ਸ ਚਾਪਿ ਵ੍ਯਥਿਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ਼ਂਭਵੇ ਤਨ੍ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍ ਸ਼ਂਭੁਸ਼੍ ਚ ਵृषਭਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸਰ੍ਵਂ ਸਿਧ੍ਯਤੁ ਤੇ ਵਚਃ
ਉਹ ਵੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਗੱਲ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ; ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਵੱਛ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਬਚਨ ਪੂਰੇ ਹੋਣ।'
ਸ਼ਿਵਾਜ੍ਞਾਸਹਿਤੋ ਨਨ੍ਦੀ ਗੋਜਾਤਂ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਆਹਰਤ੍ ਨष੍ਟੇषੁ ਗੋषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯੇ ਤਤਸ੍ ਤ੍ਵਰਾ
ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਨੰਦੀ ਨੇ ਗਾਵਾਂ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਵਾਲਾ ਸਭ ਕੁਝ ਲਿਆ। ਜਦ ਸਾਰੇ ਗਾਵਾਂ ਸਵਰਗ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤਾਂ ਚਿੰਤਾ ਹੋਈ।
ਮਾਮ੍ ਅਵੋਚਨ੍ ਸੁਰਗਣਾ ਵਿਨਾ ਗੋਭਿਰ੍ ਨ ਜੀਵ੍ਯਤੇ ਤਾਨ੍ ਅਵੋਚਂ ਸੁਰਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਞ੍ ਸ਼ਂਕਰਂ ਯਾਤ ਯਾਚਤ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਗਾਵਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਜੀਵਨ ਨਹੀਂ ਚੱਲ ਸਕਦਾ।' ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਓ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਰਜ਼ ਕਰੋ।'
ਤਥੈਵੇਸ਼ਂ ਤੁ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਨ੍ਯਵੇਦਯਨ੍ ਈਸ਼ੋ ऽਪਿ ਵਿਬੁਧਾਨ੍ ਆਹ ਜਾਨਾਤਿ ਵृषਭੋ ਮਮ
ਉਹ ਸਾਰੇ, ਇਸ਼ ਨੂੰ ਸਤਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਦੱਸਣ ਲੱਗੇ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਨੰਦੀ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।'
ਤੇ ਵृषਂ ਪ੍ਰੋਚੁਰ੍ ਅਮਰਾ ਦੇਹਿ ਗਾ ਉਪਕਾਰਿਣਃ ਵृषੋ ऽਪਿ ਵਿਬੁਧਾਨ੍ ਆਹ ਗੋਸਵਃ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਕ੍ਰਤੁਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬਲਦ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਸਾਨੂੰ ਗਾਂ ਦਿੰਨ, ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਭਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।' ਬਲਦ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਗੋਸਵ ਯਜਨ ਕਰਵਾਓ।'
ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਥ ਗਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਯਾ ਦਿਵ੍ਯਾ ਯਾਸ਼੍ ਚ ਮਾਨੁषਾਃ ਤਤਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ ਯਜ੍ਞੋ ਗੋਸਵੋ ਦੇਵਨਿਰ੍ਮਿਤਃ
ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੀਆਂ ਗਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵੋਗੇ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਦੀਆਂ ਹੋਣ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਗੋਸਵ ਯਜਨ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਗੌਤਮ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਸ਼ੁਭੇ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਗਾਵੋ ਵਵृਧਿਰੇ ਤਤਃ ਗੋਵਰ੍ਧਨਂ ਤੁ ਤਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਵਰ੍ਧਨਮ੍
ਗੌਤਮੀ ਦਰਿਆ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਗਾਂ ਵਧ ਗਈਆਂ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਗੋਵਰਧਨ ਉਹ ਤੀਰਥ ਬਣ ਗਿਆ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਪ੍ਰਦਮ੍ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਦਾਨਾਦਿਨਾ ਯਤ੍ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਫਲਂ ਤਤ੍ ਤੁ ਨ ਵਿਦ੍ਮਹੇ
ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਦਾਨ ਆਦਿ ਕਰਕੇ ਜੋ ਕੁਝ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।
ਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਂ ਨਾਮ ਤੀਰ੍ਥਂ ਪਾਪਭਯਾਪਹਮ੍ ਨਾਮਧੇਯਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ृਣੁ ਨਾਰਦ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਇੱਕ ਤੀਰਥ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਪ ਤੇ ਡਰ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ ਨਾਰਦ ਜੀ।
ਧृਤਵ੍ਰਤ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਮਹੀ ਨਾਮ ਤਰੁਣੀ ਲੋਕਸੁਨ੍ਦਰੀ
ਧ੍ਰਤਵ੍ਰਤ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜੋ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ; ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਮਹੀ ਨਾਮ ਦੀ ਸੀ, ਜੋ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸੂਰ੍ਯਨਿਭਃ ਸਨਾਜ੍ਜਾਤ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਃ ਧृਤਵ੍ਰਤਂ ਤਥਾਕਰ੍षਨ੍ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਕਾਲੇਰਿਤੋ ਮੁਨੇ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਸਨਾਜਜਾਤ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ; ਮੁਨਿ ਜੀ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਮੌਤ ਨੇ ਧ੍ਰਤਵ੍ਰਤ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸਾ ਬਾਲਵਿਧਵਾ ਬਾਲਪੁਤ੍ਰਾ ਸੁਰੂਪਿਣੀ ਤ੍ਰਾਤਾਰਂ ਨੈਵ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀ ਗਾਲਵਾਸ਼੍ਰਮਮ੍ ਅਭ੍ਯਗਾਤ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਵਿਧਵਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਛੋਟਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ ਤੇ ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਸੀ, ਕੋਈ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਾ ਮਿਲਿਆ, ਗਾਲਵ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਚਲੀ ਗਈ।
ਤਸ੍ਮੈ ਪੁਤ੍ਰਂ ਨਿਵੇਦ੍ਯਾਥ ਸ੍ਵੈਰਿਣੀ ਪਾਪਮੋਹਿਤਾ ਸਾ ਬਭ੍ਰਾਮ ਬਹੂਨ੍ ਦੇਸ਼ਾਨ੍ ਪੁਂਸ੍ਕਾਮਾ ਕਾਮਚਾਰਿਣੀ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਉਸਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਪਾਪ ਤੇ ਵਾਸਨਾ ਵਿਚ ਫਸੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਕਈ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੀ ਰਹੀ, ਮਰਦਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੀ ਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ।
ਤਤ੍ਪੁਤ੍ਰੋ ਗਾਲਵਗृਹੇ ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਪਾਰਗਃ ਜਾਤੋ ऽਪਿ ਮਾਤृਦੋषੇਣ ਵੇਸ਼੍ਯੇਰਿਤਮਤਿਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਭੂਤ੍
ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਗਾਲਵ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਜਨਮਿਆ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਦੀ ਸੋਚ ਵੀ ਵੈਸ਼ਿਆ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਈ।
ਜਨਸ੍ਥਾਨਮ੍ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਨਾਨਾਜਾਤਿਸਮਾਵृਤਮ੍ ਤਤ੍ਰਾਸੌ ਪਣ੍ਯਵੇषੇਣ ਅਧ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਚ ਮਹੀ ਤਥਾ
ਉਹ ਜਨਸਥਾਨ ਨਾਮ ਦੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ; ਉਥੇ ਮਹੀ ਵੀ ਵਪਾਰੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਰਹਿ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਤ੍ਸੁਤੋ ऽਪਿ ਬਹੂਨ੍ ਦੇਸ਼ਾਨ੍ ਪਰਿਬਭ੍ਰਾਮ ਕਾਮੁਕਃ ਸੋ ऽਪਿ ਕਾਲਵਸ਼ਾਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਜਨਸ੍ਥਾਨੇ ऽਵਸਤ੍ ਤਦਾ
ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਕਈ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ, ਵਾਸਨਾ ਵਿਚ ਲੀਨ; ਤੇ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਸਮੇਂ ਜਨਸਥਾਨ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ।
ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਮ੍ ਆਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਤੇ ਵੇਸ਼੍ਯਾਂ ਧृਤਵ੍ਰਤਸੁਤੋ ਦ੍ਵਿਜਃ ਮਹੀ ਚਾਪਿ ਧਨਂ ਦਾਤॄਨ੍ ਪੁਰੁषਾਨ੍ ਸਮਪੇਕ੍ਸ਼ਤੇ
ਧ੍ਰਤਵ੍ਰਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਵੈਸ਼ਿਆ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ; ਤੇ ਮਹੀ ਧਨ ਤੇ ਦਾਨੀ ਮਰਦਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਮੇਨੇ ਨ ਪੁਤ੍ਰਮ੍ ਆਤ੍ਮੀਯਂ ਸ ਚਾਪਿ ਨ ਤੁ ਮਾਤਰਮ੍ ਤਯੋਃ ਸਮਾਗਮਸ਼੍ ਚਾਸੀਦ੍ ਵਿਧਿਨਾ ਮਾਤृਪੁਤ੍ਰਯੋਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਮਾਂ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ ਸੀ; ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਮਾਂ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਬਹੁਤਿਥੇ ਕਾਲੇ ਪੁਤ੍ਰੇ ਮਾਤਰਿ ਗਚ੍ਛਤਿ ਤਯੋਃ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਨੈਵਾਸੀਨ੍ ਮਾਤृਪੁਤ੍ਰਯੋਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁੱਤਰ ਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿ ਕੇ ਕਈ ਸਮਾਂ ਲੰਘਾ ਗਿਆ, ਪਰ ਦੋਵੇਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਂ ਜਾਂ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਮਾਨਸ੍ਯ ਪਿਤृਧਰ੍ਮੇਣ ਸਨ੍ਮਤਿਃ ਆਸੀਤ੍ ਤਸ੍ਯਾਪ੍ਯ੍ ਅਸਦ੍ਵृਤ੍ਤੇਃ ਸ਼ृਣੁ ਨਾਰਦ ਚਿਤ੍ਰਵਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਚਲਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਚੰਗੀ ਸੋਚ ਆਈ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਚਾਲ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਨਾਰਦ ਜੀ, ਇਹ ਅਜੀਬ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੋ।
ਸ੍ਵੈਰਸ੍ਥਿਤ੍ਯਾ ਵਰ੍ਤਮਾਨੋ ਨੇਦਂ ਸ ਪਰਿਹਾਤਵਾਨ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੀਂ ਸਂਧ੍ਯਾਮ੍ ਅਨੁष੍ਠਾਯ ਤਦ੍ ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਤੁ ਧਨਾਰ੍ਜਨਮ੍
ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਸੰਧਿਆ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ ਸੀ; ਸੰਧਿਆ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਧਨ ਕਮਾਉਣ ਲਈ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਵਿਦ੍ਯਾਬਲੇਨ ਵਿਤ੍ਤਾਨਿ ਬਹੂਨ੍ਯ੍ ਆਰ੍ਜ੍ਯ ਦਦਾਤ੍ਯ੍ ਅਸੌ ਤਥਾ ਸ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ ਉਤ੍ਥਾਯ ਗਙ੍ਗਾਂ ਗਤ੍ਵਾ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਬਲ ਤੇ ਬਹੁਤ ਧਨ ਕਮਾਇਆ ਤੇ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ, ਉਹ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਗੰਗਾ ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਸ਼ੌਚਾਦਿ ਸ੍ਨਾਨਸਂਧ੍ਯਾਦਿ ਸਰ੍ਵਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ ਨਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ऽਭ੍ਯੇਤਿ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਸੁ
ਸਾਫ-ਸਫਾਈ, ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਤੇ ਸਵੇਰੇ-ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਰੀਤਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵੱਲ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਪ੍ਰਾਤਃਕਾਲੇ ਗੌਤਮੀਂ ਤੁ ਯਦਾ ਯਾਤਿ ਵਿਰੂਪਵਾਨ੍ ਕੁष੍ਠਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਸ਼ਿਥਿਲਃ ਪੂਯਸ਼ੋਣਿਤਨਿਃਸ੍ਰਵਃ
ਸਵੇਰੇ, ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਵਿਅੰਗ, ਕੋੜ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਢਿੱਲੇ ਹਨ ਤੇ ਪੀਪ-ਖੂਨ ਵਗ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਗੌਤਮੀ ਦਰਿਆ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਗੌਤਮੀਂ ਗਙ੍ਗਾਂ ਯਦਾ ਯਾਤਿ ਸੁਰੂਪਧृਕ੍ ਸ਼ਾਨ੍ਤਃ ਸੂਰ੍ਯਾਗ੍ਨਿਸਦृਸ਼ੋ ਮੂਰ੍ਤਿਮਾਨ੍ ਇਵ ਭਾਸ੍ਕਰਃ
ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਗੌਤਮੀ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਾਂਤ, ਸੂਰਜ ਜਾਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਵਰਗਾ ਦਿਸਦਾ ਹੈ।
ਏਤਦ੍ ਰੂਪਦ੍ਵਯਂ ਸ੍ਵਸ੍ਯ ਨੈਵ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਸ ਦ੍ਵਿਜਃ ਗਾਲਵੋ ਯਤ੍ਰ ਭਗਵਾਂਸ੍ ਤਪੋਜ੍ਞਾਨਪਰਾਯਣਃ
ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਰੂਪ ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਜਿੱਥੇ ਭਗਵਾਨ ਗਾਲਵ, ਜੋ ਤਪ ਤੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਆਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਗੌਤਮੀਂ ਦੇਵੀਂ ਆਸ੍ਤੇ ਚ ਮੁਨਿਭਿਰ੍ ਵृਤਃ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ऽਪਿ ਚ ਤਤ੍ਰੈਵ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸਮੇਤ੍ਯ ਚ
ਉਥੇ, ਗੌਤਮੀ ਦੇਵੀ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਮੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਆ ਕੇ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗਾਲਵਂ ਚ ਨਮਸ੍ਯਾਥ ਤਤੋ ਯਾਤਿ ਸ੍ਵਮਨ੍ਦਿਰਮ੍ ਗਙ੍ਗਾਯਾਃ ਸੇਵਨਾਤ੍ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸਨਾਜ੍ਜਾਤਸ੍ਯ ਯਦ੍ ਵਪੁਃ
ਗਾਲਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਗੰਗਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਜਨਮ ਤੋਂ ਜੋ ਸਰੀਰ ਸੀ, ਉਹ ਮੁੜ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਨਸਂਧ੍ਯੋਤ੍ਤਰੇ ਕਾਲੇ ਪੁਨਰ੍ ਯਦ੍ ਅਪਿ ਤਦ੍ ਦ੍ਵਿਜੇ ਉਭਯਂ ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਰੂਪਂ ਗਾਲਵੋ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਏਵ ਚ
ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੇ ਸੰਧਿਆ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਫਿਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਰੂਪ ਉਸ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਗਾਲਵ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਵਿਸ੍ਮਯੋ ਮੇਨੇ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਕਾਰਣਮ੍ ਏਵਂ ਸਵਿਸ੍ਮਯੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਗਾਲਵਃ ਪ੍ਰਾਹ ਤਂ ਦ੍ਵਿਜਮ੍
ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਗਾਲਵ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।' ਐਸਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਗਾਲਵ ਨੇ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।