ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸੂਰ੍ਯਨਿਭਃ ਸਨਾਜ੍ਜਾਤ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਃ ਧृਤਵ੍ਰਤਂ ਤਥਾਕਰ੍षਨ੍ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਕਾਲੇਰਿਤੋ ਮੁਨੇ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਸਨਾਜਜਾਤ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ; ਮੁਨਿ ਜੀ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਮੌਤ ਨੇ ਧ੍ਰਤਵ੍ਰਤ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸਾ ਬਾਲਵਿਧਵਾ ਬਾਲਪੁਤ੍ਰਾ ਸੁਰੂਪਿਣੀ ਤ੍ਰਾਤਾਰਂ ਨੈਵ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀ ਗਾਲਵਾਸ਼੍ਰਮਮ੍ ਅਭ੍ਯਗਾਤ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਵਿਧਵਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਛੋਟਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ ਤੇ ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਸੀ, ਕੋਈ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਾ ਮਿਲਿਆ, ਗਾਲਵ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਚਲੀ ਗਈ।
ਤਸ੍ਮੈ ਪੁਤ੍ਰਂ ਨਿਵੇਦ੍ਯਾਥ ਸ੍ਵੈਰਿਣੀ ਪਾਪਮੋਹਿਤਾ ਸਾ ਬਭ੍ਰਾਮ ਬਹੂਨ੍ ਦੇਸ਼ਾਨ੍ ਪੁਂਸ੍ਕਾਮਾ ਕਾਮਚਾਰਿਣੀ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਉਸਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਪਾਪ ਤੇ ਵਾਸਨਾ ਵਿਚ ਫਸੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਕਈ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੀ ਰਹੀ, ਮਰਦਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੀ ਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ।
ਤਤ੍ਪੁਤ੍ਰੋ ਗਾਲਵਗृਹੇ ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਪਾਰਗਃ ਜਾਤੋ ऽਪਿ ਮਾਤृਦੋषੇਣ ਵੇਸ਼੍ਯੇਰਿਤਮਤਿਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਭੂਤ੍
ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਗਾਲਵ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਜਨਮਿਆ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਦੀ ਸੋਚ ਵੀ ਵੈਸ਼ਿਆ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਈ।
ਜਨਸ੍ਥਾਨਮ੍ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਨਾਨਾਜਾਤਿਸਮਾਵृਤਮ੍ ਤਤ੍ਰਾਸੌ ਪਣ੍ਯਵੇषੇਣ ਅਧ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਚ ਮਹੀ ਤਥਾ
ਉਹ ਜਨਸਥਾਨ ਨਾਮ ਦੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ; ਉਥੇ ਮਹੀ ਵੀ ਵਪਾਰੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਰਹਿ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਤ੍ਸੁਤੋ ऽਪਿ ਬਹੂਨ੍ ਦੇਸ਼ਾਨ੍ ਪਰਿਬਭ੍ਰਾਮ ਕਾਮੁਕਃ ਸੋ ऽਪਿ ਕਾਲਵਸ਼ਾਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਜਨਸ੍ਥਾਨੇ ऽਵਸਤ੍ ਤਦਾ
ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਕਈ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ, ਵਾਸਨਾ ਵਿਚ ਲੀਨ; ਤੇ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਸਮੇਂ ਜਨਸਥਾਨ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ।
ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਮ੍ ਆਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਤੇ ਵੇਸ਼੍ਯਾਂ ਧृਤਵ੍ਰਤਸੁਤੋ ਦ੍ਵਿਜਃ ਮਹੀ ਚਾਪਿ ਧਨਂ ਦਾਤॄਨ੍ ਪੁਰੁषਾਨ੍ ਸਮਪੇਕ੍ਸ਼ਤੇ
ਧ੍ਰਤਵ੍ਰਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਵੈਸ਼ਿਆ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ; ਤੇ ਮਹੀ ਧਨ ਤੇ ਦਾਨੀ ਮਰਦਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਮੇਨੇ ਨ ਪੁਤ੍ਰਮ੍ ਆਤ੍ਮੀਯਂ ਸ ਚਾਪਿ ਨ ਤੁ ਮਾਤਰਮ੍ ਤਯੋਃ ਸਮਾਗਮਸ਼੍ ਚਾਸੀਦ੍ ਵਿਧਿਨਾ ਮਾਤृਪੁਤ੍ਰਯੋਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਮਾਂ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ ਸੀ; ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਮਾਂ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਬਹੁਤਿਥੇ ਕਾਲੇ ਪੁਤ੍ਰੇ ਮਾਤਰਿ ਗਚ੍ਛਤਿ ਤਯੋਃ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਨੈਵਾਸੀਨ੍ ਮਾਤृਪੁਤ੍ਰਯੋਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁੱਤਰ ਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿ ਕੇ ਕਈ ਸਮਾਂ ਲੰਘਾ ਗਿਆ, ਪਰ ਦੋਵੇਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਂ ਜਾਂ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਮਾਨਸ੍ਯ ਪਿਤृਧਰ੍ਮੇਣ ਸਨ੍ਮਤਿਃ ਆਸੀਤ੍ ਤਸ੍ਯਾਪ੍ਯ੍ ਅਸਦ੍ਵृਤ੍ਤੇਃ ਸ਼ृਣੁ ਨਾਰਦ ਚਿਤ੍ਰਵਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਚਲਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਚੰਗੀ ਸੋਚ ਆਈ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਚਾਲ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਨਾਰਦ ਜੀ, ਇਹ ਅਜੀਬ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੋ।
ਸ੍ਵੈਰਸ੍ਥਿਤ੍ਯਾ ਵਰ੍ਤਮਾਨੋ ਨੇਦਂ ਸ ਪਰਿਹਾਤਵਾਨ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੀਂ ਸਂਧ੍ਯਾਮ੍ ਅਨੁष੍ਠਾਯ ਤਦ੍ ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਤੁ ਧਨਾਰ੍ਜਨਮ੍
ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਸੰਧਿਆ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ ਸੀ; ਸੰਧਿਆ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਧਨ ਕਮਾਉਣ ਲਈ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਵਿਦ੍ਯਾਬਲੇਨ ਵਿਤ੍ਤਾਨਿ ਬਹੂਨ੍ਯ੍ ਆਰ੍ਜ੍ਯ ਦਦਾਤ੍ਯ੍ ਅਸੌ ਤਥਾ ਸ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ ਉਤ੍ਥਾਯ ਗਙ੍ਗਾਂ ਗਤ੍ਵਾ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਬਲ ਤੇ ਬਹੁਤ ਧਨ ਕਮਾਇਆ ਤੇ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ, ਉਹ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਗੰਗਾ ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਸ਼ੌਚਾਦਿ ਸ੍ਨਾਨਸਂਧ੍ਯਾਦਿ ਸਰ੍ਵਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ ਨਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ऽਭ੍ਯੇਤਿ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਸੁ
ਸਾਫ-ਸਫਾਈ, ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਤੇ ਸਵੇਰੇ-ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਰੀਤਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵੱਲ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਪ੍ਰਾਤਃਕਾਲੇ ਗੌਤਮੀਂ ਤੁ ਯਦਾ ਯਾਤਿ ਵਿਰੂਪਵਾਨ੍ ਕੁष੍ਠਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਸ਼ਿਥਿਲਃ ਪੂਯਸ਼ੋਣਿਤਨਿਃਸ੍ਰਵਃ
ਸਵੇਰੇ, ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਵਿਅੰਗ, ਕੋੜ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਢਿੱਲੇ ਹਨ ਤੇ ਪੀਪ-ਖੂਨ ਵਗ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਗੌਤਮੀ ਦਰਿਆ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਗੌਤਮੀਂ ਗਙ੍ਗਾਂ ਯਦਾ ਯਾਤਿ ਸੁਰੂਪਧृਕ੍ ਸ਼ਾਨ੍ਤਃ ਸੂਰ੍ਯਾਗ੍ਨਿਸਦृਸ਼ੋ ਮੂਰ੍ਤਿਮਾਨ੍ ਇਵ ਭਾਸ੍ਕਰਃ
ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਗੌਤਮੀ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਾਂਤ, ਸੂਰਜ ਜਾਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਵਰਗਾ ਦਿਸਦਾ ਹੈ।
ਏਤਦ੍ ਰੂਪਦ੍ਵਯਂ ਸ੍ਵਸ੍ਯ ਨੈਵ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਸ ਦ੍ਵਿਜਃ ਗਾਲਵੋ ਯਤ੍ਰ ਭਗਵਾਂਸ੍ ਤਪੋਜ੍ਞਾਨਪਰਾਯਣਃ
ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਰੂਪ ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਜਿੱਥੇ ਭਗਵਾਨ ਗਾਲਵ, ਜੋ ਤਪ ਤੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਆਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਗੌਤਮੀਂ ਦੇਵੀਂ ਆਸ੍ਤੇ ਚ ਮੁਨਿਭਿਰ੍ ਵृਤਃ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ऽਪਿ ਚ ਤਤ੍ਰੈਵ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸਮੇਤ੍ਯ ਚ
ਉਥੇ, ਗੌਤਮੀ ਦੇਵੀ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਮੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਆ ਕੇ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗਾਲਵਂ ਚ ਨਮਸ੍ਯਾਥ ਤਤੋ ਯਾਤਿ ਸ੍ਵਮਨ੍ਦਿਰਮ੍ ਗਙ੍ਗਾਯਾਃ ਸੇਵਨਾਤ੍ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸਨਾਜ੍ਜਾਤਸ੍ਯ ਯਦ੍ ਵਪੁਃ
ਗਾਲਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਗੰਗਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਜਨਮ ਤੋਂ ਜੋ ਸਰੀਰ ਸੀ, ਉਹ ਮੁੜ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਨਸਂਧ੍ਯੋਤ੍ਤਰੇ ਕਾਲੇ ਪੁਨਰ੍ ਯਦ੍ ਅਪਿ ਤਦ੍ ਦ੍ਵਿਜੇ ਉਭਯਂ ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਰੂਪਂ ਗਾਲਵੋ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਏਵ ਚ
ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੇ ਸੰਧਿਆ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਫਿਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਰੂਪ ਉਸ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਗਾਲਵ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਵਿਸ੍ਮਯੋ ਮੇਨੇ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਕਾਰਣਮ੍ ਏਵਂ ਸਵਿਸ੍ਮਯੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਗਾਲਵਃ ਪ੍ਰਾਹ ਤਂ ਦ੍ਵਿਜਮ੍
ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਗਾਲਵ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।' ਐਸਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਗਾਲਵ ਨੇ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਤੁ ਨਮਸ੍ਯਾਥ ਸਨਾਜ੍ਜਾਤਂ ਗੁਰੁਰ੍ ਗृਹਮ੍ ਆਹੂਯ ਯਤ੍ਨਤੋ ਧੀਮਾਨ੍ ਕृਪਯਾ ਵਿਸ੍ਮਯੇਨ ਚ
ਜਦ ਉਹ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਗਾਲਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰੀਤਾਂ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਬੜੀ ਸੰਭਾਲ ਨਾਲ ਬੁਲਾਇਆ; ਸਮਝਦਾਰ ਗੁਰੂ ਨੇ ਦਇਆ ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕੋ ਭਵਾਨ੍ ਕ੍ਵ ਚ ਗਨ੍ਤਾਸਿ ਕਿਂ ਕਰੋषਿ ਕ੍ਵ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਕਿਂਨਾਮਾ ਤ੍ਵਂ ਕ੍ਵ ਸ਼ਯ੍ਯਾ ਤੇ ਕਾ ਤੇ ਭਾਰ੍ਯਾ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ
ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ? ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ? ਕੀ ਕਰਦੇ ਹੋ? ਕਿੱਥੇ ਖਾਓਗੇ? ਤੁਹਾਡਾ ਨਾਂ ਕੀ ਹੈ? ਤੁਹਾਡੀ ਸੌਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਤੁਹਾਡੀ ਪਤਨੀ ਕੌਣ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ।
ਗਾਲਵਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਆਹ ਤਂ ਮੁਨਿਮ੍
ਗਾਲਵ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼੍ਵਃ ਕਥ੍ਯਤੇ ਮਯਾ ਸਰ੍ਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਕਾਰ੍ਯਵਿਨਿਰ੍ਣਯਮ੍
ਕੱਲ੍ਹ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਦ ਮੈਂ ਕਰਨਾ ਕੀ ਹੈ, ਇਹ ਪਤਾ ਕਰ ਲਵਾਂ।
ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਾਲਵਂ ਤਂ ਸਨਾਜ੍ਜਾਤੋ ਗृਹਂ ਯਯੌ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਤ੍ਰੌ ਤਯਾ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਸ਼ਯ੍ਯਾਮ੍ ਆਸਾਦ੍ਯ ਬਨ੍ਧਕੀਮ੍ ਉਵਾਚ ਚਕਿਤਃ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਗਾਲਵਸ੍ਯ ਤੁ ਯਦ੍ ਵਚਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਾਲਵ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਰੀਤਾਂ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਆਪਣੇ ਘਰ ਗਿਆ; ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਸ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਾ ਕੇ, ਵੈਸ਼ਿਆ ਦੇ ਨਾਲ ਸੌ ਗਿਆ, ਤੇ ਗਾਲਵ ਦੀ ਗੱਲ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਡਰਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵਗੁਣੋਪੇਤਾ ਬਨ੍ਧਕ੍ਯ੍ ਅਪਿ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਆਵਯੋਃ ਸਦृਸ਼ੀ ਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ ਯਾਵਜ੍ਜੀਵਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤਾਮ੍
ਤੂੰ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈਂ, ਵੈਸ਼ਿਆ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਪਤੀ ਦੇ ਪਰਤੀ ਵਫਾਦਾਰ ਹੈਂ; ਸਾਡੀ ਆਪਸੀ ਪ੍ਰੀਤ ਜਿੰਦਗੀ ਭਰ ਚੱਲਦੀ ਰਹੇ।
ਤਥਾਪਿ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਕਿਂਨਾਮ੍ਨੀ ਤ੍ਵਂ ਕ੍ਵ ਵਾ ਕੁਲਮ੍ ਕਿਂ ਨੁ ਸ੍ਥਾਨਂ ਕ੍ਵ ਵਾ ਬਨ੍ਧੁਰ੍ ਮਮ ਸਰ੍ਵਂ ਨਿਵੇਦ੍ਯਤਾਮ੍
ਫਿਰ ਵੀ ਮੈਂ ਕੁਝ ਪੁੱਛਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ: ਤੇਰਾ ਨਾਂ ਕੀ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਘਰ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਕੁਲ ਕਿਹੜਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਕੌਣ ਹਨ? ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ।
ਧृਤਵ੍ਰਤ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਮਹੀ ਚਾਹਂ ਮਤ੍ਪੁਤ੍ਰੋ ਗਾਲਵਾਸ਼੍ਰਮੇ
ਮੈਂ ਧ੍ਰਤਵ੍ਰਤ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਦীক্ষਾ ਲੈ ਚੁੱਕਾ; ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਮਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਗਾਲਵ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਉਤ੍ਸृष੍ਟੋ ਮਤਿਮਾਨ੍ ਬਾਲਃ ਸਨਾਜ੍ਜਾਤ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਃ ਅਹਂ ਤੁ ਪੂਰ੍ਵਦੋषੇਣ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਂ ਕੁਲਾਗਤਮ੍ ਸ੍ਵੈਰਿਣੀ ਤ੍ਵ੍ ਇਹ ਵਰ੍ਤੇ ऽਹਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਮਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀਂ ਦ੍ਵਿਜ
ਮੇਰਾ ਸਮਝਦਾਰ ਪੁੱਤਰ, ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, 'ਸਨਾਯਜਾਤ' ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਮੈਂ, ਪਿਛਲੇ ਪਾਪ ਕਰਕੇ, ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਧਰਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਵੈਸ਼ਿਆ ਵਾਂਗ ਰਹਿ ਰਹੀ ਹਾਂ—ਮੈਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ ਜਾਣ, ਹੇ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ।
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਰ੍ਮਵਿਦ੍ਧ ਇਵਾਭਵਤ੍ ਪਪਾਤ ਸਹਸਾ ਭੂਮੌ ਵੇਸ਼੍ਯਾ ਤਂ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਅੰਦਰੋਂ ਜਿਵੇਂ ਚੋਟ ਲੱਗੀ ਹੋਵੇ, ਅਚਾਨਕ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ; ਵੈਸ਼ਿਆ ਨੇ ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।