ਸ੍ਵੈਰਸ੍ਥਿਤ੍ਯਾ ਵਰ੍ਤਮਾਨੋ ਨੇਦਂ ਸ ਪਰਿਹਾਤਵਾਨ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੀਂ ਸਂਧ੍ਯਾਮ੍ ਅਨੁष੍ਠਾਯ ਤਦ੍ ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਤੁ ਧਨਾਰ੍ਜਨਮ੍
ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਸੰਧਿਆ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ ਸੀ; ਸੰਧਿਆ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਧਨ ਕਮਾਉਣ ਲਈ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਵਿਦ੍ਯਾਬਲੇਨ ਵਿਤ੍ਤਾਨਿ ਬਹੂਨ੍ਯ੍ ਆਰ੍ਜ੍ਯ ਦਦਾਤ੍ਯ੍ ਅਸੌ ਤਥਾ ਸ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ ਉਤ੍ਥਾਯ ਗਙ੍ਗਾਂ ਗਤ੍ਵਾ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਬਲ ਤੇ ਬਹੁਤ ਧਨ ਕਮਾਇਆ ਤੇ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ, ਉਹ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਗੰਗਾ ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਸ਼ੌਚਾਦਿ ਸ੍ਨਾਨਸਂਧ੍ਯਾਦਿ ਸਰ੍ਵਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ ਨਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ऽਭ੍ਯੇਤਿ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਸੁ
ਸਾਫ-ਸਫਾਈ, ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਤੇ ਸਵੇਰੇ-ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਰੀਤਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵੱਲ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਪ੍ਰਾਤਃਕਾਲੇ ਗੌਤਮੀਂ ਤੁ ਯਦਾ ਯਾਤਿ ਵਿਰੂਪਵਾਨ੍ ਕੁष੍ਠਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਸ਼ਿਥਿਲਃ ਪੂਯਸ਼ੋਣਿਤਨਿਃਸ੍ਰਵਃ
ਸਵੇਰੇ, ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਵਿਅੰਗ, ਕੋੜ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਢਿੱਲੇ ਹਨ ਤੇ ਪੀਪ-ਖੂਨ ਵਗ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਗੌਤਮੀ ਦਰਿਆ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਗੌਤਮੀਂ ਗਙ੍ਗਾਂ ਯਦਾ ਯਾਤਿ ਸੁਰੂਪਧृਕ੍ ਸ਼ਾਨ੍ਤਃ ਸੂਰ੍ਯਾਗ੍ਨਿਸਦृਸ਼ੋ ਮੂਰ੍ਤਿਮਾਨ੍ ਇਵ ਭਾਸ੍ਕਰਃ
ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਗੌਤਮੀ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਾਂਤ, ਸੂਰਜ ਜਾਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਵਰਗਾ ਦਿਸਦਾ ਹੈ।
ਏਤਦ੍ ਰੂਪਦ੍ਵਯਂ ਸ੍ਵਸ੍ਯ ਨੈਵ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਸ ਦ੍ਵਿਜਃ ਗਾਲਵੋ ਯਤ੍ਰ ਭਗਵਾਂਸ੍ ਤਪੋਜ੍ਞਾਨਪਰਾਯਣਃ
ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਰੂਪ ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਜਿੱਥੇ ਭਗਵਾਨ ਗਾਲਵ, ਜੋ ਤਪ ਤੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਆਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਗੌਤਮੀਂ ਦੇਵੀਂ ਆਸ੍ਤੇ ਚ ਮੁਨਿਭਿਰ੍ ਵृਤਃ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ऽਪਿ ਚ ਤਤ੍ਰੈਵ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸਮੇਤ੍ਯ ਚ
ਉਥੇ, ਗੌਤਮੀ ਦੇਵੀ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਮੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਆ ਕੇ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗਾਲਵਂ ਚ ਨਮਸ੍ਯਾਥ ਤਤੋ ਯਾਤਿ ਸ੍ਵਮਨ੍ਦਿਰਮ੍ ਗਙ੍ਗਾਯਾਃ ਸੇਵਨਾਤ੍ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸਨਾਜ੍ਜਾਤਸ੍ਯ ਯਦ੍ ਵਪੁਃ
ਗਾਲਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਗੰਗਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਜਨਮ ਤੋਂ ਜੋ ਸਰੀਰ ਸੀ, ਉਹ ਮੁੜ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਨਸਂਧ੍ਯੋਤ੍ਤਰੇ ਕਾਲੇ ਪੁਨਰ੍ ਯਦ੍ ਅਪਿ ਤਦ੍ ਦ੍ਵਿਜੇ ਉਭਯਂ ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਰੂਪਂ ਗਾਲਵੋ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਏਵ ਚ
ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੇ ਸੰਧਿਆ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਫਿਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਰੂਪ ਉਸ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਗਾਲਵ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਵਿਸ੍ਮਯੋ ਮੇਨੇ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਕਾਰਣਮ੍ ਏਵਂ ਸਵਿਸ੍ਮਯੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਗਾਲਵਃ ਪ੍ਰਾਹ ਤਂ ਦ੍ਵਿਜਮ੍
ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਗਾਲਵ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।' ਐਸਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਗਾਲਵ ਨੇ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਤੁ ਨਮਸ੍ਯਾਥ ਸਨਾਜ੍ਜਾਤਂ ਗੁਰੁਰ੍ ਗृਹਮ੍ ਆਹੂਯ ਯਤ੍ਨਤੋ ਧੀਮਾਨ੍ ਕृਪਯਾ ਵਿਸ੍ਮਯੇਨ ਚ
ਜਦ ਉਹ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਗਾਲਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰੀਤਾਂ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਬੜੀ ਸੰਭਾਲ ਨਾਲ ਬੁਲਾਇਆ; ਸਮਝਦਾਰ ਗੁਰੂ ਨੇ ਦਇਆ ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕੋ ਭਵਾਨ੍ ਕ੍ਵ ਚ ਗਨ੍ਤਾਸਿ ਕਿਂ ਕਰੋषਿ ਕ੍ਵ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਕਿਂਨਾਮਾ ਤ੍ਵਂ ਕ੍ਵ ਸ਼ਯ੍ਯਾ ਤੇ ਕਾ ਤੇ ਭਾਰ੍ਯਾ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ
ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ? ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ? ਕੀ ਕਰਦੇ ਹੋ? ਕਿੱਥੇ ਖਾਓਗੇ? ਤੁਹਾਡਾ ਨਾਂ ਕੀ ਹੈ? ਤੁਹਾਡੀ ਸੌਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਤੁਹਾਡੀ ਪਤਨੀ ਕੌਣ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ।
ਗਾਲਵਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਆਹ ਤਂ ਮੁਨਿਮ੍
ਗਾਲਵ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼੍ਵਃ ਕਥ੍ਯਤੇ ਮਯਾ ਸਰ੍ਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਕਾਰ੍ਯਵਿਨਿਰ੍ਣਯਮ੍
ਕੱਲ੍ਹ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਦ ਮੈਂ ਕਰਨਾ ਕੀ ਹੈ, ਇਹ ਪਤਾ ਕਰ ਲਵਾਂ।
ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਾਲਵਂ ਤਂ ਸਨਾਜ੍ਜਾਤੋ ਗृਹਂ ਯਯੌ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਤ੍ਰੌ ਤਯਾ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਸ਼ਯ੍ਯਾਮ੍ ਆਸਾਦ੍ਯ ਬਨ੍ਧਕੀਮ੍ ਉਵਾਚ ਚਕਿਤਃ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਗਾਲਵਸ੍ਯ ਤੁ ਯਦ੍ ਵਚਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਾਲਵ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਰੀਤਾਂ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਆਪਣੇ ਘਰ ਗਿਆ; ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਸ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਾ ਕੇ, ਵੈਸ਼ਿਆ ਦੇ ਨਾਲ ਸੌ ਗਿਆ, ਤੇ ਗਾਲਵ ਦੀ ਗੱਲ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਡਰਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵਗੁਣੋਪੇਤਾ ਬਨ੍ਧਕ੍ਯ੍ ਅਪਿ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਆਵਯੋਃ ਸਦृਸ਼ੀ ਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ ਯਾਵਜ੍ਜੀਵਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤਾਮ੍
ਤੂੰ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈਂ, ਵੈਸ਼ਿਆ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਪਤੀ ਦੇ ਪਰਤੀ ਵਫਾਦਾਰ ਹੈਂ; ਸਾਡੀ ਆਪਸੀ ਪ੍ਰੀਤ ਜਿੰਦਗੀ ਭਰ ਚੱਲਦੀ ਰਹੇ।
ਤਥਾਪਿ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਕਿਂਨਾਮ੍ਨੀ ਤ੍ਵਂ ਕ੍ਵ ਵਾ ਕੁਲਮ੍ ਕਿਂ ਨੁ ਸ੍ਥਾਨਂ ਕ੍ਵ ਵਾ ਬਨ੍ਧੁਰ੍ ਮਮ ਸਰ੍ਵਂ ਨਿਵੇਦ੍ਯਤਾਮ੍
ਫਿਰ ਵੀ ਮੈਂ ਕੁਝ ਪੁੱਛਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ: ਤੇਰਾ ਨਾਂ ਕੀ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਘਰ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਕੁਲ ਕਿਹੜਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਕੌਣ ਹਨ? ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ।
ਧृਤਵ੍ਰਤ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਮਹੀ ਚਾਹਂ ਮਤ੍ਪੁਤ੍ਰੋ ਗਾਲਵਾਸ਼੍ਰਮੇ
ਮੈਂ ਧ੍ਰਤਵ੍ਰਤ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਦীক্ষਾ ਲੈ ਚੁੱਕਾ; ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਮਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਗਾਲਵ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਉਤ੍ਸृष੍ਟੋ ਮਤਿਮਾਨ੍ ਬਾਲਃ ਸਨਾਜ੍ਜਾਤ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਃ ਅਹਂ ਤੁ ਪੂਰ੍ਵਦੋषੇਣ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਂ ਕੁਲਾਗਤਮ੍ ਸ੍ਵੈਰਿਣੀ ਤ੍ਵ੍ ਇਹ ਵਰ੍ਤੇ ऽਹਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਮਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀਂ ਦ੍ਵਿਜ
ਮੇਰਾ ਸਮਝਦਾਰ ਪੁੱਤਰ, ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, 'ਸਨਾਯਜਾਤ' ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਮੈਂ, ਪਿਛਲੇ ਪਾਪ ਕਰਕੇ, ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਧਰਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਵੈਸ਼ਿਆ ਵਾਂਗ ਰਹਿ ਰਹੀ ਹਾਂ—ਮੈਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ ਜਾਣ, ਹੇ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ।
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਰ੍ਮਵਿਦ੍ਧ ਇਵਾਭਵਤ੍ ਪਪਾਤ ਸਹਸਾ ਭੂਮੌ ਵੇਸ਼੍ਯਾ ਤਂ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਅੰਦਰੋਂ ਜਿਵੇਂ ਚੋਟ ਲੱਗੀ ਹੋਵੇ, ਅਚਾਨਕ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ; ਵੈਸ਼ਿਆ ਨੇ ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕਿਂ ਤੁ ਜਾਤਂ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕ੍ਵ ਚ ਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ ਗਤਾ ਤਵ ਕਿਂ ਤੁ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਯਾ ਚੋਕ੍ਤਂ ਤਵ ਚਿਤ੍ਤਵਿਰੋਧਕृਤ੍
ਪਰ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਕੀ ਹੋਇਆ? ਤੇਰੀ ਮਮਤਾ ਕਿੱਥੇ ਗਈ? ਮੈਂ ਕਿਹੜਾ ਐਸਾ ਸ਼ਬਦ ਕਿਹਾ ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕਰ ਗਿਆ?
ਆਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੰਦਿਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਧृਤਵ੍ਰਤਃ ਪਿਤਾ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ ਤਤ੍ਪੁਤ੍ਰੋ ऽਹਂ ਸਨਾਦ੍ਯਤਃ ਮਾਤਾ ਮਹੀ ਮਮ ਇਯਂ ਮਮ ਦੈਵਾਦ੍ ਉਪਾਗਤਾ
ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਧ੍ਰਤਵ੍ਰਤ, ਜੋ ਸਾਧੂ ਹਨ, ਤੇ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪੁਰਾਣਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ। ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਇਹ ਧਰਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਰੱਬ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੈ।
ਏਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਾਪ੍ਯ੍ ਅਭੂਦ੍ ਅਤਿਦੁਃਖਿਤਾ ਤਯੋਸ੍ ਤੁ ਸ਼ੋਚਤੋਃ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਵਿਮਲੇ ਰਵੌ ਗਾਲਵਂ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਂ ਗਤ੍ਵਾ ਵਿਪ੍ਰੋ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ। ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਦੁਖ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਸਵੇਰੇ ਸਾਫ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗਾਲਵ ਮুনি ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਸਭ ਦੱਸਿਆ।
ਧृਤਵ੍ਰਤਸੁਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਂਸ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤੁ ਪਾਲਿਤਃ ਉਪਨੀਤਸ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਚੈਵ ਮਹੀ ਮਾਤਾ ਮਮ ਪ੍ਰਭੋ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਧ੍ਰਤਵ੍ਰਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਤੂੰ ਰੱਖਿਆ ਸੀ ਤੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਤੇ ਇਹ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਚ ਕਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿष੍ਕृਤਿਰ੍ ਮਮ ਵੈ ਭਵੇਤ੍
ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਤੇ ਕੀ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਪਾਪ ਮੁੱਕ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਤਦ੍ ਵਿਪ੍ਰਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗਾਲਵਃ ਪ੍ਰਾਹ ਮਾ ਸ਼ੁਚਃ ਤਵੇਦਂ ਦ੍ਵਿਵਿਧਂ ਰੂਪਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਪੂਰ੍ਵਵਤ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਗਾਲਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ। ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਦੋਹਾਂ ਰੂਪ ਸਦਾ ਵੱਖਰਾ ਤੇ ਨਵਾਂ ਹੀ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ।'
ਤਤਃ ਪृष੍ਟੋ ऽਸਿ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਜ੍ਞਾਤਂ ਮਯਾ ਯਥਾ ਯਤ੍ ਕृਤ੍ਯਂ ਤਵ ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗਾਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਜਦ ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੀ ਤੇ ਸਮਝੀ; ਜੋ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕਰਨਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਸ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਾਦ੍ ਅਸ੍ਯਾ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ ਪੂਤੋ ऽਸਿ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਵਤ੍ਸ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ
ਇਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਇਸ ਦੇਵੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਪੁੱਤਰ; ਇੱਥੇ ਹੋਰ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਤਵ ਰੂਪਾਣਿ ਸਪਾਪਾਨਿ ਤ੍ਵ੍ ਅਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮ੍ ਪਸ਼੍ਯੇ ऽਹਂ ਪੁਨਰ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਏਵ ਰੂਪਂ ਤਵ ਗੁਣੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਸਵੇਰੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪਾਪ ਵਾਲੇ ਰੂਪ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ; ਫਿਰ ਵੀ ਤੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਰੂਪ ਮੁੜ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ।