ਕਿਂ ਤੁ ਜਾਤਂ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕ੍ਵ ਚ ਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ ਗਤਾ ਤਵ ਕਿਂ ਤੁ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਯਾ ਚੋਕ੍ਤਂ ਤਵ ਚਿਤ੍ਤਵਿਰੋਧਕृਤ੍
ਪਰ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਕੀ ਹੋਇਆ? ਤੇਰੀ ਮਮਤਾ ਕਿੱਥੇ ਗਈ? ਮੈਂ ਕਿਹੜਾ ਐਸਾ ਸ਼ਬਦ ਕਿਹਾ ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕਰ ਗਿਆ?
ਆਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੰਦਿਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਧृਤਵ੍ਰਤਃ ਪਿਤਾ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ ਤਤ੍ਪੁਤ੍ਰੋ ऽਹਂ ਸਨਾਦ੍ਯਤਃ ਮਾਤਾ ਮਹੀ ਮਮ ਇਯਂ ਮਮ ਦੈਵਾਦ੍ ਉਪਾਗਤਾ
ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਧ੍ਰਤਵ੍ਰਤ, ਜੋ ਸਾਧੂ ਹਨ, ਤੇ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪੁਰਾਣਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ। ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਇਹ ਧਰਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਰੱਬ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੈ।
ਏਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਾਪ੍ਯ੍ ਅਭੂਦ੍ ਅਤਿਦੁਃਖਿਤਾ ਤਯੋਸ੍ ਤੁ ਸ਼ੋਚਤੋਃ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਵਿਮਲੇ ਰਵੌ ਗਾਲਵਂ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਂ ਗਤ੍ਵਾ ਵਿਪ੍ਰੋ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ। ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਦੁਖ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਸਵੇਰੇ ਸਾਫ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗਾਲਵ ਮুনি ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਸਭ ਦੱਸਿਆ।
ਧृਤਵ੍ਰਤਸੁਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਂਸ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤੁ ਪਾਲਿਤਃ ਉਪਨੀਤਸ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਚੈਵ ਮਹੀ ਮਾਤਾ ਮਮ ਪ੍ਰਭੋ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਧ੍ਰਤਵ੍ਰਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਤੂੰ ਰੱਖਿਆ ਸੀ ਤੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਤੇ ਇਹ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਚ ਕਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿष੍ਕृਤਿਰ੍ ਮਮ ਵੈ ਭਵੇਤ੍
ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਤੇ ਕੀ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਪਾਪ ਮੁੱਕ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਤਦ੍ ਵਿਪ੍ਰਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗਾਲਵਃ ਪ੍ਰਾਹ ਮਾ ਸ਼ੁਚਃ ਤਵੇਦਂ ਦ੍ਵਿਵਿਧਂ ਰੂਪਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਪੂਰ੍ਵਵਤ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਗਾਲਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ। ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਦੋਹਾਂ ਰੂਪ ਸਦਾ ਵੱਖਰਾ ਤੇ ਨਵਾਂ ਹੀ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ।'
ਤਤਃ ਪृष੍ਟੋ ऽਸਿ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਜ੍ਞਾਤਂ ਮਯਾ ਯਥਾ ਯਤ੍ ਕृਤ੍ਯਂ ਤਵ ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗਾਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਜਦ ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੀ ਤੇ ਸਮਝੀ; ਜੋ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕਰਨਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਸ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਾਦ੍ ਅਸ੍ਯਾ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ ਪੂਤੋ ऽਸਿ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਵਤ੍ਸ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ
ਇਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਇਸ ਦੇਵੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਪੁੱਤਰ; ਇੱਥੇ ਹੋਰ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਤਵ ਰੂਪਾਣਿ ਸਪਾਪਾਨਿ ਤ੍ਵ੍ ਅਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮ੍ ਪਸ਼੍ਯੇ ऽਹਂ ਪੁਨਰ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਏਵ ਰੂਪਂ ਤਵ ਗੁਣੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਸਵੇਰੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪਾਪ ਵਾਲੇ ਰੂਪ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ; ਫਿਰ ਵੀ ਤੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਰੂਪ ਮੁੜ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ।
ਆਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਤ੍ਵ੍ ਆਗੋਯੁਕ੍ਤਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਤ੍ਵਾਮ੍ ਅਨਾਗਸਮ੍ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤ੍ਵਂ ਪੂਤੋ ਦੇਵ੍ਯਾ ਕृਤੋ ऽਧੁਨਾ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਪ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਤੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ; ਇਸ ਲਈ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਦੇਵੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ ਨ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤੇ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਅਵਸ਼ਿष੍ਟਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਇਯਂ ਚ ਮਾਤਾ ਤੇ ਵਿਪ੍ਰ ਜ੍ਞਾਤਾ ਯਾ ਚੈਵ ਬਨ੍ਧਕੀ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੁਣ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਗਿਆ; ਇਹ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੇ ਜੋ ਬੰਧਕੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤਾਪਂ ਗਤਾਤ੍ਯਨ੍ਤਂ ਨਿਵृਤ੍ਤਾ ਤ੍ਵ੍ ਅਥ ਪਾਤਕਾਤ੍ ਭੂਤਾਨਾਂ ਵਿषਯੇ ਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ ਵਤ੍ਸ ਸ੍ਵਾਭਾਵਿਕੀ ਯਤਃ
ਉਹ ਪਛਤਾਵੇ ਵਿਚੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੰਘ ਗਈ ਤੇ ਹੁਣ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਈ; ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਮਮਤਾ, ਪੁੱਤਰ, ਕੁਦਰਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਸਤ੍ਸਙ੍ਗਤੋ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਾਨ੍ ਨਿਵृਤ੍ਤਿਰ੍ ਦੈਵਤੋ ਭਵੇਤ੍ ਅਤ੍ਯਰ੍ਥਮ੍ ਅਨੁਤਪ੍ਤੇਯਂ ਪ੍ਰਾਗਾਚਰਿਤਪੁਣ੍ਯਤਃ
ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਰੱਬ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਪੁੰਨ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਪਛਤਾਈ।
ਸ੍ਨਾਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚਾਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥੇ ਤਤਃ ਪੂਤਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਤਥਾ ਤੌ ਚਕ੍ਰਤੁਰ੍ ਉਭੌ ਮਾਤਾਪੁਤ੍ਰੌ ਚ ਨਾਰਦ
ਇਸ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਾਂ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੋਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਏ, ਨਾਰਦ।
ਸ੍ਨਾਨਾਦ੍ ਬਭੂਵਤੁਰ੍ ਉਭੌ ਗਤਪਾਪਾਵ੍ ਅਸਂਸ਼ਯਮ੍ ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਧੌਤਪਾਪਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਸ਼ਤੇ
ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਾਲ ਦੋਹਾਂ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਏ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ, ਇਹ ਤੀਰਥ ਪਾਪ ਧੋਣ ਵਾਲਾ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਂ ਨਾਮ ਗਾਲਵਂ ਚੇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ ਮਹਾਪਾਤਕਮ੍ ਅਲ੍ਪਂ ਵਾ ਤਥਾ ਯਚ੍ ਚੋਪਪਾਤਕਮ੍ ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਨਾਸ਼ਯੇਦ੍ ਏਤਦ੍ ਧੌਤਪਾਪਂ ਸੁਪੁਣ੍ਯਦਮ੍
ਇਹ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਗਾਲਵ ਦਾ ਤੀਰਥ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਛੋਟਾ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਪਾਪ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਇੱਥੇ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਤੀਰਥ ਪਾਪ ਧੋ ਕੇ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਦਾਸ਼ਰਥੀ ਰਾਮਃ ਸੀਤਯਾ ਸਹਿਤੋ ਦ੍ਵਿਜ ਪਿਤॄਨ੍ ਸਂਤਰ੍ਪਯਾਮ੍ ਆਸ ਪਿਤृਤੀਰ੍ਥਂ ਤਤੋ ਵਿਦੁਃ
ਜਿੱਥੇ ਦਾਸਰਥੀ ਰਾਮ, ਸੀਤਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਥਾਂ ਪਿਤਰ ਤੀਰਥ ਵਜੋਂ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਦਾਨਂ ਚ ਪਿਤॄਣਾਂ ਤਰ੍ਪਣਂ ਤਥਾ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਯਤਾਮ੍ ਏਤਿ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ
ਉਥੇ ਨ੍ਹਾਉਣਾ, ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਲ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ—ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਇਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਯਤ੍ਰ ਦਾਸ਼ਰਥੀ ਰਾਮੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਂ ਮਹਾਮੁਨਿਮ੍ ਪੂਜਯਾਮ੍ ਆਸ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮੁਨਿਭਿਸ੍ ਤਤ੍ਤ੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਿਭਿਃ
ਜਿੱਥੇ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਨੇ ਮਹਾਨ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕੀਤੀ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਸੱਚ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਂ ਤੁ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਮ੍ ऋषਿਜੁष੍ਟਂ ਸੁਪੁਣ੍ਯਦਮ੍ ਤਤ੍ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਚ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪਠਿਤਂ ਵੇਦਵਾਦਿਭਿਃ
ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ ਤੇ ਵੱਡੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸੱਚੀ ਸ਼ਕਲ ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਪੜ੍ਹਿਆ ਹੈ।
ਅਨਾਵृष੍ਟਿਰ੍ ਅਭੂਤ੍ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਜਾਨਾਮ੍ ਅਤਿਭੀषਣਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਸ਼ਿष੍ਯੋ ਗੌਤਮੀਮ੍ ਅਗਾਤ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਬੜੀ ਭਿਆਨਕ ਸੁੱਕਾ ਪਈ; ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਸਮੇਤ ਗੌਤਮੀ ਦਰਿਆ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਸ਼ਿष੍ਯਾਨ੍ ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ ਚ ਜਾਯਾਂ ਚ ਕृਸ਼ਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਤੁਰਾਨ੍ ਵ੍ਯਥਿਤਃ ਕੌਸ਼ਿਕਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਞ੍ ਸ਼ਿष੍ਯਾਨ੍ ਇਦਮ੍ ਉਵਾਚ ਹ
ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੇਲੇ, ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਭੁੱਖ ਕਾਰਨ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਦੁਖੀ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਕੌਸ਼ਿਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਯਥਾ ਕਥਂਚਿਦ੍ ਯਤ੍ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਯਤ੍ਰ ਕ੍ਵਾਪਿ ਯਥਾ ਤਥਾ ਆਨੀਯਤਾਂ ਕਿਂਤੁ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਭੋਜ੍ਯਂ ਵਾ ਮਾ ਵਿਲਮ੍ਬ੍ਯਤਾਮ੍ ਇਦਾਨੀਮ੍ ਏਵ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਮ੍ ਆਨੇਤਵ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਤੁ
ਜੋ ਵੀ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਵੀ, ਕੁਝ ਵੀ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਲਿਆਓ, ਪਰ ਦੇਰ ਨਾ ਕਰੋ; ਹੁਣੇ ਹੀ ਜਾਓ ਤੇ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਲਿਆਓ।
ऋषੇਸ੍ ਤਦ੍ ਵਚਨਾਚ੍ ਛਿष੍ਯਾਃ ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤਾਸ੍ ਤ੍ਵਰਯਾ ਯਯੁਃ ਅਟਮਾਨਾ ਇਤਸ਼੍ ਚੇਤੋ ਮृਤਂ ਦਦृਸ਼ਿਰੇ ਸ਼ੁਨਮ੍
ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਭੁੱਖੇ ਚੇਲੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਪਏ; ਇधर-ਉਧਰ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਮਰੇ ਹੋਏ ਕੁੱਤੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ।
ਤਮ੍ ਆਦਾਯ ਤ੍ਵਰਾਯੁਕ੍ਤਾ ਆਚਾਰ੍ਯਾਯ ਨ੍ਯਵੇਦਯਨ੍ ਸੋ ऽਪਿ ਤਂ ਭਦ੍ਰਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਪਾਣਿਨਾ
ਉਹ ਕੁੱਤਾ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ; ਉਸ ਨੇ 'ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ' ਆਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਲਿਆ।
ਵਿਸ਼ਸਧ੍ਵਂ ਸ਼੍ਵਮਾਂਸਂ ਚ ਕ੍ਸ਼ਾਲਯਧ੍ਵਂ ਚ ਵਾਰਿਣਾ ਪਚਧ੍ਵਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਚ੍ ਚਾਪਿ ਹੁਤ੍ਵਾਗ੍ਨੌ ਤੁ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਕੁੱਤੇ ਦਾ ਮਾਸ ਕੱਟੋ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋਵੋ, ਪਕਾਓ, ਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਜਲਾਓ, ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਹੈ।
ਦੇਵਾਨ੍ ऋषੀਨ੍ ਪਿਤॄਨ੍ ਅਨ੍ਯਾਂਸ੍ ਤਰ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾਤਿਥੀਨ੍ ਗੁਰੂਨ੍ ਸਰ੍ਵੇ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਹੇ ਸ਼ੇषਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਵਾਚ ਸ ਕੌਸ਼ਿਕਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਹੋਰ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਤੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰ ਕੇ, ਜੋ ਬਚ ਜਾਵੇਗਾ, ਉਹ ਅਸੀਂ ਖਾਵਾਂਗੇ—ਇਹ ਕੌਸ਼ਿਕ ਨੇ ਆਖਿਆ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿष੍ਯਾਸ਼੍ ਚਕ੍ਰੁਸ੍ ਤਥੈਵ ਤਤ੍ ਪਚ੍ਯਮਾਨੇ ਸ਼੍ਵਮਾਂਸੇ ਤੁ ਦੇਵਦੂਤੋ ऽਗ੍ਨਿਰ੍ ਅਭ੍ਯਗਾਤ੍ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸਦਨੇ ਸਰ੍ਵਂ ਦੇਵੇਭ੍ਯਸ੍ ਤਨ੍ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਚੇਲਿਆਂ ਨੇ ਉਹੀ ਕੀਤਾ; ਜਦੋਂ ਕੁੱਤੇ ਦਾ ਮਾਸ ਪਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਦੂਤ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ ਤੇ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਦੇਵੈਃ ਸ਼੍ਵਮਾਂਸਂ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਮ੍ ਆਪਨ੍ਨਮ੍ ऋषਿਕਲ੍ਪਿਤਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਕੁੱਤੇ ਦਾ ਮਾਸ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵੇਲੇ ਖਾਣ ਲਈ ਹੈ।