ਅਗ੍ਨੇਸ੍ ਤਦ੍ਵਚਨਾਦ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ਼੍ਯੇਨੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਿਹਾਯਸਿ ਸ੍ਥਾਲੀਮ੍ ਅਥਾਹਰਤ੍ ਪੂਰ੍ਣਾਂ ਮਾਂਸੇਨ ਪਿਹਿਤਾਂ ਤਦਾ
ਅੱਗ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਬਾਜ ਬਣ ਗਿਆ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉੱਡ ਕੇ, ਮਾਸ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਪਤਿਲੀ ਲੈ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ ਕਰ੍ਮ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਿष੍ਯਾਸ੍ ਤੇ ऋषੇਃ ਸ਼੍ਯੇਨਂ ਨ੍ਯਵੇਦਯਨ੍ ਹृਤਾ ਸ੍ਥਾਲੀ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ਼੍ਯੇਨੇਨਾਕृਤਬੁਦ੍ਧਿਨਾ
ਇਹ ਕਰਤਬ ਵੇਖ ਕੇ, ਚੇਲਿਆਂ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ: 'ਮੁਨੀ ਜੀ, ਪਤਿਲੀ ਬਾਜ ਨੇ ਲੈ ਲਈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਚ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਸੀ।'
ਤਤਸ਼੍ ਚੁਕੋਪ ਭਗਵਾਞ੍ ਸ਼ਪ੍ਤੁਕਾਮਸ੍ ਤਦਾ ਹਰਿਮ੍ ਤਤੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸੁਰਪਤਿਃ ਸ੍ਥਾਲੀਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮਧੁਪ੍ਲੁਤਾਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਅਕਤੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ; ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪਤਿਲੀ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਦ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਨਰ੍ ਨਿਵੇਸ਼ਯਾਮ੍ ਆਸ ਉਲ੍ਕਾਸ੍ਵ੍ ਏਵ ਖਗੋ ਹਰਿਃ ਮਧੁਨਾ ਤੁ ਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ਼੍ ਚੁਕੋਪ ਹ ਸ੍ਥਾਲੀਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਤਃ ਕੋਪਾਦ੍ ਇਦਮ੍ ਆਹ ਸ ਕੌਸ਼ਿਕਃ
ਹਰੀ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਪਤਿਲੀ ਨੂੰ ਉਲਕਾਂ ਵਿਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਸ਼ਹਿਦ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ; ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਪਤਿਲੀ ਵੇਖ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਕੌਸ਼ਿਕ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਸ਼੍ਵਮਾਂਸਮ੍ ਏਵ ਨੋ ਦੇਹਿ ਤ੍ਵਂ ਹਰਾਮृਤਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍ ਨੋ ਚੇਤ੍ ਤ੍ਵਾਂ ਭਸ੍ਮਸਾਤ੍ ਕੁਰ੍ਯਾਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਭੀਤਸ੍ ਤਦਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
'ਸਾਨੂੰ ਸਿਰਫ ਕੁੱਤੇ ਦਾ ਮਾਸ ਹੀ ਦੇ, ਇਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਰਾਖ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।' ਇੰਦਰ ਡਰ ਕੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮਧੁ ਹੁਤ੍ਵਾ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਪਿਬ ਪੁਤ੍ਰੈਃ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ ਕਿਮ੍ ਅਨੇਨ ਸ਼੍ਵਮਾਂਸੇਨ ਅਮੇਧ੍ਯੇਨ ਮਹਾਮੁਨੇ
'ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼ਹਿਦ ਅੱਗ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀ ਲੈ; ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਇਹ ਗੰਦੇ ਕੁੱਤੇ ਦੇ ਮਾਸ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ?'
ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ऽਪਿ ਨੇਤ੍ਯ੍ ਆਹ ਭੁਕ੍ਤੇਨੈਕੇਨ ਕਿਂ ਫਲਮ੍ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ ਚ ਸੀਦਨ੍ਤਿ ਕਿਂ ਤੇਨ ਮਧੁਨਾ ਹਰੇ
ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਵੀ ਆਖਿਆ, 'ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਖਾਣ ਨਾਲ ਕੀ ਲਾਭ? ਸਾਰੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦੁਖੀ ਹੈ—ਹੇ ਹਰੀ, ਉਸ ਮਧੁ ਦਾ ਕੀ ਫਾਇਦਾ?'
ਸਰ੍ਵੇषਾਮ੍ ਅਮृਤਂ ਚੇਤ੍ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ऽਹਮ੍ ਅਮृਤਂ ਸ਼ੁਚਿ ਅਥਵਾ ਦੇਵਪਿਤਰੋ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀਦਂ ਸ਼੍ਵਮਾਂਸਕਮ੍
ਜੇ ਇਹ ਸਭ ਲਈ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹੀ ਖਾਵਾਂਗਾ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਪਿਤਰ ਇਹ ਕੁੱਤੇ ਦਾ ਮਾਸ ਹੀ ਖਾ ਲੈਣ।
ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ ਅਹਂ ਤਚ੍ ਚ ਮਾਂਸਂ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਨਾਨृਤਮ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਮੇ ਤਤੋ ਭੀਤਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਮੇਘਾਨ੍ ਆਹੂਯ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਉਹ ਮਾਸ ਖਾਵਾਂਗਾ—ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਝੂਠ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਡਰ ਗਿਆ ਤੇ ਤੁਰੰਤ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਲਿਆ।
ਵਵਰ੍ष ਚਾਮृਤਂ ਵਾਰਿ ਹ੍ਯ੍ ਅਮृਤੇਨਾਰ੍ਪਿਤਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ ਤਦ੍ ਅਮृਤਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਹਰਿਦਤ੍ਤਂ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਉਸ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਪਾਣੀ ਵਰਸਾਇਆ, ਤੇ ਪ੍ਰਜਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਈ; ਫਿਰ, ਹਰੀ ਵਲੋਂ ਯਥਾ-ਵਿਧੀ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰ ਗਿਆ।
ਤਰ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਸੁਰਾਨ੍ ਆਦੌ ਤਰ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮ੍ ਵਿਪ੍ਰਃ ਸਂਭੁਕ੍ਤਵਾਞ੍ ਸ਼ਿष੍ਯੈਰ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਃ ਸ੍ਵਭਾਰ੍ਯਯਾ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਰਪਾਇਆ, ਫਿਰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ; ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਬਚਾ ਹੋਇਆ ਭਾਗ ਖਾਧਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਆਖ੍ਯਾਤਂ ਚਾਤਿਪੁਣ੍ਯਦਮ੍ ਯਤ੍ਰਾਗਤਃ ਸੁਰਪਤਿਰ੍ ਲੋਕਾਨਾਮ੍ ਅਮृਤਾਰ੍ਪਣਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਤੀਰਥ ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਆਏ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਿੱਤਾ।
ਸਂਜਾਤਂ ਮਾਂਸਵਰ੍ਜਂ ਤੁ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਪੁਣ੍ਯਦਂ ਨृਣਾਮ੍ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਦਾਨਂ ਚ ਸਰ੍ਵਕ੍ਰਤੁਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਉਹ ਤੀਰਥ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਾਸ ਨਹੀਂ, ਉਥੇ ਬਣਿਆ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਸਭ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਮ੍ ਇਤਿ ਸ੍ਮृਤਮ੍ ਮਧੁਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਅਥੈਨ੍ਦ੍ਰਂ ਚ ਸ਼੍ਯੇਨਂ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਮ੍ ਏਵ ਚ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ, ਉਹ ਤੀਰਥ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦਾ, ਮਧੁ-ਤੀਰਥ, ਇੰਦ੍ਰ-ਤੀਰਥ, ਸ਼ੇਨ-ਤੀਰਥ ਤੇ ਪਰਜਨਯ-ਤੀਰਥ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਵੇਤਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ਤਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰਵਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਇਹ ਤੀਰਥ 'ਸ਼੍ਵੇਤ-ਤੀਰਥ' ਨਾਂ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਦੀ ਸਿਰਫ਼ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ਼੍ਵੇਤੋ ਨਾਮ ਪੁਰਾ ਵਿਪ੍ਰੋ ਗੌਤਮਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਃ ਸਖਾ ਆਤਿਥ੍ਯਪੂਜਾਨਿਰਤੋ ਗੌਤਮੀਤੀਰਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਪਹਿਲਾਂ 'ਸ਼੍ਵੇਤ' ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜੋ ਗੌਤਮ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਦੋਸਤ ਸੀ; ਉਹ ਸਦਾ ਅਤਿਥਿ-ਸੇਵਾ ਤੇ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵੱਸਦਾ ਸੀ।
ਮਨਸਾ ਕਰ੍ਮਣਾ ਵਾਚਾ ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਿਪਰਾਯਣਃ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤਂ ਤਂ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਪੂਜਯਨ੍ਤਂ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਉਹ ਮਨ, ਕਰਮ ਤੇ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ-ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ; ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਪੂਰ੍ਣਾਯੁषਂ ਦ੍ਵਿਜਵਰਂ ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਿਪਰਾਯਣਮ੍ ਨੇਤੁਂ ਦੂਤਾਃ ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਰ੍ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਸ਼ਾਪਤੇਸ੍ ਤਦਾ
ਜਦ ਉਸ ਪੂਰੇ ਆਯੁ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਿਵ-ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਦੱਖਣੀ ਦਿਸ਼ਾ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੇ ਦੂਤ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਨਾਸ਼ਕ੍ਨੁਵਨ੍ ਗृਹਂ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਵੇष੍ਟੁਮ੍ ਅਪਿ ਨਾਰਦ ਤਦਾ ਕਾਲੇ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਚਿਤ੍ਰਕੋ ਮृਤ੍ਯੁਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਹੇ ਨਾਰਦ, ਉਹ ਦੂਤ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਜਾਣ ਦੀ ਵੀ ਹਿਮਤ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ; ਜਦ ਨਿਯਤ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਚਿਤ੍ਰਕ ਨੇ ਮ੍ਰਿਤਿਉ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਕਿਂ ਨਾਯਾਤਿ ਕ੍ਸ਼ੀਣਜੀਵੋ ਮृਤ੍ਯੋ ਸ਼੍ਵੇਤਃ ਕਥਂ ਤ੍ਵ੍ ਇਤਿ ਨਾਦ੍ਯਾਪ੍ਯ੍ ਆਯਾਨ੍ਤਿ ਦੂਤਾਸ੍ ਤੇ ਮृਤ੍ਯੋਰ੍ ਨੈਵੋਚਿਤਂ ਤੁ ਤੇ
'ਮ੍ਰਿਤਿਉ, ਸ਼੍ਵੇਤ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਯੁ ਮੁਕ ਗਈ, ਆਉਂਦਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ? ਤੇਰੇ ਦੂਤ ਅਜੇ ਤੱਕ ਆਏ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।'
ਤਤਸ਼੍ ਚ ਕੁਪਿਤੋ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਪ੍ਰਾਯਾਚ੍ ਛ੍ਵੇਤਗृਹਂ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਬਹਿਃਸ੍ਥਿਤਾਂਸ੍ ਤਦਾ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ ਦੂਤਾਨ੍ ਭਯਾਰ੍ਦਿਤਾਨ੍ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਕਿਮ੍ ਇਦਂ ਦੂਤਾ ਮृਤ੍ਯੁਮ੍ ਊਚੁਸ਼੍ ਚ ਦੂਤਕਾਃ
ਫਿਰ ਮ੍ਰਿਤਿਉ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਖੁਦ ਸ਼੍ਵੇਤ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ; ਬਾਹਰ ਖੜੇ ਆਪਣੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮ੍ਰਿਤਿਉ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ, ਦੂਤੋ?' ਤੇ ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਮ੍ਰਿਤਿਉ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਿਵੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਸ਼੍ਵੇਤਂ ਵਯਂ ਨੋ ਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ਮਾਃ ਯੇषਾਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਗਿਰਿਸ਼ਸ੍ ਤੇषਾਂ ਕਾ ਨਾਮ ਭੀਤਯਃ
'ਸ਼੍ਵੇਤ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਰੱਖਿਆ ਹੈ—ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਵੀ ਸਮਰਥਾ ਨਹੀਂ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਗਿਰਿਸ਼ਾ ਮਿਹਰਬਾਨ ਹੋਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਡਰ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।'
ਪਾਸ਼ਪਾਣਿਸ੍ ਤਦਾ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਦ੍ ਯਤ੍ਰ ਸ ਦ੍ਵਿਜਃ ਨਾਸੌ ਵਿਪ੍ਰੋ ਵਿਜਾਨਾਤਿ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਵਾ ਯਮਕਿਂਕਰਾਨ੍
ਮ੍ਰਿਤਿਉ ਪਾਸ਼ ਫੜ ਕੇ ਉਥੇ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ; ਪਰ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਾ ਮ੍ਰਿਤਿਉ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਨਾ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ।
ਸ਼ਿਵਂ ਪੂਜਯਤੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼੍ਵੇਤਸ੍ਯ ਤੁ ਸਮੀਪਤਃ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਪਾਸ਼ਧਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਣ੍ਡੀ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ
ਸ਼੍ਵੇਤ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਮ੍ਰਿਤਿਉ ਨੂੰ ਪਾਸ਼ ਫੜਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੰਡਧਾਰੀ ਅਚੰਭਿਤ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਕਿਮ੍ ਅਤ੍ਰ ਵੀਕ੍ਸ਼ਸੇ ਮृਤ੍ਯੋ ਦਣ੍ਡਿਨਂ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਥੇ ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਮੌਤ? ਲਾਠੀ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਮੌਤ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ:
ਸ਼੍ਵੇਤਂ ਨੇਤੁਮ੍ ਇਹਾਯਾਤਸ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਵੀਕ੍ਸ਼ੇ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਸ਼੍ਵੇਤ ਨੂੰ ਲੈਣ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਸ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਤ੍ਵਂ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਯ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਦਣ੍ਡੀ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਪਾਸ਼ਾਨ੍ ਅਥਾਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍ ਸ਼੍ਵੇਤਾਯ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਤਤੋ ਦਣ੍ਡੀ ਚੁਕੋਪ ਹ
ਲਾਠੀ ਵਾਲੇ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਚਲਾ ਜਾ', ਤੇ ਮੌਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਫੰਦਾ ਸ਼੍ਵੇਤ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ। ਫਿਰ ਲਾਠੀ ਵਾਲਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਸ਼ਿਵਦਤ੍ਤੇਨ ਦਣ੍ਡੇਨ ਦਣ੍ਡੀ ਮृਤ੍ਯੁਮ੍ ਅਤਾਡਯਤ੍ ਤਤਃ ਪਾਸ਼ਧਰੋ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਪਪਾਤ ਧਰਣੀਤਲੇ
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਦਿੱਤੀ ਲਾਠੀ ਨਾਲ ਲਾਠੀ ਵਾਲੇ ਨੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ; ਫਿਰ ਫੰਦੇ ਵਾਲੀ ਮੌਤ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਤਤਸ੍ ਤੇ ਸਤ੍ਵਰਂ ਦੂਤਾ ਹਤਂ ਮृਤ੍ਯੁਮ੍ ਅਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ ਯਮਾਯ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਅਵਦਨ੍ ਵਧਂ ਮृਤ੍ਯੋਸ੍ ਤੁ ਦਣ੍ਡਿਨਾ
ਫਿਰ, ਮੌਤ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਯਮ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਲਾਠੀ ਵਾਲੇ ਨੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ਼੍ ਚ ਕੁਪਿਤੋ ਧਰ੍ਮੋ ਯਮੋ ਮਹਿषਵਾਹਨਃ ਚਿਤ੍ਰਗੁਪ੍ਤਂ ਬਹੁਬਲਂ ਯਮਦਣ੍ਡਂ ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਕਮ੍
ਫਿਰ ਧਰਮ, ਯਮ, ਜੋ ਮਹਿਸ਼ ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੈ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਇਆ ਤੇ ਚਿਤ੍ਰਗੁਪਤ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਾਥੀਆਂ, ਯਮ ਦੀ ਲਾਠੀ ਤੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ।