ਤਰ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਸੁਰਾਨ੍ ਆਦੌ ਤਰ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮ੍ ਵਿਪ੍ਰਃ ਸਂਭੁਕ੍ਤਵਾਞ੍ ਸ਼ਿष੍ਯੈਰ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਃ ਸ੍ਵਭਾਰ੍ਯਯਾ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਰਪਾਇਆ, ਫਿਰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ; ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਬਚਾ ਹੋਇਆ ਭਾਗ ਖਾਧਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਆਖ੍ਯਾਤਂ ਚਾਤਿਪੁਣ੍ਯਦਮ੍ ਯਤ੍ਰਾਗਤਃ ਸੁਰਪਤਿਰ੍ ਲੋਕਾਨਾਮ੍ ਅਮृਤਾਰ੍ਪਣਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਤੀਰਥ ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਆਏ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਿੱਤਾ।
ਸਂਜਾਤਂ ਮਾਂਸਵਰ੍ਜਂ ਤੁ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਪੁਣ੍ਯਦਂ ਨृਣਾਮ੍ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਦਾਨਂ ਚ ਸਰ੍ਵਕ੍ਰਤੁਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਉਹ ਤੀਰਥ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਾਸ ਨਹੀਂ, ਉਥੇ ਬਣਿਆ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਸਭ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਮ੍ ਇਤਿ ਸ੍ਮृਤਮ੍ ਮਧੁਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਅਥੈਨ੍ਦ੍ਰਂ ਚ ਸ਼੍ਯੇਨਂ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਮ੍ ਏਵ ਚ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ, ਉਹ ਤੀਰਥ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦਾ, ਮਧੁ-ਤੀਰਥ, ਇੰਦ੍ਰ-ਤੀਰਥ, ਸ਼ੇਨ-ਤੀਰਥ ਤੇ ਪਰਜਨਯ-ਤੀਰਥ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਵੇਤਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ਤਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰਵਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਇਹ ਤੀਰਥ 'ਸ਼੍ਵੇਤ-ਤੀਰਥ' ਨਾਂ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਦੀ ਸਿਰਫ਼ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ਼੍ਵੇਤੋ ਨਾਮ ਪੁਰਾ ਵਿਪ੍ਰੋ ਗੌਤਮਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਃ ਸਖਾ ਆਤਿਥ੍ਯਪੂਜਾਨਿਰਤੋ ਗੌਤਮੀਤੀਰਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਪਹਿਲਾਂ 'ਸ਼੍ਵੇਤ' ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜੋ ਗੌਤਮ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਦੋਸਤ ਸੀ; ਉਹ ਸਦਾ ਅਤਿਥਿ-ਸੇਵਾ ਤੇ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵੱਸਦਾ ਸੀ।
ਮਨਸਾ ਕਰ੍ਮਣਾ ਵਾਚਾ ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਿਪਰਾਯਣਃ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤਂ ਤਂ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਪੂਜਯਨ੍ਤਂ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਉਹ ਮਨ, ਕਰਮ ਤੇ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ-ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ; ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਪੂਰ੍ਣਾਯੁषਂ ਦ੍ਵਿਜਵਰਂ ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਿਪਰਾਯਣਮ੍ ਨੇਤੁਂ ਦੂਤਾਃ ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਰ੍ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਸ਼ਾਪਤੇਸ੍ ਤਦਾ
ਜਦ ਉਸ ਪੂਰੇ ਆਯੁ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਿਵ-ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਦੱਖਣੀ ਦਿਸ਼ਾ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੇ ਦੂਤ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਨਾਸ਼ਕ੍ਨੁਵਨ੍ ਗृਹਂ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਵੇष੍ਟੁਮ੍ ਅਪਿ ਨਾਰਦ ਤਦਾ ਕਾਲੇ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਚਿਤ੍ਰਕੋ ਮृਤ੍ਯੁਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਹੇ ਨਾਰਦ, ਉਹ ਦੂਤ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਜਾਣ ਦੀ ਵੀ ਹਿਮਤ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ; ਜਦ ਨਿਯਤ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਚਿਤ੍ਰਕ ਨੇ ਮ੍ਰਿਤਿਉ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਕਿਂ ਨਾਯਾਤਿ ਕ੍ਸ਼ੀਣਜੀਵੋ ਮृਤ੍ਯੋ ਸ਼੍ਵੇਤਃ ਕਥਂ ਤ੍ਵ੍ ਇਤਿ ਨਾਦ੍ਯਾਪ੍ਯ੍ ਆਯਾਨ੍ਤਿ ਦੂਤਾਸ੍ ਤੇ ਮृਤ੍ਯੋਰ੍ ਨੈਵੋਚਿਤਂ ਤੁ ਤੇ
'ਮ੍ਰਿਤਿਉ, ਸ਼੍ਵੇਤ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਯੁ ਮੁਕ ਗਈ, ਆਉਂਦਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ? ਤੇਰੇ ਦੂਤ ਅਜੇ ਤੱਕ ਆਏ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।'
ਤਤਸ਼੍ ਚ ਕੁਪਿਤੋ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਪ੍ਰਾਯਾਚ੍ ਛ੍ਵੇਤਗृਹਂ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਬਹਿਃਸ੍ਥਿਤਾਂਸ੍ ਤਦਾ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ ਦੂਤਾਨ੍ ਭਯਾਰ੍ਦਿਤਾਨ੍ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਕਿਮ੍ ਇਦਂ ਦੂਤਾ ਮृਤ੍ਯੁਮ੍ ਊਚੁਸ਼੍ ਚ ਦੂਤਕਾਃ
ਫਿਰ ਮ੍ਰਿਤਿਉ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਖੁਦ ਸ਼੍ਵੇਤ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ; ਬਾਹਰ ਖੜੇ ਆਪਣੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮ੍ਰਿਤਿਉ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ, ਦੂਤੋ?' ਤੇ ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਮ੍ਰਿਤਿਉ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਿਵੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਸ਼੍ਵੇਤਂ ਵਯਂ ਨੋ ਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ਮਾਃ ਯੇषਾਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਗਿਰਿਸ਼ਸ੍ ਤੇषਾਂ ਕਾ ਨਾਮ ਭੀਤਯਃ
'ਸ਼੍ਵੇਤ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਰੱਖਿਆ ਹੈ—ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਵੀ ਸਮਰਥਾ ਨਹੀਂ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਗਿਰਿਸ਼ਾ ਮਿਹਰਬਾਨ ਹੋਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਡਰ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।'
ਪਾਸ਼ਪਾਣਿਸ੍ ਤਦਾ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਦ੍ ਯਤ੍ਰ ਸ ਦ੍ਵਿਜਃ ਨਾਸੌ ਵਿਪ੍ਰੋ ਵਿਜਾਨਾਤਿ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਵਾ ਯਮਕਿਂਕਰਾਨ੍
ਮ੍ਰਿਤਿਉ ਪਾਸ਼ ਫੜ ਕੇ ਉਥੇ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ; ਪਰ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਾ ਮ੍ਰਿਤਿਉ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਨਾ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ।
ਸ਼ਿਵਂ ਪੂਜਯਤੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼੍ਵੇਤਸ੍ਯ ਤੁ ਸਮੀਪਤਃ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਪਾਸ਼ਧਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਣ੍ਡੀ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ
ਸ਼੍ਵੇਤ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਮ੍ਰਿਤਿਉ ਨੂੰ ਪਾਸ਼ ਫੜਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੰਡਧਾਰੀ ਅਚੰਭਿਤ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਕਿਮ੍ ਅਤ੍ਰ ਵੀਕ੍ਸ਼ਸੇ ਮृਤ੍ਯੋ ਦਣ੍ਡਿਨਂ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਥੇ ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਮੌਤ? ਲਾਠੀ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਮੌਤ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ:
ਸ਼੍ਵੇਤਂ ਨੇਤੁਮ੍ ਇਹਾਯਾਤਸ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਵੀਕ੍ਸ਼ੇ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਸ਼੍ਵੇਤ ਨੂੰ ਲੈਣ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਸ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਤ੍ਵਂ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਯ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਦਣ੍ਡੀ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਪਾਸ਼ਾਨ੍ ਅਥਾਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍ ਸ਼੍ਵੇਤਾਯ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਤਤੋ ਦਣ੍ਡੀ ਚੁਕੋਪ ਹ
ਲਾਠੀ ਵਾਲੇ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਚਲਾ ਜਾ', ਤੇ ਮੌਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਫੰਦਾ ਸ਼੍ਵੇਤ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ। ਫਿਰ ਲਾਠੀ ਵਾਲਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਸ਼ਿਵਦਤ੍ਤੇਨ ਦਣ੍ਡੇਨ ਦਣ੍ਡੀ ਮृਤ੍ਯੁਮ੍ ਅਤਾਡਯਤ੍ ਤਤਃ ਪਾਸ਼ਧਰੋ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਪਪਾਤ ਧਰਣੀਤਲੇ
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਦਿੱਤੀ ਲਾਠੀ ਨਾਲ ਲਾਠੀ ਵਾਲੇ ਨੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ; ਫਿਰ ਫੰਦੇ ਵਾਲੀ ਮੌਤ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਤਤਸ੍ ਤੇ ਸਤ੍ਵਰਂ ਦੂਤਾ ਹਤਂ ਮृਤ੍ਯੁਮ੍ ਅਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ ਯਮਾਯ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਅਵਦਨ੍ ਵਧਂ ਮृਤ੍ਯੋਸ੍ ਤੁ ਦਣ੍ਡਿਨਾ
ਫਿਰ, ਮੌਤ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਯਮ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਲਾਠੀ ਵਾਲੇ ਨੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ਼੍ ਚ ਕੁਪਿਤੋ ਧਰ੍ਮੋ ਯਮੋ ਮਹਿषਵਾਹਨਃ ਚਿਤ੍ਰਗੁਪ੍ਤਂ ਬਹੁਬਲਂ ਯਮਦਣ੍ਡਂ ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਕਮ੍
ਫਿਰ ਧਰਮ, ਯਮ, ਜੋ ਮਹਿਸ਼ ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੈ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਇਆ ਤੇ ਚਿਤ੍ਰਗੁਪਤ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਾਥੀਆਂ, ਯਮ ਦੀ ਲਾਠੀ ਤੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ।
ਮਹਿषਂ ਭੂਤਵੇਤਾਲਾਨ੍ ਆਧਿਵ੍ਯਾਧੀਂਸ੍ ਤਥੈਵ ਚ ਅਕ੍ਸ਼ਿਰੋਗਾਨ੍ ਕੁਕ੍ਸ਼ਿਰੋਗਾਨ੍ ਕਰ੍ਣਸ਼ੂਲਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਮਹਿਸ਼, ਭੂਤ, ਵੇਤਾਲ, ਰੋਗ, ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਰੋਗ, ਪੇਟ ਦੇ ਰੋਗ, ਤੇ ਕੰਨ ਦੇ ਦਰਦ ਨੂੰ ਵੀ ਬੁਲਾਇਆ।
ਜ੍ਵਰਂ ਚ ਤ੍ਰਿਵਿਧਂ ਪਾਪਂ ਨਰਕਾਣਿ ਪृਥਕ੍ ਪृਥਕ੍ ਤ੍ਵਰਨ੍ਤਾਮ੍ ਇਤਿ ਤਾਨ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਯਮਃ
ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਜ਼ੋਰ, ਪਾਪ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਰਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਬੁਲਾਇਆ, ਕਿਹਾ, 'ਤੁਰਦੇ ਆਓ!' ਇੰਝ ਆਖ ਕੇ, ਯਮ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਏਤੈਰ੍ ਅਨ੍ਯੈਃ ਪਰਿਵृਤੋ ਯਤ੍ਰ ਸ਼੍ਵੇਤੋ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ ਤਮ੍ ਆਯਾਨ੍ਤਂ ਯਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਨ੍ਦੀ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਸਾਯੁਧਃ
ਇਹਨਾਂ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਯਮ ਉਥੇ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਸ਼੍ਵੇਤ, ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸੀ। ਯਮ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਨੰਦੀ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਬੋਲਿਆ।
ਵਿਨਾਯਕਂ ਤਥਾ ਸ੍ਕਨ੍ਦਂ ਭੂਤਨਾਥਂ ਤੁ ਦਣ੍ਡਿਨਮ੍ ਤਤ੍ਰ ਤਦ੍ ਯੁਦ੍ਧਮ੍ ਅਭਵਤ੍ ਸਰ੍ਵਲੋਕਭਯਾਵਹਮ੍
ਵਿਨਾਇਕ, ਸਕੰਦ, ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੇ ਲਾਠੀ ਵਾਲਾ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ; ਫਿਰ ਉਥੇ ਐਸਾ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕੇਯਃ ਸ੍ਵਯਂ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਬਿਭੇਦ ਯਮਕਿਂਕਰਾਨ੍ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਸ਼ਾਪਤਿਂ ਚਾਪਿ ਨਿਜਘਾਨ ਬਲਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਕਾਰਤਿਕੇਯ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬਰਛੀ ਨਾਲ ਯਮ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਦੱਖਣੀ ਦਿਸ਼ਾ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਵੀ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਹਤਾਵਸ਼ਿष੍ਟਾ ਯਾਮ੍ਯਾਸ੍ ਤੇ ਆਦਿਤ੍ਯਾਯ ਨ੍ਯਵੇਦਯਨ੍ ਆਦਿਤ੍ਯੋ ऽਪਿ ਸੁਰੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਨ੍ ਮਹਦ੍ ਅਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਯਮ ਦੇ ਜਿਹੜੇ ਸੇਵਕ ਬਚ ਗਏ, ਉਹ ਆਦਿਤਯ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਦੱਸਿਆ; ਆਦਿਤਯ ਨੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਤੇ ਅਜੋਬਾ ਘਟਨਾ ਸੁਣੀ।
ਲੋਕਪਾਲੈਰ੍ ਅਨੁਵृਤੋ ਮਮਾਨ੍ਤਿਕਮ੍ ਉਪਾਗਮਤ੍ ਅਹਂ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ ਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ऽਗ੍ਨਿਰ੍ ਵਰੁਣਸ੍ ਤਥਾ
ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਏ; ਮੈਂ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਇੰਦਰ, ਅੱਗ, ਤੇ ਵਰੁਣ ਵੀ,
ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਦਿਤ੍ਯਾਵ੍ ਅਸ਼੍ਵਿਨੌ ਚ ਲੋਕਪਾਲਾ ਮਰੁਦ੍ਗਣਾਃ ਏਤੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਚ ਬਹਵੋ ਵਯਂ ਯਾਤਾ ਯਮਾਨ੍ਤਿਕਮ੍
ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਸੂਰਜ, ਅਸ਼੍ਵਿਨੀ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ, ਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਦਲ—ਇਹ ਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਯਮ ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ।
ਮृਤ ਆਸ੍ਤੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਸ਼ੋ ਗਙ੍ਗਾਤੀਰੇ ਬਲਾਨ੍ਵਿਤਃ ਸਮੁਦ੍ਰਾਸ਼੍ ਚ ਨਦਾ ਨਾਗਾ ਨਾਨਾਭੂਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਨੇਕਸ਼ਃ
ਦੱਖਣੀ ਦਿਸ਼ਾ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਮਰਾ ਪਿਆ ਹੈ; ਸਮੁੰਦਰ, ਦਰਿਆ, ਸੱਪ, ਤੇ ਅਨੇਕਾਂ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਜੀਵ ਵੀ।
ਤਤ੍ਰਾਜਗ੍ਮੁਃ ਸੁਰੇਸ਼ਾਨਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਵੈਵਸ੍ਵਤਂ ਯਮਮ੍ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਤਸੈਨ੍ਯਂ ਚ ਯਮਂ ਦੇਵਾ ਭਯਾਰ੍ਦਿਤਾਃ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਾਃ ਸ਼ਂਭੁਮ੍ ਊਚੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਥੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵੈਵਸ੍ਵਤ ਯਮ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਏ; ਯਮ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਮਰੀ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਡਰ ਗਏ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ।