ ਕੁਕ੍ਸ਼ਿਰੋਗਾਨ੍ ਕਰ੍ਣਸ਼ੂਲਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਮਹਿਸ਼, ਭੂਤ, ਵੇਤਾਲ, ਰੋਗ, ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਰੋਗ, ਪੇਟ ਦੇ ਰੋਗ, ਤੇ ਕੰਨ ਦੇ ਦਰਦ ਨੂੰ ਵੀ ਬੁਲਾਇਆ।
ਜ੍ਵਰਂ ਚ ਤ੍ਰਿਵਿਧਂ ਪਾਪਂ ਨਰਕਾਣਿ ਪृਥਕ੍ ਪृਥਕ੍ ਤ੍ਵਰਨ੍ਤਾਮ੍ ਇਤਿ ਤਾਨ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਯਮਃ
ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਜ਼ੋਰ, ਪਾਪ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਰਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਬੁਲਾਇਆ, ਕਿਹਾ, 'ਤੁਰਦੇ ਆਓ!' ਇੰਝ ਆਖ ਕੇ, ਯਮ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਏਤੈਰ੍ ਅਨ੍ਯੈਃ ਪਰਿਵृਤੋ ਯਤ੍ਰ ਸ਼੍ਵੇਤੋ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ ਤਮ੍ ਆਯਾਨ੍ਤਂ ਯਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਨ੍ਦੀ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਸਾਯੁਧਃ
ਇਹਨਾਂ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਯਮ ਉਥੇ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਸ਼੍ਵੇਤ, ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸੀ। ਯਮ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਨੰਦੀ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਬੋਲਿਆ।
ਵਿਨਾਯਕਂ ਤਥਾ ਸ੍ਕਨ੍ਦਂ ਭੂਤਨਾਥਂ ਤੁ ਦਣ੍ਡਿਨਮ੍ ਤਤ੍ਰ ਤਦ੍ ਯੁਦ੍ਧਮ੍ ਅਭਵਤ੍ ਸਰ੍ਵਲੋਕਭਯਾਵਹਮ੍
ਵਿਨਾਇਕ, ਸਕੰਦ, ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੇ ਲਾਠੀ ਵਾਲਾ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ; ਫਿਰ ਉਥੇ ਐਸਾ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕੇਯਃ ਸ੍ਵਯਂ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਬਿਭੇਦ ਯਮਕਿਂਕਰਾਨ੍ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਸ਼ਾਪਤਿਂ ਚਾਪਿ ਨਿਜਘਾਨ ਬਲਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਕਾਰਤਿਕੇਯ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬਰਛੀ ਨਾਲ ਯਮ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਦੱਖਣੀ ਦਿਸ਼ਾ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਵੀ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਹਤਾਵਸ਼ਿष੍ਟਾ ਯਾਮ੍ਯਾਸ੍ ਤੇ ਆਦਿਤ੍ਯਾਯ ਨ੍ਯਵੇਦਯਨ੍ ਆਦਿਤ੍ਯੋ ऽਪਿ ਸੁਰੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਨ੍ ਮਹਦ੍ ਅਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਯਮ ਦੇ ਜਿਹੜੇ ਸੇਵਕ ਬਚ ਗਏ, ਉਹ ਆਦਿਤਯ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਦੱਸਿਆ; ਆਦਿਤਯ ਨੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਤੇ ਅਜੋਬਾ ਘਟਨਾ ਸੁਣੀ।
ਲੋਕਪਾਲੈਰ੍ ਅਨੁਵृਤੋ ਮਮਾਨ੍ਤਿਕਮ੍ ਉਪਾਗਮਤ੍ ਅਹਂ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ ਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ऽਗ੍ਨਿਰ੍ ਵਰੁਣਸ੍ ਤਥਾ
ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਏ; ਮੈਂ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਇੰਦਰ, ਅੱਗ, ਤੇ ਵਰੁਣ ਵੀ,
ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਦਿਤ੍ਯਾਵ੍ ਅਸ਼੍ਵਿਨੌ ਚ ਲੋਕਪਾਲਾ ਮਰੁਦ੍ਗਣਾਃ ਏਤੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਚ ਬਹਵੋ ਵਯਂ ਯਾਤਾ ਯਮਾਨ੍ਤਿਕਮ੍
ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਸੂਰਜ, ਅਸ਼੍ਵਿਨੀ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ, ਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਦਲ—ਇਹ ਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਯਮ ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ।
ਮृਤ ਆਸ੍ਤੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਸ਼ੋ ਗਙ੍ਗਾਤੀਰੇ ਬਲਾਨ੍ਵਿਤਃ ਸਮੁਦ੍ਰਾਸ਼੍ ਚ ਨਦਾ ਨਾਗਾ ਨਾਨਾਭੂਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਨੇਕਸ਼ਃ
ਦੱਖਣੀ ਦਿਸ਼ਾ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਮਰਾ ਪਿਆ ਹੈ; ਸਮੁੰਦਰ, ਦਰਿਆ, ਸੱਪ, ਤੇ ਅਨੇਕਾਂ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਜੀਵ ਵੀ।
ਤਤ੍ਰਾਜਗ੍ਮੁਃ ਸੁਰੇਸ਼ਾਨਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਵੈਵਸ੍ਵਤਂ ਯਮਮ੍ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਤਸੈਨ੍ਯਂ ਚ ਯਮਂ ਦੇਵਾ ਭਯਾਰ੍ਦਿਤਾਃ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਾਃ ਸ਼ਂਭੁਮ੍ ਊਚੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਥੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵੈਵਸ੍ਵਤ ਯਮ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਏ; ਯਮ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਮਰੀ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਡਰ ਗਏ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ।
ਭਕ੍ਤਿਪ੍ਰਿਯਤ੍ਵਂ ਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦੁष੍ਟਹਨ੍ਤृਤ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਚ ਆਦਿਕਰ੍ਤਰ੍ ਨਮਸ੍ ਤੁਭ੍ਯਂ ਨੀਲਕਣ੍ਠ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪ੍ਰਿਯ ਨਮਸ੍ ਤੇ ऽਸ੍ਤੁ ਦੇਵਪ੍ਰਿਯ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਬੁਰਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਆਦਿ-ਕਰਤਾ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ! ਨੀਲਕੰਠ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ! ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ! ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ!
ਸ਼੍ਵੇਤਂ ਦ੍ਵਿਜਂ ਭਕ੍ਤਮ੍ ਅਨਾਯੁषਂ ਤੇ ਨੇਤੁਂ ਯਮਾਦਿਃ ਸਕਲੋ ऽਸਮਰ੍ਥਃ ਸਂਤੋषਮ੍ ਆਪ੍ਤਾਃ ਪਰਮਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭਕ੍ਤਪ੍ਰਿਯਤ੍ਵਂ ਤ੍ਵਯਿ ਨਾਥ ਸਤ੍ਯਮ੍
ਤੇਰੇ ਭਗਤ, ਸ਼੍ਵੇਤ, ਜਿਸ ਦੀ ਉਮਰ ਮੁਕ ਗਈ ਸੀ, ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ, ਯਮ ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਬੇਬਸ ਹੋ ਗਏ; ਤੇਰੀ ਸਰਵੋਤਮ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਸੱਚੀ ਪ੍ਰੀਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਸਵਾਮੀ।
ਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਃ ਸ਼ਰਣਂ ਕृਪਾਲੁਂ ਨਾਲਂ ਕृਤਾਨ੍ਤੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਨੁਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਤਾਨ੍ ਏਵਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵ ਏਵ ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਵਾਮ੍ ਏਵ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਰਯਾ ਭਜਨ੍ਤੇ
ਜੋ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਤੇਰੀ ਦਇਆ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੌਤ ਵੀ ਨਜ਼ਦੀਕ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦੀ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਹੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ, ਸਾਰੇ ਹੀ ਤੇਰੀ ਉੱਚੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਹੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਜਗਤਾਂ ਨਾਥ ਕਿਂ ਨ ਸ੍ਮਰਸਿ ਸ਼ਂਕਰ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਨਾ ਕਃ ਸਮਰ੍ਥੋ ऽਤ੍ਰ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਾਂ ਕਰ੍ਤੁਮ੍ ਈਸ਼੍ਵਰਃ
ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ—ਕੀ ਤੂੰ ਇਹ ਭੁੱਲ ਗਿਆ, ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ? ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਇੱਥੇ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਇਹ ਥਾਂ-ਕਾਇਮ ਕਰ ਸਕੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ?
ਏਵਂ ਤੁ ਸ੍ਤੁਵਤਾਂ ਤੇषਾਂ ਪੁਰਸ੍ਤਾਦ੍ ਅਭਵਚ੍ ਛਿਵਃ ਕਿਂ ਦਦਾਮੀਤਿ ਤਾਨ੍ ਆਹ ਇਦਮ੍ ਊਚੁਃ ਸੁਰਾ ਅਪਿ
ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਕੀ ਦੇਵਾਂ?' ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਇਹੀ ਬਾਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖੀ।
ਅਯਂ ਵੈਵਸ੍ਵਤੋ ਧਰ੍ਮੋ ਨਿਯਨ੍ਤਾ ਸਰ੍ਵਦੇਹਿਨਾਮ੍ ਧਰ੍ਮਾਧਰ੍ਮਵ੍ਯਵਸ੍ਥਾਯਾਂ ਸ੍ਥਾਪਿਤੋ ਲੋਕਪਾਲਕਃ
ਇਹ ਵੈਵਸਵਤ ਧਰਮ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ; ਧਰਮ ਤੇ ਅਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਵਜੋਂ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਨਾਯਂ ਵਧਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨਾਪਰਾਧੀ ਨ ਪਾਪਕृਤ੍ ਵਿਨਾ ਤੇਨ ਜਗਦ੍ਧਾਤੁਰ੍ ਨੈਵ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ, ਨਾ ਇਹ ਕੋਈ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਪਾਪੀ ਹੈ; ਇਸ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਤੋਂ ਵੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।
ਤਸ੍ਮਾਜ੍ ਜੀਵਯ ਦੇਵੇਸ਼ ਯਮਂ ਸਬਲਵਾਹਨਮ੍ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਨਾ ਸਫਲਾ ਨਾਥ ਮਹਤ੍ਸੁ ਨ ਵृਥਾ ਭਵੇਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਯਮ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਤੇ ਵਾਹਨ ਸਮੇਤ ਜੀਵਨ ਦੇ; ਹੇ ਨਾਥ, ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਜਾਵੇ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਭਗਵਾਞ੍ ਜੀਵਯੇਯਮ੍ ਅਸਂਸ਼ਯਮ੍ ਯਮਂ ਯਦਿ ਵਚੋ ਮੇ ऽਦ੍ਯ ਅਨੁਮਨ੍ਯਨ੍ਤਿ ਦੇਵਤਾਃ
ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਯਮ ਨੂੰ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਜੀਵਨ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਜੇ ਅੱਜ ਦੇਵਤੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲੈਂ।'
ਤਤਃ ਪ੍ਰੋਚੁਃ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕੁਰ੍ਮੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯੋਦਿਤਮ੍ ਹਰਿਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਸਹਿਤਂ ਵਸ਼ੇ ਯਸ੍ਯਾਖਿਲਂ ਜਗਤ੍
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਕਹਿ ਉਠੇ, 'ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਆਖੀ ਗੱਲ ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹਰੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਜਿਸਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਹੈ।'
ਤਤਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਅਮਰਾਨ੍ ਸਮੁਪਾਗਤਾਨ੍ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤੋ ਨ ਮृਤਿਂ ਯਾਤੁ ਨੇਤ੍ਯ੍ ਊਚੁਰ੍ ਅਮਰਾਃ ਪੁਨਃ
ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਅਮਰਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਮੌਤ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਜਾਵੇਗਾ।' ਅਮਰਾਂ ਨੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ:
ਅਮਰਾਃ ਸ੍ਯੁਸ੍ ਤਤੋ ਦੇਵ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਸ਼੍ ਚਰਾਚਰਾਃ ਅਮਰ੍ਤ੍ਯਮਰ੍ਤ੍ਯਭੇਦੋ ऽਯਂ ਨ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਦੇਵ ਜਗਨ੍ਮਯ
ਤਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ, ਅਮਰ ਹੋ ਜਾਣਗੇ; ਮਰਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਅਮਰ ਵਿਚ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਰੂਪ।
ਪੁਨਰ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਆਹ ਤਾਞ੍ ਸ਼ਂਭੁਃ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤੁ ਮਮ ਭਾषਿਤਮ੍ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਵੈष੍ਣਵਾਨਾਂ ਗੌਤਮੀਮ੍ ਅਨੁਸੇਵਤਾਮ੍
ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ—ਮੇਰੇ ਭਗਤ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਭਗਤ, ਤੇ ਗੌਤਮੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।'
ਵਯਂ ਤੁ ਸ੍ਵਾਮਿਨੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਸ੍ਵਾਮ੍ਯਮ੍ ਅਰ੍ਹਤਿ ਵਾਰ੍ਤ੍ਤਾਪ੍ਯ੍ ਏषਾਂ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਯਮੇਨ ਤੁ ਕਦਾਚਨ
ਅਸੀਂ ਸਦਾ ਮਾਲਕ ਹਾਂ; ਮੌਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਹੱਕ ਨਹੀਂ। ਯਮ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਖਬਰ ਨਹੀਂ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਆਧਿਵ੍ਯਾਧ੍ਯਾਦਿਭਿਰ੍ ਜਾਤੁ ਕਾਰ੍ਯੋ ਨਾਭਿਭਵਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਯੇ ਸ਼ਿਵਂ ਸ਼ਰਣਂ ਯਾਤਾਸ੍ ਤੇ ਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ ਅਪਿ
ਕਦੇ ਵੀ ਰੋਗ ਜਾਂ ਹੋਰ ਦੁੱਖ ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਹਾਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਏ ਹਨ; ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਾਨੁਗਸ੍ਯ ਯਮਸ੍ਯਾਤੋ ਨਮਸ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਤੇ ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਊਚੁਃ ਸੁਰਗਣਾ ਦੇਵਦੇਵਂ ਸ਼ਿਵਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਇਸ ਲਈ, ਯਮ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਸਾਰੇ ਹੀ ਆਦਰਯੋਗ ਹਨ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੇ ਸ਼ਿਵ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਨੂੰ ਇਹੀ ਆਖਿਆ।
ਤਤਸ਼੍ ਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਨਾਥੋ ਨਨ੍ਦਿਨਂ ਪ੍ਰਾਹ ਵਾਹਨਮ੍
ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ, ਨਾਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਹਨ ਨੰਦੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਗੌਤਮ੍ਯਾ ਉਦਕੇਨ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਭਿषਿਞ੍ਚ ਮृਤਂ ਯਮਮ੍
ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਤੂੰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਯਮ ਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰ।
ਤਤੋ ਯਮਾਦਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਅਭਿषਿਕ੍ਤਾਸ੍ ਤੁ ਨਨ੍ਦਿਨਾ ਉਤ੍ਥਿਤਾਸ਼੍ ਚ ਸਜੀਵਾਸ੍ ਤੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਸ਼ਾਂ ਤਤੋ ਗਤਾਃ
ਫਿਰ ਨੰਦੀ ਨੇ ਯਮ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਜੀਵਤ ਹੋ ਕੇ ਉੱਠੇ ਤੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਉਤ੍ਤਰੇ ਗੌਤਮੀਤੀਰੇ ਵਿष੍ਣ੍ਵਾਦ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਦੈਵਤਾਃ ਸ੍ਥਿਤਾ ਆਸਨ੍ ਪੂਜਯਨ੍ਤੋ ਦੇਵਦੇਵਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਉੱਤਰ ਤਟ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵੱਡੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਟਿਕੇ ਰਹੇ।